பிரீமியம் ஸ்டோரி
தங்க மாரி!

 மாரியப்பனுக்கு அப்போது வயது 9. விபத்தில் சிக்கி, ஒரு கால் ஊனமான சிறுவன். சரியாக ஓடவோ, நடக்கவோ முடியாது. எல்லா குழந்தைகளைப்போல தெருவில் இறங்கி விளையாட அவனுக்கும் ஆர்வம். ஆனால், அவனை யாரும் எந்த விளையாட்டிலும் சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. உட்கார்ந்து விளையாடும் ஆட்டத்தில்கூட அவனுக்கு இடம் இல்லை. கண்களில் நீர் சுமந்து, விளையாட்டை ஏக்கத்துடன் பார்த்தபடி அமர்ந்திருப்பான். தாங்க முடியாத அழுகை வரும். இரவில் வீட்டுக்குத் திரும்புவான். அம்மாவிடம், `அம்மா எல்லாரும் என்னை `மொண்டி... மொண்டி!'னு சொல்லி, விளையாட்டுல சேர்த்துக்க மாட்டேங்கிறாங்கம்மா' என அழத் தொடங்குவான். மகனின் நிலையைக் காண சகிக்காமல் அம்மாவுக்கும் அழுகை வரும். ஆனால், அதை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள மாட்டார். `அழாதே கண்ணு, நமக்கும் ஒரு நேரம் வரும். நீயும் ஒருநாள் ஜோரா விளையாடுவ' என்று ஒவ்வொரு முறையும் ஆறுதல் மருந்துகளை அள்ளிப் பூசுவார்.

1​2​ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதிகாலை  3:30 மணிக்கு பெரியவடகம்பட்டி கிராமத்தின் ஒட்டுமொத்த ஜனமும் அந்த இளைஞனுக்காக கால் கடுக்கக் காத்திருந்தது. மாரியப்பன் விளையாடுவதைக் காண,​ பஞ்சாயத்து கம்ப்யூட்டர் முன் ஒட்டுமொத்த கிராமமும் கூடியிருந்தது.  ரியோவில் நடந்த பாரா ஒலிம்பிக் போட்டியின் உயரம் தாண்டுதல் பிரிவின் இறுதிச்சுற்று. மாரியப்பன் ஒவ்வொரு முறை எம்பிக் குதிக்கும்போதும் கிராமமே கிளர்ந்தெழுந்து அடங்கியது. ஒன்பதாவது இடத்தில் இருந்து, அடுத்தடுத்த முயற்சிகளில் தாவிக் குதித்து அதிகாலை 4:30 மணிக்கு முதல் இடத்தைப் பிடித்தபோது, பெரியவடகம்பட்டியில் சின்னதாக ஒரு நிலநடுக்கம் வந்தது. ஊரே மகிழ்ச்சியில் கொண்டாடித் தீர்த்தது. அந்த அதிகாலையில் ஒரு நாயகன் உதயமாகியிருந்தான்.

மாரியப்பன் தங்கவேலு, சேலம் டேனிஷ்பேட்டையை அடுத்த பெரியவடகம்பட்டி கிராமத்தைச் சேர்ந்த 21 வயது இளைஞர். ரியோவில் ரெகுலர் ஒலிம்பிக் போட்டிகள் முடிந்ததும் தொடங்கும் மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான பாரா ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் தங்கம் வென்று சரித்திரம் படைத்திருக்கிறார்.

எந்தவித வசதியும் இல்லாத சூழலில், சுயமாகப் பயிற்சிசெய்து இந்த இமாலய இலக்கை எட்டியிருக்கிறார் மாரியப்பன். உயரம் தாண்டுதல் பிரிவில் 1.89 மீட்டர் உயரம் பாய்ந்து, தங்கம் வென்று, தமிழ்நாட்டையே தலைநிமிரச் செய்திருக்கிறார்.

மா
ரியப்பனுக்கு மூன்று வயது இருக்கும்போதுதான் அந்த விபத்து நடந்தது. சாலையோரத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த சிறுவன், அந்தப் பக்கமாக வந்த பேருந்தின் சக்கரத்தில் மாட்டிக்கொண்டான். அதில் வலது கால் நசுங்கி முழுமையாகச் செயல் இழந்துபோனது.

பள்ளியில் படிக்கும்போதே மாரியப்பனுக்கு விளையாட்டில் ஆர்வம். உடல் குறைபாட்டால் எதிலும் கலந்துகொள்ள முடியாத நிலை. பள்ளியில் மற்ற மாணவர்கள் எல்லோரும் உயரம் தாண்டுதலிலும் நீளம் தாண்டுதலிலும் அசத்திக்கொண்டிருப்பார்கள். அதை, தள்ளி நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருப்பதுதான் மாரியப்பனின் பொழுதுபோக்கு. எல்லோரும் பயிற்சி முடித்துக் கிளம்பிய பிறகு, யாருமே இல்லாத நேரத்தில்தான் மாரியப்பனின் பயிற்சி தொடங்கும்.

தன்னந்தனியாக தன்னுடைய குறைகளை மறந்து, தவ்வித் தவ்வி ஓடியும் தாவியும் தாண்டியும் பயிற்சிசெய்வார். கீழே விழுந்து கைகளில் சிராய்ப்புகளும் ரத்தமுமாக வீட்டுக்குப் போவார். வறுமையில் சிக்கிக்கிடந்தது மாரியப்பனின் குடும்பம். நான்கு பையன்கள் இருக்கும் பெரிய குடும்பம். கைக்குழந்தைகளாக இருந்தபோதே அப்பா அனைவரையும் தனியே தவிக்கவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தையும் தன் ஒற்றை வருமானத்தில் வளர்த்தெடுத்தார் மாரியப்பனின் அம்மா சரோஜா.

தங்க மாரி!

``கணவர் இல்லாம நடுத்தெருவுல நின்னோம். இரக்கப்பட்ட சிலர், எனக்கு 100-க்கும் 200-க்கும் வாடகைக்கு வீடு கொடுத்தாங்க. இப்பகூட 500 ரூபா வாடகை வீட்டில்தான் இருக்கோம்.

நான் காட்டு வேலைக்கும், கொத்து வேலைக்கும், செங்கல் சூளைக்கும் போய், குழந்தைகளுக்கு ஒரு வேளை கஞ்சித் தண்ணி கொடுத்துக் காப்பாத்துவேன். குழந்தைகளுக்கு ஊட்டம் கொடுத்து வளர்க்கிற அளவுக்கு வசதி இல்லை. இன்னைக்கும் ரேஷன் அரிசிதான் சாப்பிடுறோம். அதைச் சாப்பிட்டுதான் மாரியப்பன் பயிற்சி பண்ணிக்கிட்டிருந்தான்'' - பேச முடியாமல் திணறுகிறார் சரோஜா. செங்கல் சூளையில் கற்களைச் சுமந்து சுமந்து உடல்நிலை குன்றியதால், இப்போது சைக்கிளில் காய்கறி விற்கிறார்.

பள்ளியில் தன்னந்தனியாகப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு ரத்தக்காயத்துடன் வரும் மகனைப் பார்த்ததும் சரோஜாவுக்குப் பதறிவிடும். மருத்துவமனைக்கு எல்லாம் அழைத்துப்போக வசதி இல்லை. எல்லா காயங்களுக்கும் மஞ்சள்தான் மருந்து. எப்போதாவது மெடிக்கல் ஷாப் மாத்திரை!

தங்க மாரி!



தன்னந்தனியாகப் பயிற்சிபெறும் பையனை, ஒருநாள் யதேச்சையாகக் கவனித்திருக்கிறார் அந்தக் கிராமத்து அரசுப் பள்ளியின் விளையாட்டு ஆசிரியர் ராஜேந்திரன். மாரியப்பனை அழைத்து `எங்கே... தாண்டிக் காட்டு!' எனச் சொல்ல, சாதாரண பையன்களைவிட அதிகமான உயரம் தாண்டி பிரமிக்கவைத்தார் மாரியப்பன். பள்ளிக்குள் ஒரு சாம்பியன் இருப்பதை அந்த நொடியே கண்டுபிடித்துவிட்டார் ராஜேந்திரன்.

`` `மாரியப்பா... இனி நீ டெய்லி பயிற்சி எடுக்கணும்' என்று உடனே சொல்லிவிட்டேன். எல்லா போட்டிகளுக்கும் அவனை அழைத்துச் சென்றேன். சேலம் மாவட்ட அளவில் நடைபெற்ற ஜூனியர்,  சப்-ஜூனியர், சீனியர் என எல்லா பிரிவுகளிலும் மாரியப்பன் கலந்துகொண்டு, மாவட்ட அளவில் தொடர்ந்து எட்டு ஆண்டுகள் முதல் பரிசு பெற்றான்.

தங்க மாரி!

2014-ம் ஆண்டில் நெதர்லாந்தில் நடைபெற்ற உலக சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில் தங்கப் பதக்கமும், 2015-ம் ஆண்டில் இலங்கையில் நடைபெற்ற தடகளப் போட்டியில் தங்கப் பதக்கமும் வாங்கினான்'' என்று பெருமிதம் பொங்கச் சொல்கிறார் விளையாட்டு ஆசிரியர் ராஜேந்திரன்.

சென்ற வாரம் வரை நம்மில் யாருக்குமே தெரியாத மாரியப்பனை, ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னரே தேடிக் கண்டுபிடித்து ஒலிம்பிக் வரை அழைத்துச்சென்றவர் கர்நாடகாவைச் சேர்ந்த பயிற்சியாளர் சத்தியநாராயணன்.

எந்த விளையாட்டிலும் சேர்த்துக்கொள்ள மறுத்த அதே ஊரில், இளைஞர்களைத் தேடிப்பிடித்து விளையாடுவதற்கான ஊக்கம் அளிப்பதைக் கடமையாகக் கொண்டிருக்கிறார் மாரியப்பன்.

‘‘எங்க கிராமத்தில் உள்ள ஆண்கள், பெண்கள் எல்லாருக்கும் அந்த அண்ணன்தான் பயிற்சி கொடுப்பார். வெளியில் நடக்கும் ஸ்போர்ட்ஸ் மீட்டுக்கும் கூட்டிட்டுப் போவார். அவரின் தூண்டுதலால்தான் இன்னைக்கு எங்க கிராமத்தில் உள்ள பலரும் விளையாட்டுத் துறையில் இருக்கிறோம்’’ என்று நெகிழ்கிறார்கள் பெரியவடகம்பட்டியைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் பலர்.

முறையான கோச் இல்லை, விளையாட மைதானம் இல்லை, சரியான பிசியோதெரபிஸ்ட் இல்லை, ஷூ இல்லை, சாக்ஸ் இல்லை என ஆயிரம் சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லி, வெறுங்கையோடு திரும்புவதுதான் நம் விளையாட்டு வீரர்களின் வழக்கமான பாணி!

ஆனால், `ஒரு கால்கூட தேவை இல்லை... இலக்கை எட்டுகிற ஊக்கம் போதும்' என்று வெற்றிக்கொடி நாட்டி இருக்கிறார் மாரியப்பன். அவர் செய்திருப்பது சாதாரண சாதனை அல்ல. இங்கே வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டு, பொருளாதார வசதிகள் இன்றி, வறுமையிலும் விளையாடும் ஓராயிரம் சாம்பியன்களுக்கான நம்பிக்கை ஒளி!

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு