Published:Updated:

மண் வளத்தைக் பெருக்க சித்தகத்தியைப் பயிரிடும் தைவான்!

வெளிநாட்டு  விவசாயம்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
வெளிநாட்டு விவசாயம்

வெளிநாட்டு விவசாயம்

தைவானில் விளைநிலங்களின் பரப்பளவு ஆண்டுக்கு ஆண்டு குறைந்துகொண்டே வருகிறது. மிகச்சிறிய தீவு என்பதாலும், தொழில் வளர்ச்சி அபரிமிதமாக நடந்து வருவதாலும் விளைநிலங்கள் குடியிருப்பு பகுதி களாகவும், தொழிற்சாலைகளாகவும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. இதற்கு மத்தியில்தான் எஞ்சியிருக்கும் நிலங்களில் விவசாயம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. எனவே, கொஞ்சம் கூட ஓய்வின்றி, நிலங்களில் அடுத்தடுத்து சாகுபடி நடந்துகொண்டே இருக்கும்.

இதனால் மண்ணில் இருக்கும் ஊட்டச்சத்துகள், தொடர்ந்து அதில் பயிரிடப்படும் பயிர்களால் உறிஞ்சப் பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. அது மட்டுமன்றி, விவசாயத்தில் நிலவும் ஆள் பற்றாக்குறையால் எந்திரங்களின் பயன்பாடும் மிக அதிகம்.

குறிப்பாக, சுழற் கலப்பைகளைக் கொண்டு நிலங்களை மிக ஆழமாக உழுவதால் மண் அதீதமாகப் பொடிக்கப்படுகிறது. அந்த நிலங்களில் இறங்கும்போது, நெல் நடவுக்குத் தயார்ப்படுத்தி வைத்திருக்கும் நிலங்களில் கால்கள் அமிழ்வதைப் போலக் கணுக்கால்கள் வரையிலும் மண்ணில் புதையும். ஆகவே, தைவானில் மண்வளம் நாளாக நாளாகக் குறைந்துகொண்டே வந்தது.

தைவானில் முன்பனிக் காலத்தில் பயிரிடப்பட்டிருக்கும் சணப்பை பசுந்தாள் உரப்பயிர்
தைவானில் முன்பனிக் காலத்தில் பயிரிடப்பட்டிருக்கும் சணப்பை பசுந்தாள் உரப்பயிர்

இந்தச் சூழலில்தான் தைவான் அரசாங்கம் மண்வளத்தைப் பேணுவதற்காக ஒரு மிகப்பெரிய முன்னெடுப்பை, இந்த நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அறிமுகப்படுத்தியது. ஜூன் மாதம் பாதியிலிருந்து தைவானில் கோடைக்காலம் ஆரம்பிக்கும். அப்போது காற்றில் ஈரப்பதம் அதிகமாக இருக்கும். இதோடு கடுமையான வெயிலும், இந்தக் காலகட்டத்தில் பெய்யும் புயல் மழையும் எவ்விதப் பயிர்களையும் பயிரிட முடியாமல் செய்யும். இந்த மாதங்களைக் குறிவைத்து தைவான் அரசாங்கம் ஒரு திட்டத்தை அமல்படுத்தியது.

நிலங்களை வளமாக்கும் சித்தகத்தி

அனைத்து விவசாயிகளையும் தங்களது நிலங்களில் சித்தகத்தியைப் பயிரிட ஊக்கப் படுத்தியது. அதிக வெயில் மற்றும் மழை, அதனால் ஏற்படும் வெள்ளத்தையும் தாங்கி வளரக்கூடியது என்பதால், சித்தகத்தி இந்தப் பருவத்துக்கு மிகவும் பொருத்தமான பயிராக விளங்கியது. அதற்கான விதையையும் தாய்லாந்து போன்ற நாடுகளிலிருந்து அரசே இறக்குமதி செய்து, விவசாயிகளுக்கு வழங்கியது. மேலும் சித்தகத்தியைப் பயிரிடும் விவசாயிகளுக்குப் பல்வேறு உதவிகளையும், மானியங்களையும் வழங்கியது. இது மென்மேலும் விவசாயிகளை ஊக்கப்படுத்திச் சித்தகத்தி போன்ற பசுந்தாள் உரப்பயிர்களைப் பயிரிடச் செய்தது. இதன் விளைவாக மண்ணில் கரிமப் பொருள்களின் அளவும் தழைச்சத்தின் அளவும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

கோடைக் காலத்தில் பயிரிடப்படும் சித்தகத்தி பசுந்தாள் உரப்பயிர்
கோடைக் காலத்தில் பயிரிடப்படும் சித்தகத்தி பசுந்தாள் உரப்பயிர்

இரண்டு போகம் பசுந்தாள் உரப்பயிர்கள்

சித்தகத்தியை மண்ணில் கலந்த பிறகு, ஒரு பருவத்துக்குக் குறுகிய காலப் பயிர்களான எள் மற்றும் நிலக்கடலையைப் பயிரிடுவார்கள். அதற்குப் பிறகு, முன்பனிக் காலத்தில், சணப்பை, பசுந்தாள் உரப்பயிரையும் பயிரிடுவார்கள். அதற்குப் பிறகே, பனிக் காலத்தில் பயிரிடப்படும் காய்கறிகளான முட்டைக்கோஸ் குடும்பப் பயிர்களைப் பயிரிடுவார்கள். இப்படி, தைவான் அரசாங்கத்தின் முன்னெடுப்பால் அந்நாட்டு விவசாயிகள் ஆண்டுக்கு இரண்டு பருவம் பசுந்தாள் உரப்பயிர்களைப் பயிரிட்டு மண்வளத்தைப் பேணத் தொடங்கினர். இந்நடைமுறை இன்றளவும் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

மண்வளம் என்றவுடன் மண்ணில் கரிமப்பொருள்களையும், ஊட்டச் சத்து களையும் பேணுவது மட்டுமே என்று எண்ணிக்கொள்ளக் கூடாது. ஏனென்றால், மண்ணில் நிறைய பயிர்களுக்கு நோய்களை உண்டாக்கும் நோய்க்கிருமிகளும் இருக்கும். அவற்றை எந்தளவுக்குக் குறைக் கிறோமோ, அந்தளவுக்கு மண்ணின் வளம் மேம்படுவதுடன், அதற்குப் பிறகு, பயிரிடப்படும் பயிர்களில் உருவாகும் நோய்களையும் தடுக்க முடியும். மேலும் பூஞ்சணம் மற்றும் பூச்சிக்கொல்லிகளின் பயன் பாட்டையும் வெகுவாகக் குறைக்க முடியும். அதற்கும் உலகக் காய்கறி ஆய்வு மையத்தின் விஞ்ஞானிகள் ஓர் இயற்கையான தொழில்நுட்பத்தை உருவாக்கினார்கள்.

இந்தத் தொடரின் ஆரம்பத்தில், தக்காளியில் ஒட்டுக்கட்டுதல் தொழில் நுட்பத்தைப் பற்றிச் சொல்லும்போது, பாக்டீரிய வாடல் நோயைப் பற்றி விளக்கியிருப்பேன். கடுமையான பாக்டீரிய வாடல் நோயின் ஆரம்பப் புள்ளி மண்ணில் மறைந்திருக்கும் ‘பாக்டீரியாக்கள்’தான். அவற்றை அழித்தொழிக்கும் இயற்கை தொழில் நுட்பமே ஒட்டுக்கட்டுதல்.

பாக்டீரிய வாடல் நோயையும் நூற்புழுக்களையும் கட்டுப்படுத்தும் கடுகுப் பயிர்கள்
பாக்டீரிய வாடல் நோயையும் நூற்புழுக்களையும் கட்டுப்படுத்தும் கடுகுப் பயிர்கள்

பாக்டீரியா தாக்குதல்... காப்பாற்றும் கடுகு

முட்டைக்கோஸ் குடும்பப் பயிர்களில் கடுகு எண்ணெய் இருக்கும். இந்தப் பயிர்களின் இலை, தண்டு மற்றும் வேர்ப்பகுதிகள் தாக்குதலுக்கு ஆளாகும்போது, அவற்றில் இருக்கும் கடுகு எண்ணெயும் நொதிகளும் வினையாற்றி, வாயு வடிவிலான ஒருசில வேதிப்பொருள்கள் உருவாகும். அந்த வேதிப்பொருள்கள் மண்ணில் இருக்கும் ‘பாக்டீரியா’ போன்ற நோய்க்கிருமிகளையும் நூற்புழுக் களையும் தாக்கி அழிக்கும் வல்லமை பெற்றவை. எனவே, தைவான் விவசாயிகள் பனிக்காலத்தில் முட்டைக்கோஸ் குடும்பப் பயிர்களைப் பயிரிடுவார்கள். அதிலும், கடுகு போன்ற பயிர்களைப் பயிரிட்டு, அவை பூக்கும் தறுவாயில் அவற்றை மடக்கி உழுது மண்ணோடு கலந்து விடுவார்கள். அவை அடுத்த சில நாள்களில் மட்கி, குறிப்பிட்ட வேதிப்பொருள்களை உருவாக்கி மண்ணில் இருக்கும் நோய்க்கிருமிகளையும் நூற்புழுக்களையும் அழித்துவிடும்.

பனிக்காலம் முடிந்து, வேனிற்காலம் தொடங்கும் போது தூய்மையான இந்த மண்ணில் தக்காளி பயிரிடும்போது, அந்தப் பயிரில் பாக்டீரிய வாடல் நோயின் தாக்குதல் அறவே தடுக்கப்படுகிறது. இந்தத் தொழில்நுட்பமும் தைவானில் பெரும்பாலான பகுதிகளில் தக்காளிச் சாகுபடிக்கு முன்னர் மிகப்பெரிய அளவில் பின்பற்றப்படுகிறது.

பாஸ்பரஸ்

இப்போது மீண்டும் மண்ணில் இருக்கும் ஊட்டச் சத்துகளைப் பற்றிப் பார்ப்போம். தழைச்சத்துக்கு அடுத்தபடியாக, முக்கியமான மற்றொரு சத்து மணிச்சத்து. ஆங்கிலத்தில் ‘பாஸ்பரஸ்’ என்று அழைக்கப்படும் இந்தச் சத்து அனைத்து பயிர்களுக்குமே, மிகவும் அவசியமான ஒரு சத்தாகும். பயிர்களுக்கு மட்டுமன்றி, அனைத்து உயிர்களுக்குமே இன்றியமையாத ஒரு சத்து பாஸ்பரஸ். 1974-ம் ஆண்டு, இதைப் பற்றி, பிரபல வேதியியல் அறிஞரும், எழுத்தாளருமான ஐசக் அசிமோவ் (Isaac Asimov),’ ‘பாஸ்பரஸ்’ என்ற ஒரு பொருள் இப்பூவுலகில் இருக்கும் மட்டும் உயிர்களின் பெருக்கம் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்; ஆனால், பாஸ்பரஸின் முடிவு, இவ்வுலக உயிர்களின் முடிவுரை ஆகும்’ என்று எழுதினார்.

மணிச்சத்தின் ஆதாரமாக விளங்கும் பாஸ்பரஸ்
மணிச்சத்தின் ஆதாரமாக விளங்கும் பாஸ்பரஸ்

பண்டைய ரோமர்களுக்குப் பாஸ்பரஸ் பற்றிய அறிவும் பயன்பாடும் தெரிந்திருந்தாலும், காலப்போக்கில் அதைப் பற்றிய தகவல்கள் அழிந்து போயின. எனவே, 16 மற்றும் 17-ம் நூற்றாண்டில் தான் மீண்டும் பாஸ்பரஸ் பற்றிய தேடல் தொடங்கியது. இறுதியில், 1669-ம் ஆண்டு ஹென்னிக் பிராண்ட் (Hennig Brandt) என்ற ஜெர்மன் வேதியியல் அறிஞர்தான் பாஸ்பரஸை மீண்டும் மனிதர்களின் சிறுநீரிலிருந்து உருவாக்கிக் காட்டினார். அதற்குப் பிறகு, 18-ம் நூற்றாண்டில் பாஸ்பரஸை மருத்துவத்துறையில் பயன்படுத்த முயன்றதாக வரலாறு கூறுகிறது. ஆனால், 19-ம் நூற்றாண்டில்தான் பாஸ்பரஸ் பயிர் வளர்ச்சிக்கு இன்றியமையாத ஒரு காரணி என்பதையும், அதன் எரியும் தன்மையையும் கண்டுபிடித்தனர். இருப்பினும், 20-ம் நூற்றாண்டு காலனி ஆதிக்கத் தாலும், போர் மேகங்களாலும் சூழப்பட்டிருந்ததால் பாஸ்பரஸின் பயன்பாடு அழிவுப் பாதையில்தான் இருந்தது. உதாரணத்துக்கு, இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜெர்மனியின் இரண்டாவது மிகப் பெரிய நகரமான ஹேம்பர்க் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் 2,000 டன் எரி பாஸ்பரஸ் பயன் படுத்தப்பட்டதாகக் குறிப்புகள் சொல்கின்றன.

 நிறைந்த பறவைகளின் எச்சங்கள் படிந்துள்ள தீவுகள்
நிறைந்த பறவைகளின் எச்சங்கள் படிந்துள்ள தீவுகள்

எலும்புத்தூள்

உலகப் போர்களின் முடிவுக்குப் பிறகுதான், பாஸ்பரஸ் பயன்பாடு விவசாயத்தின் பக்கம் திரும்பியது. ஆனால், பாஸ்பரஸை எங்கிருந்து பெறுவது என்ற கேள்வி எழுந்தபோதுதான், அதன் இயற்கை மூலங்களைப் பற்றிய தேடல் தொடங்கியது. மனிதர்கள் உள்ளிட்ட விலங்குகளின் எலும்புகளில் அதிகம் பாஸ்பரஸ் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. எனவே, இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகள் ஐரோப்பாவின் பிற பகுதிகளிலிருந்து எலும்புத் தூள்களை இறக்குமதி செய்து, உரமாகப் பயன்படுத்தினர்.

அமெரிக்காவிலும் இது போன்ற பயன்பாடு இருந்திருக்கிறது. 19-ம் நூற்றாண்டில் அமெரிக்காவின் பல பகுதிகளில் காட்டெருமைகளின் மண்டை ஓடுகளை மலைகளைப் போலக் குவித்து வைத்துப் பயன்படுத்தி வந்ததற்குச் சான்றுகள் இருக்கின்றன. அதிலும் அவர்கள் இந்த எலும்புத் தூள்களைக் கந்தக அமிலத்தில் கரைத்து, உரமாகப் பயன்படுத்தி இருந்திருக் கிறார்கள்.

அப்போதுதான் இயற்கையில் கொட்டிக் கிடக்கும் மணிச்சத்து மனிதர்களின் கண்களுக்குத் தென் பட்டது. ஆம்... பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகக் கடற்பகுதிகளில் வாழும் பறவைகள் மற்றும் வவ்வால் களின் எச்சங்கள் கொட்டிக் குவிந்து மலைகளைப்போல எழும்பி நிற்பதை பசிபிக் மற்றும் அட்லாண்டிக் கடல் பகுதிகளில் இருக்கும் தீவுகளில் கண்டுபிடித்தனர். தென்னமெரிக்கா வின் பெரு நாட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் தீவுக்கூட்டங்களிலும், தென்பசிபிக் கடல் பகுதிகளில் இருக்கும் தீவுகளிலும் ‘குவானோ’ (Guano) என்று அழைக்கப் படும் இந்த எச்சப் படிவுகள் ‘டன்’ கணக்கிலிருந்தன. இவை அத்தனையும் பாஸ்பரஸ் சத்து குவிந்து கிடக்கும் கருவூலங்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

பசிபிக் கடலில் இருக்கும் ஆளரவமற்ற தீவுக்கூட்டங்கள்
பசிபிக் கடலில் இருக்கும் ஆளரவமற்ற தீவுக்கூட்டங்கள்


சுரண்டப்பட்ட பாஸ்பரஸ் சுரங்கங்கள்

இது போன்ற பாஸ்பரஸ் கொட்டிக் கிடக்கும் இயற்கை தீவுகள் ஒவ்வொன்றாகக் கண்டறியப்பட்டு, பாஸ்பரஸ் அள்ளிச் செல்லப்பட்டது. அவற்றில் ஒருசில தீவுகள் சில ஆயிரம் மக்கள் மட்டுமே வாழும் நாவ்ரு (Nauru) போன்ற நாடுகள் ஆகும். அங்கெல்லாம் தொடர்ந்து பாஸ்பரஸ் சுரங்கங்கள் அமைக்கப்பட்டு அள்ளப் பட்டதால், அவை ஒருகட்டத்தில் எண்ணெய் வளம் மிகுந்த நாடுகளைக் காட்டிலும் செழிப்புடன் இருந்தன. ஆனால், அவை யெல்லாம் பாஸ்பரஸ் இருந்தவரையில்தான். அதற்குப் பிறகு, அந்தத் தீவுகள் வெறிச்சோடிய பாலைவனங்கள் போலாகிவிட்டன.

தென்னையும் பழ மரங்களும் நிறைந்த அந்தத் தீவுகள் இன்று பெரும்பாலும் மொட்டையாகக் காட்சி அளிக்கின்றன. அங்கிருக்கும் மக்கள் பாஸ்பரஸ் சுரங்கத் தொழில் உச்சத்தில் இருக்கும்போது அமைக்கப்பட்ட அறக்கட்டளையின் வைப்பு நிதியிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தை நம்பித்தான் வாழ்கிறார்கள். மேலும், அங்கெல்லாம் கிடைத்த பாஸ்பரஸை நம்பியிருந்த நாடுகளின் விவசாயம் இப்போது கேள்விக்குறியாகிக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் பாஸ்பரஸ் இருப்பு இயற்கையில் முற்றாகக் குறைந்து விடவில்லை என்றாலும், இப்போதே நாம் விழித்துக்கொண்டு மாற்றுப் பாதையைக் கண்டறிய வேண்டும்.

பொட்டாசியம்

பயிர்களுக்கு மிக முக்கியமாகத் தேவைப்படும் இன்னொரு சத்து, சாம்பல் சத்து என்று அழைக்கப்படும் பொட்டாசியம் ஆகும். மண்ணில் குவிந்து கிடக்கும் பொட்டாசியத்தை மரங்கள் வேர்களின் மூலம் உறிஞ்சி, தங்களுக்குள் சேமித்து வைத்திருக்கும். அதைக் கண்டுபிடித்த மனிதன் மரங்களை வெட்டி எரித்து, அதன் சாம்பலிலிருந்த பொட்டாசியத்தைப் பிரித்தெடுத்து தனது தேவைகளுக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ள ஆரம்பித்தான். அதனால்தான் அதற்குச் சாம்பல் சத்து என்ற பெயரே கிடைத்தது. விவசாயத்துக்காகக் காடுகளை அழித்த மனிதன், அதில் கிடைத்த மரங்களை எரித்தே பொட்டாசியம் சத்தைப் பெற்றான். ஆனால், அதையே பிரதானமாகக் கொண்டால் இந்த உலகின் பெரும்பாலான காடுகள் பொட்டா சியத்தின் உற்பத்திக்காகவே அழிக்கப்பட்டு விடுமே? அதனால், பொட்டாசியத்துக்கான மாற்றுப் பாதையைத் தேட வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. அப்போதுதான் மத்திய தரைக்கடல் பகுதிகளிலிருந்த உவர்நிலத் தாவரங்களிலும், வடக்கு ஐரோப்பாவில் கிடைக்கும் கடற்பூண்டுத் தாவரங்களிலிருந்தும் பொட்டாசியம் எடுக்க முடியும் என்று கண்டுபிடித்தனர். இருப்பினும் மனிதனின் அதீத பொட்டாசிய தேவைக்கு அவை போதுமானதாக இருக்கவில்லை.

முனைவர் சீனிவாசன் ராமசாமி
முனைவர் சீனிவாசன் ராமசாமி


இயற்கையில் குவிந்துகிடக்கும் பொட்டாசியம் படிவுகளைத் தேடி மனிதனின் கவனம் திரும்பியது. இன்றைக்கு அவ்வாறு அமைக்கப்பட்டுள்ள பொட்டாசியம் சுரங்கங்களே சாம்பல் சத்து உரங்களுக்குப் பிரதான மூலங்களாக இருக்கின்றன. அத்துடன், அமெரிக்காவின் உட்டா (Utah) பகுதியில் இருக்கும் உப்பு பேரேரியின் நீரிலிருந்தும், இஸ்ரேல் மற்றும் ஜோர்டான் நாடுகளின் எல்லைகளில் அமைந்திருக்கும் சாக்கடல் நீரிலிருந்தும்கூட நமக்குத் தேவையான பொட்டாசியம் கிடைக்கும். இருப்பினும், மணிச்சத்தினைப் போலவே சாம்பல் சத்திற்கான இயற்கை மூலாதாரங் களும் ஒருகட்டத்தில் முற்றாகத் தீர்ந்து போகக்கூடியவையே. ஆகவேதான், மணி மற்றும் சாம்பல் சத்தின் தேவைக்கான நிலையான மற்றும் நீடித்த புதுப்பிக்கத்தக்க ஆதாரங்களையும் வழிவகைகளையும் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. இதற்கான வழிகளையும், தொழில் நுட்பங்களையும், மணி மற்றும் சாம்பல் சத்துக்கான மாற்று ஆதாரங்களையும் பற்றி அடுத்த இதழில் சொல்கிறேன்.

- வளரும்