Published:Updated:

வளர்மதிகள் வந்துகொண்டே இருப்பார்கள்!

வளர்மதிகள் வந்துகொண்டே இருப்பார்கள்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
வளர்மதிகள் வந்துகொண்டே இருப்பார்கள்!

தமிழ்ப்பிரபா - படங்கள்: க.தனசேகர்

2014-ம் ஆண்டு... சிதம்பரம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவர்களுக்கும் நிர்வாகத்திற்கும் இடையே கடுமையான போராட்டம். மாணவர்களை அடித்து விரட்ட போலீஸைக் கல்லூரிக்குள் இறக்குகிறது நிர்வாகம். தடியடி நடத்துவதற்குக் கையிலிருந்த பிரம்பை இறுக்கிப் பிடித்தபடி, மாணவர்களை நோக்கி ஆயிரம் பூட்ஸ் கால்கள் நடந்துவர அவர்களுக்கு எதிரே நின்று ஒரே ஒரு மாணவி உரத்த குரலில் பேசுகிறார்.

 “காவலர்களே, தடியடி நடத்துனா பயந்து ஓடிடுவோம்னு நினைக்காதீங்க. திரும்பி அடிக்க நாங்க பத்தாயிரம் பேர் இருக்கோம். எங்க உரிமைக்காக அமைதி வழியில் போராட்டம் பண்ணிட்டு இருக்கிற எங்களைச் சீண்டாதீங்க. வந்த வழியே திரும்பிப் போயிடுங்க” என அந்தப் பெண் பேசி முடித்ததும் “வெளியேறு வெளியேறு காவல்துறையே வெளியேறு” எனப் பத்தாயிரம் மாணவர்களும் ஒருசேர முழக்கமிடுகிறார்கள். மைதானம் அதிர்கிறது. காவல்துறையினர் பின்வாங்கிக் கல்லூரியைவிட்டு வெளியேறுகிறார்கள். அன்று ஓங்கி ஒலித்த, போலீஸைப் பின்வாங்க வைத்த, கல்லூரி நிர்வாகத்தின் எதேச்சதிகாரத்தை அடக்கிய குரல் வளர்மதியின் குரல்.

வளர்மதிகள் வந்துகொண்டே இருப்பார்கள்!

துண்டறிக்கைக் கொடுத்ததால், குண்டர் சட்டத்தில் கைது செய்யப்பட்ட மாணவி வளர்மதியைத்தான் பெரும்பாலானோர்க்குத் தெரியும். ஆனால், நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பிலிருந்தே அதிகார மையங்களுக்கு எதிராகக் கடுமையான போராட்டங்களை முன்னெடுத்து வருகிறார் வளர்மதி.  நீண்ட நாள்களாக அவரைக் கவனித்துவந்த அதிகார மையம் இனியும் இந்தச் சிறுமியை வளரவிடக் கூடாது எனக் குண்டர் சட்டத்தை ஏவியது. ஆனால், அதற்கெல்லாம் அவர் அசரவில்லை. மழையில் நனைந்த சிட்டுக்குருவி தலையைச் சிலுப்பி மீண்டும் பறப்பதற்குரிய மனநிலையில் இருப்பதுபோலப் போராடத்  தயாராகவே இருக்கிறார். கோயம்புத்தூர் மத்தியச் சிறையில் 56 நாள்கள் சிறையிலிருந்து வெளியே வந்திருக்கும் வளர்மதியைச் சந்திக்க அவர் சொந்த ஊரான சேலம் சென்றேன். ஏற்காடு மலையடிவாரத்திற்கு அருகே வீடு தோறும் விசை இயந்திரத்தின் சத்தமும் மல்லிப்பூக்களின் வாசமும் வியாபித்திருக்கும் பள்ளிக்கூடத்தானூர் என்கிற கிராமத்தில் இருந்துதான் முளைத்திருக்கிறார் வளர்மதி.

பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்திற்கு எதிராக மாணவர்களைத் திரட்டி, தலைமை தாங்கிப் போராடியதற்காக இரண்டாண்டுகள் கழித்து ஜோடிக்கப்பட்ட வழக்கில், நாற்பது போலீஸ்காரர்கள் தன்னைப் பிடிப்பதற்காகக் கிராமத்தையே சுற்றி வளைத்த சம்பவத்திலிருந்தே பேச ஆரம்பித்தார் வளர்மதி. அப்போதுதான் வளர்மதியின் முதல் சிறைவாசம் நடந்திருக்கிறது. கடலூர் சப் ஜெயிலில் பத்து நாள்கள் இருந்துவிட்டு வீட்டுக்கு வந்த வளர்மதியைக் குடும்பத்தினர் கடுமையாக எதிர்த்து இருக்கின்றனர். ``பொட்டைப் பிள்ளையா அடங்கி வீட்ல இருக்காம, போராட்டம் ஜெயில்னு போயி எங்களை ரொம்ப அவமானப்படுத்துற. இனிமே வீட்டுக்கே வராதேன்னு அப்பா அம்மா ரெண்டு பேரும் கடுமையா திட்டினாங்க தோழர்” என்றார். “அப்புறம் என்ன பண்ணீங்க?” என்றேன்.

“நிறுத்திட்டேன் தோழர்.”

“போராட்டத்தையா?”

“இல்ல தோழர். வீட்டுக்கு வர்றதை” என்று சிரித்தவரை இடைமறித்து “ஆமாங்க. நெசமாவே வர்றதை நிறுத்திட்டு ஹாஸ்டல்லேயே இருந்துட்டா. ஒரே பொம்பளைப் புள்ளைய பெத்துட்டுப் பார்க்காம இருக்க முடியுமா. உம் மனம்போல இரும்மான்னு சொன்னதுக்கு அப்புறம்தான் வீட்டுக்கு வர ஆரம்பிச்சா” என்று அன்போடு தேநீர் தருகிறார் வளர்மதியின் அம்மா கமலா.

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz
வளர்மதிகள் வந்துகொண்டே இருப்பார்கள்!

``குண்டர் சட்டம் போடுகிற அளவுக்கு உங்கள்  மீது அரசாங்கத்துக்கு என்ன கோபம்?’’

“அது எப்போ இருந்து ஆரம்பிச்சதுன்னு கேட்டீங்கன்னா, ஜே.என்.யு மாணவர் முத்துக்கிருஷ்ணன் மரணம் அடைஞ்ச சமயத்துலதான். ரோஹித் வெமூலாவோட மரணத்திற்கு நீதிகேட்டுப் போராடினவர் முத்துக்கிருஷ்ணன். மாணவர்கள் சமூக நீதியை நோக்கி எழுச்சி அடையணும்னு தொடர்ந்து பேசிட்டு வந்தவர். அவர் தற்கொலை செஞ்சிருக்கவே மாட்டார்னு நாங்க நம்புறோம். அவர் உடல் சொந்த ஊருக்குக் கொண்டுவரப்பட்டபோது ஊர்த்தலைவர்கள், போலீஸ்காரர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து முத்துக்கிருஷ்ணன் குடும்பத்துக்கு நிறைய அழுத்தம் கொடுத்து அவர் உடலை எரிக்கிற மனநிலைக்குக் கொண்டு வந்தாங்க. ஆனா, நாங்க விடலை. இந்த மரணத்துல மர்மம் இருக்கு; அவரை எரிக்கக் கூடாது, புதைக்கணும்னு சொன்னதோட இதுக்கு நீதி விசாரணை வேணும்னு போராடினோம். மறுநாள் பொன்.ராதாகிருஷ்ணன் வந்தப்போ அவர்மீது செருப்பு வீசிய சாலமனை அடிச்சு இழுத்துட்டுப் போனதோடு அவரை எந்த ஸ்டேஷனுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறாங்கனுகூட சொல்லலை. சட்டப்படி அவருக்குத் தண்டனை கொடுங்க. ஆனால், அவரைப்பற்றிய தகவல்களை மறைக்கிறதுக்கு உங்களுக்கு உரிமை இல்லைன்னு நான் அதிகமா போராடினேன். அப்போதான் பி.ஜே.பி. அதிகார மையங்களுக்கு என்னைப் பற்றிய தகவல்கள் போய் சேர்ந்துச்சுன்னு நினைக்கிறேன்” என நடந்த சம்பவங்களைக் கோர்வையாக அடுக்குகிறார் வளர்மதி. 

``நான் இரண்டாவதாகக் கைது செய்யப்பட்டது நெடுவாசல் வேணாம்னு மக்கள்கிட்ட விழிப்பு உணர்வு செஞ்சப்போதான். ஜல்லிக்கட்டுன்னா எல்லோருக்கும் தெரியும். ஹைட்ரோ கார்பன் யாருக்கும் தெரியாது. அதனால அதன் ஆபத்துகளை மக்கள் மத்தியில் கொண்டு போகணும்னு புதுக்கோட்டை, சேலம் கோயம்புத்தூர் முழுக்க, பஸ் ஸ்டாண்ட், உழவர்கள் மத்தியில், ரயிலுக்குள்ள பறை அடிச்சுனு தொடர்ந்து பிரசாரம் செய்தோம்.

 `நக்சலைட்டுகள்தான் ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தை எதிர்ப்பாங்க. நெடுவாசல்ல போராடுறவங்கள்லாம் நக்சலைட்டுகள்தான்’னு ஹெச்.ராஜா சொன்னாரு. அப்படிச் சொன்ன ஒருத்தர் ஏன் நெடுவாசல் வராருன்னு ஒரு கேள்வி எங்களுக்கு வந்தது. அங்கே போனோம். எங்களை உள்ளேவிடாம தடுத்தாங்க. ரொம்பக் குள்ளமா இருக்கிறது நல்லதுன்னு எனக்கு அப்போதான் தோணுச்சு. தடுத்தவங்களை மீறி அவங்களுக்குத் தெரியாம சந்து பொந்துல நுழைஞ்சி ஹெச்.ராஜா பேசிட்டு இருந்த இடத்துக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல போயி அவர் பேசினதைக் கேட்டுட்டு இருந்த மக்களைப் பார்த்துக் கத்திச் சொன்னேன்.

வளர்மதிகள் வந்துகொண்டே இருப்பார்கள்!

`நெடுவாசல் திட்டத்தை எதிர்த்துப் போராடுறவங்களை நக்சலைட்னு சொன்ன இவரை இங்கே பேச விடுறீங்க. மக்களுக்காக வந்த மாணவர்கள் எங்களை உள்ளே விட மாட்றாங்க. உங்களுக்காக வேற வேற ஊர்கள்ல இருந்தெல்லாம் வந்து இருக்கோம். நீங்க எல்லாம் எங்ககூட துணைக்கு இருக்கணும்’னு நான் சொல்லி `ஹெச்.ராஜா வெளியேறு... ஹெச்.ராஜா வெளியேறு’ன்னு  கோஷமிட்டதும் ஏற்கெனவே கொந்தளிப்புல இருந்த மக்கள் அப்படியே எழுந்து நான் இருக்கிற பக்கம்வந்து அவரை வெளியேறச் சொல்லிட்டாங்க. ஹெச்.ராஜா அவமானத்துடன் வெளியேறினார். அப்போ இருந்து சரியா ஒரு மாசம் அடுத்தகட்ட நெடுவாசல் போராட்டத்துக்காகப் பிரசாரம் செய்தபடியே ரயில்ல நாங்க போயிட்டு இருக்கிறப்போ குளித்தலையில் என்னையும் என் தோழி சுவாதியையும் கைது பண்ணினாங்க. அப்போதான் திருச்சி மத்தியச் சிறையில் 36 நாள்கள் சிறை வைக்கப்பட்டு எங்க வாழ்நாளோட உச்சகட்டக் கொடுமைகளையும், அவமானங்களையும் அங்கே சந்திச்சேன்” என்று வளர்மதி தனக்கு நேர்ந்த அனுபவங்களைச் சொல்லிக்கொண்டே போக, அவர் அம்மா கண்களைத் துடைத்தபடியே அங்கிருந்து எழுந்து போனார்.

``ஜெயிலுக்குள்ள போன உடனே `டிரெஸ்ஸைக் கழட்டுங்க. கஞ்சா ஏதாவது உள்ளே கொண்டு போறீங்களான்னு செக் பண்ணணும்’னு சொன்னாங்க. நாங்க கடத்தல், கொலை கேஸ்னு வரலைங்க. போராட்டம் பண்ணிட்டு வந்திருக்கோம்னு பேசிட்டு இருக்கும்போதே பலவந்தமாக ஐந்து பெண் காவலர்கள் எங்களை நிர்வாணப்படுத்தினாங்க. அது முடிஞ்சி உள்ளே இன்னொரு செக் பாயின்ட்டுக்குப் போறோம்; `உங்க உடம்புல அடி, காயங்கள் எதுவும் இருக்கான்னு செக் பண்ணணும்’னு திரும்பவும் அதே சம்பவம். நினைவு தெரிஞ்சு அம்மா முன்னாடிகூட ஆடை இல்லாமல் நின்னதில்லை. ஆனால், போலீஸ்காரர்கள் அவ்வளவு அவமானப்படுத்தினாங்க. அவங்க பேசின வார்த்தைகளெல்லாம் வெளியில சொல்ல முடியலை. `என்னை எதுக்கு ஒரு அக்யூஸ்ட் மாதிரி ட்ரீட் பண்றீங்க, மக்களுக்காகப் போராடி சிறைக்கு வர்றவங்களுக்கு இதுதான் நீங்க தர்ற மதிப்பா’ன்னு கேட்டதுக்கு என்னை நல்லா பழிவாங்கினாங்க. நான் ஜெயிலுக்கு வந்த இரண்டாவது நாள் எனக்கு பீரியட்ஸ். நாப்கின் கொடுக்காம அன்னைக்கு முழுக்க என்னை  அலைய விட்டாங்க. சாகிறவரை மறக்க முடியாத கொடுமைகள்’’ என வளர்மதி பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது தறி இயந்திரத்தில் இருக்கும் கோளாறுகளைப் பழுது பார்த்துவிட்டுத் தோளில் கிடக்கும் துண்டால் முகத்தில் அழுத்தித் துடைத்தபடி உள்ளே வருகிறார் வளர்மதியின் அப்பா மாதையன்.

வளர்மதிகள் வந்துகொண்டே இருப்பார்கள்!

``ஆரம்பத்துல எங்க பொண்ணு இப்படிப் போராட்டம், புரட்சினு சுத்திட்டு இருக்கிறதுல எங்களுக்கு உடன்பாடு இல்லைங்க. ஆனா, கெட்டவங்களும், ஊழல் செய்றவங்களும், பதவிக்காகக் கொலை பண்றவங்களும் என் பொண்ணை எதிர்க்கிறதைப் பார்க்கிறப்போ, அவ நல்ல வழியிலதான் போயிட்டு இருக்கான்னு நானும் அவளுக்கு உறுதுணையா இருக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன்” எனத் தெளிவானப் புரிதலுடன் பேசினார்.

``சிறையிலிருந்து வெளியே வர்றப்போ கவுரி லிங்கேஷ் டெத் நியூஸ் படிச்சுட்டுதான் வெளியே வந்தேன். பக்குன்னு இருந்துச்சு. ஆனா, பயமா இல்லை. இது எனக்கும் நடக்கும்னு தோணுது.  இதுக்கெல்லாம் பயந்து வீட்டுக்குள்ள உட்கார்ந்து இருக்க முடியாது. இப்போதான் ரொம்ப   ஸ்ட்ராங்காகி இருக்கேன். நல்ல நல்ல தலைவர்களுக்கு எல்லாம் வயசாகிட்டு வர்றதால பாசிஸ சக்திகளுக்கு குளிர்விட்டுப் போகுது. என்னைப்போல இருபத்தி மூணு, இருபத்தி நாலு வயசுள்ள பசங்க இவங்களை எதிர்க்க ஆரம்பிச்சா என்ன பண்ணுவாங்க?

அடுத்த தலைமுறைகளையும் கவனமா வளர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு நமக்கு இருக்கு. அதனாலதான், எனக்கு நேரம் இருக்கிற சமயங்கள்ல எங்க கிராமத்துக் குழந்தைகளுக்குப் பள்ளிப்பாடங்களைப் பற்றிச் சொல்லிக் கொடுக்காமல் எது சமூக நீதி? எப்படியெல்லாம் நம் வாழ்வாதாரங்கள் சுரண்டப்படுதுன்னு எளிமையான உதாரணங்களோட சொல்லிக் கொடுக்கிறேன். இறுதியா ஒண்ணு மட்டும் சொல்லிக்கிறேன் தோழர். ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டம் நிச்சயமா கிராமங்களைச் சுடுகாடு ஆக்கும். அதுல எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.எத்தனையோ நாடுகள்ல குப்பையில இருந்து ஹைட்ரோ கார்பன் எடுக்கிறாங்க. மற்ற கழிவுகள்ல இருந்து எடுக்கிறாங்க. மாட்டுச் சாணத்துல இருந்துகூட எடுக்க முடியும்.

வளர்ச்சித் திட்டங்கள் என்பது உண்மையாகவே வளர்ச்சியைக் கொடுக்கணும். நம் வாழ்வாதாரத்தை அழிச்சுட்டு முதலாளிகளுக்கு கொடுக்கிற வளர்ச்சித் திட்டங்களை ஏத்துக்க முடியாது. இதோட சேர்த்து, நம் நாட்டோட பன்முகத்தன்மையைச் சிதைக்கிற மற்ற விஷயங்களுக்காகவும் தொடர்ந்து போராடத்தான் போறேன். என்னோட இன்னும் நிறைய மாணவர்கள் சேர்வாங்கன்னு நம்புறேன் தோழர்.” என்று பேசி முடித்த வளர்மதியின் குரலில் இருந்த உறுதி, நிச்சயம் மாணவர்களிடையே ஓர் எழுச்சியைக் கொண்டுவரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.