Published:Updated:

பழங்குடியினர் வெளியேற்றமும் பின்னணி அரசியலும்... அடுத்து செய்ய வேண்டியது என்ன?

ஆதிவாசி மக்களைத் தம் பூர்வீக நிலங்களிலிருந்து வெளியேற்றுவது இது முதல்முறையல்ல. வரலாற்றில் இதற்கு முன்னும் இது பலமுறை நிகழ்ந்துள்ளது. இடப்பெயர்வுக்கும் வெளியேற்றத்துக்கும் ஆளாகும் சமூகங்களில் பழங்குடியினச் சமூகங்களே இந்தியாவில் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளனர்.

பழங்குடியினர் வெளியேற்றமும் பின்னணி அரசியலும்... அடுத்து செய்ய வேண்டியது என்ன?
பழங்குடியினர் வெளியேற்றமும் பின்னணி அரசியலும்... அடுத்து செய்ய வேண்டியது என்ன?

ந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் அமலுக்கு வந்ததிலிருந்து பல்வேறு வழக்குகளில் பல்வேறு சமயங்களில் அதன் பிரிவுகள் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், எந்த வழக்குகளிலும் நிகழாத ஒன்று தற்போது நிகழ்ந்துள்ளது. இந்தியாவில் வாழும் பழங்குடி மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்காகக் கொண்டுவந்த வன உரிமைச் சட்டத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் லட்சக்கணக்கான மக்களை வெளியேற்றும் உத்தரவை உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கியது. நீதிபதி அருண் மிஸ்ரா தலைமையிலான மூன்று நீதிபதிகளைக் கொண்ட குழு கடந்த 13-ம் தேதி இந்த உத்தரவைப் பிறப்பித்தது.

உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டவர்களைத்தான் வெளியேற்றச் சொல்லுகிறது அந்த உத்தரவு. அதனால் காடுகளுக்குள் இருக்கும் ஆக்கிரமிப்புகள் அகற்றப்படும், வனப்பகுதி பாதுகாக்கப்படும் என்கின்றனர், வழக்குத் தொடுத்த தன்னார்வலர்களும் அவர்களுக்கு ஆதரவாகப் பேசும் சில காட்டுயிர் பாதுகாப்பு அமைப்புகளும். 

நாடு முழுக்க பத்து லட்சம் பழங்குடிகளைக் காடுகளைவிட்டு வெளியேற்றுமாறு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. அதன்படி, தமிழகத்தில் 11,742 மனுதாரர்கள் பாதிக்கப்படுவார்கள். உரிமைகளைக் கோரி வழங்கப்பட்ட மனுக்கள் நிராகரிக்கப் பட்டவர்களை வரும் ஜூலை 24-ம் தேதிக்குள் வெளியேற்றியாக வேண்டுமென்று காலக்கெடுவையும் உச்ச நீதிமன்றம் நிர்ணயித்தது. எதிர்க்கட்சிகள், பழங்குடியின பாதுகாப்பு அமைப்புகள் மற்றும் பல சூழலியல் ஆர்வலர்களின் அழுத்தத்தின் காரணமாகக் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை மத்திய அரசு இந்த உத்தரவுக்கு எதிராக வழக்கு தொடுத்தது. அதன்படி நேற்று உச்ச நீதிமன்றம் இந்த உத்தரவை ரத்துசெய்தது. ரத்து செய்யப்பட்டிருந்தாலும் இந்த உத்தரவுக்குப் பின்புலத்தில் பல சிக்கல்கள் உள்ளன.

இந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தவுடன், 2008-ம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் மாநில அளவிலான கண்காணிப்புக் குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டன. அமைக்கப்பட்ட சில நாள்களுக்குள் கிராம சபைகளைக் கூட்டுவதற்கான கடிதங்களும் அனுப்பப்பட்டன. இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தின் நகல் தமிழ் மொழியில் அனைத்து மாவட்ட ஆட்சியர்களுக்கும் அனுப்பப்பட்டது. இப்படியாக அமலுக்கு வந்த இந்தச் சட்டத்தின்படி, பழங்குடி மக்களுக்கான உரிமைகள் முறையாக அங்கீகரிக்கப்படுகின்றனவா என்ற கேள்வி எழுகிறது. அந்தக் கேள்விக்கான பதில் இன்றைய தேதிவரை இல்லை என்பதே.

Photo Courtesy: Richard Mahabatra//DTE

ஆதிவாசி மக்களைத் தம் பூர்வீக நிலங்களிலிருந்து வெளியேற்றுவது இது முதல்முறையல்ல. வரலாற்றில் இதற்கு முன்னும் இது பலமுறை நிகழ்ந்துள்ளது. இடப்பெயர்வுக்கும் வெளியேற்றத்துக்கும் ஆளாகும் சமூகங்களில் பழங்குடியினச் சமூகங்களே இந்தியாவில் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளனர். வனப்பகுதி நிலங்களின் பயன்பாடு, அதன் வளங்கள் மீதான உரிமை போன்றவற்றைப் பேசும்போது இவர்கள் ஆக்கிரமிப்பாளர்களாகவே அரசாங்கத்தின் கண்களுக்கும் பல மேட்டுக்குடியினரின் கண்களுக்கும் தெரிகிறார்கள். இந்தக் கருத்தியலை மாற்றியமைக்க வேண்டும். அவர்களுக்குத் தம் பூர்வாங்கமான வாழிடத்தின் மீதான உரிமையை அங்கீகரிக்க வேண்டும். அதற்காகக் கொண்டுவரப்பட்டதே இந்திய வன உரிமைச் சட்டம். அந்தச் சட்டம் இன்று ஆதரவற்றுக் கிடக்கிறது. மாநில அரசுகளின் மெத்தனமான நடவடிக்கைகளால் அதை அமல்படுத்துவது இன்னும் நிலுவையிலேயே உள்ளது.

மாநில அரசுகள் பழங்குடியின மற்றும் பாரம்பர்ய வனப் பயன்பாட்டாளர்கள் மத்தியில் வன உரிமைச் சட்டம் குறித்த முழுமையான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தத் தவறிவிட்டன. சட்டம் அங்கீகரித்த உரிமைகளை வழங்குவதில் அரசு இயந்திரம் தோற்றுவிட்டது. அதற்கான கட்டமைப்புகளை உருவாக்குவதில் தோற்றுவிட்டது. வனத்துறை அதன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் வனப்பகுதிகளை, தனக்கு அதன் மீதிருக்கும் அதிகாரத்தைச் சாதாரண மக்களிடம் விட்டுக்கொடுக்கத் தயங்குகிறது. தமிழகத்தில் 72% வனப்பகுதிகள் கிராம சபைகளின் கட்டுப்பாட்டில்தான் வருகின்றன. ஆனால், இன்றுவரை அதற்கான அங்கீகாரம் அவர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை. பல மேட்டுக்குடிச் சமூகத்தினரும், சட்டத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளாத காட்டுயிர் ஆர்வலர்களும் இந்தச் சட்டம் ஆக்கிரமிப்புகளை ஊக்குவிப்பதாகக் கூறுகின்றனர். அப்படியொரு புரிதலற்ற நிலையில் தொடங்கப்பட்ட வழக்கில்தான் முறையான விசாரணையின்றி இந்த உத்தரவு வழங்கப்பட்டது.

முதன்முதலில் பழைய ஜமீன்தாரான தீர்த்தபதி முருகதாஸ் மற்றும் சில ஓய்வுபெற்ற வனத்துறை அதிகாரிகள் உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்தனர். அந்த இரண்டு வழக்குகளையும் விசாரித்த உயர் நீதிமன்றம் வன உரிமைச் சட்டத்தை முதலில் அமல்படுத்துமாறு அறிவுறுத்தியது. ஆனால், மனுக்களை விசாரித்து அதில் முடிவெடுக்கும்போது உயர் நீதிமன்றப் பார்வைக்குக் கொண்டு வர வேண்டும் என்று கூறியது. இதற்கு மாறாக, உயர் நீதிமன்றம் தற்காலிகமாக இதை நிறுத்தி வைக்க உத்தரவிட்டுள்ளதாகத் தவறான தகவல் பரப்பப்பட்டன. வழக்குத் தொடுத்தவர்களும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களும் உரிமைகளை அங்கீகரிப்பதற்கு உயர்நீதிமன்றம் தற்காலிகத் தடை விதித்துவிட்டதாகப் பொய்ப் பிரசாரம் செய்தனர். வேதனை என்னவென்றால், அரசு அதிகாரிகள்கூட உயர் நீதிமன்ற உத்தரவை முழுமையாக அலசாமல் பொய்ச்செய்தியை அப்படியே நம்பினர். அதனால், உரிமை கோரிப் பதிவு செய்யப்பட்ட மனுக்கள் அனைத்தையும் அப்படியே நிறுத்திவைத்தனர்.

இந்தச் சட்டத்தை அமல்படுத்த எந்தத் தடையும் கிடையாது என்பதையும் உயர் நீதிமன்றத்துக்கு இறுதி முடிவுகள் சென்று வர வேண்டும் என்ற உத்தரவை ரத்துசெய்ய முயற்சிகள் எடுக்க வேண்டுமென்றும் கூறி பழங்குடியின அமைச்சகம் அப்போதைய முதல்வர் ஜெயலலிதாவுக்கு அனுப்பிய கடிதத்தில் கூறியது. அதன் பிறகும் சட்டத்தை அமல்படுத்தும் வேலைகளை அரசு முழுமையாகச் செயல்படுத்தாமல் காலம் தாழ்த்தியது. நாடு முழுவதும் இதுபோலவே இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கி மொத்தம் ஒன்பது வழக்குகள் போடப்பட்டன. ஆகவே அனைத்து வழக்குகளும் உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு மாற்றப்பட்டன. 2010-ம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் நடந்த விசாரணைகளின்போது இதுவரை அங்கீகரிக்கப்பட்ட, நிராகரிக்கப்பட்ட, நிலுவையிலுள்ள மனுக்களின் விவரங்களைத் தமிழக அரசிடம் உச்ச நீதிமன்றம் கேட்டது. அப்போதுதான் அனைவருக்கும் உண்மை நிலவரமே தெரியவந்தது. உச்ச நீதிமன்றம் உடனடியாகச் சட்டத்தை அமல்படுத்துமாறு தமிழக அரசுக்கு உத்தரவிட்டது. பிறகுதான் அந்த உந்துதலின் பேரில் அனைத்து செயற்பாடுகளும் முடுக்கிவிடப்பட்டுத் தற்போது வரையிலுமே உரிமை கோரும் மனுக்களைப் பரிசீலிப்பதும் அவற்றை அங்கீகரிப்பதும் நடந்து வருகின்றது. ஆனால், எதுவுமே முறையாக நடப்பதில்லை. பெயருக்கு மனுக்களை அங்கீகரிப்பதும் மறுப்பதும் நடக்கின்றன. தமிழகத்தில் இந்த நிலை என்றால், தமிழகம் உட்பட நாட்டின் எந்தப் பகுதியிலுமே கிராம சபைகள் முறையாக இயங்குவதில்லை.

தமிழகக் கிராம சபைகளில் இதுவரை வெறும் 33,988 தனிநபர் மனுக்களே அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன. தமிழகத்தில் வாழும் பழங்குடியின மக்களில் இவ்வளவு பேர் மட்டுமே வன உரிமைச் சட்டத்தின்படி வன உரிமைகள் பெறத் தகுதியானவர்களா! இல்லை, உண்மையில் இங்கு கிராம சபைகள் முறையாக இயங்குவதில்லை. கிராம சபைகள் மட்டுமல்ல, இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் கூறும் மூன்றுகட்ட மேல்முறையீடுகளில் எதுவுமே இங்கு முறையாகச் செய்யப்படுவதில்லை.

உரிமை கோரும் மனுக்களைப் பதிவு செய்வதற்கான படிவங்கள் எப்போதும் கிடைக்கக்கூடிய வகையில் இருக்க வேண்டும். அதையே அவர்கள் அச்சிட்டுக் கொடுப்பதில்லை. மக்களே இணையத்தில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். பழங்குடியினச் சமூகங்களைச் சேர்ந்த பெரும்பாலானவர்களுக்கு இதுகுறித்த விவரங்கள் தெரிவதில்லை. மக்களுக்கு, வன உரிமை அங்கீகரிக்கும் குழுக்களுக்கு என்று இரண்டு தரப்பிலும் இந்தக் கட்டமைப்பு குறித்த பயிற்சிகளைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். முதலில் கிராம சபைகளில் உரிமை கோரி மனு பதிவு செய்ய வேண்டும். அவர்கள் அதைப் பரிசீலித்து அங்கீகரிப்பார்கள். ஒருவேளை அங்கு உரிமைகள் நிராகரிக்கப்பட்டால் அதற்கான காரணத்தை எழுத்துபூர்வமாகக் கொடுக்க வேண்டும். அதைவைத்து தாலுகா மட்ட குழுவிடம் மேல்முறையீடு செய்யலாம். அதிலும் நிராகரிக்கப்பட்டால், மாவட்டக் குழுவில் மேல்முறையீடு செய்யலாம். ஆனால், எதற்காக நிராகரிக்கிறார்கள் என்ற விவரமே இல்லாமல் அடுத்தகட்ட மேல்முறையீடுகளில் சரியாக பரிசீலிக்க முடியாது. அவர்கள் மீண்டும் கிராம சபைக்கு அனுப்பும்போது மீண்டும் அதேபோல் காரணமின்றி நிராகரிக்கப்படுகின்றது.

கிராம சபைகளிலிருந்து மேல்மட்டம் வரையிலும் வன உரிமைக் கமிட்டிகள் அமைக்க வேண்டும். அவைதான் இந்த மனுக்களைப் பரிசீலிக்க வேண்டும். அப்படியான குழுக்களே அமைக்கப்படுவதில்லை. தாலுகா மட்டத்தில் அமைக்கப்பட்ட குழுக்களும், மாவட்ட அளவில் அமைக்கப்பட்ட வன உரிமைக் குழுக்களும் ஒரே நாளில் கூடி முடிவெடுத்ததாகவும் பல இடங்களில் ஏட்டுப்பதிவுகள் உள்ளன. கிராம சபைகள் கூடும்போது அந்தக் கிராம சபை அதிகாரிகள் அதே ஊரைச் சேர்ந்தவர்களாகப் பணியமர்த்தப்படுவதில்லை. பிறகு எப்படி அவர்கள் அந்தப் பகுதி மக்களின் முழு விவரங்களைத் தெரிந்திருப்பார்கள்? அவர்களால் எப்படிச் சரியான நபர்களை அங்கீகரிக்க முடியும். உண்மையில் மக்களே அவர்களுக்கான கிராம சபையைக் கூட்ட வேண்டும். அதுதான் சட்டப்படி சரியான கிராம சபை. ஆனால், அப்படியான கிராம சபைகளே இங்கு கூடுவதில்லை. ஒரு கிராம சபையைக் கூட்டும்போது அதன் உறுப்பினர்களில் பாதிப்பேராவது இருந்தால்தான் அங்கு எந்த முடிவும் எடுக்க வேண்டும். ஆனால், கிராம சபைகளில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் அப்படி எடுக்கப்படுவதில்லை. இதுதான் நிதர்சனம். முறையாகச் செயல்படாத குழுக்களில் காரணங்களே இல்லாமல் நிராகரித்த மனுக்களைத்தான் உச்ச நீதிமன்றம் கணக்கில் எடுத்துள்ளது. அவற்றை வைத்துக்கொண்டுதான் அந்த மக்களைக் காடுகளிலிருந்து வெளியேற்றுமாறு முழுமையான விசாரணையின்றி உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகள் உத்தரவிட்டனர்.

இதே சமயத்தில், மத்திய சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை அமைச்சகம் வேறொரு முயற்சியும் செய்கிறது. வனப் பாதுகாப்பு தொடர்பாக அவர்கள் புதிய விதிகளை, புதிய வரையறைகளை விதிக்க முயல்கிறார்கள். தற்போதைய காலநிலை மாற்றத்துக்கும் உலக வெப்பமயமாதலுக்கும் தகுந்தவாறு புதிய பாதுகாப்புக் கொள்கைகள் அவசியம்தான். இவர்கள் உருவாக்கும் கொள்கைகள் அப்படியானதல்ல. அதோடு வன உரிமைச் சட்டத்தை இல்லாமல் செய்வதற்கான முயற்சிகளை மாநில அரசு செய்கிறது. பழங்குடியின அமைச்சகத்தின் ஆட்சேபனைகளையும் மீறி, கிராம சபைகளின் அதிகாரங்களைக் குறைக்கப் பார்க்கிறார்கள். இந்தியக் காடுகள் முழுவதும் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும். அதன்மீதான கிராம சபைகளின் உரிமையைப் பிடுங்க வேண்டும். அதைத்தான் செய்கிறார்கள். அப்போதுதான் அவர்கள் விரும்புவதுபோல் கடந்த ஆண்டு கொண்டுவந்த புதிய வனக் கொள்கை வரைவில் கூறியிருப்பதுபோல் தனியார்களின் கையில் காடுகளைக் கொடுக்க முடியும். தற்போது மத்திய அரசு இந்த உத்தரவுக்கு எதிராக வழக்குத் தொடுத்து ரத்து செய்துவிட்டது. இதைச் செய்வதற்குப் பதிலாக முன்பே தன் வழக்கறிஞர்களை வைத்துச் சரியாக முயன்றிருந்தால் இந்த உத்தரவே வராமல் செய்திருக்கலாம். இந்தச் சட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து பழங்குடிகளின் உரிமைகளை முறையாக அங்கீகரிக்கப்பதற்கான முறையான செயற்பாடுகள் இனியாவது நாடு முழுவதும் தொடங்க வேண்டும். அப்போதுதான் இதுபோன்ற உத்தரவுகள் வருவதையும் எளிய மக்களின் அன்றாட வாழ்வைச் சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்குவதையும் அச்சத்தை விளைவிப்பதையும் தடுக்க முடியும்.

உத்தரவு ரத்து செய்யப்பட்டுவிட்டது. ஆனால், இந்த வழக்குகளைத் தொடுத்தவர்கள் இந்தியக் காடுகளுக்கு ஆபத்தாகப் பழங்குடியின மக்களைப் பார்க்கிறார்கள். ஆனால், காடழிப்புகளால் நிகழவிருந்த பல்வேறு திட்டங்களையும் தொழிற்சாலைகளையும் தடுத்து இவர்கள்தான் இயற்கை வளங்களைத் தற்காத்து நின்றார்கள். இன்றைய தேதிக்கு நம் நாட்டில் சுமார் 1,422,067 மக்கள் இத்தகைய நிலப் பிரச்னைகளால் பாதிக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். அவர்களின் உரிமைகளுக்குப் பேசப்பட்டுள்ள விலை 2,20,639 கோடிகள். ஆம், சுமார் இரண்டு லட்சம் கோடி மதிப்பிலான 127 திட்டங்களுக்காகத் தம் வாழ்வாதாரத்தை வரலாற்றைத் துறந்து ஓட வேண்டுமென்று நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள் அத்தனை லட்சம் மக்களும். இந்தப் பிரச்னைகளால் தற்போது ஆபத்திலிருக்கும் நிலப்பகுதி 5,53,357 ஹெக்டேர்கள் என்கிறது Land Conflict Watch என்ற சர்வதேச அமைப்பு. இந்த நிலங்களை மீட்கவும் அவற்றின் இயல்பான நிலையை இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாக்கவும் போராடுகிறார்கள் அந்த மக்கள். அவர்களைப் போன்ற முக்கியமான இயற்கைப் பாதுகாவலர்களான வன வாழ் பழங்குடிகளை வெளியேற்றுவது காட்டைக் காவலின்றி கட்டவிழ்த்து விடுவதற்குச் சமம்.