தொழில் முன்னேற்றத்துக்கு துணைநிற்கும் மூன்று கேள்விகள்!

நாணயம் லைப்ரரி!

புத்தகத்தின் பெயர்: டேக்கிங் பீப்பிள் வித் யு (Taking People With you)

ஆசிரியர்: டேவிட் நோவாக் (David Novak)

பதிப்பகம்: பென்குவின் (Penguin USA)

வேலை பார்க்கும் பணியாளர்களை அரவணைத்து, நம்முடைய வியாபார இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்கும்போதுதான் சாதனைகளை நிகழ்த்த முடியும் என்பதைச் சொல்லும் புத்தகம்தான் டேவிட் நோவாக் எழுதிய ‘டேக்கிங் பீப்பிள் வித் யூ.’

 ஒரு பிசினஸில் வெற்றி பெற, அதில் பங்கேற்கும் பணியாளர் அத்தனை பேருமே ஏதாவது ஒரு விதத்தில் உதவிகரமாக இருக்கின்றனர். ஒரு தலைவனாக ‘என் வழி தனி வழி’ என்று பயணிக்க ஆரம்பித்தால், கொஞ்ச தூரம் மட்டுமே பயணிக்க முடியும் என்ற கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட புத்தகம் இது.

திறமையான பணியாளர்கள்!

ஒரு பிசினஸை ஆரம்பிக்கவேண்டுமா? உங்கள் தயாரிப்பை அல்லது சர்வீஸை நல்ல முறையில் புரமோஷன் செய்யவேண்டுமா, ஒரு புதிய பொருளை தயாரிக்க அல்லது தயாரித்த பொருளை சந்தையில் அறிமுகப்படுத்தவேண்டுமா? இல்லை, உங்கள் நிறுவனம் பயணிக்கும் பாதையை மாற்றி அமைக்க வேண்டுமா? உங்கள் நிறுவனம் வியாபாரம் செய்யும் ஏரியாவை அதிகப்படுத்தவேண்டுமா? அட, இதையெல்லாம் விடுங்கள். ஒரு நல்ல காரியத்துகாக நன்கொடை வசூலிக்கவேண்டுமா? இப்படி இத்தனை வேலைகளையும் செய்வதற்கு உங்களிடம் திறமை வாய்ந்த நபர்கள் இருக்கவேண்டும். சரியான நபர்கள் உங்களிடம் இல்லாவிட்டால் நீங்கள் ஜெயிப்பது கடினம். தனியாகப் போவேன் என்று சொன்னால், பிசினஸில் நீங்கள் எதையும் சாதிக்க முடியாது. இதை தன்னுடைய வாழ்க்கைச் சம்பவங்களில் இருந்து தெளிவாக எடுத்துச் சொல்கிறார் புத்தகத்தின் ஆசிரியர்.

அவர், செயின்ட் லூயிஸ் என்ற இடத்தில் பெப்சி நிறுவனத்தின் பாட்லிங் பிளான்ட் ஆப்ரேஷன்களின் தலைவராக வேலை பார்த்தபோது ஒரு கூட்டம் நடந்ததாம். அந்த நிர்வாக கூட்டத்தில் ‘மெர்ச்சன்டைசிங்’ குறித்த (கடைகளில்/ஸ்டோர்களில் குளிர்பானங்களை கண்ணில் தெரியும்படி வைத்தல்) கேள்வி ஒன்றைக் கேட்டாராம்.

‘‘மெர்ச்சன்டைசிங்கில் எது வொர்க் அவுட் ஆகும், எது ஒர்க்-அவுட் ஆகாது என்று இதுவரை நீங்கள் பெற்ற அனுபவத்தில் இருந்து சொல்லுங்கள்’’ என்பதுதான் அவர் கேட்ட கேள்வி. கேள்விக் கேட்கப்பட்டவுடனேயே கூட்டத்தில் இருந்த ஒவ்வொரு நிர்வாக அதிகாரியும், ‘‘இதுபற்றி பாப் (வேறு ஒரு நிர்வாக அதிகாரி) என்பவரிடம் கேளுங்கள். அவர்தான் இதை கரைத்துக் குடித்தவர். நாங்கள் இரண்டு வருடம் ஃபீல்டில் வேலை பார்த்துக் கற்றுக்கொண்டதைவிட, அவரிடமிருந்து அதிக விஷயங்கள் கற்றுக்கொண்டுள்ளோம்’’ என்று சொன்னார்களாம்.

உடனே அவர் பார்வை பாப்பை நோக்கித் திரும்பியது. கம்பீரமாக, கர்வத்துடன் பாப் இருப்பார் என்று நினைத்துப் பார்த்தால், பாப் கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டிருந்தாராம்.

‘ஏன் அழறீங்க’ என்று அவர் கேட்க, ‘‘நாற்பது வருடங்களாக இங்கே நான் வேலை பார்க்கிறேன். இன்னும் இரண்டு வாரத்தில் ஓய்வுபெறப் போகிறேன். நான் இவர்களுக்கெல்லாம் இவ்வளவு உதவியாக இருந்திருக்கிறேன் என்று இப்போது இவர்கள் சொல்லித்தான் தெரிகிறது’’ என்றாராம்.

அந்த கூட்டம் முடிந்த பின்னர், ஆசிரியரிடம் ஒருமாதிரி அசெளகரியம் தொற்றிக்கொண்டது. ‘‘ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனமாக ஒரு மனிதனின் திறமையை 40 வருடம் அங்கீகரிக்காமலேயே இருந்திருக்கிறோம். அதை விடுங்கள். லாப நோக்கில் சிந்தித்தாலுமே இவ்வளவு பெரிய நிபுணரை வைத்துக்கொண்டு அவரைக் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டதால் எவ்வளவு நேரம், சக்தி வீணாகப் போனது. பல பிளான்ட்களுக்கும் பல ஊர்களுக்கும் அனுப்பி, பல நிர்வாகிகளுக்கு அவருக்குத் தெரிந்ததை கற்றுக் கொடுத்திருக்கலாமே என்ற எண்ணமும் மனதில் மேலோங்கியது.

எவ்வளவு விரயம் செய்திருக்கிறோம். ஒரு நல்ல தலைவனாக இருந்த பாப் போன்றவர்களை இறுதி வரை நன்றி சொல்லாமல் அனுப்பப்படக்கூடாது. அங்கேதான் நிர்வாக மாற்றத்துக்கான விதை விதைக்கப்பட்டது. பணியாளர்கள் நம்முடைய பங்களிப்பு என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளும் வகையில் நிர்வாகம் நடக்கவேண்டும். தலைமை எவ்வழியோ தொண்டர்களும் அவ்வழியே. எனவே, நான் இனி சரியான பங்களிப்புக்கு அங்கீகாரம் என்ற வழியை பின்பற்றுவேன். என்னுடன் இருக்கும் நபர்களும் அதையே பின்பற்ற விழைவார்கள் என்று நினைத்துச் செயல்பட ஆரம்பித்தேன்’’ என்கிறார் ஆசிரியர்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்