Published:Updated:

“அப்பா, இப்பதான் ஆம்புலன்ஸில் வந்தார்!”

“அப்பா, இப்பதான் ஆம்புலன்ஸில் வந்தார்!”
பிரீமியம் ஸ்டோரி
“அப்பா, இப்பதான் ஆம்புலன்ஸில் வந்தார்!”

வெ.நீலகண்டன், படங்கள்: ப.சரவணகுமார்

“அப்பா, இப்பதான் ஆம்புலன்ஸில் வந்தார்!”

வெ.நீலகண்டன், படங்கள்: ப.சரவணகுமார்

Published:Updated:
“அப்பா, இப்பதான் ஆம்புலன்ஸில் வந்தார்!”
பிரீமியம் ஸ்டோரி
“அப்பா, இப்பதான் ஆம்புலன்ஸில் வந்தார்!”
“அப்பா, இப்பதான் ஆம்புலன்ஸில் வந்தார்!”

``ஆட்டோவுல அப்பா தூங்கிட்டு இருந்தப்போ, யாரோ ஒரு அங்கிள் கார்ல வந்து மோதிட்டாங்களாம். அப்பாவுக்கு தலையில் அடிபட்டுடுச்சாம். ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டுபோனப்போ, அப்பா, சாமிக்கிட்ட போயிட்டாராம். இப்பதான் ஆம்புலன்ஸ்ல அப்பா வந்தார். தலை எல்லாம் கட்டுப் போட்டிருந்தது. பாவம் அப்பா!'' - இழப்பின் வலி அறியா இளம் பிஞ்சு மயிஷா, தன் மாமாவின் மொபைலில் `டெம்பிள் ரன்' விளையாடிக்கொண்டே பேசுகிறாள்.

ஏழு வயது மயிஷா எதிர்கொண்டுள்ள இழப்பு, சாதாரணமானது அல்ல. நான்கு மாதங்களுக்கு முன்னர் தங்கையையும் தாயையும் இழந்த மயிஷா, இப்போது கொடூர விபத்தில் தன் தந்தையையும் பறிகொடுத்துவிட்டாள். சென்னை கதீட்ரல் சாலையில், கடந்த செப்டம்பர் 19-ம் தேதி அதிகாலை குடிபோதையில் கார் ஓட்டி வந்த ரேஸ் வீரர் விகாஸ் ஆனந்த் ஏற்படுத்திய விபத்தில் உயிரிழந்த ஆட்டோ ஓட்டுநர் ஆறுமுகத்தின் மகள்தான் இந்த மயிஷா. பெற்றோரையும் சகோதரியையும் அபகரித்துக்கொண்டு இந்தக் குழந்தையைத் தனிமைப்படுத்திவிட்டது காலம்.

திருத்தணிக்கு அருகில் இருக்கிறது அகூர் கிராமம். வடக்குத் தெருவில் புதிதாகக் கட்டி பூச்சுப் பணி முடியாத அந்தப் புதிய வீடு, துயரத்தில் மூழ்கிக்கிடக்கிறது. ஆறுதல் சொல்ல வரும் அனைவரின் பார்வையும் மயிஷாவின் மீதே நிலைத்திருக்கிறது. பேத்தியின் தலையை வருடியபடி கம்மியக் குரலில் துயரம் ததும்பப் பேசுகிறார் ஆறுமுகத்தின் அம்மா கிருஷ்ணவேணி.

“எனக்கு மொத்தம் ஆறு பசங்க. ஆறுமுகம், கடைசிப் பையன்; கடுமையான உழைப்பாளி. பத்தாவதுக்கு மேல அவனுக்கு படிப்பு ஏறலை. கட்டட வேலை, விவசாய வேலைக்குப் போவான். கொஞ்ச காலம் ஆட்டோ ஓட்டினான். எந்தக் கெட்டபழக்கமும் இல்லாத புள்ளை. என் அண்ணன் மகளைத்தான் கல்யாணம் பண்ணி வெச்சேன். கல்யாணத்துக்குப் பிறகு, உள்ளூர்ல வருமானம் பத்தலை. `சென்னைக்குப் போறேன்'னு கிளம்பினான். `ஆட்டோ எல்லாம் வேணாம்டா. இங்கேயே ஏதாவது ஒரு தொழிலைப் பார்த்துக்கிட்டு, பொண்டாட்டி புள்ளையோடு நிம்மதியா இரு'னு சொன்னேன். `இங்கே இருந்தா, உப்பு-புளிக்குக்கூட சம்பாதிக்க முடியாது. வெளியே போனாத்தான் நாலு காசு கையில் நிக்கும்'னு சொல்லிட்டுப் போனான். சொந்த ஆட்டோ வாங்க வசதி இல்லை. ஒருத்தர்கிட்ட வாடகைக்கு எடுப்பான். 24 மணி நேரத்துக்கு 300 ரூபாய் வாடகை. பெட்ரோல் நாமதான் போட்டுக்கணும். ஒரு வாரம் ரெண்டு வாரம்னு ஆட்டோவுலயே தங்கி, சென்னையில் ஓட்டிட்டு, ஊருக்கு வருவான். கடந்த எட்டு வருஷங்களா இதுதான் அவன் வாழ்க்கை.

ராத்திரி நேரத்துல, ரோட்டோரத்துல ஆட்டோவைப் போட்டுட்டுத் தூங்குவான். அன்னைக்கு சாயங்காலம், `ரொம்ப உடம்பு வலியா இருக்கும்மா. சீக்கிரமே ஸ்டாண்டுக்கு வந்துட்டேன்'னு சொல்லிட்டு, மயிஷாகிட்ட ரொம்ப நேரம் பேசினான். `வீட்டுக்கு வரும்போது ரிப்பனும் பொட்டும் வாங்கிட்டு வாப்பா'னு மயிஷா சொல்லிட்டிருந்தா. `நாளைக்கு சாயங்காலம் கிளம்பி வர்றேன். நீ நல்லா படி'னு சொன்னான். படுபாவி... குடிபோதையில ஒருத்தன் கார் ஓட்டிட்டு வந்து எங்க குடும்பத்தையே அழிச்சுட் டானேய்யா...'' என்று கதறுகிறார் கிருஷ்ணவேணி.

சில வருடங்களுக்கு முன்னர் கிருஷ்ண வேணியின் இன்னொரு மகன் அருணகிரி, கிணற்றில் விழுந்த மாட்டைக் காப்பாற்ற முயற்சிக்கும்போது, கிணற்றில் மூழ்கி இறந்து விட்டார். அவரது இரண்டு பெண் குழந்தைகளும் கிருஷ்ணவேணியின் பராமரிப்பில்தான் இருக்கிறார்கள்.

ஆறுமுகத்தின் மனைவி பெயர் புஷ்பா. பத்தாவது வரை படித்திருந்தார். மயிஷாவோடு சேர்த்து இரண்டு குழந்தைகள். இளையவள் பெயர் ரஞ்சனா. முதல் வகுப்பு படித்தாள். கணவனின் சுமையைக் குறைப்பதற்காக, பிள்ளைகளை மாமியார் வீட்டில் விட்டுவிட்டு, கூலி வேலைக்குச் செல்வாராம் புஷ்பா.

“அப்பா, இப்பதான் ஆம்புலன்ஸில் வந்தார்!”

``அக்காவும் மாமாவும் எனக்கு அப்பா-அம்மா மாதிரி. மாமா, ரொம்ப பொறுப்பான ஆளு. வாரத்துக்கு ஒருமுறை வந்தாலும் அக்காவோடவும் பிள்ளைகளோடவும் அவ்வளவு அன்பா இருப்பார். எங்க குடும்பத்தைக்கூட அவர்தான் நிர்வகிச்சார். அக்கா எப்படித்தான் இப்படி ஒரு தப்பான முடிவை எடுத்துச்சுன்னு தெரியலை.

போன மே மாசம், ஊர்ல ஒரு பிரச்னை. நாலைஞ்சு பேரு வீட்டுக்கு வந்து அக்காவை அசிங்கமாப் பேசியிருக்காங்க. அப்போ, மாமா சென்னையில் இருந்தார். நாங்களும் பக்கத்து ஊருக்குப் போயிருந்தோம். வார்த்தை பொறுக்காம அக்கா மண்ணெண்ணெயை ஊத்திக்கிட்டுப் பத்தவெச்சுக்கிச்சு. பக்கத்துல இருந்த ரஞ்சனா, `அம்மா...'னு கத்திக்கிட்ட ஓடிப்போய் கட்டிப்பிடிச்சுட்டா. ரெண்டு பேரும் மொத்தமா எரிஞ்சுட்டாங்க. செய்தி கேள்விப்பட்டு ஓடிவந்து ஆஸ்பத்திரிக்குத் தூக்கிட்டுப் போனோம். தான் மட்டும் போகாம, மகளையும் கூட்டிக்கிட்டே போயிடுச்சு. சம்பவம் நடந்தப்போ மயிஷா, பக்கத்து வீட்டுல விளையாடிட்டிருந்தா. அம்மாவும் தங்கச்சியும் எரியுறதை நேரடியாப் பார்த்ததால, ஒரு வாரம் கடுமையான காய்ச்சல். திடீர் திடீர்னு அலறுவா. எழுந்து ஓடுவா... மாமாதான் ராத்திரி பகலா மடியிலேயே போட்டுக்கிட்டு அழுதுக்கிட்டிருந்தார்'' என அடக்க முடியாமல் அழுகிறார் புஷ்பாவின் தம்பி சீனு.

“அப்பா, இப்பதான் ஆம்புலன்ஸில் வந்தார்!”

``அக்கா இறந்த பிறகு, மாமா ரொம்பவே முடங்கிப்போயிட்டார். `புஷ்பா தனியா தவிப்பாடா, நானும் போறேன்டா'னு அப்பப்போ அழுது புலம்புவார். நாங்கதான் மயிஷாவைக் காட்டி `இவளுக்கு நீதான் மாமா எதிர்காலம்'னு ஆறுதல் சொல்வோம். ஆறேழு மாசம் வீட்லயே இருந்தார். அக்கா போட்டோவையே பார்த்துக்கிட்டு உக்காந்திருப்பார். ஒருநாள், வீட்டுக்குப் பக்கத்துல இருக்கிற தென்னைமரத்துல ஏறும்போது கீழே விழுந்துட்டார். முதுகெலும்புல அடிபட்டு, பிளேட் வெச்சோம். அதுல இருந்து மீண்டுவரவே அஞ்சாறு மாசம் ஆச்சு. `இதுக்கு மேல இனிமே ஆட்டோ எல்லாம் வேணாம் மாமா. வீட்லயே இருங்க. இங்கே ஏதாவது பார்த்துக்கலாம்'னு சொன்னேன். `வீட்டுல இருந்தா, புஷ்பா நினைவாவே இருக்குடா. தற்கொலை செஞ்சுக்கலாம்னு தோணிக்கிட்டே இருக்கு.

கொஞ்ச நாள் வெளியில் இருக்கேன். புள்ளைய மட்டும் பத்திரமாப் பார்த்துக்குங்க'னு சொல்லிட்டு, சென்னைக்குப் போனார். ஓய்வே இல்லாம ஆட்டோ ஓட்டுவார். `ஏன் மாமா உடம்பைக் கெடுத்துக்கிறீங்க? வாரத்துக்கு ஒரு நாளாவது வீட்டுக்கு வரலாம்ல?'னு கேட்டா, `உங்க அக்கா நினைச்ச மாதிரி, மயிஷாவுக்கு நல்ல வாழ்க்கையை அமைச்சுக் குடுக்கணும்டா. இப்படி ஓடியாடி வேலை செஞ்சாத்தான் கையில் நாலு காசு பார்க்க முடியும்'னு சொல்வார். தினமும் மயிஷாகிட்ட பேசுவார். மயிஷாவும் அப்பப்போ போன் பண்ணி `சாப்பிட்டியாப்பா?'னு கேப்பா. இப்பக்கூட தனக்கு என்ன நடந்திருக்குன்னு இவளுக்குத் தெரியவே இல்லை. சிரிச்சு விளையாடிட்டு இருக்கா. திடீர்னு அழுவா. `அப்பா வேணும்... அம்மா வேணும்'னு கேப்பா. நான் எங்கே இருந்து அழைச்சுட்டு வருவேன்?'' - தன் மடியில் படுத்தபடி முகம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மயிஷாவைப் பார்த்துக் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுகிறார் சீனு.

திருத்தணி செயின்ட் ஜோசப் மெட்ரிக் பள்ளியில் இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் மயிஷா, படிப்பில் படுகெட்டி. கையெழுத்து முத்துமுத்தாக இருக்கிறது. டான்ஸ், ஸ்போர்ட்ஸ் எல்லாவற்றிலும் ஈடுபாடு உண்டு. அழகாக கதை சொல்வாளாம்.

``வாழ்க்கையில் எதையுமே நாம தீர்மானிக்க முடியாதுபோல... அக்காவுக்கு ரெண்டு குழந்தைகள் பற்றியும் நிறைய கனவுகள் இருந்தது. ஆனா, நொடிப்பொழுதுல உணர்ச்சிவசப்பட்டு தவறான ஒரு முடிவை எடுத்து, எல்லா கனவுகளையும் பொசுக்கிட்டுப் போயிடுச்சு. மாமா, மயிஷா பற்றி நிறையக் கனவு வெச்சிருந்தார். அவரும் போய்ச் சேர்ந்துட்டாரு. இந்தச் சின்ன வயசுலேயே, இந்தப் பிஞ்சுக்கு இவ்வளவு துயரத்தை ஏன் அந்தக் கடவுள் கொடுக்கிறானோ தெரியலை!'' - அழும் சீனுவைப் பார்த்து, மயிஷாவும் அழுகிறாள். இவர்களைப் பார்த்து, கிருஷ்ணவேணியும் கதறுகிறார். யாருக்கும் ஆறுதல் சொல்ல யாரிடமும் வார்த்தைகள் இல்லை!