Published:Updated:

உலகின் கடைசி டைனோசரை அழித்த எரிமலையின் கதை! - தக்காணப் பீடபூமி உருவான வரலாறு பகுதி-2

மனிதர்களை மட்டுமின்றிப் பல்வேறு பூச்சி இனங்களையும் ஈர்க்கக்கூடிய தாவர வகைகளில் பூக்கும் தாவரங்களுக்குப் பெரும் பங்குண்டு. ஆனால், அத்தகைய பூக்கும் தாவர வகைகள் பூமியின் வரலாற்றில் மிகவும் தாமதாகத்தான் வந்து சேர்ந்தன.

எரிமலை
எரிமலை ( Pixabay )

கோண்டுவானாவிலிருந்து பிரிந்த தென்னிந்திய நிலப்பரப்பு ஆசிய கண்டத்தோடு மோதியபோது ஏற்பட்ட அதிர்வினால் உண்டான எரிமலை பின்னர் வெடித்தபோது, ஏற்படுத்திய மாறுதல்கள் குறித்து முந்தைய பகுதியில் பார்த்தோம். அந்த முதல் பெருவெடிப்புக்குப் பிறகு, அடுத்தடுத்து மூன்று பெருவெடிப்புகள் நிகழ்ந்தன. முதலாவது வெடிப்பின் வீரியம், வேகம் மற்றும் அது ஏற்படுத்திய நிலவியல் மாற்றங்களைவிட அடுத்துவந்த மூன்று வெடிப்புகளும் தக்காணப் பீடபூமியின் உருவாக்கத்தில் முக்கியப் பங்கு வகித்தன.

அவைகுறித்த விளக்கத்தைப் பூக்கும் தாவரங்களிலிருந்து தொடங்குவோம்.

பூக்கும் தாவரங்கள்
பூக்கும் தாவரங்கள்
Pexels

மனிதர்களை மட்டுமின்றிப் பல்வேறு பூச்சி இனங்களையும் ஈர்க்கக்கூடிய தாவர வகைகளில் பூக்கும் தாவரங்களுக்குப் பெரும் பங்குண்டு. ஆனால், அத்தகைய பூக்கும் தாவர வகைகள் பூமியின் வரலாற்றில் மிகவும் தாமதாகத்தான் வந்து சேர்ந்தன. பரிணாமவியல் வரலாற்றில், பூக்களின் தோற்றம் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க வளர்ச்சி என்றுகூட சொல்லலாம். பூக்காத தாவரங்களைத் தவிர்த்து, இந்தப் பூக்கும் தாவரங்கள் எப்படி உருவாகின என்ற கேள்வி பல்லாண்டு காலமாகவே ஆய்வாளர்களுக்குப் புதிராக இருந்து வந்தது.

சார்லஸ் டார்வின் அவருடைய நண்பரும் தாவரவியலாளருமான ஜோசஃப் ஹூக்கருக்கு எழுதிய கடிதத்திலும் அந்தப் புதிர் நிறைந்த கேள்வியைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இயற்கை வரலாற்றில் பூக்களின் வருகை மிகச் சமீபத்தில்தான் நடந்துள்ளது என்பதையும் அவை உருவான உடனேயே வேகமாகவும் பரவலாகவும் வளர்ச்சியடையத் தொடங்கிவிட்டதையும் (குறிப்பாக அதிகத் தட்பவெப்பநிலை நிலவிய பகுதிகளில்) டார்வின் அறிந்திருந்தார். ஆனால், அவற்றின் தோற்றம் அவருக்குமே ஆரம்பக்காலத்தில் புதிராகத்தான் இருந்தது.

தொல்லெச்சமாக இருக்கும் தாவரங்களை ஆய்வு செய்யும் தொல் தாவரவியலாளர்கள் (Paleobotanists), பூக்கும் தாவரங்களின் தோற்றம் சுமார் 125 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்குமுன் லாரேசியாவின் வடக்குப் பகுதியில் தொடங்கியதாகக் கணிக்கிறார்கள். ஆனால், அந்தக் காலகட்டத்தில் கோண்டுவானாவில் அவை பரவவில்லை. அப்போது தோன்றியதில் பல வகைகள் காலப்போக்கில் அழிந்துவிட்டன. சில வகைப் பூக்கும் தாவரங்கள் உயிர் பிழைத்துக் குறைந்த அளவில் தொடர்ந்து வந்தன. அதில் நியூ கேலிடோனியாவின் மழைக்காடுகளிலுள்ள `ஆம்போரெல்லா' என்ற ஒருவகை புதர்ச் செடியும் ஒன்று. இந்தப் பூக்கும் தாவரங்கள், லாரேசியாவில் பரிணாம வளர்ச்சியடைந்தன. கோண்டுவானா உடையத் தொடங்கிய நேரத்தில் வெப்பமண்டலப் பகுதிகள் முழுவதுமே பரவத் தொடங்கின.

இயற்கை ஏற்படுத்துகின்ற பேரழிவு எப்போதுமே அடுத்த சகாப்தத்தின் தொடக்கமாகத்தான் இருந்துள்ளது. தக்காணமும் அப்படித்தான் இருந்தது.

பூக்கின்ற தாவரங்களின் தொல்லெச்சங்களைக் கண்டுபிடித்தது, தாவரங்களின் பரிணாம வளர்ச்சி குறித்த ஆய்வில் ஆய்வாளர்களுக்குப் புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியது. 450 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன், பூமியின் காடுகளிலிருந்த தாவரங்கள், மரம் போன்ற நீண்ட தண்டுகளைக் கொண்டவையாக இருந்துள்ளன. அதற்குப் பிறகு 385 ஆண்டுகள் கழித்து விதைகளைக் கொண்ட ஊசியிலை போன்ற தாவர வகைகள் வளரத் தொடங்கின. 250 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்குமுன் பூமியில் நிகழ்ந்த அளவுக்கு அதிகமான எரிமலை வெடிப்புகள் ஏற்படுத்திய மிகப்பெரிய பேரழிவுக்குப் பிறகு, விதைகளைக் கொண்ட இந்தப் பூக்காத தாவர வகைகள் பரவலாகப் பூமியை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கின. காலப்போக்கில், அவற்றில் ஏற்பட்ட மரபணுப் பிழையே (Genetic error), பூக்கும் தாவரத்தின் ஆதியை உருவாக்கியதாகக் கூறுகிறார்கள் தொல் தாவரவியலாளர்கள். இது நடக்கச் சுமார் ஐம்பது மில்லியன் ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டன. இதுவரை கிடைத்தவற்றிலேயே மிகப் பழைமையான பூவின் தொல்லெச்சம் 160 மில்லியன் ஆண்டுகள் பழைமையானதாக இருக்கிறது. இருப்பினும், கோண்டுவானாவிலிருந்து பிரிந்து வந்த தென்னிந்திய நிலப்பரப்பில் மகரந்தங்களைக் கொண்ட பூக்கும் தாவரம் உருவானது, 67 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்குமுன் தக்காணப் பீடபூமியின் உருவாக்கம் நடந்து முடிந்த பிறகுதான்.

இயற்கை ஏற்படுத்துகின்ற பேரழிவு எப்போதுமே அடுத்த சகாப்தத்தின் தொடக்கமாகத்தான் இருந்துள்ளது. இதுவும் அப்படித்தான் இருந்தது. தக்காண எரிமலை வெடிப்புகள், பூக்காத தாவரங்களின் நிழலில் பூக்கும் தாவரங்கள் பரிணாம வளர்ச்சியடைவதற்கான வாய்ப்பை, அவை பல பிரிவுகளாகப் பிரிந்து பன்மை அடைவதற்கான சூழலை ஏற்படுத்திக்கொடுத்தது.

உருகிய பாறைகளைச் சுமந்து வந்த நெருப்புக் குழம்புகள், எப்படி மகரந்தங்களைச் சுமந்துவரும் பூக்களை உருவாக்கின என்ற கேள்வி உங்கள் மனதில் எழுகின்றதா? அதன் தோற்றத்துக்குக் காரணம், அந்தப் பாறைக் குழம்புகளல்ல. அவை காலப்போக்கில் குளிர்ச்சியடைந்து படிவப் பாறைகளாக (Sedimentary Rocks) உருமாறியதுதான். அவை, வளம் நிறைந்திருந்ததும் அதற்கொரு காரணம். தக்கான எரிமலை வெடிப்புகளின் நான்கு அத்தியாயங்களும் ஏற்படுத்திய தாக்கத்துக்கான ஆதாரங்கள், நர்மதா மற்றும் கோதாவரி நதிகளின் படுகைகளில் இன்னமும் நிற்கின்றன.

தக்கான பீடபூமி
தக்கான பீடபூமி
Pexels

உதாரணத்துக்கு, மத்தியப் பிரதேசத்திலுள்ள இந்தூர் பகுதியிலிருந்து 30 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ள 80 மீட்டர் உயரமான படிவப் பாறை மலை, உயரமான, கரு மஞ்சள் நிறத்திலான எரிமலை வெடிப்பால் உருவான பாறைகளைக் கொண்ட செங்குத்தான உச்சியோடு நின்றுகொண்டிருக்கிறது. பல மில்லியன் ஆண்டுகளுக்குமுன் நடந்த ஓர் அரிய நிகழ்வுக்குச் சாட்சியாக விளங்கும் அந்த மலை இன்று சரளைக் கற்களுக்காகக் குவாரிக்களால் குடையப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. இதுபோல், இன்னும் எத்தனை சாட்சியங்கள் நிற்கின்றன என்று உறுதியாகத் தெரியவில்லை. அதிகரித்துவரும் குவாரிக்களால், இனி எத்தனை நிற்க முடியும் என்பதையும் உறுதியாகச் சொல்லமுடியாது.

எரிமலை வெடிப்புகளால் வெளியான நெருப்புக் குழம்பு தென்னிந்தியாவின் பல்வேறு நிலப்பகுதிகளின் நிலவியலை மாற்றியமைத்தது. சில இடங்களில் கடினமான பாறைகளைக் கொண்ட மேட்டு நிலங்களை உருவாக்கியது. சில இடங்களில் நெருப்புக் குழம்பு குளிர்ச்சியடைந்து நிலத்தின் வளமையை அதிகரித்தது. 66 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் தொடங்கிய இரண்டாவது எரிமலை வெடிப்பு அடுத்த இரண்டு மில்லியன் ஆண்டுகள் வரையே நீடித்தது. கற்பனை செய்ய முயன்று பாருங்கள், மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு எரிமலை நெருப்புக் குழம்பைக் கக்கிக்கொண்டே இருந்தால் எவ்வளவு பெரிய சேதத்தை உண்டாக்கும். தன்னிடமிருந்த மொத்த நெருப்புக் குழம்பில் சுமார் 80 சதவிகிதத்தை தக்காணத்தின் மேற்பரப்பு முழுக்கக் கொட்டியதால் நிலத்தில் வாழ்ந்த பெரும்பாலான விலங்குகள், ஊர்வனங்கள் மற்றும் நீர்வாழ் மீன் இனங்கள் சிலவும் அழிந்தன.

சௌரோபாட்
சௌரோபாட்
Lucas Attwell

வெப்பம் அதிகரித்தது, அமில மழை கொட்டித் தீர்த்தது. நச்சு வாயு அபரிமிதமாக இருந்தது. வளிமண்டலம் முழுக்கப் புகையால் சூழ்ந்திருந்தது. பூமி முழுக்க இருண்டிருந்தது. சூரிய ஒளி ஊடுருவ முடியாததால் பெரிய பெரிய காடுகள் மொத்தமாகக் கருகி அழிந்தன. டைனோசர்களில் இங்கு மிஞ்சியிருந்த சௌரோபாட் (Sauropods) என்ற நீண்ட கழுத்துடைய தாவர உண்ணி வகையும் இதில் அழிவைச் சந்தித்தது. பேரழிவின் சேதங்கள் மனிதர்கள் போடுகின்ற கணக்குகளில் அடங்காதவையாக இருந்திருக்கும். வேட்டையாடி டைனோசர்களின் அழிவுக்குப் பிறகு, மிஞ்சியிருந்த தாவர உண்ணி சௌரோபாடுகளும் இதில் அழிந்துவிட்டன. பல்லிகள், பாம்புகள், தவளைகள், ஆமைகள் மற்றும் பாலூட்டிகள் போன்ற சின்னச் சின்ன உயிரினங்கள் உயிர் பிழைத்திருந்தன.

இரண்டாவது எரிமலை வெடிப்பு நடந்துமுடிந்த இரண்டு லட்சம் ஆண்டுகள் கழித்து, சுமார் 15 கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட ஒரு `விண் கல்' மெக்சிகோ வளைகுடாவில் விழுந்தது. மாயன் மொழியில் சிக்‌ஷூலூப் (Chicxulub- ஒரு பிசாசின் கதை) என்றழைக்கப்படும் அந்த எரிகல் பெரும் சுனாமி அலைகளை உருவாக்கியது. விழுந்த விண் கல்லின் வெப்பம் மட்டுமே பெருங்கடல்களிலிருந்த குறிப்பிட்ட அளவு நீரை ஆவியாக்கிவிட்டது. டைனோசர் போன்ற பேருயிர்களை, மரங்களை அந்த விண் கல் அழித்தது. இருப்பினும் இங்கு தக்கானத்தில் 64.7 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்குமுன் ஏற்பட்ட அடுத்த இரண்டு எரிமலை வெடிப்புகள் அதைவிட அதிக சேதங்களை விளைவித்தன. முதல் இரண்டு வெடிப்புகளிலிருந்து தப்பித்த கொஞ்ச நஞ்சப் பேருயிர்களையும் அடுத்துவந்த இரண்டு பெருவெடிப்புகள் அழித்துவிட்டன. கடைசி இரண்டு வெடிப்புகளும் அதற்கு முந்தையதைப்போல் மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு நீடிக்கவில்லை. சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மட்டுமே நீடித்தன. இருப்பினும் அவை ஏற்படுத்திய மாற்றங்கள், டைனோசர்களின் இறுதி அழிவுக்குக் காரணமாக அமைந்தன.

முதலைகள்
முதலைகள்
Pexels

பூமியின் வரலாற்றிலேயே மிகப்பெரிய எரிமலை வெடிப்பாக தக்காண எரிமலை வெடிப்புகள்தான் கருதப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு வெடிப்புமே சுமார் 100 முதல் 150 பில்லியன் டன்களுக்குக் கந்தக டை ஆக்சைட் வாயுவையும் மேலும் பல நச்சு வாயுக்களையும் வெளியேற்றியது. பின்னர் கனிமங்கள், பல்வகைப் பாறைகள் என்று பல்வேறு கலவைகளைக் கொண்டிருந்த தக்காண நெருப்புக் குழம்புகள், குளிர்ச்சியடைந்து படிவப் பாறைகளாக உருவாகின. சுமார் நான்கு மில்லியன் ஆண்டுகளுக்குத் தொடர்ந்து நடந்த இந்த எரிமலை வெடிப்புகள், மத்திய இந்தியாவிலும் மேற்கிந்தியாவிலும் 3,350 மீட்டர் உயரம்வரை பீடபூமியை உருவாக்கியது.

இந்தியப் பெருங்கடலில் கடினமான கருங்கல் பாறைகள் உருவாகவும் இந்தப் பெருவெடிப்புகளே வித்திட்டன. தக்காணத்தில் வெளியேறிய நெருப்புக் குழம்புகளால் சூழ்ந்திருக்கும் பகுதி நிலத்தில் மட்டுமே சுமார் ஐந்து லட்சம் சதுர கிலோமீட்டர். அதுபோகக் கிட்டத்தட்ட அதே அளவு நிலப்பகுதி அரேபியக் கடலுக்குள்ளும் இருக்கிறது. இந்த நிலப்பரப்பு, காலப்போக்கில் இயற்கையின் கைவண்ணத்தால் மேலும் பல மாற்றங்களுக்கு உள்ளானது.

இன்று தக்காணப் பீடபூமியாக இருக்கும் மொத்த நிலப்பரப்புமே, பிரமாண்டமான வெடிப்பு நிகழ்வில் டன் கணக்கில் நெருப்புக் குழம்புகளைக் கக்கிய எரிமலைகளால் உருவானதுதான். இந்த நிகழ்வு, மகாராஷ்டிராவிலுள்ள மகாபலேஷ்வரில் தொடங்கி, கிழக்கே ஆந்திரப் பிரதேசத்திலுள்ள ராஜமுந்திரி வரை நீள்கிறது. இது எல்லா இடங்களிலும் ஓரே அளவில் இல்லை. மகாராஷ்டிராவில் சுமார் ஒன்றரை கிலோமீட்டர்கள் அடர்த்தியாக இருக்கும் இந்த எரிமலைப் பாறைகள், கிழக்கே சில மீட்டர்களாகக் குறைந்தும் உள்ளன. அடர்த்தியான மண் வளம் நிறைந்த மகாராஷ்டிராவின் சமவெளி உருவாக, குஜராத்தின் கச் மற்றும் சௌராஷ்டிராவில் கரு மண் நிலம் உருவாக இந்த வெடிப்பு வித்திட்டது. கனிம வளம் நிறைந்த ஆந்திர நிலப்பகுதி உருவாகவும் இது முக்கியக் காரணம்.

தொல்லெச்சங்கள்
தொல்லெச்சங்கள்
Pexels

இவையனைத்தும் முடிந்து நிலம் சீரடைந்துகொண்டிருந்தபோது, ஆங்காங்கே உயிர் பிழைத்திருந்த தாவரங்கள், விலங்குகள் அனைத்தும் மீண்டும் நிலம் மற்றும் நீரில் பரவி வாழத் தொடங்கின. குளிர்ச்சியடைந்துள்ள பாறைக் குழம்புகளுக்கு நடுவே ஒளிந்திருக்கும் தகவல்களை அடிப்படையாக வைத்துத் திரட்டப்பட்டதே இவை குறித்த மனித இனத்தின் அறிவு. அந்தத் தொல்லெச்சங்கள், டைனோசர்களுக்கும் பெரிய பாலூட்டிகளுக்கும் மட்டுமல்ல, சிப்பி மற்றும் மீன் வகைகளுக்கும் கூட என்ன நடந்தது என்பதை நமக்கு விளக்குகின்றன.

சுமார் நான்கு மில்லியன் ஆண்டுகளாக நடந்த வெடிப்புகள், இந்திய நிலப்பரப்பையும் அதன் நீரையும் அமிலத் தன்மையுடையதாக மாற்றிவிட்டது. நெருப்புக் குழம்பிலிருந்தும் அது நீரைத் தொடுகிற இடங்களிலிருந்தும் வெளியேறிக் கொண்டிருந்த புகை மீண்டும் அமில மழையாகக் கொட்டியது. இவை உண்டாக்கிய காலநிலை மாற்றம், பெரிய பெரிய விலங்குகள் அனைத்தையும் அழித்துவிட்டன. ஆனால், சில உயிரினங்கள் இதை ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தி வளரத் தொடங்கின. உதாரணத்துக்குக் கடல் ஆமைகளையே எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

கடல் ஆமை
கடல் ஆமை
Pexels

அவை, இந்தச் சூழலையும் தாண்டித் தம்மைத் தகவமைத்துக்கொண்டன. ஆமைகள் நிலத்தைத் தோண்டி வாழும் உயிரினமாக இருந்து 170 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்தான் நீருக்குச் சென்றது. ஆழமான கடலுக்குள் நீந்திச் செல்லும் அவற்றின் திறன், உணவு முறை அனைத்தும் இந்தப் பேரழிவிலிருந்து தப்பிக்க அவற்றுக்கு உதவின. பேரழிவு என்பது ஒரேயடியாக நடந்துவிடுவதில்லை. அவை, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, ஓர் உயிரினம் அழிந்தபிறகு அடுத்தது, அது அழிந்தபின், அதற்கு அடுத்தது என்றுதான் நடக்கும். இப்படி ஒவ்வொன்றாக அழிந்துகொண்டேயிருக்க, கடலில் ஆமைகளுக்குத் தேவையான உணவும் போட்டியின்றிக் கிடைத்துக்கொண்டேயிருந்தது. தட்பவெப்பநிலை உயர்வு, நிலம் மற்றும் கடலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், நீரோட்டம் மாறியது என்று அனைத்துமே கடல் ஆமைகள் உயிரித்திருக்கச் சாதகமாக அமைந்தன.

1998-ம் ஆண்டு மும்பைக்கு அருகே ஆய்வாளர்களுக்குச் சுமார் 200 மில்லியன் பழைமையான முதலை முட்டை ஓடுகளின் தொல்லெச்சங்கள் கிடைத்தன. ஆம், முதலைகள் டைனோசர் காலத்திலிருந்தே வாழ்ந்தன. டைனோசர்கள் நிலத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருந்த நேரத்தில், முதலைகள் நீரில் ஆதிக்கம் செலுத்திக்கொண்டிருந்தன. முதலைகள் குறித்துக் கிடைத்த அந்தத் தொல்லெச்சங்கள் இன்றைய முதலைகளோடு பெரிதும் ஒத்துப்போகிறது. இன்று பெருநகரமாக இருக்கும் மும்பை, அந்த நேரத்தில் சிறிய தீவாக இருந்தது. அங்கு நன்னீர் கடல் நீரோடு கலந்த பகுதியில் முதலைகள் செழித்து வாழ்ந்த அடையாளங்கள் கிடைத்துள்ளன.

அன்று டைனோசர்கள் ஆதிக்க உயிரினமாக இருந்தன. இன்று அவற்றுடைய நிலையில் நாம் நிற்கிறோம். எதிர்காலத்தில் அதே நிலை நமக்கு ஏற்படலாம், அது அடுத்து வேறு ஏதேனும் உயிரினம் செழித்து வளர வழிவிடலாம்.

சுமார் 160 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு டைனோசர்களின் ஆதிக்கம் பூமியிலிருந்தது. ஆதிக்க உயிரினமாக இருந்த அவற்றின் வாழ்வு, சுத்தமாகத் துடைத்தழிக்கப்பட்டுவிட்டது. கோண்டுவானாவிலிருந்த நிலப்பகுதிகளும் உடைந்து கடல் உட்புக வழிவிட்டன. அது, புதிய கடல் நீரோட்டங்களை உருவாக்கி, பூமியின் காலநிலையை மாற்றியமைத்தன.

தக்காணத்தில் ஏற்பட்ட பேரழிவிலிருந்து அந்த நிலப்பகுதி மீண்டு, மறுபடியும் உயிர்கள் செழித்து வளர அடுத்த ஒரு மில்லியன் ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டன. ஆனால், பூமியின் வரலாற்றில் அது கண்ணிமைக்கும் நேரம் போலத்தான். பேரழிவுக்குப் பிறகு, நீரிலும் சரி, நிலத்திலும் சரி புதிய உயிரினங்கள் தழைக்கத் தொடங்கின. டைனோசர்கள் இல்லாததால், அவற்றுக்குத் தூரத்துச் சொந்தங்களான பறவைகளும் முதலைகளும் செழித்து வளரத் தொடங்கின. அப்போது, அவற்றைத் தாண்டி ஆதிக்கம் செலுத்தும் அளவுக்குப் பாலூட்டிகளுக்குக் காலம் கனிந்திருக்கவில்லை. அதற்கு இன்னும் பல மில்லியன் ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டன.

Sauropods
Sauropods
Einar Fredriksen

அன்று டைனோசர்கள் ஆதிக்க உயிரினமாக இருந்தன. ஏற்பட்ட நிலவியல் மற்றும் சூழலியல் மாற்றங்கள் அதை அழித்துத் தக்காணப் பீடபூமியை உருவாக்கி, மனித இனம் இங்கு செழித்து வாழ வழி ஏற்படுத்தியது. இன்று அவற்றுடைய நிலையில் நாம் நிற்கிறோம். எதிர்காலத்தில் அதே நிலை நமக்கு ஏற்படலாம், அது அடுத்து வேறு ஏதேனும் உயிரினம் செழித்து வளர வழிவிடலாம். இயற்கை தன்மீது தோன்றிய அனைத்து வகை உயிரினங்களுக்குமே ஒரு வாய்ப்பை நல்குகிறது.

நமக்குக் கிடைத்த வளமான வாய்ப்பை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதைப் பொறுத்தே, பூமியின் இயற்கை வரலாற்றுக் கடலில் மனித வரலாறு என்னும் சிறுதுளி அவப்பெயரின்றிக் கலக்கும் என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்வது மிக அவசியம்.