Published:Updated:

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 5

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 5
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 5

#MakeNewBondsஇசை, படங்கள்: அருண் டைட்டன், ஓவியம்: ஹாசிப்கான்

வாழ்வின் ஆதாரமான ‘ஆண்-பெண் உறவுகளுக்குள் மட்டும் ஏன் இத்தனை வேறுபாடுகள்?

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 5

தொழில்நுட்பங்கள் வளர வளர, விரிசல்களும் வித்தியாசங்களும் ஏன் இவ்வளவு அதிகரிக்கின்றன? சரிசெய்யவேண்டியது எங்கே? நம் குழந்தைகளுக்கு, ஆண்-பெண் மனங்கள் எப்படி இயங்குகின்றன என்பதை எப்போது கற்றுக்கொடுக்கப்போகிறோம்? காதல், நட்பு, உறவு, பிரிவு... என ஆண்-பெண் இடையே இருக்கும் இந்த இணைப்பைப் பலப்படுத்தும் அந்த ஒன்று எது?' விடைகளுக்கான விகடனின் தேடலே இந்தத் தொடர். வாரம் ஒரு பிரபலம் தங்களுடைய வாழ்வின் வழியே, கற்றலின் வழியே வெளிச்சம் பாய்ச்ச உள்ளனர்.

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 5

'குடும்பம் எனும் வலிய தாம்புக்கயிற்றால் இழுத்துக் கட்டப்பட்டிருக்கும் 72 கிலோ எடை உள்ள நாய் நான்!' இவை என்னுடைய வரிகள்தான். இந்தக் கட்டுரையைத் தொடங்கும் முன்னர் அந்த நாயிடம் நான் சொல்லிக்கொள்வது எல்லாம் `எவ்வளவு புரட்சிக் குறைவாகத் தோன்றினாலும் எப்போதும் உண்மையையே குரை' என்பதையே.

`அந்திக்கருக்கலில் ஒரு மனிதன் நடந்து வந்துகொண்டிருந்தான்' என்ற வரியை, ஒருவர் வாசிப்பதாகக்கொள்வோம். அவர் மனதில் விரியும் `மனிதன்' நிச்சயம் ஓர் ஆண்தான். நமது மொழி, ஆண் மையப்படுத்தப்பட்டது என்பதை ஓர் எழுத்தாளனாக என்னால் அடிக்கடி உணர முடிந்திருக்கிறது. பள்ளிப் பருவத்தில் ஒரு மிஸ் ஏதோ ஒரு பொருளைக் கொடுத்து, டீச்சர்ஸ் ரூமில் இருக்கும் இன்னொரு மிஸ்ஸிடம் கொடுத்து வரச் சொன்னார். நான் பள்ளி முழுக்கத் தேடி அலைந்துவிட்டு திரும்பி வந்து அதை அவரிடமே கொடுத்துவிட்டேன். ஏனெனில், பள்ளியில் `ஆசிரியர் அறை'தான் இருந்தது; `ஆசிரியை அறை'யை எங்கு தேடியும் காணவில்லை. `ஆசிரியர் அறை' என்றால், அங்கு மாஸ்டர்கள் மட்டும்தான் இருப்பார்கள் என, என் புத்தியில் யார் வந்து புகட்டியது? `ர்' விகுதி ஆண்களுக்கானது என்பதை அந்தச் சிறுவனுக்கு யார்தான் கற்பித்தது?

மனிதனுக்குப் பதிலாக இன்று `மனிதி' எனும் சொல் புழக்கத்தில் வரத் தொடங்கியிருப்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. வரவேற்போம்... பயன்படுத்துவோம். சாதாரண மனிதர்கள் மட்டும் அல்ல புத்திஜீவிகள், அரசியல் விமர்சகர்கள் என யாராலும் `கற்பழிப்பு' என்ற சொல்லில் இருந்து இன்னும் முழுமையாக விடுபட முடியவில்லை. அவ்வப்போது வாய் தவறிவிடுகிறது. நான் இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர் எழுதிய ஒரு கவிதையிலும் `கற்பழிப்பு' வந்துவிட்டது. பிறகு, புத்தி பதறி விழித்தே அதை `வல்லாங்கு' என மாற்றினேன்.

இன்று சில ஆண்கள் பெருமையாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் விஷயம் ஒன்று உண்டு.

“நான், என் வொய்ஃபுக்கு துணி எல்லாம்கூட துவைச்சுக் குடுப்பேங்க.”

துணி துவைப்பது வரை சரிதான்... `துவைத்துக் கொடுப்பேன்...' என்றால், அதாவது துணி துவைப்பது பெண்களின் கடமை. அதில் இவர் பங்கு எடுப்பது இவரின் பெருந்தன்மையைக் காட்டுகிறது என்று பொருள். நான் இன்னும் துணி துவைத்துக் கொடுப்பவனாகத்தான் இருக்கிறேன். சீக்கிரம் துணி துவைக்க வேண்டும். ஆமாம்... இரண்டாயிரம் வருடப் பழக்கம், இரண்டு புத்தகங்களால் சட்டென மாறி விடாது. ஓர் ஆண் தனக்குள் இருக்கும் `ஆணை'த் துறப்பது அவ்வளவு எளிது அல்ல. எழுத்தாளன் ஆன உடனே ஒருவன் சமதர்மனாகிவிடுவான் என நம்ப, நான் தயாராக இல்லை.

ல்லோரையும்போலவே எனது உலகின் முதல் பெண்ணும் என் அம்மாதான். எல்லா அம்மாக்களையும்போலவே `தியாகஜோதி'. எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது படிப்பை நிறுத்திவிட்டு திருமணம் செய்துவைத்துவிட்டார்கள். என் புத்தக வெளியீட்டு விழா ஒன்றில், அம்மாவின் ஆசிரியர் இப்படிபேசினார்...

`` `நாகரத்தினம், ரொம்ப நல்லா படிக்கிற புள்ளையாச்சே... இப்படி பாதியிலேயே நிறுத்துறாங்களே' என்று எனக்கு ரொம்ப வருத்தமாக இருந்தது. அந்தக் குறை, இன்று அவள் மகன் மூலமாகத் தீர்ந்துவிட்டது.''

உண்மையில், அந்தக் குறை அப்படி தீர்ந்துவிடுகிற குறையா என்ன?

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 5

குடும்ப வண்டியை, ஒரு மாட்டைப்போல் அவள்தான் இழுத்தாள். வீட்டுவேலை என அவள் எனக்குத் தந்தது, தண்ணீர் எடுப்பது மட்டும்தான். அதுவும் வேறு வழியே இல்லை என்பதால். என் அப்பா ஒரு நாடக நடிகர். சமயங்களில் நாயகன், இயக்குநர் வேறு. கவிஞரும்கூட. எனவே, அவர் சைக்கிளில் இரண்டு குடங்களைப் போட்டு தண்ணீர் கொண்டுவந்தால் பார்க்க அவ்வளவு பாந்தமாக இருக்காது அல்லவா? எனவே, அம்மா என்னைத்தான் குழாயடிக்கு அழைத்துப் போவாள். நீண்ட... மிக நீண்ட வரிசையில் நான் நின்று இருக்கிறேன். அது ஓர் ஆக்ரோஷக் களம். களமாடுதல்தான் அது. களம் காண்பதில் எழுபது சதவிகிதம் பெண்களே. அந்தக் காட்சிகளை இப்போது மீண்டும் எண்ணிப்பார்க்கவே திகிலாக இருக்கிறது. பல நூறு காளிகளை ஒரே திடலில் வைத்து பல மணி நேரம் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பது என்றால்... ஆமாம், சினிமாவில் வருவதைப்போன்று எழுதக் கூசும் வசைகளால் அவர்கள் திட்டிக்கொள்வார்கள். குடுமிகளை மாறி மாறிப் பிடித்துத் தாக்கிக்
கொள்வதும் உண்டு. தினமும் இது நடக்காதுதான் என்றாலும், எந்த நொடியும் நடந்துவிடும் என்ற பதற்றம் எல்லா நொடிகளிலும் விரவிக்கிடக்கும்.

நமது சீமான்களுக்கும் அறிஞர்களுக்கும் அற்பமான விஷயத்துக்கான உதாரணத்தைத் தேடுகையில் எளிதாகச் சிக்குவது குழாயடிச் சண்டைதான். ஆனால், ஒரு பெருங்கூட்டத்தை வெறும் தண்ணிக்காக அடித்துக்கொள்ள வைத்திருப்பதைப் பற்றிய கேவல உணர்வு, நமது ஆட்சியாளர்களுக்கோ, அறிஞர் பெருமக்களுக்கோ நிச்சயமாக இருப்பது இல்லை. அவர்களின் ஷவர்களில் எப்போது திருகினாலும் மழை மேகம் பொழிகிறது. பிறகு, கேலி எழத்தானே செய்யும்; இளிப்பு வரத்தானே செய்யும்?

ஒளவை, கே.பி.சுந்தராம்பாள் (கே.பி.எஸ்), பேச்சியம்மாள் ஆகிய என் பாட்டி மூவரையும் எப்படியோ என் நினைவு ஒருசேரக் கட்டி வைத்திருக்கிறது. ஒளவையையும், கே.பி.எஸ்ஸையும் குழப்பிக்கொள்வது இயல்பானதே. இதற்கு இடையில் என் பாட்டி எப்படி நுழைந்தாள் என்பதுதான் எனக்கு விளங்கவில்லை. என் பாட்டிக்கு, கொஞ்சம் கே.பி.எஸ் ஜாடை உண்டு என்றே நினைக்கிறேன் அல்லது என் மனம் அப்படி வலிந்து உருவாக்கி வைத்திருக்கிறதா?

உணர்ச்சியில் விளையாடும்
உன்னதக் கவிச்சிங்கம்
தளர்ச்சியில் விழலாகுமா? – மகனே   
சந்தனம் சேராகுமா?


 என்ற வரிக்கு இந்தச் சிங்கம் தலை புதைத்துத் தேம்புவது கே.பி.எஸ்-ஸின் மடியிலா... அல்லது என் பாட்டியின் மடியிலா?

தாயிருக்கும் வரையில் கலக்கமில்லை – இந்தத்
தாயிருக்கும் வரையில் கலக்கமில்லை – எந்தச்
சபையிலும் உனக்கு நடுக்கமில்லை...
சென்று வா மகனே... சென்று வா!


என வாழ்த்தி வழியனுப்புவது சர்வநிச்சயமாக என் பாட்டிதான். கே.பி.எஸ் வெறுமனே வாயை மட்டும்தான் அசைக்கிறார்.

பெண், உடலாலும் மனதாலும் வலுவற்றவளாகவே தொடர்ந்து முன்வைக்கப்படுகிறாள். என் தங்கை ஒருத்தி, இந்தச் சித்திரங்கள் உண்மை அல்ல என எனக்குக் காட்டித் தந்தாள். அப்போது அவளுக்கு பத்து வயது இருக்கும். விடுமுறைக்கு என் வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள். இரவில் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில் பெரிய தேள் ஒன்று கொட்டிவிட்டது. கதறித் துடித்தாள். வீறிடலில் வீடே அலறியது. அவ்வளவு வலிக்கும் கண்ணீருக்கும் இடையே அவள் சொன்னது, எனக்கு இன்றும் வியப்பு அளிப்பதாகவே இருக்கிறது.

“நல்ல வேளை, எனக்குப் பதிலா சங்குப் பாப்
பாவைக் கொட்டியிருந்தா, என்ன ஆகியிருக்கும்?!''

`சங்குப் பாப்பா' என அவள் சொன்னது, அவளைவிட இரண்டு வயது குறைந்த என் உடன் பிறந்த தங்கையை. இருவரும் ஒன்றாகத்தான் உறங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அதே உறுதியுடன், அதே தீரத்துடன் பின்னாளில் அவள் சாணிப்பொடியைக் கரைத்துக் குடித்து தன் காதலை நிறைவேற்றிக் கொண்டாள். பார்க்க பூஞ்சையாக, தொட்டால் ஒடிந்துவிடும் தேகத்துடன், பூனைபோல் திரியும் அவள்தான், என் உறவுகளிலேயே சாணிப்பொடிக்குப் பயப்படாதவள். மற்றவர்கள் எல்லோரும் சாவுக்குப் பயந்து செத்தவர்கள். நான் ஒருமுறை அதைத் திறந்து பார்த்திருக்கிறேன். அவ்வளவு பச்சையாக, ஆக்ரோஷமாக மின்னியது. `பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்...' என மூடி வைத்துவிட்டேன்.

மது கனவுகள் பெருத்துப்போய்விட்டன. அதைக் கண்டு மகிழ, நமக்கு நிறையக் காசு வேண்டியிருக்கிறது. அப்பா ஆபீஸ் போய், அம்மா வீடு பெருக்கிய காலம் முடிவடைந்து விட்டது. அழுக்குப் பை ஒன்று அம்மாக்கள் தோளிலும் ஏறிவிட்டது. தவிர, அம்மா ஆபீஸ் போக, அப்பா டாஸ்மாக் போகும் குடும்பங்களையும் நான் நிறையவே பார்த்திருக்கிறேன்.

அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு வந்ததும் பேக்கை ஒரு மூலையில் ஏறிந்துவிட்டு படுக்கையில் விழுவதோடு ஆணின் கடமை முடிந்துவிடுகிறது. ஆனால், ஒரு பெண்ணின் பணி வீட்டிலும் தொடர்கிறது.  சமயங்களில்   நான்   தெருமுனையிலேயே சட்டைப் பொத்தான்களைக் கழற்றத் தொடங்கிவிடுவேன். ஒரு பெண், இதற்கு எல்லா கதவுகளையும் எல்லா ஜன்னல்களையும் அடைக்கவேண்டியிருக்கிறது.

அலுவலகத்தில் இருந்து வீடு வந்ததும் சற்றே தலை சாய்த்திருக்கும் என் மனைவி, “ஒரு பத்து நிமிஷங்க... எந்திரிச்சு சமைச்சுடுறேன்'' என்று சொல்லும்போது, உண்மையில் என் முகத்தை எங்கு வைத்துக்கொள்வது என எனக்குத் தெரிவது இல்லை.

“ஒண்ணும் அவசரம் இல்லை... மெதுவா எந்திரி...” என்று தாராளம் காட்டுவேன்தான் என்றாலும், அடுப்படியைப் பொறுத்தமட்டிலும் எனக்கு, தண்ணீர் சுடவைப்பதைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாது என்பதே உண்மை. மற்றபடி நான் அங்கு அதிகம் புழங்குவது இல்லை. கரப்பான்பூச்சி தொந்தரவு அதிகமானால், போய் அடித்துவிட்டு வருவேன்... அவ்வளவுதான்.

“கரம் மசாலா... சின்ன பாக்கெட். எங்க சொல்லுங்க. கரம் மசாலா...” என்று என் மனைவி விளக்கும்போது எனக்கு ஆத்திரம் வரத்தான் செய்கிறது.

`என்ன இது... பார் போற்றும் ஒரு கவிக்கு மசாலா பாக்கெட் வாங்கத் தெரியாதா?' என்றாலும், சமயங்களில் அவள் பயந்ததுபோலவே வேறு மசாலாவுடன்தான் வீடு போய்ச் சேர்கிறேன்.

நமது குடும்ப அமைப்பின் மீது, அதன் ஆகச்சிறந்த அங்கத்தினனாக இருக்கும்பட்சத்திலும் எனக்கு நிறையப் புகார்கள் உண்டு. இழுத்துப் பிடித்து சேர்த்துக் கட்டும் நமது திருமண பந்தங்களின் மீது நிறையக் கேள்விகள் உண்டு...

 இந்தச் செருப்பைப்போல்
 எத்தனை பேர் தேய்கிறார்களோ
 இந்தக் கைக்குட்டையைப்போல்
 எத்தனை பேர் பிழிந்தெடுக்கப்படுகிறார்களோ
 இந்தச் சட்டையைப்போல்
 எத்தனை பேர் கசங்குகிறார்களோ
 அவர்கள் சார்பில்
 உங்களுக்கு நன்றி
 இத்துடனாவது விட்டதற்கு!


ஆத்மாநாமின் இந்தக் கவிதையை, நமது குடும்ப அமைப்பை நோக்கி சத்தமாகச் சொல்லலாம்.

பெண் மட்டும் அல்ல... ஆணும்தான் அந்த எலிப்பொந்தில் வகையாக மாட்டிக்கொள்கிறான். பிறகு, ஆயுள் முழுக்க அதற்குள்ளேயே ஓடிச் சாகிறான். நமது எலிகளுக்கு அதில் இருந்து எப்படி வெளிவருவது எனத் தெரிவது இல்லை. `வெளியே வந்தால் உயிர் வாழ முடியுமா?' என்ற அச்சமும் விடுவது இல்லை. எனவேதான் அந்தப் பொந்துகள் இன்னும் வாழ்வாங்கு வாழ்கின்றன.

இவ்வளவு ஊழல்களுக்குப் பிறகும், இவ்வளவு கிட்னி திருட்டுகளுக்குப் பிறகும் `மருத்துவர்' என்ற சொல்லின் மீது இன்னும் கொஞ்சம் புனிதம் ஒட்டித்தான் இருக்கிறது. ஆனால், ஒரு பெண் மருத்துவரானால் என்ன? ராக்கெட் ஏவினால் என்ன? பெண் வெறும் பெண்தான் நமது ஆண்களுக்கு.

ஒரு மருத்துவர்... அதுவும் பொறுப்பு மருத்துவ அலுவலர். அவருடைய அதிகாரத்தின் கீழ் சுமார் நூறு பேர் பணிபுரிகிறார்கள். அந்த மருத்துவர், நோயாளிகளைப் பரிசோதித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு காலை வேளையில், அவர் கணவன் உள்ளே நுழைகிறார். அவரை, அத்தனை பேர் மத்தியிலும் அடித்து இழுத்துச் செல்கிறார். காதணிகள் அறுந்து ரத்தம் சொட்டுகிறது. பணியாளர்கள் நூறு பேராலும் கைகட்டி வேடிக்கைதான் பார்க்க முடிந்தது. ஏனெனில், அடிப்பது அவளின் ஆண். அவன் தாராளமாக அடிக்கலாம். அது அவர்கள் குடும்பப் பிரச்னை. போகும் வழியில் தாறுமாறாக வண்டி ஓட்டி அவள் வண்டியில் இருந்து தவறி கீழே விழுந்துவிட, அவன் திரும்பி வந்து ரத்தச் சிராயப்புகளுடன் இருந்தவளை, “ஒழுங்கா உட்காரக்கூடத் தெரியாதா? சனியனே..!'' என்று திரும்பவும் அடிக்கிறான்.

நமது தலைவியர் மட்டும் என்ன சாதாரணமா? காலையில் தலைவன் குடிக்கும் காபியில் கொஞ்சமாக விஷத்தைக் கலந்துவிடுகிறார்கள். அவனும் அதைச் சப்புக்கொட்டிக் குடித்துவிடுகிறான்.

நமது குடும்ப அமைப்பை, இன்னும் சற்று தளர்த்த வேண்டுமா அல்லது முற்றிலும் மாற்ற வேண்டுமா? அப்படி மாற்றி அமைக்கப்படும் அமைப்பு, வெற்றி அடைவதற்கான சாத்தியங்கள் எவ்வளவு? அந்தப் புதிய அமைப்பு,  எம் மனிதனின்/மனிதியின் முகங்களில் ஒளிமலரை மலரவிட்டுவிடுமா என்பது குறித்து எல்லாம் என்னிடம் தீர்க்கமான பதில்கள் இல்லை. வலிக்கிறது என்பது மட்டும் தெரிகிறது. மருந்து என்ன என்பதை மருத்துவர்கள்தான் சொல்ல வேண்டும்.

ருமுறை அலுவலக சகா ஒருவரிடம் சொன்னேன், “சார், நமது விலாஸ்கள் மட்டும் இன்னும் கொஞ்சம் அன்போடு, இன்னும் கொஞ்சம் சுத்தமாக, இன்னும் கொஞ்சம் முறுகலாக, புளிக்காத மாவில் வயிற்றுக்கு ஊறுசெய்யாத தோசைகளைத் தயாரிக்கத் தொடங்கிவிட்டால் போதும். நமது குடும்பங்கள் ஆட்டம் கண்டுவிடும்!”

அதற்கு அவர் சொன்னார், ``நல்ல பகடி, நீங்களே சிரித்துக்கொள்ளுங்கள். தம்பி, ஒரு புல்டோஸரே எங்கு இருந்து தொடங்குவது எனத் தெரியாமல் குழம்பி நிற்கும் இடம் அது.”

`வீடு பெறாவண்ணம் யாப்பதை வீடென்பார்' என்கிறது நமது மகாகவியின் வரி.

காமசூத்திரமும் கொக்கோக சாஸ்திரமும் நடனம் பயின்ற நாட்டில், இன்று நிலைமை சரி இல்லை. `வயதுக்கு வந்த பெண்ணை வீட்டில் தனியாக விடுவது எப்படி?' என்பது முந்தைய தலைமுறையினருக்கான கவலையாக மாறிவிட்டது. இன்றோ யோனியுடன் ஓர் உயிர் பிறந்துவிட்டால், அடுத்த கணத்தில் இருந்து அதற்குப் பாதுகாப்பு இல்லை என்பதே நமது அவலம்.
இரண்டு வருட சிசுவை வல்லாங்கு செய்துவிட்டதாக வரும் செய்திகளை எப்படி ஜீரணிப்பது என்றெ தெரியவில்லை. உறுப்பைச் சிதைப்பது மட்டும் அல்ல, ஓர் ஆட்டைத் துண்டாக்குவதுபோல் கூறுகூறாக அறுத்து ஒரு பாத்திரத்தில் போட்டு, சாதாரணமாக மூடிவைத்துவிடுகிறார்கள்.

சென்னைப் புத்தகக் காட்சியில் ஒரு நண்பரைச் சந்தித்தேன். அவர் `முசுடு' எனப் பேர் எடுத்துவைத்திருக்கும் ஒரு பிரபலம். இது மூன்றாவது சந்திப்பு. முதல் இரண்டு சந்திப்புகள்கூட அவ்வளவு நீண்டது அல்ல. அவர் வாசகர்களுக்கு கையொப்பம் இட்டுக்கொண்டிருந்தார். கிடைத்த இடைவெளியில் கட்டிக்கொண்டோம். அங்கு ஓர் இருக்கைதான் இருந்தது. அதில் அவர் மகள் அமர்ந்து இருந்தாள். அவளை எழச் சொல்லிவிட்டு என்னை அதில் அமரச் சொல்லி வற்புறுத்தினார். நான் மறுத்து மறுத்துப் பார்த்துவிட்டு கடைசியாக அமர்ந்துகொண்டேன். பிறகு, அவர் தன் மகளிடம் சொன்னார், “நீ வேணா, அங்கிள் மடியில் உட்கார்ந்துக்கடி!”

அவள் அநேகமாக பத்தாம் வகுப்போ, பன்னிரண்டாம் வகுப்போ படிப்பவளாக இருக்க வேண்டும். அவ்வளவு அன்புக்கு, அவ்வளவு நம்பிக்கைக்கு நான் பழக்கப்படவில்லை என்பதால், எனக்கு வியர்த்துக் கொட்டிவிட்டது. நல்ல வேளையாக அந்த மகள் அப்படி அமராததன் வழியே என் கண்ணீரைத் தடுத்தாட்கொண்டாள். `ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால்' பற்றி அவரிடம்தான் – அவனிடம்தான் கேட்க வேண்டும். அவன் `அன்பால்... அன்பால்...அன்பால்' எனச் சொல்லக்கூடும். `நல்லார் ஒருவர் உளரேல்...' என்பது நம் கவி மரபின் பித்து. என்னடி என் பாட்டி பித்தச்சி... போகிற போக்கில் இப்படியொரு வரியை எழுதித் தொலைத்து விட்டாய். எவ்வளவு பெரிய மடமையில் இருந்து விளைந்தெழுந்த செழுங்கனி இந்த வரி.

`காதல்' என்ற ஒற்றைச் சொல்லை நமது எழுத்தாளர்கள், கவிஞர்கள், தத்துவ ஆசிரியர்கள், ஆன்மிக யோகிகள், மருத்துவ வல்லுநர்கள்... எனப் பலரும் வேறுவேறாக, விதவிதமாக விளக்கிவிட்டார்கள். ஆயினும், அது ஒற்றைச் சட்டகத்துக்குள் ஒழுங்காக ஒடுங்கி அமர மாட்டேன் என்கிறது. நாம் என்ன பெயரிட்டு அழைத்தாலும் அது விஷமமாகப் புன்னகைக்கிறது. விலக்க விலக்க, அதன் திரைகள் விழுந்துகொண்டே இருக்கின்றன.

`வெறும் காமம். நாம் பயப்படும்படி வேறொன்றும் இல்லை' என்பது, காதலில் இருந்து தப்ப முயல்பவர்கள் கைக்கொள்ளும் எளிய வழிமுறை. ரயில் முன் பாய்ந்து இரண்டு துண்டாவதை வெறும் `காமம்' என எப்படிச் சுருக்குவது? இச்சைதான் பிரதானம் எனில், கள்ளக்காதல் ஜோடிகள் ஏன் கட்டி அணைத்தபடியே விடுதி அறைகளில் விஷம் அருந்தி மடிகிறார்கள்?

நமது சங்கப் பாடல்களில் கண்ணீர் கொட்டிக் கிடக்கிறது. அதிகமும் தலைவியின் கண்ணீர். தலைவன் பொருட்வயின் பிரிந்துவிடுகிறான். தலைவி அவன் போன திசையைப் பார்த்து யுகயுகமாகக் காத்திருக்கிறாள். கார் வருகிறது, காதலன் `வர மாட்டேன்' என்கிறான். `நார் இல் மாலை'. அதாவது அன்பற்ற மாலை என மாலைப்பொழுதைத் தூற்றுகிறாள். பிரிவுடை ராத்திரி நீண்டுகொண்டே போக, நெருப்பு வட்டமான நிலா உச்சியில் நின்று எரிக்கிறது. ஏக்கம் தாளாது அவள் மேனியில் பசலை ஏறுகிறது. `நிலம் புடை பெயரினும் நீர் திரிந்து பிறழினும்...' நாடனொடுகொண்ட நட்பு மாறவே மாறாதென உறுதி காத்திருக்கிறாள்.

அன்று தொடங்கிய ஊடல், இன்றும் நம் காதல்களை அழகாக்கியபடியே தொடர்கிறது. தன் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள மன்றாடியபடி, காதலியின் வீதி வழியே பனங்கருக்குக் குதிரையில் மடலேறி வந்து, தன்னைத்தானே வதைத்துக் கொண்டான் தலைவன். இன்று அவன் அமிலப் புட்டிகளுடன் அலைவதுதான் ஆகக் கொடூரமானது.

ஒரு கவிஞனின் எல்லா பித்தலாட்டங்களையும் பொறுத்துக்கொண்டு எப்போதும் அவனை ஏந்திப்பிடிக்க எல்லா பருவங்களிலும் ஒருத்தி இருக்கிறாள். அவள் பொருட்டே அவன் காணி மும்மாரி காண்கிறது!

- வெளிச்சம் பாய்ச்சுவோம்...

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 5

“நிலம் தொட்டுப் புகாஅர்; வானம் ஏறார்;
விலங்குஇரு முந்நீர் காலின் செல்லார்;
நாட்டின் நாட்டின் ஊரின் ஊரின்
குடிமுறை குடிமுறை தேரின்
கெடுநரும் உளரோ? நம் காதலோரே.”

(முந்நீர் - கடல்)

(வெள்ளி வீதியார் - குறுந்தொகை)

நம் காதலர், நிலத்தைத் தோண்டி அதனுள்ளே புகுந்துவிட மாட்டார்; வானத்தில் ஏறிவிடவும் மாட்டார்; பெருங்கடலை கால்களால் தாண்டிவிட மாட்டார்; நாடுகள்
தோறும் அதில் உள்ள ஊர்கள்தோறும் அதில் உள்ள வீடுகள்தோறும் தேடிச் சலித்தால், அவர் சிக்காது போய்விடுவாரா என்ன?

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 5

நீயும் தவறில்லை, நின்னை புறங்கடைப்
போதர விட்ட நுமரும் தவறிலர்
நிரைஅழி கொல்யானை நீர்க்கு விட்டாங்குப்
“பறையறைந் தல்லது செல்லற்க” என்னா
இறையே தவறுடையான்.

கபிலர் - கலித்தொகை

உன் மீதும் தவறு இல்லை; உன்னை வெளியே விட்ட உன் வீட்டார் மீதும் தவறு இல்லை. மதம்கொண்ட யானையை நீராட அனுப்பும் முன்னர், அது வரும் செய்தியைப் பறையறைந்து எச்சரிப்பதுபோல,  நீ வரும் செய்தியை முன்கூட்டியே அறிவிக்காத மன்னனே தவறுடையவன்.

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 5

கச்சு இருக்கும்போது கரும்பானேன்: கைக்குழந்தை
வச்சு இருக்கும்போது மருந்தானேன்: நச்சு இருக்கும்
கண்ணார் கரும்பானார்: காணவும் நான் வேம்பானேன்
அண்ணாமலை அரசுக்கு.

( நச்சு இருக்கும் கண்ணார் - பரத்தை)
(சுப்ரதீபக் கவிராயர் – தனிப்பாடல் திரட்டு)


செழித்த மார்பைக் கச்சிட்டுக் கட்டிய இளம் பருவத்தில் நான் கரும்பைப்போல் இனித்தேன். ஒரு குழந்தையைப் பெற்று என் உடற்கட்டு சற்றே தளர்ந்திருக்கும் தற்போதோ, மருந்தைப்போல் கசக்கிறேன். நஞ்சை விழிகளில் தேக்கித் திரியும் பரத்தையர் தற்போது கரும்பாகிவிட்டார்கள். காணவும் நான் வேம்பாகிவிட்டேன்.