Published:Updated:

அழிந்துபோன 1740 ஏக்கர் வனம்... போராடி மீட்டெடுத்த பிரேசில் புகைப்படக்காரர்!

``நிலமும் என்னைப் போல் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தது. எல்லாம் அழிக்கப்பட்டிருந்தது. சுமார் 0.5% நிலம் மட்டுமே மரங்களால் மூடப்பட்டிருந்தது. அப்போது எனது மனைவி லீலியா டெலூஸ் வானிக் சால்காடோ (Lélia Deluiz Wanick Salgado) காட்டினை மீட்டுருவாக்கம் செய்வதற்கு யோசனை தந்தாள். நாங்கள் வேலைகளை ஆரம்பித்தோம். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மரங்களை நட்டு காட்டை மீட்டுருவாக்கம் செய்தோம். காடு பிறந்தது மட்டுமல்ல நானும் புதியதாய்ப் பிறந்தேன்"

அழிந்துபோன 1740 ஏக்கர் வனம்... போராடி மீட்டெடுத்த பிரேசில் புகைப்படக்காரர்!
அழிந்துபோன 1740 ஏக்கர் வனம்... போராடி மீட்டெடுத்த பிரேசில் புகைப்படக்காரர்!

'10 ஆண்டுகள் சவால்' எனும் புகைப்படச் சவால்தான் கடந்த சில வாரங்களுக்கு முன்பு சமூக வலைதளங்களில் ட்ரெண்டிங் டாபிக். ஒவ்வொருவரும் தாங்கள் 10 வருடங்களுக்கு முன்பு எடுத்திருந்த ஒளிப்படத்தையும் இப்போது எடுத்துள்ள ஒளிப்படத்தையும் ஒப்பீடாக வைத்து 10 வருடங்களில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் குறித்து பதிவிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். தனிநபர்கள் மட்டும் பதிவிட்டுக் கொண்டிருந்த பத்து ஆண்டுக்காலச் சவாலை இயற்கைக்கு மாற்றினர் இயற்கை ஆர்வலர்கள். துருவப்பகுதிகள் உருகுதல், காடுகள் அழிக்கப்படுதல், ஆறுகள், ஏரிகள் ஆக்கிரமிக்கப்படுதல், பிளாஸ்டிக் கழிவுகளின் அதிகரிப்பு எனப் பல முக்கியமான சுற்றுச்சூழல் பிரச்னைகளை 10 ஆண்டுகள் இடைவெளி புகைப்படங்களை வைத்து பேசுபொருளாக்கினர். இந்த நிலையில் பிரேசிலின் புகழ்பெற்ற ஒளிப்படக் கலைஞர் செபாஸ்டியோ சால்காடோ (Sebastião Salgado) 20 ஆண்டுகாலச் சவால் என ஒரு புகைப்படத்தை வெளியிட்டிருக்கிறார். 2001-ல் வறட்சியாகக் காணப்பட்ட பகுதி இப்போது பச்சை வண்ணம் போர்த்திய இடமாக மாறியுள்ளது. உண்மையில் அவை தானாக மாறவில்லை. தங்களது உழைப்பின் மூலம் மாற்றியுள்ளனர். 20 வருடங்களாகக் காட்டை மறு உருவாக்கம் செய்துள்ளனர் செபாஸ்டியோ - லீலியா தம்பதியர்.

பிரேசிலின் முக்கியமான ஒளிப்படக்கலைஞரான செபாஸ்டியோ சால்காடோ (Sebastião Salgado) 45 ஆண்டுகளாக புகைப்படத்துறையில் உள்ளார். 74 வயதுடைய செபாஸ்டியோ புகைப்பட பத்திரிகையாளர் மற்றும் சமூக ஆவணப்பட புகைப்படக்காரர் எனப் பல்வேறு தளங்களில் பணியாற்றி வருகிறார். உலகின் முக்கியமான விருதுகளையும் பெற்றுள்ளார். அவரது அனைத்துப் புகைப்படங்களும் கறுப்பு வெள்ளை புகைப்படங்கள்தாம். அவற்றிலும் சில தனித்தன்மையுடன் காணப்படுபவை. சமகால வரலாற்றின் முக்கிய நிகழ்வுகள் பலவற்றை தனது கேமராவில் பதிவு செய்தவர். இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நபர் தொடர்ந்து சூழல் குறித்து பேசுவதும் இயங்குவதும் தேவையான விசயம்தான். 90களின் மத்தியில் ஆப்பிரிக்க நாடான ருவாண்டாவில் நடைபெற்ற இனப்படுகொலையை ஆவணப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார் செபாஸ்டியோ. அவரைச் சுற்றி எங்குத் திரும்பினாலும் பிணங்கள் மட்டும்தான். செபாஸ்டியோவின் கல்லூரி கால நண்பரும் அவரது குடும்பத்துடன் இனப்படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளார். இவற்றையெல்லாம் பார்த்த செபாஸ்டியோ மனதளவிலும் உடலளவிலும் மிகவும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். 1994-ம் ஆண்டு பிரேசிலுக்குத் திரும்பினார். பிரேசிலின் மினாஸ் ஜெராரிஸ் (Minas Gerais) மாகாணத்தில் உள்ள  ஐமோரேஸ் (Aimorés) நகருக்கு அருகில் அவரது குடும்பத்திற்கெனக் கால்நடை பண்ணை உள்ளது. மிக நீண்ட நாள்கள் கழித்து ஓய்வுக்காக அங்கே சென்றவருக்கு மேலும் அதிர்ச்சிதான் காத்திருந்தது. சிறுவயதில் தான் பார்த்த மரங்களும் காடுகளும் அங்கு இல்லை. மரங்களை வெட்டி காடுகளை அழித்திருந்தனர்.

இது குறித்து அவர் கூறுகையில், ``நிலமும் என்னைப் போல் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தது. எல்லாம் அழிக்கப்பட்டிருந்தது. சுமார் 0.5% நிலம் மட்டுமே மரங்களால் மூடப்பட்டிருந்தது. அப்போது எனது மனைவி லீலியா டெலூஸ் வானிக் சால்காடோ (Lélia Deluiz Wanick Salgado) காட்டினை மீட்டுருவாக்கம் செய்வதற்கு யோசனை தந்தாள். நாங்கள் வேலைகளை ஆரம்பித்தோம். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மரங்கள் நட்டு காட்டை மீட்டுருவாக்கம் செய்தோம். காடு பிறந்தது மட்டுமல்ல நானும் புதியதாய்ப் பிறந்தேன்" என்கிறார் செபாஸ்டியோ. அந்தச் சம்பவம் குறித்து அவரது மனைவி லீலியா கூறுகையில், ``காட்டை உருவாக்குவதை விட எனது கணவனை குணமடையச் செய்ய வேண்டி இருந்தது. நிலத்தைச் சரி செய்வதன் மூலம் அவர் தானாகவே குணமடைவார் என நம்பினேன். இது அவருக்கும் தெரியும்" என்கிறார். மண் முற்றிலும் பாதிக்கப்பட்டுவிட்டது எனக் கூறியபோது எந்தப் பகுதியையும் மீட்டெடுக்க முடியும் என்ற புரிதலும் நம்பிக்கையும் அவசியம் என்கிறார் செபாஸ்டியோ. ஆரம்பத்தில் 20, 30 வேலையாட்களை வைத்துக் கொண்டு மரங்களை நடத் தொடங்கினர். 1999 மழையில் ஹெக்டேருக்கு 2000 மரங்களின் விதைகளை விதைத்திருந்தனர். அவற்றில் அத்தி மர வகைகள், பிரேசில் பகுதி மரங்கள் என உடனடியாக வளர்ந்து இளம் வயதில் பட்டுப் போகும் வகை மரங்களாக இருந்தன. இவற்றை வளர்ப்பதன் மூலம் மண்ணின் தன்மையை பழைய நிலைமைக்குக் கொண்டு வர முடியும். நிழலும் கிடைக்கும். அவர்கள் முதல் முறை விதைத்த ஐந்தில் மூன்று பங்கு விதைகள் மண்ணிலேயே புதைந்து போயின. இதற்காக வருத்தப்பட்டாலும் தொடர்ந்து கவனம் செலுத்தி அதை அடுத்த வருடத்திலேயே விதை இழப்பு 20% ஆகக் குறைக்கப்பட்டது. தற்போது அந்த இழப்பு சதவீதமும் 10% ஆகக் குறைக்கப்பட்டுவிட்டது.   

இதற்கிடையில் 1998-ல் இன்ஸ்டிட்யூஷன் டெர்ரா (Instituto Terra) எனும் அமைப்பை செபாஸ்டியோவும் லீலியோவும் ஆரம்பித்தனர். காடுகளை மீட்டெடுப்பதற்கும் பாதுகாப்பதற்கும் சுற்றுச்சூழல் குறித்த விழிப்பு உணர்வைக் கொடுப்பதற்கும் இந்த அமைப்பு பயன்பட்டது. இந்த அமைப்பின் மூலம் கல்வி மற்றும் ஆராய்ச்சிகளை ஊக்குவிக்க முடிவெடுக்கப்பட்டு பிப்ரவரி 19, 2002 -ல் இன்ஸ்டிட்யூஷன் டெர்ராவில் சுற்றுச்சூழல் கல்வி மற்றும் மீட்பு மையம் (Center for Environmental Education and Restoration) ஆரம்பிக்கப்பட்டது. சுற்றுச்சூழல் மறுசீரமைப்பு செயல்முறைக்குப் பங்களிப்பதும், அட்லான்டிக் வனத்தின் நிலையான வளர்ச்சிக்கு உதவுவதும் டோக் (River Doce) ஆற்றின் வடிநிலங்களில் சிறப்புக் கவனம் செலுத்துவதும்தான் இவற்றின் முக்கியக் குறிக்கோள்கள். 2012க்குள் 700 கல்வித்திட்டங்கள் மேம்படுத்தப்பட்டன. டோக் ஆற்றின் பள்ளத்தாக்கின் 170 நகராட்சிகளில் 65,000 மக்களுக்கு இவை பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

1998-ல் அழிந்துபோய் இருந்த 1740 ஏக்கர் மலைக்காடுகள் நிரம்பிய நிலத்தில் 1502 ஏக்கர் மலைக்காடுகளை மறு உருவாக்கம் செய்துள்ளனர். இதற்காகத் தனியார் பாரம்பர்ய இயற்கைப் பாதுகாப்பு மையம் (Private Natural Heritage Reserve) என்ற பெயரைப் பெற்றுள்ளனர். இதுவரை 20 லட்சம் மரங்கள் வளர்க்கப்பட்டுள்ளன. 290-க்கும் மேற்பட்ட உயிரின வகைகள் அங்கு வாழ்கின்றன. பறவைகளில் 172 இனங்கள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் ஆறு இனங்கள் அழிந்து வரும் நிலையில் இருப்பவை. அதேபோன்று 33 வகையான பாலூட்டி இனங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் இரண்டு அழிந்து வரும் வகையைச் சேர்ந்தவை. காடுகளை மீட்டுருவாக்கம் செய்யும்போது மரங்களை வளர்ப்பதில்கூட மண்ணுக்கேற்ற மரங்களை வளர்ப்பதில் கவனமாக இருக்கிறார்கள். அப்போதுதாம் சூழலைச் சமநிலையில் கையாள முடியும்.

2015 பாரிஸ் காலநிலை மாநாட்டில் செபாஸ்டியோ பேசும்போது, ``ஒருவேளை நம்மிடம் இதற்கான தீர்வு இருக்கலாம். கார்பன் டைஆக்ஸைடை ஆக்சிஜனாக மாற்றக்கூடிய ஒன்று மரங்கள் மட்டுமே. நாம் காடுகளை மீண்டும் வளர்க்க வேண்டும். அந்தந்தப் பகுதிகளுக்கு உரிய மண்ணுக்கான மரங்களைக் கொண்டு காடுகள் அமைய வேண்டும். அவைதான் இயற்கைச் சூழலுக்கானவை. மேலும் அந்தந்த மண்ணின் மாந்தர்களின் வார்த்தைகளைக் காதுகொடுத்துக் கேட்க வேண்டும். இயற்கைக்கும் பூமிக்கும் எதையாவது திருப்பி அளிக்க வேண்டும்" என்கிறார். இவற்றைவிடப் பெரிய ஆச்சர்யம் செபாஸ்டியோவும் லீலியோவும் காடு இருக்கும் பகுதியை இப்போது வரை சொந்தம் கொண்டாடவில்லை.