Published:Updated:

வறட்சி வறட்சி வறட்சி... இப்போது இந்தியா முழுதும் கேட்கும் ஒரே குரல் இதுதான்!

மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் அரசு அவர்கள்மீது பிரசார பீரங்கிகளை ஏவவேண்டிய அவசியமே இல்லை. இப்போது தேர்தல் பிரசாரங்களைவிட முக்கியமானது, போர்க்கால அடிப்படையில் மக்கள் வறட்சியைச் சமாளிக்கத் தகுந்த நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டியதே.

வறட்சி வறட்சி வறட்சி... இப்போது இந்தியா முழுதும் கேட்கும் ஒரே குரல் இதுதான்!
வறட்சி வறட்சி வறட்சி... இப்போது இந்தியா முழுதும் கேட்கும் ஒரே குரல் இதுதான்!

னைத்துக் கட்சிகளும் தேர்தல் பிரசார வேலைகளில் மூழ்கியிருக்கின்றன. ஆளும் கட்சிகளும்தாம். ஆனால், தேர்தல் வேலைகளுக்கு மத்தியில் தேசமக்களுக்குச் செய்யவேண்டிய தன் கடமைகளைச் செய்ய ஆளுங்கட்சி தவறிவிட்டதோ என்ற சந்தேகத்தையும் தற்போதைய சூழல் தோற்றுவிக்கிறது. நாடு முழுவதும் வறட்சி பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக்கொண்டே போகும் இந்தச் சமயத்தில் எந்தவித நடவடிக்கைகளையும் முடுக்கிவிடாமல் பிரசாரப் பயணங்களிலேயே மூழ்கிக் கிடப்பது அந்தச் சந்தேகத்தை உறுதிசெய்கின்றது.

இந்திய நிலப்பரப்பில் 42.09 சதவிகிதம் தற்போது வறட்சியால் வாடிக் கொண்டிருக்கிறது. அதில் 6.23 சதவிகிதம் பகுதி மிக மோசமான வறட்சியில் சிக்கித் தவிக்கின்றன. கடந்த ஆண்டைவிட அதிகமான வறட்சியைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கின்றன இந்திய மாநிலங்கள். ஏப்ரல் 13-ம் தேதிப்படி வறட்சியை எச்சரிக்கும் Drought early warning system (DEWS) என்ற இணையதளத்தில் கிடைத்த தரவுகள் நாட்டின் வறட்சி பாதிக்கப்பட்ட மாநிலங்களைப் பகுதிவாரியாகப் பிரிக்கின்றது. ஆந்திரப் பிரதேசம், பீகார், குஜராத், ஜார்கண்ட், கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா, வடகிழக்கு மாநிலங்களில் சில பகுதிகள், தமிழ்நாடு, ராஜஸ்தான், தெலங்கானா போன்ற மாநிலங்கள் அதிக வறட்சியில் சிக்கித் தவிக்கின்றன. அடுத்த பருவ மழை தொடங்குவதற்கு இன்னும் இரண்டு மாதங்கள் இருப்பதால் இந்த நிலை இன்னமும் மோசமடையும். சுமார் ஐம்பது கோடி மக்கள் வாழும் இந்தப் பகுதிகள் நாட்டின் நாற்பது சதவிகித மக்கள் தொகையைக் கொண்டுள்ளன. தேர்தல் வேலைகளுக்கு மத்தியில் தற்போது ஆபத்தான கட்டத்தில் இருக்கும் இவற்றைக் கவனிக்க வேண்டுமென்பதை மத்திய அரசு மறந்துவிட்டது. 

இதுவரை மத்திய அரசு எந்த மாநிலத்தையும் வறட்சி மாநிலமாக அறிவிக்கவில்லை. ஆந்திர பிரதேசம், குஜராத், கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா, ஒடிசா, ராஜஸ்தான், தமிழகம் போன்ற மாநிலங்கள் பல மாவட்டங்களை வறட்சி பாதிக்கப்பட்ட மாவட்டங்களாக அறிவித்துள்ளன. பருவமழை பொய்த்ததே பல இடங்களில் ஏற்பட்டுள்ள இந்தக் கடுமையான வறட்சிக்கு முதன்மையான காரணம். வடகிழக்குப் பருவமழை வழக்கமாகக் கொடுக்கும் மழையைவிட மிகக் குறைவாகவே இந்த ஆண்டு வழங்கியுள்ளது. அதிகமான மழையைக் கொடுக்கும் தென்மேற்குப் பருவமழையும் இந்த ஆண்டு பல இடங்களில் போதுமான அளவுக்குப் பெய்யவில்லை.

இந்தியா 2015-ம் ஆண்டிலிருந்து தொடர்ச்சியான வறட்சியைச் சந்தித்துக்கொண்டிருக்கின்றது, 2017-ம் ஆண்டைத் தவிர. 2019-ம் ஆண்டிற்கான கோடை மழை இந்நேரம் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். அது இன்னும் பெய்யவில்லை. ஒருசில இடங்களில் பெய்திருந்தாலும் அது மிகக் குறைவான அளவிலேயே பெய்திருக்கிறது. மார்ச் மாதம் முழுவதும் பெய்த மழை சராசரி மழையைவிட 36 சதவிகிதம் குறைவாகவே பெய்துள்ளது. தென்னிந்தியாவில் தற்போது 60 சதவிகிதம் நீர்ப்பற்றாக்குறை நிலவுவது அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகின்றது. மொத்தப் பகுதிகளில் தென்னிந்தியா மிக மிகக் குறைவான மழையையே இந்த ஆண்டு பெற்றுள்ளது. நாடு முழுவதும் இந்த ஆண்டு மிகக் குறைவான மழை பெய்ததால் நீர்நிலைகளில் நீர்மட்டம் குறைந்துகொண்டே போகின்றது. நாட்டின் மிகப்பெரிய 91 நீர்நிலைகளின் மட்டம் கடந்த மார்ச் மாதத்திலிருந்து தற்போது 32 சதவிகிதம் குறைந்துவிட்டது. தென்னிந்தியாவின் 31 நீராதாரங்களில் கடந்த ஐந்து மாதங்களில் 36 சதவிகிதம் குறைந்துவிட்டது. இதனால் இந்த வருடத்தின் வறட்சி விவசாயத்தில் பெரிய பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தி நீருக்கான மாநிலச் சண்டைகளை அதிகரிக்கும்.

இந்தியாவின் 6.23 சதவிகிதம் பகுதிகள் மிகத் தீவிரமான வறட்சியைச் சந்திக்கின்றன. மிகத் தீவிரமான வறட்சி என்ற வகைப்பாட்டிற்குள் கடந்த ஆண்டு வெறும் 1.56 சதவிகிதம் பகுதிகளே பாதிக்கப்பட்டிருந்தன. இந்த ஆண்டு அதைவிட நான்கு மடங்கு அதிகமான பகுதிகள் அந்த நிலைக்கு ஆளாகியுள்ளன. தீவிரமான வறட்சியில் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகள் கடந்த ஆண்டு 5.08 சதவிகிதம் இருந்தன. இப்போது அதுவே, 11 சதவிகிதமாக அதிகரித்துள்ளன. வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகள் தற்போது நாடு முழுவதும் அதிகமாகியிருக்கும் நிலையில் மத்திய அரசு இன்னமும் வறட்சியை அறிவிக்கவோ அதற்கான நிவாரணங்களை வழங்கவோ இல்லை. 

கடந்த நூற்றாண்டிலிருந்து சராசரியாக எட்டு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை கடுமையான வறட்சி ஏற்பட்டு வந்தது. அதுவே கடந்த ஐந்தாண்டுகளில் தொடர்ச்சியாக ஏற்பட்டு வருகின்றது. இருந்தும் இந்திய நிலப்பரப்பில் அறுபது சதவிகிதம் மாவட்டங்கள் வறட்சிக்கு இன்னும் தயாராகவில்லை. கவுஹாத்தி ஐ.ஐ.டி நிறுவனம் 634 மாவட்டங்களில் ஆய்வு நடத்தியது. அதில் 241 மாவட்டங்கள் மட்டுமே வறட்சியைச் சந்திக்கத் தயாராக இருந்தன. அவர்கள் ஆய்வு நடத்திய மாவட்டங்களில் 133 மாவட்டங்கள் ஒவ்வோர் ஆண்டுமே வறட்சியால் பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. இருந்தும் அவற்றில் போதுமான முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் செய்யப்படுவதில்லை. 

1870-களில் இருந்த பூமியின் வெப்பநிலையைவிட ஒரு சதவிகிதம் அதிகமாகிவிட்ட தட்பவெப்பநிலையில் நாம் தற்போது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். உலக வெப்பமயமாதலும் காலநிலை மாற்றமும் அதிகமான வறட்சி மற்றும் பஞ்சத்திற்கு வழிவகுக்கின்றன. இதன் விளைவுகள் இன்னும் மோசமாகும். இருந்தும், தற்காலப் பிரச்னைகளுக்கே விடை காணாமல் மெத்தனமாக அரசு இருப்பது அதிர்ச்சியளிக்கிறது. 2018-ம் ஆண்டு கேரளா மற்றும் கர்நாடகாவில் ஏற்பட்ட வெள்ளமும், தமிழகம் மற்றும் ஒடிசாவில் உண்டான கஜா மற்றும் டிட்லி புயலும் அதிக பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தின. 2019-ம் ஆண்டு அதே அளவுக்கான பாதிப்புகளை வறட்சி ஏற்படுத்தும் என்றும் அதற்குக் காரணம் காலநிலை மாற்றமே என்றும் கூறுகின்றனர் ஆய்வாளர்கள். இத்தகைய சூழலியல் பேரழிவுகளால் இதுவரை அதிகம் பாதிக்கப்பட்டதும் இனி அதிகமாகப் பாதிக்கப்படப்போவதும் பொருளாதாரத்தின் விளிம்புநிலையில் வாழும் ஏழை மக்களே. அதிலும் தீவிரமான வறட்சியால் அதிகமாகப் பாதிக்கப்படப்போவது சிறு குறு விவசாயிகளும், ஏழை விவசாயத் தொழிலாளர்களும் மற்றும் நகரங்களில் வாழும் விளிம்புநிலை உழைப்பாளிகளுமே என்பதில் மாற்றுக்கருத்தில்லை. அவர்களுக்குத் தேவையான முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளைச் செய்வதில் மாநில அரசுகளுக்கு மத்திய அரசு போதுமான உதவிகளைச் செய்யவில்லை. 

நாட்டின் மக்கள் தொகையில் இன்னும் ஐம்பது சதவிகிதம் மக்கள் விவசாயத்தைச் சார்ந்து வாழ்ந்துவருகின்றனர். இப்போதே விவசாயத் தொழிலாளர்களுக்கு வருடத்தின் பாதி நாள்கள் வேலை கிடைப்பதே மிகச் சிரமமாக உள்ளது. இந்நிலையில் வறட்சி இன்னும் தீவிரமடைந்தால் நிலைமை மேலும் மோசமாகும். வங்கிக் கடன் பெற்ற விவசாயிகளுக்குக் காப்பீடு, மிகக் குறைந்த அளவே திருப்பிச் செலுத்தும் சலுகை போன்றவை வழங்கப்பட்டாலும், கந்துவட்டிக்குக் கடன் வாங்கும் விவசாயிகளின் எண்ணிக்கையும் கணிசமாக இருக்கவே செய்கின்றது. அவர்கள் இந்த வறட்சியால் கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுவார்கள். கணிக்கமுடியாத காலநிலை பிரச்னைகளால் விளைச்சல் பாதிக்கப்படும்போது விவசாயிகளுக்குக் காப்பீடு வழங்க மத்திய அரசு கொண்டுவந்த திட்டம்தான் பிரதான் மந்திரி ஃபாசல் பீம் யோஜனா திட்டம். அது விவசாயிகளுக்கு உதவியதைவிடக் காப்பீடு நிறுவனங்களுக்குத்தாம் அதிக லாபம் வழங்கியிருப்பதாகக் கடந்த பிப்ரவரி மாதம் 26-ம் தேதி Factchecker.com என்ற இணையதளம் குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தது. 

நாட்டில் மிக அதிகமாகச் செய்யப்படும் நெல் மற்றும் கோதுமை விவசாயங்களில் வெறும் ஐந்து சதவிகிதம் மக்களே அவர்களின் பயிர்களுக்குக் காப்பீடு செய்துள்ளனர். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் காப்பீட்டிற்கான பிரீமியம் தொகை வசூலிக்கப்பட்டதற்கும் விவசாயிகளுக்குக் காப்பீட்டுத் தொகை வழங்கப்பட்டதற்கும் இடையே சுமார் 16,000 கோடி ரூபாய் வித்தியாசம் இருப்பதாக `தி வயர்' இணையதளம் குற்றஞ்சாட்டியது. 2017-ம் ஆண்டு 5.7 கோடி விவசாயிகள் காப்பீட்டுத் திட்டத்தில் இணைந்துள்ளனர். அவர்களில், 80 லட்சம் பேர் திருப்தியடையாமல் வெளியேறிவிட்டனர். 

மத்திய அரசு விவசாயிகளின் பயிர்களுக்குப் போதுமான காப்பீடுகளையும் வழங்கவில்லை அவர்களின் நிலங்களுக்குப் போதுமான நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களையும் நடைமுறைப்படுத்தவில்லை. நாட்டின் மொத்த விவசாய நிலங்களில் 2018-ம் ஆண்டின்படி வெறும் 34.5 சதவிகித நிலங்களே நீர்ப்பாசன வசதிகள் கிடைக்கப்பெற்றுள்ளன. 2014-ம் ஆண்டு ஆட்சிக்கு வந்தபோது பா.ஜ.க அரசு 99 முக்கிய நீர்ப்பாசன திட்டங்களை 2019-ம் ஆண்டிற்குள் முடிப்பதாக உறுதியளித்தது. அதில் 74 திட்டங்கள் இன்னும் நிலுவையிலேயே இருக்கின்றன. 16 தேசிய நீர் சார்ந்த திட்டங்களில் ஐந்து மட்டுமே தற்போது நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. 11 திட்டங்கள் தொடக்க நிலையிலேயே இருக்கின்றன. இந்தத் தாமதத்தால் அந்தப் பதினொரு திட்டங்களுக்கும் தேவைப்படும் நிதியும் உயர்ந்துகொண்டே போகின்றது. இதுவரை நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஐந்து நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களில் 37 சதவிகிதம் மட்டுமே பூர்த்தியடைந்துள்ளது. அதிலும் குடிநீர் விநியோகம், மின் உற்பத்தி போன்றவை செயல்படவில்லை.

மொத்தமாக இதுவரை தொடங்கப்பட்டுள்ள 201 நீர்ப்பாசனத் திட்டங்களில் 70 சதவிகிதம் திட்டங்கள் முடிவடையவில்லை. 2019-ம் ஆண்டு வெளியான CAG ஆய்வறிக்கைப்படி சின்னச் சின்ன பாசனத் திட்டங்களில்கூட 22 சதவிகிதம் மட்டுமே முழுமையடைந்துள்ளன. இந்தியாவின் விவசாய நிலங்களில் 7.73 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலங்களே நுண்ணீர்ப்பாசன முறைக்குக் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. 3.37 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலங்கள் சொட்டுநீர்ப்பாசன முறைக்கும், 4.36 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலங்கள் தெளிப்பு நீர்ப்பாசன (Sprinkler) முறைக்கும் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. மற்ற நிலங்களில் இன்னும் பாசன முறைகள் அமைக்கப்படவில்லை.

விவசாயத் தொழிலாளர்களில் சுமார் அறுபது சதவிகிதம் பேர் விவசாயத் தொழிலை விட்டுவிட்டு நகரங்களுக்கு வேலைதேடிச் செல்வதையே விரும்புவதாகச் சமீபத்திய ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. இந்திய நகரங்கள் 2020-ம் ஆண்டே இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு மோசமான நீர்ப் பற்றாக்குறையைச் சந்திக்க வேண்டிவருமென்று நிதி ஆயோக் ஆய்வறிக்கை கூறுகின்றது. இப்படியிருக்கக் கிராமங்களில் ஏற்படும் வறட்சிக்கு அரசாங்கம் போதுமான நடவடிக்கைகளை எடுக்காமல் போனால் மேற்கொண்டு நகரங்களை நோக்கிப் படையெடுக்கும் மக்களை தடுக்கமுடியாது. இது உள்நாட்டு இடப்பெயர்வுகளை அதிகப்படுத்தும். கிராமங்களிலிருந்து நகரங்களுக்குக் குடிபெயரும் மக்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகும். நகரங்களில் ஏற்கெனவே இருக்கும் நீர்ப் பற்றாக்குறையை மேலும் தீவிரமாக்குமேயொழிய சரிசெய்யாது. அதனால் எதிர்காலத்தில் பெங்களூர், சென்னை போன்ற பெருநகரங்கள் பெரிய உள்நாட்டுக் குடிபெயர்வுகளையும் அதிகமான உள்நாட்டு அகதிகளையும் சுமக்கவேண்டிய இக்கட்டான நிலைக்குத் தள்ளப்படும். நகரங்களுக்குக் குடிபெயரும் மக்களும் போதுமான வாழிடமின்றி மீண்டும் வறட்சியின் பிடியில் சிக்கிப் புதிய விதமான பாதிப்புகளைச் சந்திப்பார்கள். ஆம், அவர்கள் சூழலியல் அகதிகளாவார்கள்.

2050-ம் ஆண்டில் துணை சகாரன் ஆப்பிரிக்கா, தெற்காசியா, லத்தீன் அமெரிக்கா போன்ற பகுதிகளில் சுமார் 143 மில்லியன் மக்கள் சூழலியல் அகதிகளாக மாறுவார்கள் என்று உலக வங்கி எச்சரித்துள்ளது. அதில் நாற்பது மில்லியன் மக்கள் அதாவது மொத்த அகதிகளில் 28 சதவிகிதம் பேர் தெற்காசியாவைச் சேர்ந்தவர்களாக இருப்பார்களென்று அடிக்கோடிட்டுக் கூறுகிறது. அத்தகைய விளைவுகளுக்கான ஆரம்பமாகவே இப்போதைய பிரச்னைகளும் மத்திய அரசின் மெத்தனமான செயற்பாடுகளும் அதனால் குடிபெயர நினைக்கும் மக்களின் நிலையும் பார்க்கப்படவேண்டும். சூழலியல் சிக்கல்கள் இதோடு நிற்காது. வறட்சி இதைவிட மோசமான விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தும். தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறை ஏற்படும்போது சுத்தமான குடிநீரின் விலையும் அதிகமாகும். முதலாளித்துவ சமுதாயம் தேவை அதிகமாகும்போது விலையை அதிகப்படுத்துமே தவிர அனைவருக்கும் கிடைக்கும் வகையில் வழிசெய்யாது. சமீப காலங்களில்  வியாபாரிகளாலும் அரசாங்கத்தாலும் குடிநீரும் விலைகொடுத்து வாங்கக்கூடிய ஒரு சரக்காகவே கையாளப்படுகிறது. இந்நிலையில் போதுமான பொருளாதார வசதியின்றி சுத்தமான குடிநீரைப் பெறமுடியாது. அதனால் சுகாதாரமற்ற குடிநீரைப் பயன்படுத்த வேண்டிய இக்கட்டுக்கு விளிம்புநிலை மக்கள் தள்ளப்படுவார்கள். அது பல நோய்களுக்கும் வழிவகுக்கும். சமுதாயம் ஆரோக்கியக் குறைபாடுகளோடு வளரத் தொடங்கும்.

வரலாற்றில் வறட்சி என்ற ஒரு சொல் உருவாக்கிய அழிவுகள் பல. அந்த வறட்சியை இந்த ஆண்டு நாம் போதுமான தற்காப்பு நடவடிக்கைகளோடு எதிர்கொள்ளவில்லை என்றால் இனிவரும் நாள்களில் அதிகமாகப் போகும் நீர்ப் பற்றாக்குறையைச் சரிக்கட்டவே முடியாது. இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் வறட்சி முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளப்படவே இல்லை. மாநில அரசுகளே தாமதமாகத்தான் வறட்சியைக் கணித்தன. இதனால் தற்போது ஏற்பட்டிருப்பதைச் சரிசெய்ய முடியாமல் போவது மட்டுமல்ல, இனி ஏற்படப் போவதைச் சரிசெய்வதிலும் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. நமக்குத் தேவை வறட்சியைச் சமாளிப்பதற்குத் தகுந்த பன்முனைச் செயற்பாடுகளை உள்ளடக்கிய நடைமுறைச் சாத்தியமான திட்டம். 

மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் அரசு அவர்கள்மீது பிரசார பீரங்கிகளை ஏவவேண்டிய அவசியமே இல்லை. இப்போது தேர்தல் பிரசாரங்களைவிட முக்கியமானது, போர்க்கால அடிப்படையில் மக்கள் வறட்சியைச் சமாளிக்கத் தகுந்த நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டியதே. அதுவே தற்போது மத்திய அரசின் மிக முக்கியமான கடமை.