இந்தியாவின் வளர்ச்சி...எதிர்கொள்ள வேண்டிய சவால்கள்!

டாக்டர் அனந்த நாகேஸ்வரன், சர்வதேச பொருளாதார நிபுணர்.

தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு மத்தியில் ஆட்சிக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட 18 மாதங்கள் ஆகிறது. எனினும் இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி மிதமான அளவில்தான் உள்ளது.

பொருளாதார வளர்ச்சியின்மைக்கு பல காரணங்கள் இருக்கிறது. அதில் இரண்டு விஷயத்தை இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும். அதில் ஒன்று, இந்திய வங்கி அமைப்புகள் ஆரோக்கியமான நிலையில் இல்லை. ஏனெனில் பொதுத்துறை வங்கிகள் பிரச்னையில் சிக்கித் தவிக்கின்றன. இதற்கு முன்பு பொதுத்துறை வங்கிகள் வழங்கிய கடன்கள் திரும்ப வராமலே  உள்ளது.     வாராக் கடன்கள் தொடர்ந்து அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறது. இதனால் தற்போது வங்கிகள் கடன் கொடுக்க முடியாமல் சிக்கித் தவிக்கிறது.

மத்திய அரசும், அனைத்து வங்கிகளுக்கும் மூலதனத்தை வழங்க தயக்கம் காட்டி வருகிறது. இதற்கு மாறாக, பொதுத்துறை வங்கிகளை ஒன்றிணைக்க மத்திய அரசு ஆர்வம் காட்டி வருகிறது.

மத்திய அரசின் இந்த நடவடிக்கைக்கு தொழிற்சங்கங்கள் பலத்த எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருகின்றன. ஆகையால் இதில் எந்தவித முன்னேற்றமும் இப்போது இருப்பதாக தென்படவில்லை.

வாராக் கடன்கள் ஏன் அதிகமாக உள்ளது? அது ஏன் இன்னும் குறையாமலே இருக்கிறது?

இந்திய நிறுவனங்கள் 2008​-ம் ஆண்டுக்கு முன்பாகவும், பின்னர் ​2009 - 2011-ம் ஆண்டுகளிலும் அதிகளவில் கடன்களை வாங்கிக் குவித்தன. ஆனால், இதில் பெரும்பாலான முதலீடுகள் அதிக லாபம் எதுவும் பெற்றுத் தரவில்லை. சில கடன்கள் மூலம் லாபம் என்பது சுத்தமாக கிடைக்கவில்லை.

சில கடன்கள் தனிப்பட்ட தேவைகளுக்காகவும் பயன்படுத்தப்பட்டு இருக்கிறது. ​ கமாடிட்டி பொருட்களின் விலை உலக அளவில் கடுமையாகக் குறைந்ததால், சுரங்கம் மற்றும் கமாடிட்டி துறையில் இருக்கும் நிறுவனங்கள் கடனைத் திருப்பி அளிக்க முடியவில்லை.

முன்னணி வங்கியின் சமீபத்திய ஆராய்ச்சியின்படி, இந்தியாவில் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் மொத்த வாராக் கடனில் பாதி அளவு தொழில் நிறுவனங்கள் (Industrials), பொருட்கள் (Materials) மற்றும் பயன்பாடுகள் (Utilities) துறையில் உள்ள முன்னணி நிறுவனங்கள் வாங்கிக் குவித்தது தெரிய வந்துள்ளது.​

‘பயன்பாடுகள்’ துறையில் மின் உற்பத்தி மற்றும் மின் விநியோகம் போன்ற நிறுவனங்கள் அடங்கி உள்ளன. ‘பொருட்கள்’ துறையில் நிலக்கரி, எஃகு மற்றும் இரும்புத்தாது போன்ற சுரங்க நிறுவனங்கள் அடங்கி இருக்கின்றன. 

மின் உற்பத்தியாளர்களிடம் இருந்து மின்சாரம் வாங்கும் மாநில மின்சார வாரியங்கள் பணம் செலுத்தாமல் உள்ளன. இதனால் மின் உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்கள் அதிக அளவில் பாதிக்கப்படுகின்றன. மாநில மின்சார வாரியங்கள் பணம் செலுத்த முடியாமல் போனததற்கு காரணம், மின் கட்டணத்தை சரியான நேரத்தில் மாநில அரசாங்கங்கள் மாற்றி அமைக்காததே.

சமீபத்திய ஆண்டுகளில் மாநில மின் வாரியங்கள் மின் கட்டணத்தை மாற்றி அமைத்தன. ​ஆனாலும், மின் விநியோகம் மற்றும் மின் பரிமாற்றங்களில் அதிக இழப்பு ​தொடர்ந்து ஏற்பட்டு வருகிறது. உலகளாவிய அளவுகோல்களை வைத்து ஒப்பிடும்போது, இந்தியாவின் மின் இழப்பு சதவிகிதம் மிகவும் அதிகமே.

மின்சார வாரியத்தில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்கள் உதவியுடன் மின்சார வாரியத்திலோ அல்லது தனிப்பட்ட இடங்களிலோ மின் திருட்டு என்பது தொடர்ந்து அதிகரித்து வருகிறது. இந்தியாவில் மின் திருட்டு என்பதை அனைத்துவகையான நுகர்வோர்களும் மேற்கொள்கின்றனர்.

சமீபத்தில் மத்திய அரசாங்கம் ஒரு புதிய திட்டம் ஒன்றை வகுத்துள்ளது. மாநில அரசுகளுக்கு சொந்தமான மின் வாரியத்தின் கடன் சுமைகளைக் குறைக்கும் வகையில் தொழில்நுட்ப மற்றும் வர்த்தக இழப்பீடுகளுக்கு சலுகைகளை வழங்க முன்வந்துள்ளது. இது வெற்றி அடையும்பட்சத்தில் பொதுத்துறை வங்கிகளின் வாராக் கடன்களில் ஒரு பகுதியை குறைக்க முடியும்.

இந்தியாவின் மொத்த பரப்பளவை ஒப்பிடும்போது, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட துறையில் வேலைவாய்ப்புகள் என்பது மிகவும் குறைவாக உள்ளது. கடந்த பல ஆண்டுகளாக இந்தியாவில் குடும்ப  சேமிப்பு விகிதம் தேக்கம் அடைந்துள்ளது. கடந்த 2007-ல் மொத்த தேசிய சேமிப்பு 36 சதவிகிதமாக இருந்தது. இது 2014-ல் 30 சதவிகிதமாக குறைந்துள்ளது.

இந்தியப் பொருளாதாரம் 8 சதவிகிதமோ அல்லது அதைவிட அதிகமாக வளர்ச்சி அடைய வேண்டும் எனில், இந்த சேமிப்பு போதாது. இந்தியாவின் சேமிப்பு விகிதம் குறைந்தது 20 ஆண்டுகளுக்கு 35 சதவிகிதத்துக்கு மேல் இருக்க வேண்டும்.

உலகப் பொருளாதாரமும் இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்கு சரியான வழியில்​ உதவுகிற நிலையில் இல்லை. ஏனெனில் உலகப் பொருளாதாரம் சரியான நிலையில் இல்லாத காரணத்தினால் இந்தியாவின் ஏற்றுமதி குறைந்து மோசமான நிலையில்தான் உள்ளது.

இந்தியப் பொருளாதாரமும் அதிக வளர்ச்சி விகிதத்தை எட்ட முடியாமல் தடுமாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. 1990-களின் மத்தியிலும் பிற்பகுதியிலும்,​2004 முதல் 2008 ​​வரையிலான ​காலங்களில் இந்தியா அதிக பொருளாதார வளர்ச்சி கண்டது. ஆனால், இந்த அதீத வளர்ச்சி வெகு நாள் நீடிக்கவில்லை.

பொருளாதாரம் பலத்த அடிவாங்கியது. இது நீண்ட காலத்துக்கு இந்தியா அதிக வளர்ச்சி விகிதங்களை அடைய போதிய திறன் இல்லை என்பதை நமக்கு சுட்டிக் காட்டியது. இது கடந்த 25 ஆண்டுகளாக மீண்டும் மீண்டும் நடக்கிறது.

இந்தியாவின் வளர்ச்சி விகிதம் அதிகரிக்க என்ன செய்ய வேண்டும்?

கடந்த 1979-ல் இருந்து குறைந்தது கால் நூற்றாண்டாக சிரமங்கள் எதுவும் இல்லாமல் அதிக வளர்ச்சி விகிதங்களை அடைந்தது சீனா. இதுபோன்ற அதிக விகிதத்தை இந்தியா பத்து ஆண்டுகளுக்குக் கூட எட்டவில்லை.

கடந்த நூற்றாண்டில் ஏராளமான மூலதன வாய்ப்பை இந்தியா இழந்தது ஈடுசெய்ய முடியாத இழப்பு. குறைந்த பொருளாதார வளர்ச்சியை எல்லோருக்கும் பிரித்து அளிப்பதிலேயே நாம்  கவனம் செலுத்தினோமே தவிர, பெரிய அளவிலான பொருளாதார வளர்ச்சியை நாம் உருவாக்கவில்லை. இதனால் விவசாயம் அல்லது தொழிற்துறை என எல்லாவற்றிலும் பல சிறிய உற்பத்தி நிறுவனங்களே அதிகளவில் தொடங்கப்பட்டன. பெரிய நிறுவனங்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் தொடங்கப்படவில்லை. விவசாயத்திலும் தொழில் துறையிலும் நடுத்தரமான நிறுவனங்கள் என்பது கிட்டத்தட்ட இல்லை என்ற நிலையில்தான் உள்ளது.

இப்போது, முதலீடுகள் கிடைப்பது என்பது அரிதாக உள்ளது. அதுமட்டுமல்லாமல் வளர்ந்த நாடுகள் தங்களது சொந்தக் கடன் பிரச்னைகளில் சிக்கித் தவித்து வருகின்றன. அவர்களுடைய சேமிப்பு விகிதமும் குறைந்து வருகிறது. இதனால் கடன் வழங்க முடியாத நிலையில் உள்ளன.

ஆனால், இந்தியப் பொருளாதாரமும் சேமிப்பை அதிகரிக்க முடியாத நிலையில்தான் உள்ளது. இப்போது அதிக வளர்ச்சி அடைய இதர தடைகளும் உள்ளன.

மற்ற நாடுகளைப் போல் இந்தியா எண்ணெய் மற்றும் நிலக்கரியை அதிகளவில் எரிக்க முடியாது. மாசு மற்றும் புவி வெப்பமடைதல் கவலை அளிக்கும் வகையில் உள்ளன. ஒரே நேரத்தில் பல முனைகளிலான  நடவடிக்கை இந்தியாவுக்கு தேவையாக உள்ளது.

ஆனால், இதையெல்லாம் சொல்வது எளிது. செயல்வடிவில் செய்து காட்டுவது கடினம். இந்தியா போன்ற ஒரு மிகப் பெரிய ஜனநாயக நாட்டை வளர்ச்சிப் பாதையில் கொண்டு செல்ல உலகில் எந்தவித முன்னுதாரணங்களும் இல்லை. 125 கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட நாட்டில் அனைத்துப் பங்குதாரர்களையும் ஒரே மாதிரியான வளர்ச்சியில் அழைத்து செல்வது என்பது கடினம்.

இந்தியாவில் சில மாதங்களுக்கு ஒரு தேர்தல் எங்காவது நடந்துகொண்டு இருக்கிறது. இதில் அரசியல் கட்சிகள் ஆட்சி நடத்துவதைவிட தேர்தலில் வெற்றி பெறுவதிலேயே அதிக முக்கியத்துவம் தருகின்றன.

தேர்தல் காலங்களில் பிரிவினை உண்டாக்கும் பிரச்னைகள் முன்னிலைப்படுத்துகின்றன. சம்பந்தப்பட்ட எல்லோரும் நல்லிணக்கம் மற்றும் ஒத்துழைப்பை தருவதைத் தவிர்த்து பிரிவினை வாதத்தையே போதிக்கின்றனர். அனைத்து மட்டங்களிலும் உள்ள தலைவர்கள் இதயப்பூர்வமாக தேசிய நலனில் ஆர்வமாக இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

சில பெரிய இலக்குகளை அடைய தலைவர்களுக்கு தியாகமும் மற்றும் பணிவும் தேவை. இதுபோன்ற சவால்களைத்தான் இந்தியா எதிர்கொண்டு வருகிறது. இதற்குப் பதிலைக் கண்டுபிடிப்பது அல்லது பரிந்துரைப்பது என்பது கடினம்.

அதிர்ஷ்டவசமாக சில அற்புதங்கள் நடக்கும் வரை, நீண்ட காலத்தில் தேவையான வளர்ச்சியைவிட குறைந்த அளவிலான வளர்ச்சி விகிதத்தில்தான் இந்தியா பயணிக்க வாய்ப்புள்ளது.

தொகுப்பு: சோ.கார்த்திகேயன்


ஃபேஸ்புக்கில் கலக்கும் தீபிகா!

சமூக வலைதளங்களில் கலக்கும் இந்தி சினிமா நடிகர், நடிகையர்களின் எண்ணிக்கை வேகமாக அதிகரித்து வருகிறது. இந்தி நடிகை தீபிகா படுகோனேவின் ஃபேஸ்புக் பக்கத்தை  2,96,40,764 பேர் ஃபாலோ செய்து வருகிறார்கள்.  சல்மான் கானை 2,79,51,583 பேரும், அமிதாப் பச்சனை 2,22,95,178 பேரும் ஃபாலோ செய்கின்றனர்.  ட்விட்டரில் அமிதாப்புக்கே முதலிடம். இவரை 1,78,90,348 பேரும், ஷாருக்கானை 1,62,89,373 பேரும், அமீர்கானை 1,53,74,020 பேரும் ஃபாலோ செய்கின்றனர்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick