Published:Updated:

சண்டையிட்டுக்கொள்ளும் இரண்டு அமைச்சகங்கள்... பறிபோகும் பழங்குடியினர் உரிமைகள்!

இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தை அனைத்து மாநில அரசுகளும் மாவட்ட ஆட்சியர்களும் முழுவீச்சில் செயற்பட்டு அமலாக்கவேண்டும். பழங்குடி மக்களின் உரிமைகளை இந்தச் சட்டம் பாதுகாக்கிறது. அந்தச் சட்டத்தை அரசு பாதுகாக்க வேண்டும் இல்லாமல் செய்துவிடக் கூடாது.

சண்டையிட்டுக்கொள்ளும் இரண்டு அமைச்சகங்கள்... பறிபோகும் பழங்குடியினர் உரிமைகள்!
சண்டையிட்டுக்கொள்ளும் இரண்டு அமைச்சகங்கள்... பறிபோகும் பழங்குடியினர் உரிமைகள்!

த்திய சுற்றுச்சூழல், காடு மற்றும் காலநிலை மாற்றம் அமைச்சகம் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் கடந்த மாதம் 26-ம் தேதி ஒரு கடிதம் அனுப்பியது. அதன்படி, ஒரு வளர்ச்சித் திட்டத்துக்கு வாங்கும் அனுமதிகளில் இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தில் குறிப்பிடுவது போல பழங்குடியினர் மற்றும் பாரம்பர்யமாக காடுசார்ந்து வாழும் மக்களிடமும் அவர்களின் கிராம சபைகளிலும் வன நிலங்களைப் பயன்படுத்துவதற்கான ஒப்புதலைப் பெறவேண்டிய அவசியம் இல்லையென்றும் அந்தச் சட்டத்துக்குக் கீழ்ப்படியத் தேவையில்லையென்றும் கூறியுள்ளது. பழங்குடிகளை வெளியேற்றுமாறு வெளியான உத்தரவை ரத்து செய்வதற்கு இரண்டு நாள்களுக்குமுன் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் இந்த உத்தரவைப் பிறப்பித்தது. இந்த உத்தரவை கடுமையாகக் கண்டித்த மத்திய பழங்குடியின அமைச்சகம் அதைத் திரும்பப் பெறவேண்டுமென்றும் வலியுறுத்தியுள்ளது.

கடந்த 13-ம் தேதி பிறப்பித்த உத்தரவை உச்சநீதிமன்றம் தற்காலிகமாக ரத்து செய்திருந்தாலும், அதன்மூலம் பாதிக்கப்படுவார்கள் என்று கணிக்கப்பட்ட சுமார் இருபது லட்சம் மக்களும் இப்போது மத்திய சுற்றுச்சூழல் துறை அமைச்சகம் எடுத்துள்ள இந்த முடிவின் மூலம் நிச்சயமாகப் பாதிக்கப்படுவார்கள். பழங்குடிகளின் அதிகாரத்தைப் பறிக்கும் முயற்சியில் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் நடந்துகொள்வது இது முதல்முறையல்ல. மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்துக்கும் பழங்குடியினர் அமைச்சகத்துக்கும் இடையே இந்தப் போர் பல ஆண்டுகளாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தின் அதிகாரங்களை நீர்த்துப்போகச் செய்வதற்கு நீண்ட காலமாக சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் முயன்று வருகிறது. இந்தக் கடிதமும் அதன் நீட்சியே.

29 மாநிலங்களில் இதுவரை 18 மாநிலங்களே வன உரிமைச் சட்டத்தை அமல்படுத்தும் பணிகளை மேற்கொண்டு வருகிறது. அதுவும் மிகப் பலவீனமான முறையில் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்த விஷயம். 

இந்திய வன அளவை நிறுவனத்தின்படி காடாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட நிலப்பகுதிகளில் சுமார் ஒரு கோடி மக்கள் வாழ்கிறார்கள். அத்தகைய காடுகளுக்குள்ளும் அவற்றைச் சுற்றியும் ஐந்து லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட கிராமங்கள் அமைந்துள்ளன. வன உரிமைச் சட்டப்படி அதில் 95,513 கிராமங்கள் வருவாய்க் கிராமங்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளன. 2011-ம் ஆண்டு மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி அதிகாரபூர்வமாக 4,526 கிராமங்கள் பாதுகாக்கப்பட்ட காடுகளுக்குள் அமைந்துள்ளன. நாட்டின் மொத்த வனப்பகுதியில் இருபது சதவிகிதத்தைப் பழங்குடியின மக்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்கிறது வன உரிமைச் சட்டம். ஆனால், அதில் வெறும் 7.98 சதவிகிதம் மட்டுமே பழங்குடிக் கிராமங்களின் பயன்பாட்டுக்கு இதுவரை அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. வன உரிமைப் போராட்டங்கள் குறித்து ஆய்வாளர் பிஜோய் வெளியிட்ட ஆய்வறிக்கை இந்தச் சட்டம் வெளியானதிலிருந்து தற்போதுவரை அது சந்தித்துவரும் சிக்கல்களை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள நமக்கு உதவுகிறது. வன நிலங்களின் மீதான உரிமைகளைக் கோரி இதுவரை பதிவான மனுக்களில் 43.14 சதவிகிதம் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அதைவிட அதிகமாக 44.07 சதவிகிதம் மனுக்கள் எந்தவித காரணங்களும் குறிப்பிடாமல் நிராகரிக்கப்பட்டுள்ளன. நிலங்கள் வழங்கப்பட்ட மனுக்களில்கூட சட்டப்படி எவ்வளவு நிலங்கள் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளனவோ அதைவிடக் குறைவான நிலங்களே ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். நிராகரித்தபோதும் சரி, தேவைக்கும் குறைவான நிலங்களை ஒதுக்கியபோதும் சரி காரணமே குறிப்பிடவில்லை.

வன உரிமைச் சட்ட அமலாக்கத்தில் இவ்வளவு சிக்கல்கள் இருக்க, அதன் அதிகாரத்தை மழுங்கடிப்பதற்கான முயற்சிகளைத் தொடர்ச்சியாக மத்திய சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் மேற்கொண்டபடி இருக்கின்றது. 2008 முதல் 2016-ம் ஆண்டுக்குள் மட்டும் முப்பத்தியொரு லட்சம் ஹெக்டேர் காடுகள் மற்ற பயன்பாடுகளுக்குத் திருப்பிவிடப்பட்டுள்ளன. 2009-ம் ஆண்டு, மத்திய சுற்றுச்சூழல் துறையிடமிருந்து ஓர் உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. ஒரு வனப்பகுதி மற்ற பயன்பாடுகளுக்கென மாற்றப்படுவதற்குமுன், அங்கு வன உரிமைச் சட்டம் முறையாக அமல்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டுமென்று கூறுகிறது. அந்தச் சட்டத்தின்படி அங்கிருக்கும் கிராம சபைகளில் தொடங்கி ஆட்சியர்வரை குறிப்பிட்ட வனப்பகுதியைப் பயன்பாட்டுக்குத் திருப்பிவிடுவதற்கான அனுமதியைப் பெற்ற பிறகே அதைச் செய்யலாம். ஆனால், அந்த முப்பத்தியொரு லட்சம் ஹெக்டேர்களும் 2009-ம் ஆண்டு உத்தரவுப்படி இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தையோ முழுமையாக அமல்படுத்தி அந்தச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் அனுமதி பெற்று மாற்றப்பட்டவையல்ல. வனப்பகுதி ஆக்கிரமிக்கப்படுவதாக இருந்தால் அதற்குக் கிராம சபையின் ஒப்புதல் வேண்டும். கிராம சபை ஒப்புதல் என்பது அந்தச் சபைக்கு உட்பட்ட கிராமங்களைச் சேர்ந்த ஐம்பது சதவிகிதம் மக்கள் ஆஜராகியிருந்து அவர்களின் கருத்துகள் கேட்கப்பட்டு முடிவு செய்யப்படும். அந்தக் கருத்துகளின் அடிப்படையில் கிராம சபை ஒப்புதல் வழங்கவேண்டும். இவை நடக்க வேண்டுமென்றால் அங்கு வன உரிமைச் சட்டம் அமல்படுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், அது நடக்கவில்லை.

மாவட்ட நிர்வாகங்கள் வன உரிமைச் சட்டத்தை அமல்படுத்துவதில் அக்கறை காட்டாமலே இருக்கின்றன. சட்டமே அமல்படுத்தப்படாமல் இருக்கும்போது அதனடிப்படையில் மட்டுமே அனுமதிக்க வேண்டிய திட்டங்கள் அனுமதி பெறுவது சட்டப்படி முடியாது. ஆனால், இங்கு அனைத்து நில ஆக்கிரமிப்புகளும் வழக்குகளாக மாறுவதில்லை. அதனால் மிக எளிதாக ஆக்கிரமிப்புகள் நடந்தன.

வன நிலங்களை மாற்றுப் பயன்பாடுகளுக்குத் திருப்பிவிடும்போது இந்தச் சட்டம் இருப்பதால் அதை எளிமைப்படுத்தப் பல்வேறு உத்தரவுகளைச் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் பிறப்பித்தது. அது வன நிலங்களை வேறு திட்டங்களுக்குத் திருப்புவதை நியாயப்படுத்தத் தொடர்ச்சியாக முயன்றது. சில திட்டங்களுக்குக் கிராம சபைகளின் அனுமதி பெறவேண்டியதில்லை என்று விலக்களித்தது. உதாரணமாகச் சாலைகள், குழாய்கள் அமைப்பதாக இருந்தால் அதற்கு ஒவ்வொரு கிராம சபைகளிலும் அனுமதி வாங்கிக் கொண்டிருப்பது அதிக நேர விரயத்தை ஏற்படுத்தும் என்றும் அதனால் அத்தகைய திட்டங்களுக்கு மாநில அரசின் அனுமதியே போதுமென்றும் உத்தரவு பிறப்பித்தது. கிராம சபைகளோ மாவட்ட ஆட்சியரோ யாருடைய கருத்தும் வேண்டியதில்லை என்பதும், மாநில அரசின் ஒப்புதல் மட்டுமே போதும் என்பதும் இந்திய வன உரிமைச் சட்டப்படி முடியாது. அந்தச் சட்டத்தை மாற்றியமைக்கவும், அது சார்ந்த உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்கவும் வேண்டியது பழங்குடியினர் அமைச்சகம்தான். சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்துக்கு இதில் எந்தவித அதிகாரமும் இல்லை. 

தன் அதிகாரத்தின் கீழ் வராத விஷயத்தில் அதிகாரங்களைப் பிறப்பிக்கும் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்தைப் பலமுறை பழங்குடியினர் அமைச்சகம் கண்டித்தது. இந்தப் பிரச்னை பிரதமர் அலுவலகத்துக்குச் சென்றபோது, அப்போதைய காங்கிரஸ் ஆட்சி தொழில் வளர்ச்சிக்கு முன்னால் வேறெதுவும் முக்கியமில்லை என்றுகூறி பழங்குடியினர் அமைச்சகத்தை அடக்கிவைத்தது. பிரதமர் அலுவலகமும் இது மாதிரியான திட்டங்களுக்குக் கிராம சபைகளின் ஒப்புதல் கேட்க வேண்டியதில்லை என்றுகூறி சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் பிறப்பித்த உத்தரவை உறுதி செய்தது. இந்த முடிவுகளின் அடிப்படையில் மாநில அரசுகளுக்குச் சுற்றறிக்கைகளை அனுப்புமாறும் இரண்டு அமைச்சகத்தையும் கேட்டுக்கொண்டது. 2009-ம் ஆண்டு வன உரிமைச் சட்டத்தை அமல்படுத்த வேண்டுமென்று அது வெளியிட்ட உத்தரவை அதுவே ரத்து செய்தது. அதற்கு எதிரானதோர் உத்தரவைச் சட்டத்துக்கு விரோதமான உத்தரவை 2013-ம் ஆண்டு பிறப்பித்தது. மிகக் குறைவான எண்ணிக்கையில் வாழும் பழங்குடிகள் பாதிக்கப்படுவதாக இருந்தாலொழிய வேறு எதற்கும் கிராம சபைகளின் ஒப்புதலை நாட வேண்டியதில்லை என்று அந்த உத்தரவு கூறியது. 

பழங்குடியினர் அமைச்சகம் அடுத்த மாதமே இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் தொடர்பான உத்தரவுகளை வழங்கும் அதிகாரம் அதன்கீழ் வருவதென்றும் தனக்கு அதிகாரமற்ற விஷயத்தில் சுற்றுச்சூழல் துறை தலையிடுகிறது என்றும் இதை எதிர்த்தது. அதோடு இந்த உத்தரவு சட்டவிரோதமானது என்பதையும் தெளிவுபடுத்தியது. அதன்பிறகு நடந்த வேதாந்தாவுக்கு எதிரான நியமகிரி வழக்கில் உச்சநீதிமன்றம் வன உரிமைச் சட்டம் அனைத்து மாவட்டங்களிலும் அமல்படுத்த வேண்டுமென்ற 2009-ம் ஆண்டு உத்தரவை அழுத்தந்திருத்தமாக நிலைநிறுத்தியது. அதை மேற்கோள் காட்டிப் பழங்குடியினர் அமைச்சகம் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் எந்தத் திட்டமாக இருந்தாலும் அதற்குக் கிராம சபைகளின் ஒப்புதல் தேவையென்று திட்டவட்டமாகக் கூறியது. சுற்றுச்சூழல் துறை பிறப்பித்த உத்தரவை ஏற்கக்கூடாதென்றும் இந்தத் தீர்ப்புப்படி அந்த அமைச்சகத்திற்கு அதிகாரமில்லை என்பது உறுதியாவதையும் குறிப்பிட்டது. சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் பிரதமர் அலுவலகத்தில் இதுகுறித்து முறையிட்டது. 

2014-ம் ஆண்டு ஆட்சி மாற்றத்துக்குப் பின்னர், கட்சி மாறியதே தவிர நிலைப்பாடு மாறவில்லை. முந்தைய ஆட்சியைப் போலவே பா.ஜ.க ஆட்சியும் கிராம சபைகளின் ஒப்புதல் வாங்க வேண்டாமென்றும் அது தொழில் வளர்ச்சியைத் தாமதாக்கும் என்றும் வலியுறுத்தியது. பழங்குடியினர் அமைச்சகம் வன உரிமைச் சட்டத்தையும் அது பழங்குடிகளுக்குக் கொடுக்கும் அதிகாரங்களையும் தற்காக்கத் தொடர்ச்சியாக முயன்றாலும், மத்திய அரசும் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகமும் தனியார்களுக்குக் காடுகளைக் கொடுக்க அந்தச் சட்டம் தடையாக இருப்பதால் இப்போதுவரை தொடர்ச்சியாகத் தலையிட்டுச் சூழலைக் குழப்பத்திலேயே வைத்து வருகிறது.

2014-ம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் துறை மீண்டுமோர் உத்தரவை வெளியிட்டது. அதன்படி வளர்ச்சித் திட்டங்களும் நிறுவனங்களும் காட்டை ஆக்கிரமிப்பதற்குத் தகுந்த வகையிலும் அதை நியாயப்படுத்தும் வகையிலும் அந்தந்த மாவட்ட ஆட்சியர்களிடமிருந்து மட்டும் சான்றிதழ் பெற்றால் போதுமானது. 2005 டிசம்பர் 13-ம் தேதிக்குமுன் எழுபத்தைந்து ஆண்டுகள் வரை காடாகப் பதிவாகியிருக்கும் நிலங்களை மற்ற பயன்பாடுகளுக்குத் திருப்ப மாவட்ட ஆட்சியருக்கு முழு அதிகாரம் வழங்கி உத்தரவிட்டது. இந்த உத்தரவு சட்ட விரோதமானது என்றும் அதைத் திரும்பப் பெறவேண்டுமென்றும் பழங்குடியினர் அமைச்சகம் வன்மையாகக் கண்டித்தது. 2015-ம் ஆண்டு சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்துக்கும் பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சகத்துக்கும் பழங்குடியினர் அமைச்சகம் உறுதியான தனது நிலைப்பாட்டைத் தெளிவுபடுத்தியது. வன உரிமைச் சட்டம் எந்தவித விலக்குகளையும் எதற்கும் கொடுக்கவில்லை. அதனால், எந்தத் திட்டங்களுக்கும் கிராம சபைகளின் அதன் மக்களின் ஒப்புதல் இல்லாமல் அனுமதி கொடுக்கக் கூடாது. ஏன், பாதுகாப்பு தொடர்பான திட்டமாகவே இருந்தாலும், அதற்கும் கிராம சபைகளின் ஒப்புதல் வேண்டுமென்று சட்டம் கூறுவதைத் தெளிவுபடுத்தியது.

தற்போது வந்துள்ள உத்தரவும் பழங்குடிகளின் வன உரிமைகளுக்கு ஆபத்தானதாகவே உள்ளது. வன நிலங்களை மற்ற பயன்பாடுகளுக்கு மாற்றும்போது எந்தத் திட்டமாக இருந்தாலும் அதற்கு இரண்டு கட்ட அனுமதிகளைப் பெறவேண்டும். அந்த இரண்டு கட்ட அனுமதிகளில் முதல்கட்ட அனுமதியிலேயே கிராம சபைகளின் ஒப்புதலைப் பெறவேண்டும். ஆனால், இனி அந்த ஒப்புதல் இரண்டாம் கட்ட அனுமதியில் சேர்க்கப்படும் என்று உத்தரவு பிறப்பித்துள்ளது. முதல்கட்ட ஆய்விலேயே நிலம் அனுமதி கோரியவர்களின் கைகளுக்குச் சென்றுவிடும். இரண்டாம் கட்டத்தில் பழங்குடி மக்களை இதையே காரணம் காட்டி அவர்களால் எளிதாக வெளியேற்ற முடியும். இரண்டாம் கட்ட அனுமதி கோருகையிலேயே திட்டம் முடிவாகிவிடும். அதன்பிறகு, மக்கள் தம் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி அவர்களின் நிலத்தைத் தற்காத்துக் கொள்வது முடியாத காரியமென்று இதையும் பழங்குடியினர் அமைச்சகம் எதிர்த்து வருகிறது.

மத்திய சுற்றுச்சூழல் துறை அமைச்சகம் காடுகளைத் தனியார்மயமாக்குவதில் பெருமுனைப்போடு முயன்று வருகிறது. இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தைத் தொடக்கத்திலிருந்தே மத்திய அரசு மறைமுகமாக எதிர்த்து வருவதைத்தான் இது காட்டுகிறது. மத்திய அரசு தரப்பில் மேற்கொள்ளப்படும் அனைத்துச் செயற்பாடுகளுமே இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தை அமல்படுத்தி அதிகாரத்தை மக்களிடம் கொடுப்பதில் அவர்களுக்கு விருப்பமில்லை என்பதையும் அதைச் செய்யவிடாமல் தடுக்க வேண்டுமென்ற அவர்களின் நோக்கத்தையும் வெளிச்சம்போட்டுக் காட்டுகிறது. சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம், சுரங்க அமைச்சகம், பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சகம் என்று மக்களுக்கு அதிகாரத்தை வழங்கும் சட்டத்தை மழுங்கடிக்கத் துடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. தற்போதுவரை தனக்கு அதிகாரமே இல்லாத விஷயத்தில் தானாக முன்வந்து சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தை அனைத்து மாநில அரசுகளும் மாவட்ட ஆட்சியர்களும் முழுவீச்சில் செயற்பட்டு அமலாக்கவேண்டும். அப்போதுதான், பழங்குடி மக்களுக்கு எதிராகச் செயற்படத் துடிக்கும் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகத்தின் முயற்சிகளுக்கு வலுவான எதிர்ப்பு உருவாவதற்கான வாய்ப்பு ஏற்படும். பழங்குடி மக்களின் உரிமைகளை இந்தச் சட்டம் பாதுகாக்கிறது. அனைத்துச் சட்டங்களும் மக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும். அதற்குச் சட்டம் இயற்றினால் மட்டும் போதாது அதை அமல்படுத்த வேண்டும். இல்லையேல் அந்தச் சட்டத்திற்கே பாதுகாப்பில்லாமல் போய்விடும். அதற்கு இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் ஓர் உதாரணம்.