மோடியின் அச்சா தின்... சாத்தியமாக்கும் வழிகள்! - 2

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
மினி தொடர்மாணிக்கம் ராமஸ்வாமி, தலைவர் மற்றும் நிர்வாக இயக்குநர், லாயல் டெக்ஸ்டைல்ஸ்.

விவசாயம் உள்பட உற்பத்தித் துறைகளில் உள்ள திறனின்மையை மனதில் கொண்டு, உற்பத்தியைப் பெருக்குவதற்கான வழிமுறைகளைக் கண்டறிய வேண்டியது அவசியம். 

நமது பெரும்பாலான துறைகளில் நுகர்வுக்கான தேவை அதிகரிப்பதைவிட, தொழிலாளர் உற்பத்தித் திறன் அதிகரிப்பு ஏறுமுகத்தில் சென்றுகொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் முக்கியமாக உணரவேண்டும். இதனால் நாம் இப்போது காணும், வேலைவாய்ப்பை உருவாக்காத வளர்ச்சியைத்தான் தொடர்ந்து பார்க்க முடியும்.

ஆனால், கட்டுமானத் துறை, சில்லறை வணிகம், ஜவுளி போன்ற துறைகளில் ஓரளவுக்கு வேலைவாய்ப்புகள் அதிகமாகவே உள்ளன. ஆனால், இந்தத் துறைகளில் தொழிலாளர் உற்பத்தித் திறன் அதிகரித்ததும் வேலைவாய்ப்பு குறைவதற்கு ஒரு காரணமாக உள்ளது

சேவைத் துறையின் தேவையை அதிகப்படுத்துவதன் மூலமாக மட்டுமே உள்ளூரில் கூடுதல் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க முடியும் என்கிற உண்மையை நாம் புரிந்துகொண்டால், அடித்தட்டு மக்களிடம் செலவு செய்வதற்கான பணத்தை அதிகரிக்கவேண்டியதன் அவசியத்தை நாம் உணர்வோம். மேலும், அதிக அளவில் வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கித் தரும் உற்பத்தித் துறைகளின் ஏற்றுமதியை அதிகரிப்பதற்கான புதிய இலக்குகளை நிர்ணயிக்கவேண்டியதன் அவசியத்தையும் உணர்வோம். காரணம், பணக்கார நாடுகள் அதிக சம்பளம் தரவேண்டிய பிரச்னையினால் பெருமளவில் வேலைவாய்ப்பு தரும் பொருட்களை உற்பத்தி செய்வதையே நிறுத்திவிட்டன.

அடித்தட்டு மக்களிடம் செலவு செய்வதற்கான பணத்தை சீராக அதிகரிக்கவேண்டுமெனில், தொழில்நுட்பங்களைப் பயன்படுத்தி அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்வதற்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவேண்டும். நேரடியான பணப் பரிமாற்றம், நோய்களை வரும் முன்பே காப்பதற்கு முக்கியத்துவம் தருகிற மாதிரியான மெடிக்கல் இன்ஷூரன்ஸ் திட்டங்களை உருவாக்கவேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, அதிக அளவில் வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்கவேண்டும். 


 

புதிய சந்தைகளை உருவாக்க நாம் என்ன செய்யவேண்டும்?

130 கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட நாட்டில்,  ஜிடிபி வளர்ச்சி மட்டுமே உற்பத்திப் பெருக்கத்தினால் வேலைவாய்ப்பை இழந்தவர்களுக்கான புதிய வேலையையும், அதிக வருமானத்தையும் பெற்று தந்துவிடும் என்று நினைப்பதை முதலில் நாம் நிறுத்தவேண்டும். இங்கு ஒவ்வொரு வருடமும் லட்சக்கணக்கான இளைஞர்கள் வேலைவாய்ப்புக்காகக் காத்திருப்போர் பட்டியலில் சேர்கிறார்கள். எனவே, பொதுவாக உள்ள வளர்ச்சி விகிதங்களையோ, எண்களையோ வைத்து நம்முடைய உண்மை நிலையை நாம் மதிப்பிடக் கூடாது.

புதிய வேலைவாய்ப்புகள் வளர்ச்சி அடையாமல் இருப்பதற்கான காரணங்களை நாம் தெளிவாக புரிந்துகொண்டோம் எனில், வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கி உற்பத்தியை அதிகப்படுத்துவதற்குமுன் உள்நாட்டில் நமக்கென ஒரு சந்தையை உருவாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்வோம். இது இரண்டு முக்கியமான கேள்விகளை நம்மைக் கேட்க வைக்கிறது.

1. அதிக அளவில் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கக்கூடிய அதே நேரத்தில், உலக மக்களால் அதிக அளவில் நுகரப்படுகிற பொருட்கள் உள்ளதா?

2. அப்படியான பொருட்கள் இருக்கின்றன என்றால், அவற்றை உற்பத்தி செய்து, ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலம் அதிக வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்க நமக்கு எது தடையாக உள்ளது? 

முதல் கேள்விக்கான விடையைக் கண்டறிவதில் உள்ள முனைப்புதான் இரண்டாவது கேள்விக்கான தீர்வுகளை அடைய நம்மைக் கட்டாயப்படுத்துகிறது.

ஆடைகள், தோல் பொருட்கள், இயந்திரங்கள் மற்றும் அதன் துணைப் பொருட்கள் போன்றவை நம் நாட்டிலிருந்து அதிக அளவில் ஏற்றுமதி ஆகும் பொருட்களாக உள்ளன. நம்முடைய பங்களிப்பு தற்போதைய சர்வதேச வர்த்தகத்தில் 2 சதவிகிதத்திலிருந்து 4 சதவிகிதம் வரை உள்ளது. 130 கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட நாம், அதிக பணியாளர் சார்ந்த உற்பத்திப் பொருட்களின் சர்வதேச சந்தையின் வர்த்தகத்தில் குறைந்தபட்சம் 10 சதவிகிதமாவது இருக்கவேண்டும். நாம் சர்வதேச வர்த்தக வளர்ச்சியையோ, பாதிப்பையோ பார்க்கக் கூடாது. சர்வதேச சந்தையில் நம்முடைய பங்களிப்பில் மட்டும் கவனம் செலுத்தவேண்டும்.

இதற்கு, அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் நம்முடைய ஏற்றுமதி சந்தையை 10 சதவிகிதமாக உயர்த்தவேண்டும். அப்படி உயர்த்த முடிந்தால், அடுத்த ஐந்தாண்டுகளில் ஆண்டுக்கு ஒரு கோடி புதிய வேலை வாய்ப்புகளை நம்மால் நம் நாட்டில் நிச்சயமாக உருவாக்கிவிட முடியும். 

ஐந்து ஆண்டுகளில் 5 கோடி வேலைவாய்ப்புகள் மற்றும் சமுதாய நலத்திட்டங்களை சிறப்பாக கொண்டு சேர்ப்பது ஆகியவற்றால் அடித்தட்டு மக்களின் வாங்கும் திறனை நம்மால் உயர்த்த முடியும். இதன் மூலம் உள்நாட்டுச் சந்தையை நம்மால் வலுப்படுத்திக்கொள்ள முடியும். அதே நேரத்தில், 10 சதவிகிதத்திலிருந்து 20 சதவிகிதமாக உயரும் வரை தொடர்ந்து சர்வதேச ஏற்றுமதி சந்தையிலும் கவனம் செலுத்தி வரவேண்டும்.

உள்நாட்டில் உற்பத்தியாகும் பொருட்கள் எப்போது சர்வதேச சந்தையில் அதிகளவில் இடம் பிடிக்கிறதோ, அப்போதுதான் இங்கு அதிக அளவிலான வேலைவாய்ப்புகளும் மகிழ்ச்சி கரமான காலமும்  (அச்சா தின்) நமக்குக் கிடைக்கும். இந்த நோக்கத்தை அடைவதற்கு சாதகமான பல அம்சங்கள் நம்மிடம் உள்ளன.

  சாதகங்கள்!

1. குறைந்த ஊதியத்தில் திறமையான வேலை ஆட்கள்.

2. குறைந்த ஊதியத்தில் தொழில்நுட்ப நிபுணர்கள்.

3. குறைந்த செலவில் மின்சாரம்.

4. தொழில் செய்வதற்கான ஏதுவான சட்ட ஒழுங்கு நிலை மற்றும சுலபமாக பிசினஸ் செய்யும் சூழல் பல மாநிலங்களில் இருப்பது.

5. ஏற்றுமதி செய்யப்படும் பொருட்களுக்கான போக்குவரத்து செலவு மிகவும் குறைவு.

6. பெரும்பாலான மூலப் பொருட்களூம், உபகரணங்களும் இங்கேயே கிடைக்கின்றன.

7. நம்மை விட குறைவாக ஊதியம் தரும் நாடுகளைக் காட்டிலும் அதிகமான தொழிலாளர் உற்பத்தி திறனை கொண்டிருக்கிறோம்.

8. அதிக அளவில் ஆட்களை வைத்து குறைவான சம்பளத்தில் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் துறையில் நமக்குப் போட்டியாக இருக்கும் நாடுகளைக் காட்டிலும் நம்மிடம் சிறப்பான உட்கட்டமைப்புகள் உள்ளன. 

9. வெளிநாட்டினர் இந்தியாவில் பாதுகாப்பாகப் பணி செய்வதற்கான சூழல்.

சாதகங்கள் இருக்கிற மாதிரி சில பாதகங்களும் இருக்கவே செய்கின்றன.

  பாதகங்கள்!

1. நாம் ஏற்றுமதி செய்யும் பொருட்களுக்கு அதிகமான விலை நிர்ணயிப்பது. நம்முடைய போட்டி நாடுகள் பல, அதிகளவில் நுகரப்படும் பொருட்களுக்கு வெளிநாடுகளில் இறக்குமதி வரியை ஏறக்குறைய ஜீரோ என்கிற அளவில் வைத்துள்ளன. ஆனால், நாமோ 9% முதல் 26% வரை இறக்குமதி வரியினால் பொருட்களின் விலையை உயர்த்தவேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம். இதுதான் நம்முடைய ஏற்றுமதியை அதிகரிக்க முடியாமல் இருப்பதற்கு முதல் முக்கிய காரணம்.

2. சிமென்ட், இரும்பு, டயர், காஸ்டிக் சோடா, பாலியெஸ்டர், பிளாஸ்டிக், விஸ்கோஸ், பேட்டரிகள், கட்டுமானப் பொருட்கள் போன்ற முக்கிய பொருட்களின் விலை உயர்வாக இருப்பது. எந்தப் பொருட்களெல்லாம் 10-க்கும் குறைவான நிறுவனங்களால் தயாரிக்கப்படுகிறதோ, அவையெல்லாம் மற்ற நாடுகளைக் காட்டிலும் 25 முதல் 100% வரை விலை உயர்ந்ததாக உள்ளன.

3. பொருட்களின் விலை உயர்வால் கட்டுமானச் செலவு இந்தியாவில் 50% அதிகம். தொழிலாளர் சார்ந்த  உற்பத்தித் துறையில் 60 முதல் 70% கட்டுமானச் செலவுக்கே போய்விடுகிறது. சிமென்ட், இரும்பு கம்பி ஆகியவற்றின் விலை உயர்வினால், தொழிலாளர் சார்ந்த உற்பத்தி பொருட்களான ஆடைகள், காலணிகள், செயற்கைப் பூக்கள் ஆகியவற்றின் உற்பத்தி செலவு 5% அதிகரிக்கிறது. இதனால் அவற்றின் விலை 35% உயர்ந்துவிடுகின்றன.

4. உள்நாட்டில் சரக்குப் போக்குவரத்துச் செலவு, வளர்ந்த நாடுகளைக் காட்டிலும் இரண்டு மடங்கு அதிகமாக இருக்கிறது. இதற்கு முக்கிய காரணம்,  கப்பல் வணிகத்தில் சர்வதேசப் போட்டிகளை ஊக்குவிக்காததுதான். மேலும், ரயில்வே கண்டெய்னர்களை சிறு வர்த்தகர்களுக்கு பயனளிக்கும் வகையில் தற்போது ஆகும் செலவில் பாதி விலைக்கு தராததே. சுங்கக் கட்டணமும் அதிகமாக இருக்கிறது. தவிர, எரிபொருள் மற்றும் டயர்களின் விலையும் அதிகமாக இருக்கிறது.

5. தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களில், ஏழைத் தொழிலாளர்களின் தேவைகள் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதே இல்லை. ஒரு ஏழைத் தொழிலாளிக்கு ஊதியத்தில் 20% சேமிப்பதற்கு 8% வட்டி கிடைக்கிறது. ஆனால், அவன் வாங்கும் கடனுக்கான வட்டி 25 முதல் 120 சதவிகிதமாக இருக்கிறது. அது மட்டுமல்லாமல் ஊதியத்தில் பிடிக்கப்படும் இஎஸ்ஐ மூலம் கிடைக்கவேண்டிய பலனை பெறமுடியாத பகுதிகளில்தான் அவர்கள் வாழ்கிறார்கள்.

இந்த நிலையில் அச்சா தின் உருவாக்கப்படுவதற்கான தீர்வுகள் என்ன என்பதை இனி சொல்கிறேன்.

(நாளை நிறைவு பெறும்)


மோடியின் அச்சா தின்... சாத்தியமாக்கும் வழிகள்! -

கட்டுரையின் முதல் பகுதியை படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick