Published:Updated:

``நம்மூர் இருளர்கள் அமெரிக்காவுக்குத் தேவைப்படுகிறார்கள்!’’ - ரோமுலஸ் விட்டேகர் - பகுதி 2

அமெரிக்கர்களின் பாம்பு பிடிக்கும் முறை அறிவியலற்றது. பாம்பு ஊர்ந்துகொண்டிருந்தால், அதைப் பிடித்துவிடுவார்கள். அவ்வளவுதான். இருளர்கள் அமெரிக்காவுக்குத் தேவை, அதை அமெரிக்கர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

``நம்மூர் இருளர்கள் அமெரிக்காவுக்குத் தேவைப்படுகிறார்கள்!’’ - ரோமுலஸ் விட்டேகர் - பகுதி 2
``நம்மூர் இருளர்கள் அமெரிக்காவுக்குத் தேவைப்படுகிறார்கள்!’’ - ரோமுலஸ் விட்டேகர் - பகுதி 2

விலங்கின ஆராய்ச்சியாளர் ரோமுலஸ் விட்டேகர் நேர்காணலின் முதல் பாகம் நேற்று வெளியானது; அதன் தொடர்ச்சி இங்கே.

``அமெரிக்காவில் ஆசிய மலைப்பாம்புகள் ஆதிக்க உயிரினமாக மாறி அங்கிருந்த மற்ற உயிரினங்களுக்கு வாழிடப் போராட்டத்தை ஏற்படுத்தியது. அந்தச் சமயத்தில் உங்களோடு சேர்ந்து இயங்கிவந்த இருளர்களில் இரண்டே பேர் அங்கு சென்று பல ஆயிரம் மலைப் பாம்புகளைப் பிடித்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன். அந்த நிகழ்வைப் பற்றி?’’

``அமெரிக்கர்களின் பாம்பு பிடிக்கும் முறை அறிவியலற்றது. பாம்பு ஊர்ந்துகொண்டிருந்தால், அதைப் பிடித்துவிடுவார்கள். அவ்வளவுதான். ஆனால், அங்கு மலைப்பாம்புகளின் எண்ணிக்கையைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டுமென்றால் அதற்கு அவர்கள் செய்வதைத் தாண்டிச் சில ஆழமான முறைகள் தேவைப்பட்டன. இருளர்கள் அவர்களைப்போல் செய்யமாட்டார்கள். இவர்கள் பாம்பு சென்றுகொண்டிருந்தால் அதைப் பிடிக்கமாட்டார்கள். அதைப் போகவிட்டு அதன் இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடிப்பார்கள். அங்கு அதன் முட்டைகள், குட்டிகள், மேலும் பல பாம்புகள் என்று நிறைய பாம்புகளைப் பிடித்துவிடுவார்கள். பாம்பின் எண்ணிக்கையைக் குறைக்க அதன் வாழிடத்தையும் எங்கே ஒளிந்துகொள்கிறது என்பதையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். மிக முக்கியமாகப் பெண் பாம்புகள் எங்கு முட்டையிடுகிறது என்பதையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். அங்கிருக்கும் மொத்த பாம்பு பிடிப்பவர்களுக்கும் இந்தப் பாடத்தைச் செயல்படுத்திக் காட்டவும் கற்றுத்தரவும் இரண்டு பேரை அனுப்பிவைத்தேன். ஆனால், அவர்கள் இருளர்களைப் பின்பற்ற மறுத்து இன்னமும் அவர்களின் முறையையே பின்பற்றுகிறார்கள். அங்கிருந்த சில நாள்களில் மட்டும் இருளர்கள் சுமார் 3,000 மலைப்பாம்புகளைப் பிடித்தார்கள். இருளர்கள் அமெரிக்காவுக்குத் தேவை, அதை அமெரிக்கர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை.’’

``ஒரு பகுதியைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட உயிரினம் வேறோர் இடத்தின் ஆதிக்க உயிரினமாக மாறிவிடுகிறது. அதன் ஆதிக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியுமா, அப்பகுதியை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவர முடியுமா?’’

``தீவுகளில் அதைச் செய்துவிடலாம். ஆனால், பெரிய நிலப்பகுதிகளில் அது சாத்தியமற்றது. அமெரிக்கா தீவு இல்லை. அதிலும் ஃபுளோரிடா சுமார் 50 லட்சம் ஹெக்டேர்கள் அளவுக்கு ஈரக் காடுகளைக் கொண்டுள்ளது. அது மலைப்பாம்புகளுக்கு ராஜ வாழ்க்கையைத் தந்தது. அவற்றுக்குத் தேவையான உணவுகள் அங்கு சிரமமின்றிக் கிடைக்கவே அதிகமாக இனப்பெருக்கம் செய்து அங்கேயே வாழத்தொடங்கிவிட்டன. மலைப்பாம்புகளுக்கு அது சொர்க்கம் போலாகிவிட்டது. அந்த மாதிரியான சூழல்களில் ஆதிக்க உயிரினங்களைக் கட்டுப்படுத்துவது முடியாத காரியம். தீவுகளைப்போல் அவை ஒரேயிடத்தில் சிக்குவதில்ல. ஒரு நிலத்திலிருந்து அடுத்த நிலத்துக்கு அவற்றால் தங்கள் எல்லைகளை விஸ்தரித்துக்கொள்ள முடியும். அதை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவருவது அவ்வளவு எளிதான காரியமல்ல. மிக அரிதாகவே அதைச் சாதித்துள்ளார்கள்.’’

1971-ம் ஆண்டு ஆகும்பே ஆராய்ச்சி நிலையத்தில் ரோமுலஸ் விட்டேகர்

``மழைக்காடுகள் ஆராய்ச்சியில் ஒரு முழுமையான தொடர்பு ஏற்படுத்த வேண்டுமென்பது உங்கள் நெடுநாளைய கனவாக இருந்தது. அது இப்போது எந்த அளவுக்கு நனவாகியுள்ளது?’’ 

``மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையில் ஆகும்பே இருப்பது போலவே அந்தமானில் ஓர் ஆராய்ச்சி நிலையம் அமைத்துள்ளோம். அருணாசலப் பிரதேசத்தின் பாக்கே புலிகள் சரணாலயத்திலும் எங்கள் ஆய்வாளர்கள் ஆய்வு மேற்கொண்டு வருகிறார்கள். இந்த முயற்சி இன்னும் நீண்டதூரம் செல்ல வேண்டியுள்ளது. நிச்சயம் சென்றடைவோம்.’’

``அந்தமான் தீவுகளில் மட்டுமே வாழும் எண்டெமிக் உயிரினங்கள் குறித்து நீங்கள் தற்போது ஆய்வுசெய்து வருவதாகக் கேள்விப்பட்டேன். அங்கிருக்கும் அனைத்து வகையான எண்டெமிக் உயிரினங்கள் பற்றியுமா அல்லது உங்கள் நிபுணத்துவமான ஊர்வனங்களைப் பற்றி மட்டுமா?’’

``எங்கள் குழு அனைத்து உயிர்களையும் ஆய்வுசெய்கிறது. அதில் நான் ஊர்வன குறித்து மட்டுமே ஆய்வுசெய்கிறேன்.’’

``அந்தமானில் மட்டுமே வாழும் சில உயிரினங்களைப் பற்றி...’’

``அந்தமான் கிரேக் (Andaman Crake), அந்தமான் நாகம் (Andaman Cobra) போன்ற வகைகள் அங்கு மட்டுமே காணப்படுபவை. அதிலும் அந்தமான் நாகங்கள் இங்கு வாழும் நாகங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட தோற்றத்தைக் கொண்டவை. மிகவும் தனித்துவமானது. இங்கு வாழ்வன போல் அந்தமான நாகங்களுக்கு தலைக்குப் பின்னால் நாமக் குறி இருக்காது. ராஜ நாகங்களைக்கூட அங்கு எளிதில் பார்த்துவிடலாம். ஆனால் இவற்றை அவ்வளவு எளிதில் பார்க்க முடியாது. ராஜநாகங்கள்கூட இங்கிருப்பனபோல் நீளமாக வளர்வதில்லை. அங்கிருக்கும் நாகங்கள் சுமார் ஐந்து அடிவரை மட்டுமே வளர்கின்றன.’’

Photo Courtesy: Subagunam Kannan

``கிட்டத்தட்ட மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைத்தொடர் முழுவதுமே நீங்கள் சென்றுள்ளீர்கள். அங்கிருக்கும் உங்கள் ஆராய்ச்சிக்கூடமான ஆகும்பே ஆராய்ச்சி நிலையம் (Agumbe Research station) அம்மலைத் தொடரை முழுவதுமாக ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கிறது. கடந்த 30 வருடங்களில் அங்கு என்ன மாதிரியான மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. அந்த மாற்றம் சுற்றுச்சூழலுக்கு நல்லதா?’’

``இல்லை. சுத்தமாக நல்லதில்லை. கிட்டத்தட்ட 80% மலைப்பகுதியில் மனிதர்களின் காலடித்தடங்கள் மிகச்சாதாரணமாகப் பதிந்துள்ளது. இது மிகவும் மோசமான மாற்றங்கள். விலங்குகள் மீதான அக்கறையால் மட்டும் நான் இதைச் சொல்லவில்லை. நாம் அனைவருக்குமே தண்ணீர் வேண்டும். அதை மலைகள் நமக்குக் கொடுக்கின்றன. சுமார் இருபதாண்டுகளுக்குமுன் வருங்காலத்தில் தண்ணீருக்காகப் போரே வருமென்று நாங்கள் பேசிக்கொள்வோம். அது நிகழும் சூழலில் இப்போது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.’’

``ஆரம்பத்தில் நீங்கள் வனவிலங்கு ஆர்வலராகத்தான் இருந்தீர்கள். காலப்போக்கில் வனவிலங்கு பாதுகாவலராக மாறிவிட்டீர்கள். இந்த மாற்றத்துக்கான உந்துதல் எப்படி ஏற்பட்டது?’’

``சைலன்ட் பள்ளத்தாக்கு (Silent Valley) அனுபவம்தான் காரணம். அதிலிருந்துதான், நாம் எதை விரும்புகிறோமோ அதைப் பற்றி அறிந்துகொள்வது எவ்வளவு முக்கியமோ அதைவிட முக்கியம் அதைப் பாதுகாப்பது என்பதை அந்த அனுபவம்தான் எனக்கு உணர்த்தியது.’’

``வனவிலங்குகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையிலான வாழிடப் பிரச்னைகள். இதை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்? இதைக் கட்டுப்படுத்த முடியுமா?’’

``மக்களுக்குப் புரிய வைக்க வேண்டும். ஒரு பாம்பு வந்தால் `அய்யோ பாம்பு’ என்றுகூறி அதை அடித்துக் கொல்வது. யானைகள் வராமலிருக்க மின் வேலிகள் அமைப்பது. முதலைகள் கடித்துவிட்டதென்று அவற்றைக் கொன்று குவிப்பது. அனைத்துமே விலங்குகள் மீதான புரிதலின்மையால் ஏற்படுவதே. முதலில் யானை குடும்பத்தை உருக்குலைத்தது, முதலை கொன்றுவிட்டது என்று விலங்குகள்மீது குற்றம் சுமத்தக் கூடாது. விலங்குகள் குறித்த புரிதல் இல்லாதவர்களே இப்படிச் சொல்வார்கள். அப்படிச் சொல்பவர்களுக்கு விலங்குகள் மற்றும் அவற்றின் தேவை தொடர்பான விழிப்புணர்வுகளை ஏற்படுத்த வேண்டும். நம்மிடம் மிகப்பெரிய தலைமுறை இடைவெளி ஏற்பட்டுவிட்டது. பழைய தலைமுறைகள் விலங்குகளுக்கு மத்தியிலேயே வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார்கள். இந்தியாவில் அதிகமான சகிப்புத்தன்மை இருந்தது. ஆனால், இப்போதைய தலைமுறைகள் அவை வந்தாலே பிரச்னையென்று துரத்துகிறார்கள். சக மனிதர்களிடமே சகிப்புத்தன்மை குறைந்துவிட்ட நிலையில் மற்ற உயிரினங்களையும் சகிப்புத்தன்மை இல்லாமலே பார்க்கிறார்கள். அதை மாற்ற வேண்டும்.’’

``ஊருக்குள் வந்துவிட்ட ஒரு மிருகத்தை உதாரணத்துக்குச் சிறுத்தைகளைப் பிடித்து கூண்டிலடைத்து வேறு காட்டில் விடுவது சரியா?’’

``அது அறிவியற்புரிதல் இல்லாதவர்கள் செய்வதே. விலங்குகள் தங்கள் பூர்வீக வாழிடங்களிலிருந்து வழிதவறி வரும்போதுதான் பெரும்பாலும் இதுமாதிரி ஊருக்குள் வந்துகொண்டேயிருக்கும். ஒருவேளை அதன் வாழிடத்துக்குச் செல்வதற்கான பாதை அந்த வழியாக முன்பு இருந்திருக்கலாம். அதன் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணித்துத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு அதற்கு ஏற்றவாறு செயல்பட வேண்டும். அதன் வாழிடத்தைக் கண்டுபிடித்து அங்கு கொண்டுபோய் விடலாம். இதெல்லாம் செய்யாமல் வெறுமனே பிடித்துக் கொண்டுபோய் வேறோர் காட்டில் விட்டாலும் அது வழிதெரியாத குழப்பமான, பயம் நிறைந்த சூழலில் மீண்டும் பிரச்னையைத்தான் ஏற்படுத்தும்.’’

Photo Courtesy: Subagunam Kannan

``உங்களுடைய இத்தனை ஆண்டுக்கால நெடும் பயணத்தில் நிறைய தடைகளை எதிர்கொண்டிருப்பீர்கள். அதில் ஏதேனும் தடை உங்களை மிகுந்த மனவருத்தமடையச் செய்துள்ளதா?’’

``நிறைய அப்படிச் செய்துள்ளது. ஆனால், யாரையும் நான் புகார் சொல்ல விரும்பவில்லை. எதுவும் என்னைக் கட்டிப்போட்டதில்லை. முடிந்தவரை எழுந்துவிடுகிறேன்.’’

``குழந்தைப் பருவத்தில் உங்களுக்குக் கிடைத்த அனுபவங்கள்தான் உங்களைச் சிறந்த ஊர்வனவியலாளராக மாற்றியுள்ளது என்பதைப் படித்திருக்கிறேன். நியூ யார்க்கில் வாழ்ந்தபோதும் உங்கள் குழந்தைப் பருவத்தில் அதற்கான சூழல் அமைந்ததா?’’ 

``நான் எப்போதும் ஒரே மாதிரிதான் இருந்துள்ளேன். எனக்குப் படிப்புமீது பெரிய ஆர்வம் இருந்ததில்லை. சராசரி மாணவனாகவே இருந்துள்ளேன். வார விடுமுறைகளுக்காகக் காத்திருப்பேன். அந்தச் சமயங்களில் யார் கண்ணிலும் படாமல் காட்டுக்குள் ஓடிவிடுவேன். அந்த இரண்டு நாள்களும் எனக்குக் காடுதான் வீடு. அங்குதான் எப்போதும் உலவிக்கொண்டிருப்பேன்.

நியூயார்க்கில் சென்ட்ரல் பார்க் என்று ஒன்று இருந்தது. அது சின்னதுதான். ஆனால், ஓர் ஐந்து வயதுக் குழந்தைக்கு அது மிகப்பெரியது. புலிகள், ராஜ நாகங்கள் என்று அனைத்தும் இருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்வேன். காடுகள் பற்றி நான் கற்றதையெல்லாம் அங்கு கற்பனை செய்து பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன்.’’

``உங்கள் செல்லப் பிராணிகள் பற்றி...’’

``நாய்கள் வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அதில்லாமல் ஒரு ஈமு கோழி வளர்க்கிறேன். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் என் நண்பர் ஒருவர் மூலமாக வந்துசேர்ந்தது. இப்போது அதற்கு 7 வயது இருக்குமென்று நினைக்கிறேன். அதன் கழுத்து நீல நிறத்திலிருக்கும் அதனால் அதற்குப் பெயர் நீலகண்டன் என்று வைத்தேன்.’’

``நீங்கள் பலமுறை பாம்புகளிடம் கடி வாங்கியுள்ளீர்கள். உங்கள் முதல் பாம்புக்கடி அனுபவம் எப்படியிருந்தது?’’

``முட்டாள்தனமாக உணர்ந்தேன். அது பாம்பின் குற்றமல்ல. என் தவறுதான். அதன் தலையைச் சற்று அதிகமாகவே அழுத்திவிட்டேன். அதனால்தான் கடித்துவிட்டது. அதன் பிறகு பலமுறை பாம்புகள் பயத்தில் தாக்கியுள்ளன. அவற்றுக்கு முறையான சிகிச்சைகளைப் பெற்றுக்கொள்கிறேன்.’’

``மனிதர்களை எதிர்கொள்ளும்போது பாம்புகளின் மனநிலை எப்படியானது?’’

``நீங்கள் காட்டில் யானையைப் பார்த்தால் என்ன நினைப்பீர்கள்?’’

``மிகவும் பயப்படுவேன். அவ்வளவு பெரிய உருவத்தின் முன்னால் யார்தான் பயப்படாமல் நிற்கமுடியும்!’’

``அதேதான் பாம்புகளின் மனநிலையும். நமக்கு எப்படி யானை ஒரு பெரிய உருவமோ! அப்படியே பாம்புகளுக்கு நாம். அவற்றைப் பொறுத்தவரை நாமெல்லாம் பெரிய அரக்கர்கள். ஆபத்தானவர்கள். நம்மைப் பார்த்து அது பயந்துவிடுகிறது. அதன் பயத்தைப் போக்கிவிட்டாலே அமைதியாகப் போய்விடும். கூப்பாடு போட்டுப் பயத்தை அதிகரித்தால் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ளச் சீண்டுவதைத் தவிர அதற்கு வேறு வழியில்லை.’’

``ஊர்வனப் பிராணிகள் குறித்த ஆராய்ச்சி இந்தியாவில் எந்த அளவுக்கு உள்ளது. அதற்கு அரசாங்கம் எந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் தருகிறது?’’

Photo Courtesy: Janaki Lenin

``அரசாங்கம் இன்னும் அதிகம் முக்கியத்துவம் தர வேண்டும். அரசாங்கத்தின் பங்களிப்பு இதில் அதிகம் இருக்க வேண்டும். காட்டை உயிர்ப்போடு வைத்திருப்பதில் ஊர்வன உயிரிகளும் மற்றும் பல சிற்றுயிர்களும் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றன. யானை, புலி போன்ற பேருயிர்களுக்குத் தரப்படும் முக்கியத்துவம் பாம்புகள், பல்லிகள், முதலைகள் போன்றவற்றுக்கும் தரப்பட வேண்டும். அதில் சில நிறுவனங்கள் குறிப்பிடக்கூடிய பங்கு வகிக்கின்றன. இருந்தாலும் இன்னும் அதிகப் பங்களிப்பு தேவைப்படுகிறது.’’

``ஊர்வன குறித்த ஆராய்ச்சி மற்றும் பராமரிப்புக்கான உங்கள் 60 ஆண்டுக்காலப் பங்களிப்புகளில் பலவற்றைச் சாதித்துள்ளீர்கள். நீங்கள் திருப்தியடைந்துவிட்டீர்களா?’’

``பாம்புக்கடி. மக்கள் பாம்புக் கடிக்கு ஆளாவதைத் தடுப்பதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுள்ளேன். பாம்புகளைத் தொந்தரவு செய்யாமலும், அவற்றிடம் கடிபடாமலும் சுமுகமாக மக்கள் வாழ வழிசெய்ய முயன்றுகொண்டிருக்கிறேன். பாம்புகள் குறித்த மக்களின் பார்வையும் அவற்றிடம் மக்கள் நடந்துகொள்ளும் விதத்தையும் மாற்ற நீண்ட நாள்களாக முயன்றுகொண்டிருக்கிறேன். பல வருடங்கள் கடந்துவிட்டது. இன்னமும் முயன்றுகொண்டேயிருக்கிறேன்.’’