Published:Updated:

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 25

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 25
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 25

#MakeNewBondsபவா செல்லதுரை - படங்கள்: அருண் டைட்டன்

வாழ்வின் ஆதாரமான ‘ஆண்-பெண் உறவுகளுக்குள் மட்டும் ஏன் இத்தனை வேறுபாடுகள்? தொழில்நுட்பங்கள் வளர வளர, விரிசல்களும் வித்தியாசங்களும் ஏன் இவ்வளவு அதிகரிக்கின்றன? சரிசெய்யவேண்டியது எங்கே? நம் குழந்தைகளுக்கு, ஆண்-பெண் மனங்கள் எப்படி இயங்குகின்றன என்பதை எப்போது கற்றுக்கொடுக்கப்போகிறோம்? காதல், நட்பு, உறவு, பிரிவு... என ஆண்-பெண் இடையே இருக்கும் இந்த இணைப்பைப் பலப்படுத்தும் அந்த ஒன்று எது?'- விடைகளை நோக்கிய விகடனின் தேடலே இந்தத் தொடர். வாரம் ஒரு பிரபலம் தமது வாழ்வின் வழியே, கற்றலின் வழியே வெளிச்சம் பாய்ச்சுகிறார்.

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 25

ம்மாவுக்குக் கல்யாணமாகி, பதினாறு வருடங்கள் கழித்துப் பிறந்தவன் நான். கோயில் கோயிலாகப் போய், மண்சோறு தின்று, தேவாலயங்களில் முட்டிபோட்டு ஜெபித்து... என அம்மாவின் நீண்ட பிரார்த்தனையில் கருக்கூடிய பிள்ளை நான் என்பதால், அத்தனை செல்லம்!

வளர்ந்து பெரியவனாகி தமட்டை மாடு மாதிரி ஊர் சுற்றிவிட்டு நண்பர்களோடு வந்து சாப்பாட்டுத் தட்டின் முன் உட்காரும்போது, நண்பர்களுக்குத் தெரியாமல் அவித்த முட்டைகள் இரண்டு, என் சோற்றுக்கு அடியில் மறைத்துவைக்கப்பட்டிருக்கும் - அம்மாவின் ப்ரியம்.

என் உடல் கறுப்பை யாராவது எந்த வயதில் கிண்டலடித்தாலும், ‘பொறக்கும்போது எம்புள்ள ரத்தச் செவப்புதான். ஒரு நா நான்தான் தெரியாம காக்காக்கறி குடுத்துட்டேன். அப்பயிருந்துதான் லேசா இந்தக் கறுப்பு ஒட்டிக்கிச்சு’ என்பதை, சிரிக்காமல் சீரியஸாகச் சொல்லத் தெரிந்த அம்மா அவள்.

பெண் என்பவள், எல்லோரையும்போல் எனக்கும் அம்மாவிலிருந்துதான் ஆரம்பம்.

ஆரம்பக்கல்வி, அப்பா வேலைபார்த்த அரசுப் பழங்குடியின உண்டு உறைவிடப் பள்ளியில். என்னைச் சுற்றிலும் எப்போதும் இருளர் இனச் சிறுமிகளும் சிறுவர்களும் இருந்தார்கள். அவர்கள் மீதிருந்து எழுந்த ஒரு வாசத்தின் கிறக்கம் இன்றளவும் அப்படியே என்னுள் கிடக்கிறது. அந்த வாசம் மேலெழுகையில்தான் `நான் சத்ரு', `பச்சை இருளன்', `ஓணான் கொடி சுற்றிய ராஜாம்பாள் நினைவுகள்' எனப் பல கதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். மற்றவர்களுக்கு அது வீச்சமாக இருக்கலாம்; எனக்கு அது வாசம்.

பெண்ணின் நெருக்கம், தொடல், அணைத்தல், எதற்கெனப் புரியாத திருட்டு முத்தங்கள் என எல்லாமுமாக என் வாழ்வும் அங்கிருந்துதான் தொடங்கியது.

நகரத்துக் கிறிஸ்தவப் பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு சேர நான் இடம் மாறியபோது, அங்கிருந்த

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz
ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 25

ஆசிரியைகளின் சுத்தமும் உடைகளும், உடல் நிறமும் என்னைத் திக்குமுக்காட வைத்தன. ஐந்தாம் வகுப்பு வரை நான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அனுபவித்த வாசத்தை, வீச்சம் என என் உடல் உணரத் தொடங்கிய துர்பாக்கியம் அப்போதுதான் ஆரம்பித்தது.

இன்றளவும் என் உலகத்துப் பெண்கள் வேறு. அவர்கள் ஸ்லீவ்லெஸ் பிளவுஸ் அணிபவர்களோ, டைட் ஜீன்ஸும் ஆங்கில வாசகம் எழுதிய டிஷர்ட்டும் போட்டு வருபவர்களோ அல்ல. முட்டிக்கால் வரை தூக்கிச் செருகிய புடவையோடு அதிகாலை 6 மணிக்கே சேற்றில் இறங்கி மத்தியானம் வரை நிமிராமல் நாற்று நட்டோ, களை எடுத்தோ, உடன் குனிந்த பெண்களோடு யார் யாரை வெச்சிருக்காங்க, தன் மாமன், படுக்கையில் தன்னை எப்படியெல்லாம் கையாளுவான் என்றோ பேசிச் சிரித்து, உடல் வலி மறக்கும் பெண்களே இன்றளவும் என் உலகத்துப் பெண்கள்.

என் வாழ்வில் அவர்கள் இருப்பதால்தான், என் கதைகளிலும் அவர்கள் மட்டுமே இருக்கிறார்கள். அஞ்சலை, மல்லிகா, ராஜாம்பா என நீளும் பெயர்களை நீங்கள் காட்சிப்படுத்தும்போது முழங்கால் வரை தூக்கிச் செருகிய புடவையோடு, குதிகால் வரை சேற்றில் புதைத்த மனுஷிகள் உங்களுக்குத் தெரிவார்கள்.

நடவு முடிந்து வரப்பேறி வரும் கண்ணம்மாவை, இவர்களின் பிரதிநிதியாக உங்கள் முன் நிறுத்த ஆசைப்படுகிறேன். ஒரு மத்தியான வேளையில் இந்த வரப்பில் நின்று கண்ணம்மாவிடம், ‘உன் வாழ்க்கை எப்படி கண்ணம்மா?’ என, ஒரு நிருபர் தொனியில் ஆரம்பித்தால்... `உனக்கு வேற வேலை இல்லைப்பா. எனக்கு நிறைய இருக்கு!' எனச் சொல்லிக்கொண்டே அடுத்த வேலைக்கு அவள் போய்விடக்கூடும்.

கெஞ்சிக் கூத்தாடி அந்த வேப்பமரத்தடி நிழலில் நிறுத்தி, கண்ணம்மாவிடம் கேட்கிறேன், ‘உன் கை காலெல்லாம் ஏன் இப்படி வெந்துகிடக்கு?’ நிமிர்ந்து, தீர்க்கமான ஒரு பார்வையால் என்னை ஏறெடுக்கிறாள் கண்ணம்மா.

பூதமங்கலத்தில் நடந்த தீமிதித் திருவிழாவில் ஓர் ஓரமாக நின்று வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்த இளவயதுக் கண்ணம்மா அவள். எல்லோர் பார்வையும் மிதமிஞ்சிய பக்தியில் நெருப்பில் நடக்கும் கால்களையே கவனித்துக்கொண்டிருக் கையில், கண்ணம்மாவின் கண்கள் மட்டும், தத்தித் தத்தி நெருப்புக்குள் விழுந்துவிட்ட மூன்று வயதுப் பெண் குழந்தையைக் கவனித்துவிடுகிறது.

எரியும் நெருப்பில் இறங்கி, குழந்தையைத் தூக்கி, நீண்ட ஒரு கைக்குள் அடைக்கல மாக்குகிறாள். ஜனங்களின் கூக்குரல்தான், தான் நெருப்பில் விழுந்துகிடக்கிறோம் என்பதை உணர்த்துகிறது அவளுக்கு.

அறுபது நாள்கள் மருத்துவமனையில் இருந்துவிட்டு வரும்போது, உடலின் ஒரு பகுதி வெந்து தீய்ந்திருந்தது. அதில் எல்லாம் துளியும் வருத்தமில்லை கண்ணம்மாவுக்கு.

‘ஒடம்புல ஒரு சின்ன வடுகூட இல்லாத அந்தப் பொண்ணை, இப்ப மேற்கே கல்யாணம் கட்டிக் குடுத்துட்டாங்கப்பா’ எனச் சொல்லும்போது அவள் கண் வழியே கசியும் பெருமிதத்தை நம் யாராலும் அளவிட முடியாது.

ஒரு காவல் தெய்வம்போல கண்ணம்மா எங்கள் நிலத்தோடு வாழ்கிறாள். தூரத்திலிருந்து வரும் நல்லபாம்பின் அசைவையும் விரியனின் நெருக்கத்தையும் அவள் மட்டுமே அறிந்திருப்பாள்.

‘`எட்டாவது வரைக்கும் படிச்சிருந்தா போதும் கண்ணம்மா. நீ, நம்ம டிஸ்ட்ரிக்ட் கலெக்டரை ஸீட்ல இருந்து எழுப்பி ‘தே... செத்த அப்படி ஒக்காரு. நான் கொஞ்ச நேரம் பாக்குறேன்’ எனப் பல வருடங்களாகத் தீராத பல பஞ்சாயத்துகளை நீ முடிச்சிருப்ப'' என, ஷைலஜா சொல்லும்போது முகம் மலர்ந்து சிரித்துக்கொள்வாள்.

நாளெல்லாம் உழைத்து, வலிக்கும் கால்களோடு கடை வரை ஓர் எட்டு நடந்து, குவார்ட்டர் பாட்டிலும் ஒரு கட்டு கணேஷ் பீடியும் தன் கணவன் சோமுவுக்காக வாங்கி மடியில் வைத்துக்கொண்டு நடக்கும் கண்ணம்மாவைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ஆண், பெண் உறவையும் அதிகாரத்தையும் வகைப்படுத்தத் தெரியாமல் நான் விழி பிதுங்கியதுண்டு.

ஒரு மனிதன், தன் வாழ்நாளில் ஏதேதோ காரணங்களால் ஐந்தாறு பெண்களையேனும் நட்பால், காதலால், காமத்தால் கடப்பவனாக இருக்கிறான்.

நானும் அதில் விதிவிலக்கல்ல!

எப்படிப் பார்த்தாலும் நான் அடிப்படையில் ஆண் திமிரேறிய ஓர் ஆள்தான். எந்த ஆளுமையோ, புத்தகங்களோகூட, இதுவரை பெண்ணைப் புரிந்துகொள்ள நேரடியாகக் கற்பிக்கவில்லை. பெண்கள் மீதான என் சகமனிதப் பார்வை, என் வாழ்வின் இயல்பிலிருந்து நான் அடைந்தது.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன் மலையாளத்தில் ‘ஒரே கடல்’ என்ற ஒரு படம் பார்த்தேன். இன்றளவும் என்னைப் புரட்டிப்போட்ட படம் அது. மம்மூட்டி, மீரா ஜாஸ்மின், நரேன் என முக்கோண மனிதர்களின் மனங்களும், எதிர்பார்ப்பும், ஏமாற்றமும், பேரன்பும், குரூரமும் படம் முழுவதும் வியாபித்திருக்கும்.

அறிவுஜீவித்தனத்தின் ஏமாற்றுதலுக்கு, பக்கத்து போர்ஷன் பெண் தன்னையே தந்துவிடுவாள்.

 So what?

 அதனாலென்ன? என, சகஜமாக நகரும் அந்த மேதையின் அதன் பிறகான நாள்கள், அத்தனை சாதாரணமாக நகரக்கூடியவையா என்ன?

படைப்பாளிகளையும் கலைஞர்களையும், தினம் தினம் அலைவுறும் மனதோடு எத்தனை பெண்கள் கடக்கிறார்கள்! அவர்களிடம் பேசித் தீர்க்க, அவர்கள் `கதையில் வந்த காயத்ரி நான்தானே சார்?' எனச் சந்தேகம் போக்க, ‘வாழ்நாளெல்லாம் உங்கள் வார்த்தைகளின் அருகில் வாழ்ந்துவிட்டால் போதும் சார்’ என இறைந்து மன்றாடி, `ஒருநாள் உங்களோடு…' என எந்த அர்த்தமுமற்ற சினிமா உரையாடலோடு என.

ஆண்பால் பெண்பால் அன்பால் - 25

படைப்பாளி என்பவன், பின்னுக்குப் போய் ஆண் என்பவன் துருத்திக்கொண்டு முன் வந்து நிற்பது அந்த மாதிரியான தருணங்களில்தான். எழுத முடிந்த, எழுத முடியாமல்போன எத்தனையோ அவலக் காவியங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியே உண்டு.

என் பத்தாம் வகுப்பின் நிறைவில், நான் என் முதல் காதலைக் கண்டடைந்தேன். காதல் என்பதே கடிதங்கள் எழுதிக் கொள்வதுதானே! வைரமுத்து, மேத்தாவில் ஆரம்பித்து கலாப்ரியா, சுகுமாரன் என என் கடிதங்கள் விரிவடையும்போது அது முறிந்திருந்தது.

என் கடிதங்களைக் கொண்டுபோக என் வகுப்புத் தோழியே என் பெண் புறா ஸ்நேகிதி. திரும்பப் பெறப்பட்ட ஒரு கடிதத்தில் கையெழுத்து மாறியிருந்ததைக் கவனித்து அதிர்ந்தேன்.

எதிர்பார்த்த மாதிரியே அந்தப் பெண் புறா தோழிதான், `ஏன் நண்பா இந்தக் கவிதைக் கடிதங்களைப் பெறும் பாக்யவதியாக நானே இருந்துவிடக் கூடாது?' என அவள் ஒரு ஹைக்கூ மாதிரி கேட்டாள்.

வாழ்வு எத்தனை விநோதமானது தோழனே! இவற்றைக் கடந்துதான் ஒவ்வொருவரும் ஒரு நிலையை அடைந்திருக்கிறோம்.

என் ப்ளஸ் டூ படிப்பு முடிந்து, கல்லூரியில் படிக்க ஆர்வம் மேலிட்டு அலைந்த நாள்களின் ஒரு பின்னிரவில்தான், ஸ்டாண்டு போட்டு நிறுத்தப்பட்டிருந்த சைக்கிள் கேரியரில் உட்கார்ந்து டீ குடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த வசீகரமான பெண் எனக்கு அறிமுகமானாள். என் தவிப்பைப் புரிந்துகொண்டவள்போல கீழறங்கி வந்து, என் தலைகோதி,

‘`பேரு விஜயா. டெல்லியம்மா வீட்ல தொழில் செய்றேன். சைக்கிள் ஓட்டுறதும் எல்லாரையும் அனுப்பிட்டு நடுராத்தியில் இப்படித் தனியா வந்து டீ அடிக்கிறதும் பிடிக்கும். எனக்கு உன்னையும் ரொம்பப் பிடிக்கும். நல்லா படி!’'

இன்றும் என்னைக் கடந்த ஸ்நேகிதிகளில் விஜயா என்கிற அந்தப் பாலியல் தொழிலாளிக்கும் ஓர் இடம் உண்டு. எதிர்வரும் நேரங்களில் அவளுடன் எப்போதாவது வாய்த்த வலிமைவாய்ந்த உரையாடல்கள், இன்றளவும் என்னை ஸ்திரப்படுத்திக்கொள்ள உதவியிருக்கிறது.

ஷைலஜா என் வாழ்வுக்குள் வந்தபோதுதான், அதுவரை அறைகுறையான புரிதலோடு இருந்த பல விஷயங்கள் எனக்குள் ஸ்திரப்பட்டன.

பெண் என்பவளின் பலமும் மனமும் தனித்துவமும், `என்னை ஆழப் புரிந்துகொள்' என என்னுள் இருந்த ஆண் திமிரிடம் நேரடியாகப் பேசின.

வேறெந்த எழுத்தாளர்களை விடவும் எனக்கு ஸ்நேகிதிகளே அதிகம். நாமே வரைந்துகொண்ட அல்லது நம் குடும்ப அமைப்புகள் போட்டுவைத்திருக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத எல்லைக்கோடுகளைத் தாண்டி சிலர் பிரவேசிக்கும்போது நான் ஒரு பார்வையால் மட்டுமே எச்சரிக்கப்படுவேன். மற்றபடி, என் படுக்கையறையில் மணிக்கணக்கில் உட்கார்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கக்கூட என் ஸ்நேகிதிகளால் முடியும். அது ஒரு மேலான இயல்பு; புரிந்துகொண்டமையின் அங்கீகாரம்.

மரண வீடுகளில் ஒப்பாரிவைத்து அங்கு போதையிலும் ஏளனத்திலும் இறைக்கப்படும் சில்லறைக் காசுகளைப் பொறுக்கி எடுத்து, அதிலிருந்து தினம் தினம் ஐம்பதுக்கும் நூறுக்கும் இட்லி வாங்கி, பசித்த குரங்குகளுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்த என் பாட்டுக்கார லட்சுமியின் இறுகிய இளகிய மனதை எந்தப் பெண்மனதோடும் என்னால் ஒப்பிட்டுப்பார்க்கவே முடியாது.

கண்ணம்மா, லட்சுமி மாதிரியான பெண்களின் உடல் மற்றும் ஆன்மப் பலன்கள், ஆண்களும் தேடியடைந்துவிட வாழ்நாளெல்லாம் முயலவேண்டிய ஒன்று. சாலைகளைக் கடக்கும் அவசரத்திலும் கவனித்திருக்கிறேன், ‘என் சமூகம் உனக்கு முன்பாகச் செல்லும்’ என்ற வாசம் எழுதப்பட்ட வாகனங்களை. அப்போதெல்லாம் எனக்குள் தோன்றுவது, எந்தச் சமூகம் என் ஜீவிதத்தின் முன்னால் போகிறது?

பால் சக்காரியா, சந்தோஷ் எச்சிக்கானம், என்.எஸ்.மாதவன் என்ற மூன்று எழுத்தாளர்களின் மூன்று முக்கியக் கதைகளின் பெண்களே என்னை ஆற்றுப்படுத்துபவர்கள், கலங்கடிப்பவர்கள் அல்லது வழிநடத்துபவர்கள்.

சக்காரியாவின் `இரண்டாம் குடியேற்றம்' என்ற புகழ்பெற்ற ஒரு கதை உண்டு. ஆஷா மேத்யூ என்கிற எம்.ஏ ஆங்கில இலக்கியம் கற்ற அந்தப் பெண், திருவனந்தபுரத்தில் உள்ள மனநோய் மருத்துவர் ஒருவருக்கு எழுதும் கடிதமே அந்தக் கதை.

இனி ஆஷா எழுதுகிறாள்,

`நான் வாழப்போகும் கணவர் வீட்டுக்கு, திருமணத்துக்கு முன்பே ஒரு பேயிங் கெஸ்ட்டாக ஒரு வாரம் தங்கி, அந்த வீட்டின் இயல்பு, அந்த மனிதர்களின் குணம், இயற்கையின் மீதும் மற்ற ஜீவன்கள் மீதும் அவர்களுக்குள்ள கரிசனம் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டு, அந்த வீட்டுக்குக் குடியேறலாமா... என முடிவெடுக்கிறேன்.'

அவ்வளவுதான். வீட்டில் பிரளயம் வெடிக்கிறது. குடும்பம், அவளை மனநோய் பாதித்தவளாக நினைக்க ஆரம்பிக்கிறது. அதனாலே அந்தக் கடிதம்.

ஆஷா மேத்யூவை, இந்த நவீன சமூகத்தின் மிக முக்கிய மனுஷியாக, பெண் சமூகத்தின் முன் செல்லும் வீராங்கனையாக நான் பார்க்கிறேன்.

எப்போது நினைத்தாலும் என்னை மூர்ச்சையாக்கும் சந்தோஷ் எச்சிக்கானத்தின் ‘இரை’ என்றொரு கதை உண்டு.

நீரற்றப் பாழுங்கிணற்றில் தனித்து வாழும் ஒரு பாம்பு. தவறி விழுந்த ஒரு தவளையை விழுங்க அது சமீபிக்கும்போது, தவளை வாய் திறந்து பாம்பிடம் பேசும். ‘பொறு நண்பா. என்னையும் தின்று முடித்தப் பிறகு மீண்டும் இந்தப் பாழுங்கிணற்றில் பரவும் வெறுமையை என்ன செய்வாய்? அது பசியைவிடக் கொடியது’

‘அப்படியென்றால், நாம் எப்படி உயிர்வாழ்வது?’ என, பாம்பு நிதானத்துடன் கேட்டது.

‘என்னைத்தான் உண்டு வாழ வேண்டுமென்ற எந்த விதியும் இல்லை. நீ இந்தக் கிணற்றில் கிடக்கும் சருகை, சேற்றை, செடியைத் தின்று வாழலாம்.’

‘அதெல்லாம் முடியாது. நான் ஒரு மாமிச உண்ணி.'

‘அதெல்லாம் நாமே உருவாக்கிக்கொண்ட பெரும் பொய்கள். கொஞ்ச நாள் சாப்பிடு. என்ன ஆகிறாய் எனப் பார்க்கலாம்’ - இது தவளை.

ஓர் அசந்த சமயத்தில் தன் வாயை அகலமாகத் திறந்து, அந்தப் பாம்பை, தவளை விழுங்கும் காட்சியோடு கதை நம்மை உலுக்கும்.

உண்மையில் இது பாம்பு-தவளை கதையா?

எத்தனை காலம்தான் பெண், ஆணுக்கு இரையாகிக்கொண்டிருப்பாள்?

எந்தக் காரிருளிலும் என் சமூகத்துக்கு முன் அந்தத் தவளையே தத்தித் தத்திப் போகிறது.

என்.எஸ்.மாதவனும் இதே ‘இரை’ என்ற பெயரில் ஒரு புனைவு எழுதியிருக்கிறார்.

கண்கள் கறுப்புத் துணியால் கட்டப்பட்ட சர்க்கஸ் மாஸ்டர் ஒருவர் முன், உடலில் டூ பீஸ் உடையோடு, சிலுவையில் தொங்கும் இயேசு மாதிரி ஒருத்தி நிற்க வேண்டும்.

கையில் உள்ள கத்திகள் தீரும் மட்டும் அவன் அவளை நோக்கி வீசுவான். கடைசிக் கத்தியின் வீசுதலுக்குப் பிறகு அந்தச் சுவரைவிட்டு அவள் அகலுவாள். ஒளியூட்டப்பட்ட அந்த வெற்றுச் சுவரில் கத்திகளால் வரையப்பட்ட அவள் உருவம் தெரியும். கதையை நான் தொடரப்போவதில்லை. மாதவன், பெண் என்கிற ஓர் ‘இரை’யைப் பற்றிப் பேசுகிறார். என் சமூகத்தை முன் நகர்த்திப்போகவேண்டியவள் `அம்மினி' என்ற அந்த இரையல்ல.

அந்த மாஸ்டரை எதிர்த்துச் சமர்புரியும் அவள் தங்கை ஜெயலஷ்மிதான்.

வாழ்வின் இக்கட்டுகளில், கையாளத் தெரியாமல் விழி பிதுங்கி நிற்கும்போதெல்லாம் நிஜ வாழ்விலிருந்து கண்ணம்மாவும் லட்சுமியும், கதைகளிலிருந்து ஆஷாவும் ஜெயலஷ்மியும், பாம்பை விழுங்கிய அந்தத் தவளையுமே என்னை இயக்குகிறார்கள். பெண்ணியம் என்பது புத்தகம் படிப்பதாலோ, கூட்டத்தில் கேட்பதாலோ, படம் பார்ப்பதாலோ மட்டும் ஒரு மனுஷியின் மேல் படித்துவிடுவதில்லை.

புகழ்பெற்ற பெண்ணிய எழுத்தாளர் ஒருவர், தன் சக ஆண் எழுத்தாளர் வீட்டுக்குப் போகிறார். இரவு உணவு முடிந்தும் வெகுநேரம் இலக்கியம் பேசி முடித்து நேரம் பார்க்கிறார்கள். இரவு 12 மணியைக் கடந்திருக்கிறது காலம்.

அவள் தங்கியிருக்கும் விடுதியில் அவளை விட்டுவர, அவர் புறப்படுகிறார்.

எழுத்தாளரின் மனைவி, அவரை தனியே அழைத்து காதில் ஏதோ சொல்கிறார்.

‘என்ன சார்... பொம்பளயை விடப்போறீங்க. சீக்கிரம் வாங்கன்னு உங்க மனைவி சொல்றாங்களா?’ - கிண்டல் கொப்புளிக்கும் வார்த்தைகளில் அவர் கேட்க,

‘இல்லை மேடம். உங்க கூடவே இன்னிக்குத் தங்கிட்டு நாளைக்குக் காலையில் வந்தால் போதும். இரவில் தனியா வர வேணாம்னு சொல்றாங்க’ என்கிறார்.

அவர் அதுவரை தனக்குள் உருவாக்கிவைத்திருந்த பிம்பங்கள் உடைந்து, அந்த அறையெங்கும் சிதறுகின்றன.

அவர் பார்வையில் அந்த எழுத்தாளனின் மனைவி படிப்பற்றவள்; வாசித்தறியாதவள்; பெண்ணியம் பற்றி மேடைகளில் விவாதிக்கத் தெரியாதவள்.

இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே, அவள் தன் அனுபவத்தால் இவற்றை அடைந்திருக்கிறாள். அதைச் சுலபமாகக் கடக்கத் தெரிந்தவளாக இருக்கிறாள்.

என் பள்ளி நாள்களில், கல்லூரிக் காலங்களில் உடன் படித்த, இப்போது உடன் பணிபுரியும் பல பெண்களுடன் என் உரையாடல்களை ஐந்து நிமிடங்கள்கூட நகர்த்த முடியாமல் திணறுகிறேன்.

ஒருத்தி, பைபிள் படித்து, ஆவிக்குரிய வாழ்வுக்கு என்னை அழைக்கிறாள். கலையும், இலக்கியமும், சினிமாவும் சாத்தானின் துர்செயல்கள் என எச்சரிக்கிறாள்.

இன்னொருத்தி, என் எழுத்தாள நண்பர்களிடம் சொல்லி `தீபாவளிச் சீட்டு போட முடியுமா?' என, தன் வாழ்வில் உள்ள கசப்பின் ஒரு சிறு பகுதியை அந்தக் கோரிக்கையோடு சுருதிக் கூட்டுகிறாள்.

பொதுவாக, எல்லோருமே இந்த அன்றாடங்களில் மிதிபட உள்ளூர விரும்புகிறார்கள்; இதன் மீறலை நிராகரிக்கிறார்கள். ஒன்றிரண்டு பேர் கண்ணம்மாவைப்போல, ஆஷா மேத்யூவைப்போல மேலெழுந்து வந்து என் கை பற்றிக் குலுக்குகிறார்கள். அந்தக் கரங்கள், மிருதுவானவை அல்ல; ஆயிரம் வருடங்கள் களிம்பேறியவை.

- வெளிச்சம் பாய்ச்சுவோம்...

றப்பதற்கு முன்பு அன்னம்மா டீச்சர் வீட்டிலிருந்த நான்கு ஆண்கள், மூன்று பெண்கள், ஆறு குழந்தைகளுடைய அனைத்து அழுக்குத்துணிகளையும் துவைத்துப் பிழிந்து காயப் போட்டிருந்தாள். இறப்பதற்கு முன்பே மூன்று தம்பிகள், மூன்று தங்கைகளின் படிப்பையும் திருமணத்தையும் நடத்தி முடித்திருந்தாள். எல்லா திருமணங்களிலும் அன்னம்மா தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு மூத்த அக்காவாக நின்றாள். பெரிய அக்கா ஹைஸ்கூலில் டீச்சராக இருக்கிறாள்  என ஒவ்வொரு சமயமும் எல்லோரும் பெருமையாகச் சொல்லிக்கொண்டார்கள். ஆண்கள் உயர்ந்த வரதட்சணைக்காக விலை பேசியபோது, குடும்பத்தின் வளமைக்கு முக்கியமான ஓர் உதாரணமாக அன்னம்மாவுடைய அப்பா மூன்று முறையும் ஹைஸ்கூல் டீச்சரான தன்னுடைய மூத்த மகளைத்தான் சுட்டிக்காட்டினார்.

இரண்டாம் குடியேற்றம் - பால் சக்கரியா, தமிழில்: கே.வி.ஜெயஸ்ரீ

ப்படிப்பட்ட வாசிப்புப் பரிச்சயம் இருப்பினும், நானோர் அமைதியான பெண்தான் டாக்டர். நானோர் அறிவுஜீவியோ, கலகக்காரியோ அல்ல. பார்வைக்குக் குறையொன்றும் இல்லாத, நல்ல குணமுள்ள பெண் என்றே ஊரும் உறவும் ஆசிரியரும் நண்பர்களும் என்னைப் பற்றி அபிப்பிராயப்பட்டிருப்பதாக நான் புரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். இன்று வரை என்னைப் பற்றி யாருக்கும் எந்த விதத்திலும் ஒரு குறையும் ஏற்பட்டதில்லை எனத் தீர்மானமாகச் சொல்லலாம்.

அடக்க ஒடுக்கமாக அம்மா அப்பாவை அனுசரித்து, ஆசிரியர்களை வணங்கி, உறவினர்களையும் நண்பர்களையும் நேசித்து திருச்சபைக்கும் போதகருக்கும் கீழடங்கித்தான் நான் இன்று வரை வாழ்ந்திருக்கிறேன். எனக்கு மிகவும் விருப்பமான மோகன்லாலைக்கூட இதுவரைக் காதலித்ததில்லை. அம்மாவைப்போல் ஒரு எடுத்துக்காட்டான மனைவியாக, அப்பாவைப்போல் ஒரு நல்லவனான கணவனுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ வேண்டும் என்பது மட்டுமே என் விருப்பம். கல்யாணம் வரை விருப்பமானவற்றைத் தெரிந்துகொள்ளவும் வாசிக்கவும் எழுதவும் நண்பர்களோடு பழகவும் மட்டுமே விருப்பம் என்பதை நான் சொல்லாமலே அப்பா உணர்ந்திருந்தார் என்று தோன்றுகிறது.

இரண்டாம் குடியேற்றம் - பால் சக்கரியா, தமிழில்: கே.வி.ஜெயஸ்ரீ

``ஏ... மன்னா! உன் உடலின் நெருக்கடி என்னவென்று எனக்கு நன்றாகத் தெரியும். முதியவர்களின் காமம் மிருகங்களின் சினை மாதிரியானது. பூர்த்தியாகவில்லையெனில், அது வேதனை தரக்கூடியது. இணை கிடைத்தவுடன் மிருகங்களின் பிரச்னை தீர்ந்துவிடுமென்றால், முதியவர்களின் பிரச்னை அங்கேதான்  தொடங்குகிறது. அவர்கள் ஸ்திரீகளிடமிருந்து கேட்க மிகவும் பயப்படுவது, உடனே கிடைக்கும் சம்மதத்தைத்தான்.''

சர்மிஷ்டா - என்.எஸ்.மாதவன், தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா

ரசம்மா: நீலேஸ்வரம் போலீஸ் ஸ்டேஷனை முற்றுகையிட்டது முழுவதும் பெண்கள்தான். அங்கே இருந்த எஸ்.ஐ கேளு நம்பியார், மகாதுஷ்டன். பெண்களை இம்சிப்பதில் அவனை மிஞ்ச ஆள் இல்லை. வர்க்க எதிரியை, வர்க்க எதிரியை வைத்தே சாகடிப்பது என்பதுதான் அன்றைய எங்களுடைய திட்டம். ஆனால், கேளு நம்பியார் எப்படியோ தப்பிச்சுட்டான்.

சர்மிஷ்டா - என்.எஸ்.மாதவன், தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா