பேட்டி - கட்டுரைகள்
Published:Updated:

நான் அகதி - 9 - அகதிகளை உற்பத்தி செய்வது எப்படி?

நான் அகதி - 9 - அகதிகளை உற்பத்தி செய்வது எப்படி?
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
நான் அகதி - 9 - அகதிகளை உற்பத்தி செய்வது எப்படி?

மருதன்

``இது என்னுடைய கிராமம் என்பதற்காகச் சொல்லவில்லை. நிஜமாகவே அல் வலாஜா, உலகிலேயே மிக அழகான ஓரிடம்’’ என்கிறார் ஷீரின் அல் அராஜ். பாலஸ்தீனத்துக்காகக் குரல்கொடுத்துவரும் ஒரு செயற்பாட்டாளர் இவர். மேற்குக் கரையில் அமைந்திருக்கும் அல் வலாஜா அதிகம் அறியப்படாத, அதே

நான் அகதி - 9 - அகதிகளை உற்பத்தி செய்வது எப்படி?

சமயம் அபூர்வமான ஒரு சிறிய கிராமம். பாலைவனம்போல் வறண்டிருக்கும் நீண்ட நிலப்பகுதிகளுக்கு மத்தியில் இந்த ஒரு கிராமம் மட்டும் பச்சைப் பசேலென்று  பூத்துக் கிடக்கிறது. ஆயிரமாண்டுக்கால உழைப்பில்  பாலஸ்தீனர்கள் இந்த  அதிசயத்தை நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறார்கள். ஆனால், இந்த அதிசயத்தை அவர்களால் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொள்ளமுடியுமா என்று தெரியவில்லை.

``நான் பல நாடுகளுக்குச் சென்றிருக்கிறேன், எங்குமே என்னுடைய அல் வலாஜா போன்றதோர் இடத்தைக் கண்டதில்லை. ஆனால், இன்று என் அழகிய கிராமம் இஸ்ரேலின் ஆக்கிரமிப்பால் சீரழிந்துகொண்டிருக்கிறது’’ என்கிறார் ஷீரின். ``என் கிராமம் தனது தனித்துவத்தை இழந்துகொண்டிருக்கிறது. என் மக்கள் தங்களுடைய அடையாளத்தை இழந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பாலஸ்தீனத்தின் துயரத்தை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிறீர்களா? இன்று என் கிராமத்தில் என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்று பாருங்கள். இந்தக் கிராம மக்கள் எதற்காகப் போராடிக்கொண்டி ருக்கிறார்களோ அதற்காகத்தான் பாலஸ்தீனமும் போராடிக்கொண்டிருக்கிறது’’ என்கிறார் ஷீரின்.

நான் அகதி - 9 - அகதிகளை உற்பத்தி செய்வது எப்படி?

``இஸ்ரேல் என்னும் நாடு உதயமான 1948-ம் ஆண்டே அல் வலாஜாவுக்குக் குறி வைக்கப்பட்டுவிட்டது. இந்தக் கிராமத்தின் 85 சதவிகிதப் பகுதி ஏற்கெனவே இஸ்ரேலுடன் இணைக்கப்பட்டுவிட்டது. எஞ்சியிருப்பதையும் கைப்பற்றிவிட்டால் ஆக்கிரமிப்பு முழுமையடைந்துவிடும். இந்தக் கிராமத்தைச் சேர்ந்த 90 சதவிகித மக்கள் முன்பே வெளியேற்றப்பட்டுவிட்டனர். ஆயிரமாண்டுக்கால வரலாறு கொண்டவர்கள் அந்த மக்கள். `மேற்குக் கரையில் எங்கள் பகுதியில் மட்டும்தான் காய்கறிகளும் பயிர்களும் விளையும் தெரியுமா?’ என்று கண்கள் மின்னப் பெருமிதம் கொள்பவர்கள். இப்போது அவர்கள் பாலஸ்தீனர்களோ மேற்குக் கரை மக்களோ அல்லது அவர்கள் தங்களைப் பெருமையுடன் அறிவித்துக்கொள்வதுபோல் அல் வலாஜாவாசிகளோ  அல்லர். என்னுடைய அழகிய கிராமத்தின் மக்கள் இன்று அகதிகளாக உலகம் முழுக்கச் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்’’ என்று தன் மக்கள் அகதிகளானதைப் பற்றிய அறிமுகம் கொடுக்கிறார் ஷீரின்.

எஞ்சியிருந்தவர்கள் பத்துச் சதவிகிதம் பேர் மட்டுமே. அவர்களையும் நிம்மதியாக இருக்கவிடவில்லை இஸ்ரேல். 2007-ம் ஆண்டு ஒரு நாள் பெரிய பெரிய புல்டோசர்கள் கிராமத்துக்குள் நுழைந்தன. அடுத்து என்ன நடக்கப்போகிறது என்று கிராம மக்களுக்குப் புரிந்துவிட்டது. உடம்பு முடியாமல் படுத்துக்கிடந்த முதியோர் கைத்தடியை ஊன்றி எழுந்து நின்றனர். பெண்கள் மொத்தமாக வீதிக்குத் திரண்டு வந்தார்கள். இதென்ன புதிய இயந்திரம் என்று வேடிக்கை பார்க்க வந்த குழந்தைகளை அவர்களுடைய தந்தைகள் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டார்கள். இது எங்கள் நிலம், இவற்றையெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறுங்கள் என்று ஒரே குரலில் அனைவரும் சொல்லிப்பார்த்தார்கள். ஒருவரும் மசிந்து கொடுப்பதாக இல்லை.

நான் அகதி - 9 - அகதிகளை உற்பத்தி செய்வது எப்படி?

ஆண்களும் பெண்களும் ஒன்றுதிரண்டு புல்டோசர்கள் முன்னால் காலை மடக்கி அமர்ந்துகொண்டனர். ஊன்றுகோலைத் தரையில் படுக்கவைத்துவிட்டு முதியோர் கீழே உட்கார்ந்துகொண்டனர். சிலர் அப்படியே படுத்துவிட்டனர். என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் குழந்தைகள் ஓடிவந்து குடும்பத்தோடு சேர்ந்துவிட்டன. கிராம மக்கள், எதிர்ப்பார்கள் என்று தெரிந்துதான் ஆயுதம் தாங்கிய இஸ்ரேலிய வீரர்களும் உடன் வந்திருந்தனர். உண்மையில் அவர்கள் ஆயுதம் தாங்கிய போராட்டத்தையே எதிர்பார்த்திருந்தனர். இப்படி முதியோர்களும் குழந்தைகளும் பெண்களும் வெறுங்கையோடு வந்து கலங்கி நிற்பார்கள் என்று அவர்கள் நினைக்கவில்லை.

அதனாலென்ன? ஆயுதம் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் எதிரிகள் எதிரிகள்தாம். அவர்களை எப்படி அணுக வேண்டுமோ அப்படித்தான் அணுகியாக வேண்டும். தடதடவென்று குதித்து வந்த ராணுவ வீரர்கள் புல்டோசர் வண்டிகளுக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்த  அனைவரையும் விரட்டியடிக்கத் தொடங்கினார்கள். சுண்டுவிரலை உயர்த்தவேண்டிய அவசியம்கூட இல்லை என்றபோதும் ராணுவம் தனது இயல்பை மாற்றிக்கொள்ளாமல் வன்முறையில் இறங்கியது.  அடித்தும் உதைத்தும் மக்கள் இழுத்து வெளியில் வீசப்பட்டார்கள். குழந்தைகளும் முதியோர்களும்கூட இந்தத் தாக்குதலிலிருந்து தப்பவில்லை.

வாய்விட்டு அழுதபடி ஒதுங்கி நின்றார்கள் அல் வலாஜா மக்கள். அதுமட்டும்தான் நம்மால் முடியும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். அடிபட்ட வலியைவிடத் தங்கள் நிலத்தின் மீது இயந்திரங்கள் உருண்டு சென்றதைக் கண்டு ஏற்பட்ட வலி அவர்களை மிகுதியாகத் துன்புறுத்தியது. அவர்கள் பார்த்து வளர்த்த மரங்களும் அவர்களுக்கு முன்பே வேர்கொண்டுவிட்ட மரங்களும் நசுக்கப்பட்டபோது பலரும் தங்கள் உடல் நடுங்குவதை உணர்ந்தனர். மலைகளுக்கு அரசியல் உணர்வு இல்லை என்பதால் அவை பாலஸ்தீனத்தில் கொஞ்சம், இஸ்ரேலில் கொஞ்சம் என்று முறையற்று வளர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தன. அதையும் இஸ்ரேல் ராணுவம்தான் சரி செய்யவேண்டியிருந்தது. பாலஸ்தீனத்து மலைப் பாகங்களை வெடித்துத் தகர்த்தார்கள். தங்கள் நிலத்தின் மீதான தாக்குதலைத் தங்களுடைய இன மக்களின் ஆன்மாவின் மீதான தாக்குதலாகவே அந்தக் கிராம மக்கள் கண்டனர்.

நான் அகதி - 9 - அகதிகளை உற்பத்தி செய்வது எப்படி?

மரம், மலை, பயிர்கள், குடியிருப்புகள் ஆகியவற்றை நசுக்கிப் போட்ட பிறகு அங்கே ஒரு சுவர் உருவாக ஆரம்பித்தது. அந்தச் சுவர் எங்கே பாலஸ்தீனின் எல்லை முடிவடைகிறது என்பதையும், எங்கிருந்து இஸ்ரேலின் எல்லை தொடங்குகிறது என்பதையும் நிர்ணயம் செய்தது. கட்டடப் பணியாளர்களே அந்தச் சுவரை எழுப்பினார்கள் என்றாலும், ராணுவம் அதன் வளர்ச்சியை உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தது. பிரிவினைச் சுவர் என்னும் பெயரால் அது சரியாகவே இன்றும் அழைக்கப் படுகிறது.

அல் வலாஜாவில் வசிக்கும் அப்ஸியா ஜஃபாரி நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்தவர். எண்ணற்ற சுருக்கங்களுக்கு மத்தியில் நிரந்தரமாக ஒரு கேள்விக்குறியும் அவர் முகம் முழுக்க எழும்பி நிற்கிறது. அவரிடம் பாலஸ்தீனக் கடவுச்சீட்டு இருக்கிறது. எப்போது வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் காட்டுவதற்குத் தயாராக அதை அவர் தன் படுக்கைக்கு அருகிலேயே வைத்திருக்கிறார். இந்தக் கடவுச்சீட்டு அவருக்கும் அவர் கணவருக்குமானது. அதை வழங்கியவர்கள் பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகள். 1923 முதல் 1948 வரை பாலஸ்தீனம் பிரிட்டிஷ் பேரரசின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்தது. அந்தச் சமயத்தில் வழங்கப்பட்ட கடவுச்சீட்டு அது. பிரிட்டனிடமிருந்து விடுதலை பெற்ற பிறகு இஸ்ரேலின் ஆதிக்கத்தின்கீழ் வந்து சேர்ந்தது பாலஸ்தீன். ஒரு கையிலிருந்து இன்னொரு கைக்குத் தன்னுடைய கிராமமும் நாடும் கைமாறியதை மட்டுமே கண்டார் அப்ஸியா. விடுதலையை அவரால் காணமுடியவில்லை.

பாலஸ்தீனத்தின் இறந்தகாலத்திலிருந்தே இஸ்ரேலின் எதிர்காலம் ஆரம்பமாகிறது என்பதை அப்ஸியா 1948-ம் ஆண்டே உணர்ந்துவிட்டார். அவர் பிறந்து வளர்ந்த அல் வலாஜாவை இஸ்ரேலியப் படைகள் அப்போதே கிட்டத்தட்ட அழித்துவிட்டன. அவருடைய சொந்தங்கள், உறவுகள் கிராமத்திலிருந்து விரட்டியடிக்கப் பட்டதை அவர் கண்டார். ஆனால், அவர் வெளியேறவில்லை. இங்கேயே கிடந்து சாகிறேன் என்று மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து தங்கிவிட்டார். வெளியேறிய மக்கள் ஜோர்டான், லெபனான், பெத்லஹேம் என்று பல பகுதிகளில் குடியேறி விட்டதாக அவர் தெரிந்துகொண்டார். இந்த வெளியேற்றம் அவர்களுடைய வாழ்வை எந்த வகையிலும் முன்னேற்றவில்லை என்பதும் அவருக்குத் தெரியும். தவிர, அவர்கள் இப்போது அகதிகளாக மாறிவிட்டதையும் அவர் அறிவார். ``என்னால் அகதியாக மாறமுடியாது” என்று அவர் சொல்லிவிட்டார். ``உயிருள்ளவரை நான் என் கிராமத்தைவிட்டுப் பிரியமாட்டேன். என் கிராமமே என் அடையாளம். நான் ஒரு பாலஸ்தீனப் பெண். இதோ அதற்கான ஆதாரம்!’’ ஆனால், நடுங்கும் விரல்களால் அவர் எடுத்து நீட்டும் கடவுச்சீட்டை வாங்கிப் பார்க்க இப்போது அங்கு யாருமில்லை.

பிரிவினைச் சுவர் எழும்பிக்கொண்டிருந்தபோது யாசிர் கலிஃபாவுக்கு 45 வயது. இந்தச் சுவர் கட்டிமுடிக்கப்பட்டால் சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் உள்ள எங்களுடைய குடும்ப நிலம் இஸ்ரேலுக்குச் சொந்தமானதாக மாறிவிடும் என்று வருந்தினார் அவர். இவருடைய பயம் இப்போது நிஜமாகிவிட்டது. இவரைப் போலப் பலரும் தங்களுடைய குடும்பத்துக்குச் சொந்தமான நிலங்களை இழந்துவிட்டனர். சட்டத்தின் உதவியை இவர்களால் நாடிச்செல்ல முடியாது. காரணம் இஸ்ரேலியச் சட்டங்களின்படி இந்தக் கிராமம் ‘ஏரியா சி’ என்னும் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. 1993-ம் ஆண்டு கையெழுத்தான ஆஸ்லோ ஒப்பந்தத்தின்படி இந்தப் பகுதி இஸ்ரேலிய ராணுவத்துக்குச் சொந்தமானதாக மாறிவிட்டது. பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத்தின் தலைவராக இருந்த யாசிர் அராஃபத் பாலஸ்தீன் சார்பாக இஸ்ரேல் அரசுடன் மேற்கொண்ட ஒப்பந்தம் இது.

நான் அகதி - 9 - அகதிகளை உற்பத்தி செய்வது எப்படி?

இதன்படி அல் வலாஜாவில் மட்டுமல்ல, ஜெருசலேம் பகுதியிலும் 1967-ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு பாலஸ்தீனர்கள் இஸ்ரேலிடம் ஒப்புதல் பெறாமல் எந்தக் கட்டுமானத்தையும் எழுப்பக்கூடாது. மீறி எழுப்பினால் அவற்றை அகற்றுவதற்கு இஸ்ரேல் ராணுவத்துக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது.  ஆனால், இஸ்ரேலிடம் விண்ணப்பித்து முறைப்படி அனுமதி பெற்று வீடு கட்டிக்கொள்வது என்பது சாத்தியமில்லாதது. அதனால் கிராமவாசிகள் தாங்களே முன்வந்து தங்களுக்கான இருப்பிடங்களை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

ஒரு நாடு இன்னொரு நாட்டின் பிரதேசங்களை எப்படி ஆக்கிரமிக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள அல் வலாஜா கிராமம் கண்முன் உள்ள உதாரணம். பாலஸ்தீனர்கள் எழுப்பும் கட்டடங்களுக்கு அனுமதி பெறவேண்டும் என்று கிடுக்கிப்பிடி ஒப்பந்தம்மூலம் இஸ்ரேல் அந்தக் கிராம மக்கள் அனைவரையும் அகதிகளாக மாற்றிவிட்டது. இஸ்ரேல் உதயமானபோது நடந்த முதல் தாக்குதலில் வெளியேறியவர்கள் முதல் கட்ட அகதிகள். வெளியேறமாட்டேன் என்று கிராமத்திலேயே தங்கியவர்கள் சொந்த கிராமத்திலேயே அகதிகளாக வாழவேண்டியது தான். அவர்கள் தங்கியிருக்கும் வீடுகள் எல்லாமே சட்டத்துக்கு விரோதமானவைதாம் என்பதால் எந்நேரமும் அவையனைத்தும் கூண்டோடு இடிக்கப்படலாம். அதற்குப் பிறகு அவர்களும் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டியதுதான்.

``இந்தச் சுவர், சிறைச்சாலையின் சுவரைப் போல் உள்ளது. உள்ளே இருக்கும் நாங்கள் அனைவரும் கைதிகளாக மாறிவிட்டோம்” என்கிறார் முகமது அவதல்லா என்னும் 72 வயது முதியவர். பாலஸ்தீனம் முழுக்க இத்தகைய பிரிவினைச் சுவர்கள் எழுப்பப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். மலைப் பிரதேசங்கள் குண்டு வீசித் தகர்க்கப்படுகின்றன. குடியிருப்புகள் புல்டோசர்களால் பொடியாக்கப்படுகின்றன. இடிக்கப்பட்ட இடங்களிலெல்லாம் பிரிவினைச் சுவர் முளைத்துப் படர ஆரம்பிக்கிறது.

ஒமர் ஹஜஜ்லா தன் மூன்று குழந்தைகளுடன் சுவருக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருக்கிறார். அவருடைய வீடு சுவருக்கு மறுபக்கம் அமைந்திருக்கிறது. இதன் பொருள் அவர் தன் வீட்டை இஸ்ரேலிடம் இழந்துவிட்டார் என்பதுதான். அவர்  பிறந்து வளர்ந்த வீட்டுக்குள் இனி அவர் காலடி எடுத்து வைத்தால் அது விதிமீறலாகவே பார்க்கப்படும். இந்தச் சுவர் என் வாழ்வைப் புரட்டிப்போட்டுவிட்டது என்கிறார் அவர். சுவர்க் கட்டுமானப் பணிகள் தொடங்கியதிலிருந்து இரண்டு முறை அவருக்கு இதய வலி ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டுவிட்டார்.

நான் அகதி - 9 - அகதிகளை உற்பத்தி செய்வது எப்படி?

அந்தச் சுவர் குழந்தைகளை அவர்களுடைய பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து பிரித்துவிட்டது. பையைத் தூக்கிக்கொண்டு இனி குதித்தபடி ஓடிச் சென்றுவிட முடியாது. பல கிலோ மீட்டர் நடந்து ஊரைச் சுற்றிச் சென்றால்தான் பள்ளியை அடைய முடியும். தங்களுடைய விளைநிலத்தைக் காணவேண்டுமானால் கிராம மக்கள் இனி நடையாக நடந்துசெல்ல வேண்டும். மலைமீது ஏறி மறுபக்கத்தை அடைய வேண்டும். சிலர் சுவரில் உள்ள இடைவெளி அல்லது ஓட்டையைப் பயன்படுத்திக் குறுக்கு வழியில் செல்வதுண்டு. அப்படிக் கடந்துசெல்லும்போது யாராவது பார்த்துவிட்டால் அது மேலும் சிக்கலைக் கொண்டுவரக்கூடும். பெண்கள் ராணுவச் சோதனைச் சாவடிகளைக் கடந்துதான் செல்ல வேண்டும். கண்காணிப்புக் கோபுரம் ஒன்றும் முளைத்திருக்கிறது. ராணுவச் சீருடை அணிந்தவர்கள் எந்நேரமும் கிராம மக்களைக் கண்காணித்துக்கொண்டே இருப்பதால் அச்சத்திலும் பதற்றத்திலும்தான் அனைவரும் வாழ்ந்தாகவேண்டும்.

அல் வலாஜாவை இனியும் கிராமம் என்று அழைக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஒரு திறந்தவெளி அகதி முகாமாகவே அது காட்சியளிக்கிறது. இறைவனே, எங்களை ஏன் இப்படிச் சுருக்கிவிட்டீர்கள் என்னும் அழுகுரலை அங்கே அவ்வப்போது கேட்க முடிகிறது. பூட்ஸ் கால் அணிந்த வீரர்களும் புல்டோசர்களும் தங்கள் நிலத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று அவர்கள் தினமும் கனவு காண்கிறார்கள். என் தன்மானத்தை அழித்து என்னைக் கைதியாக மாற்றியிருக்கும் இந்தச் சுவர் இடிந்து நொறுங்கிப்போகாதா என்று தினமும் அவர்கள் ஏங்குகிறார்கள். `இது என் நிலம். என் கிராமம். பாலஸ்தீன் என் நாடு. இப்படி உரிமையுடன் குரலை உயர்த்தி முழங்கும் உரிமையை என் வாழ்நாளில் நான் பெறுவேனா?’

சிலருக்குச் சுவர் பழகிவிட்டது. அதில் அவர்கள் ஓவியங்களைத் தீட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். பாலஸ்தீன் விடுதலை குறித்த முழக்கங்களை எழுதிப் பழகுகிறார்கள். சிறுவர்கள் பள்ளி முடிந்து வந்ததும் சுவருக்கு அருகில் கால்பந்தை உதைத்து விளையாடுகிறார்கள். சிலர் சுவர் ஏறி பாலஸ்தீன் கொடியை ஏற்றித் தற்காலிகமாக மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். சுவருக்குக் கீழே நிழலில் முதியோர்கள் கட்டிலை இழுத்துக் கொண்டுவந்து போட்டு உறங்குகிறார்கள். பிடிக்கிறதோ பிடிக்க வில்லையோ, சுவர் அவர்களுடைய வாழ்வின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டது. அதைக் கண்டும் காணாமலும் இருக்க அவர்கள் தங்களைப் பழக்கப் படுத்திக்கொண்டுவிட்டார்கள். நீங்கள்  அகதிகளா என்று கேட்டால், இருக்கலாம் என்பதே அநேகமாக அவர்களுடைய பதிலாக இருக்கும்.

- சொந்தங்கள் வருவார்கள்