Published:Updated:

நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939

நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939
பிரீமியம் ஸ்டோரி
நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939

மருதன்

நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939

மருதன்

Published:Updated:
நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939
பிரீமியம் ஸ்டோரி
நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939

னவொன்று உயிர்பெற்று மிதந்து வந்ததுபோல் இருந்தது. பிரமாண்டமாகவும் பளபளப்பாகவும் இருந்த

நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939

அந்தக் கப்பலுக்குள் தயக்கத்துடன் நுழைந்தார் 15 வயது இளம்பெண் ஜிசெலா ஃபெல்ட்மென். முதல் பெரும் பயணம் என்றாலும் அவர் நடையில் துள்ளல் இல்லை. கண்களில் பூரிப்போ நிறைவோ இல்லை. ஜிசெலாவின் தங்கை அவருக்குப் பின்னால் தயங்கித் தயங்கி வந்துகொண்டிருந்தார். அவருக்கும் பின்னால் அவர்களின் அம்மா. அவர் முகம் வெளிறியிருந்ததைக் காணும்போது ஜிசெலாவின் அச்சம் மேலும் அதிகரித்தது. அச்சங்களிலிருந்தும் துயரங்களிலிருந்தும் விடுவித்து நிம்மதியான ஓரிடத்துக்குக் கொண்டு சேர்க்கும் திறன் இருக்கிறதா இந்தக் கப்பலுக்கு?

அந்தக் கப்பலின் பெயர் எஸ்.எஸ் செயின்ட் லூயிஸ். கண்டம் விட்டுக் கண்டம் செல்லும் சொகுசுக் கப்பல் அது. ஹேம்பர்க் துறைமுகத்திலிருந்து நியூயார்க், கானரி தீவுகள், மொராக்கோ என்று பல இடங்களுக்கு ஜெர்மானியர்களை அது அழைத்துச் சென்றிருக்கிறது. ஆனால், 13 மே 1939 அன்று அந்தக் கப்பல் ஒரு புதிய திசை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. இது வழக்கமான மற்றுமொரு பயணம் அல்ல என்பது அந்தக் கப்பலில் பணிபுரிந்தவர்களுக்கு நன்கு தெரியும். இந்தமுறை அவர்கள் ஒரு பொறுப்புமிக்க பணியைச் செய்தாக வேண்டும். முதலில் க்யூபா செல்ல வேண்டும். பிறகு அங்கிருந்து அமெரிக்கா சென்று கப்பலில் உள்ள யூதர்களைப் பத்திரமாக இறக்கிவிட வேண்டும்.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939

ஜிசெலா வியப்புடன் சுற்றிப் பார்த்தபடி நடந்துகொண்டிருந்தார். பெரிய உணவுக்கூடங்கள் தென்பட்டன. ஹோட்டலில் இருப்பதைப் போன்ற பெரிய சொகுசு அறைகளையும் அவர் கடந்துசென்றார். இன்னும் சற்று தள்ளி ஓரிடத்தில் திரைப்படம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதைவிடவும் ஆச்சர்யம், உள்ளுக்குள்ளே ஒரு நீச்சல் குளமும் இருந்தது. இது அமெரிக்காவுக்கு அழைத்துச் செல்லும் கப்பலா அல்லது அமெரிக்காவேதானா?

தங்களை வழியனுப்ப வந்த உறவினர்களும் நண்பர்களும் வெடித்து அழுதது திடீரென்று நினைவுக்கு வந்தது. கொஞ்சம் புதிராகவும் இருந்தது. இளகிய மனம் கொண்டவர்கள் இப்படிப்பட்ட பிரிவுத் தருணங்களில் கண் கலங்குவது இயல்புதான். ஆனால், இப்படியா பெருங்குரலெடுத்து அழுவார்கள்? ஒரு சிலர் என்றால் பரவாயில்லை, கப்பலில் உள்ள மற்றவர்களின் உறவினர்களும்கூட ஒன்றுபோலவே அழுதுகொண்டிருந்தது ஏன்? இனி இவர்களைக் காணவே முடியாது என்று நினைத்து இறுதிவிடை கொடுத்து அனுப்பிவிட்டார்களா?

இந்தக் கப்பலுக்குள் நுழைந்து பார்த்திருந்தால் அவர்கள் நிச்சயம் கலங்கியிருக்க மாட்டார்கள் என்று தோன்றியது. மாறாக, அவர்களுக்குப் பொறாமைதான் தோன்றியிருக்கும். இருள் படர்ந்துகிடக்கும் ஜெர்மனியிலிருந்து நம்மையும் ஒரு கப்பல் மீட்டெடுக்குமா என்று அவர்கள் ஏங்க ஆரம்பிப்பார்கள். யார் கண்டது? இந்தக் கப்பல் எங்களை இறக்கிவிட்ட பிறகு மீண்டும் ஜெர்மனி  திரும்பி மேலும் பல ஜெர்மானியர்களை அழைத்துவரலாம். அந்தக் கப்பலில் என் உறவினர்களும் நண்பர்களும் இருக்கலாம். இதே போன்ற இன்னொரு கப்பல் போலந்திலிருந்து என் அப்பாவையும் கொண்டுவந்து அமெரிக்காவில் சேர்க்கலாம். எல்லாக் கவலைகளையும் மறந்துவிட்டு ஒரு புதிய வாழ்வை அமெரிக்காவில் மீண்டும் தொடங்கலாம்.  நிச்சயம் அம்மாவின் முகம்  மீண்டும் மலரும்.

ஜிசெலாவின் அம்மா பெர்லினிலேயே தனக்கும் தன் இரு மகள்களுக்கும் சேர்த்து க்யூபாவுக்கான விசாவை முன்கூட்டியே வாங்கி வைத்திருந்தார். அமெரிக்கா செல்வதற்கான விசாவை க்யூபா சென்றபிறகுதான் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டியிருக்கும். அவருடைய கைப்பையில் பத்து ஜெர்மானிய மார்க்குகள் இருந்தன. தன்னுடைய உள்ளாடையில் இருநூறு மார்க்குகளை அவர் மறைத்து வைத்திருந்தார். இது அவருக்கும் ஜிசெலாவுக்கும் மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம். அமெரிக்காவில் புது வாழ்வைத் தொடங்குவதற்கு இது ஒரு முதலீடாக இருக்கட்டும்.

ஜெர்மனி யூதர்களுக்கு விடைகொடுக்க ஆரம்பித்து வெகுகாலம் ஆகியிருந்தது. `இனி இது என் தாய்நாடல்ல, நான் ஓர் அகதி’ என்பதை உணர்ந்த மறுகணமே யூதர்கள் வெளியேற ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அப்படி வெளியேறாவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். 28 அக்டோபர் 1938 அன்று நள்ளிரவு ஜிசெலாவின்  வீட்டுக் கதவைத் தட்டி உள்ளே புகுந்த நாஜிக்கள் ஜிசெலாவின் அப்பாவைத் தரதரவென்று இழுத்துச் சென்றுவிட்டனர். அவர் யூதராக இருந்தது முதல் குற்றம் எனில், இரண்டாவது குற்றம் அவர் போலந்து நாட்டுக்காரராகவும் இருந்தது. ``ஜெர்மனி ஜெர்மானியர்களுக்கானது மட்டுமே, யூதர்களுக்கு இடமில்லை’’ என்று சொல்லி அவரைக் கையோடு போலந்துக்கு நாடு கடத்தினர். அதற்குப் பிறகுதான் நாஜிக்கள் தங்கள் தவற்றை உணர்ந்துகொண்டனர். யார் வேண்டுமானாலும் யூதர்களை விரட்டியடிக்க முடியும். ஹிட்லர்  விரட்டுபவர் அல்லர்; அழிப்பவர். யூதர்கள் இல்லாத ஜெர்மனியல்ல, யூதர்கள் இல்லாத பூமிப்பந்தே அவர் விரும்புவது.

நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939

1939 தொடங்கும்போதே ஜெர்மனியின் எல்லைகளை இழுத்து மூடும்படி  உத்தரவு பிறப்பித்துவிட்டார் ஹிட்லர். கிட்டத்தட்ட அதே சமயத்தில் ஜெர்மனியை ஒட்டியுள்ள நாடுகளும் தங்களுடைய எல்லைகளை அடைத்துக்கொண்டுவிட்டன. ஹிட்லரின் நோக்கம், யூதர்கள் தப்பிவிடாமல் பிடித்து அவர்களை வதைமுகாம்களில் அடைத்து அழிப்பது. என்னதான் காவல் பலப்படுத்தப்பட்டிருந்தாலும் யூதர்கள் அங்கும் இங்குமாகச் சந்துகளைக் கண்டுபிடித்து நழுவிக்கொண்டுதானிருந்தார்கள். 1938 முதல் 1939 வரை இரு ஆண்டுகளில் மட்டும் ஐம்பது சதவிகித யூதர்கள் ஜெர்மனியிலிருந்து தப்பிவிட்டனர். இப்படித் தப்பியோடும் யூதர்கள் அருகிலுள்ள நாடுகளில்தான் அடைக்கலம் புகுந்தனர். தொடக்கத்தில் வாசலைத் திறந்து அவர்களை வரவேற்ற நாடுகள், பின்னர் தங்கள் அணுகுமுறையை மாற்றிக்கொண்டன. ஜெர்மானிய யூதர்கள் ஜெர்மனியின் பிரத்தியேகப் பிரச்னையல்லவா? எனவே, வருபவர்கள் எல்லோரையும் அனுமதிப்பதற்குப் பதில் ஒரு வரையறையை நிர்ணயித்துக்கொண்டு இத்தனை தலைகள் மட்டுமே என்று எல்லையை இழுத்துப்பிடித்துக்கொண்டன பல நாடுகள்.

அதே கப்பலில் ஜெரால்ட் கிரான்ஸ்டன் என்னும் ஆறு வயதுச் சிறுவனும் தன் அப்பாவுடன் அமர்ந்திருந்தான். ஜெரால்டுக்கு க்யூபாவும் தெரியாது, அமெரிக்காவும் தெரியாது. யூதர்கள், அகதிகள், நாஜிக்கள் ஒன்றுக்கும் பொருள் தெரியாது. இந்த ஊர் வேண்டாம், நாம் வேறிடம் போகலாம் என்று அப்பா கைபிடித்து அழைத்துச் சென்று புனித லூயிஸ் கப்பலில் ஏற்றிவிட்டபோது, ஜெரால்ட் கண்கள் விரிய ஆச்சரியப்பட்டான். கப்பலில் கிடைத்த வகை வகையான தின்பண்டங்களும் மாலை நேரங்களில் நடைபெற்ற நடனங்களும் திரையிடப்பட்ட சினிமாக்களும் ஜெரால்டைக் கவர்ந்திழுத்தன. இரண்டு வாரங்கள் இந்தக் கப்பலில் சென்றாக வேண்டும் என்று அப்பா சொல்லியிருந்ததை நினைத்து அவன் வருந்தினான். இன்னும் சில வாரங்கள் கூடுதலாக   இதில் இருக்கமுடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!

மொத்தம் அந்தக் கப்பலில் 900-க்கும் அதிகமான ஜெர்மானிய யூதர்கள் இருந்தனர். கப்பலின் கேப்டன் குஸ்தாவ் ஷ்ரோடர் பயணிகளின் உணர்வுகளை நன்கு அறிந்துவைத்திருந்தார். இது சாதாரணப் பயணமல்ல, பாவம் யூதர்கள் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு தப்பிவந்திருக்கிறார்கள், இவர்களிடம் இதமாக நடந்துகொள்ளுங்கள் என்று பணியாளர்களுக்கு அவர் அறிவுறுத்தியிருந்தார்.

வெள்ளிக்கிழமைகளில், கப்பலில் யூதர்கள் பிரார்த்தனை செய்துகொள்ளவும் ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தார். நீச்சல் குளங்களில் குழந்தைகளும் பெரியவர்களும் தங்கள் கவலைகளை மறந்து நீந்திக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ந்தார். ஒரு ஜெர்மானியரான அவர் இதில் எதுவொன்றையும் ஜெர்மனியின் மண்ணில் அனுமதித்திருக்க முடியாது. மீறினால் தண்டனை உறுதி என்று அவருக்குத் தெரியும். இது ஜெர்மானியக் கப்பல். ஆனால், இதைச் செலுத்திக் கொண்டிருப்பவர் ஹிட்லரல்ல, நான். என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்வரை யூதர்கள் இங்கே மனிதர்களாக மட்டுமே நடத்தப்படுவார்கள். அதனால்தான், வழிபாட்டுக்கு யூதர்கள் ஒன்றுகூடும்போது வரவேற்பறையில் மாட்டப் பட்டிருந்த ஹிட்லரின் உருவப்படத்தை அகற்றிவைத்தார் குஸ்தாவ். வேறோரிடத்தில் இருந்த ஹிட்லரின் மார்பளவுச் சிலை துணி கொண்டு மூடப்பட்டிருந்தது.
 
மே 27-ம் தேதி கப்பல் க்யூபாவை வந்தடைந்தது. ஜெரால்ட்டின் அப்பா மூட்டை முடிச்சுகளோடு தயாரானார்.  ஜிசெலாவின் குடும்பம் கப்பலை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாமல் எழுந்து கொண்டது. கப்பலில் இருந்த எல்லோருடைய மனநிலையும் கிட்டத்தட்ட இதுதான் - ஒரு பெரிய இடைவெளிக்குப் பிறகு சுதந்திரமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும், மிக முக்கியமாக இயல்பாகவும் அவர்களால் கப்பலில் வாழமுடிந்தது. இந்த வாழ்க்கை அமெரிக்காவில் கிடைக்க வேண்டும் என்பதே அவர்கள் அத்தனை பேரின் ஒற்றைப் பிரார்த்தனை.

க்யூப அதிகாரிகளுடன் உரையாடிவிட்டுத் திரும்பிய குஸ்தாவின் முகம் இறுகிக் கிடப்பதைப் பார்த்ததும் பயணிகளின் கனவு சட்டென்று வடிந்துபோனது. ``காத்திருங்கள், அனுமதி கிடைக்கும்’’ என்று அமைதிப்படுத்தினார் குஸ்தாவ். அடுத்த ஏழு நாள்களும் அவர்கள் அமைதியாகத்தான் காத்திருந்தனர். இறுதிவரை அமெரிக்க விசா கிடைக்க வேயில்லை. ``அப்பா, எப்போது இறங்குவோம்’’ என்றான் ஜெரால்ட். நீச்சல்குளமும் திரைப்படமும் நடனமும் அலுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது ஜிசெலாவுக்கு. ஏதேனும் சிக்கலா? பலர் அழ ஆரம்பித்துவிட்டனர். குஸ்தாவ் நிதானமிழக்காமல் பேசினார். ``சிக்கல்தான். க்யூபா நம்மைத் தரையிறங்க அனுமதிக்கவில்லை. அமெரிக்காவிடமிருந்து விசா பெறுவது சாத்தியமில்லை என்று சொல்லிவிட்டார்கள். பயப்பட வேண்டாம். நாம் நேராக அமெரிக்காவுக்கே சென்று விசா பெற்றுக் கொண்டுவிடலாம். நம்முடைய அடுத்த நிறுத்தம் ஃபுளோரிடா.’’

நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939

பயணம் ஆரம்பமானது. அதுவரை இருந்த உற்சாகம் காணாமல் போய்விட்டதை உணர்ந்தார் ஜிசெலா. அம்மா மட்டுமன்று, விதிவிலக்கில்லாமல் எல்லோருடைய முகங்களும் வாடிப்போயிருந்தன. குழந்தைகள் எங்கிருந்து, என்ன தெரிந்துகொண்டார்களோ தெரியவில்லை, அவர்களுடைய கூச்சலும்கூடக் குறைந்து விட்டது. நேரத்தைப் பிடித்துப் பிடித்துத் தள்ளியபடி ஒரு வழியாக அமெரிக்காவை வந்தடைந்தது கப்பல். மீண்டும் அனைவரும் உற்சாகத்துடன் தயாரானார்கள். வழக்கம்போல் குஸ்தாவ் முதலில் இறங்கி அமெரிக்க அதிகாரிகளுடன் உரையாடினார். `அப்பா, நம்மை மீண்டும் வீட்டுக்கே அனுப்பி விடுவார்களா’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக் கொண்டி ருந்தான் ஜெரால்ட். எல்லோருக்கும் சேர்த்தே பதிலளித்தார். பேச்சுவார்த்தை முடிந்து திரும்பிவந்த குஸ்தாவ். ``அமெரிக்கா நம்மை ஏற்றுக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை.’’

கட்டுப்படுத்தமுடியாமல் பலர் பெருங்குரலில் அழ ஆரம்பித்தனர்.  குழந்தைகள் பெற்றோர்களைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு வீறிட்டு அலறி னார்கள். குஸ்தாவ் அவர்களை ஆற்றுப்படுத்த முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தார். ஓவென்று கத்தியபடி எங்கிருந்தோ ஓடிவந்த ஒருவர் தன் மணிக்கட்டைக் கீறிக்கொண்டு துடிதுடிக்கக் கீழே விழுந்தார். பீய்ச்சியடிக்கும் ரத்தத்தை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தான் ஜெரால்ட். ஜிசெலா வெறித்த விழிகளுடன் இடிந்துபோய் அமர்ந்திருந்தார்.

``ஏன் அமெரிக்கா ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து விட்டது? யூதர்களை ஹிட்லர் வதைத்துக் கொண்டிருப்பது அவர்களுக்குத் தெரியாதா? எங்களுடைய வீடுகளை நாஜிக்கள் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டதும், கடைகளைச் சூறையாடியதும், குடியுரிமைகளை ரத்து செய்ததும், சொந்த நாட்டிலேயே அகதிகளாக மாற்றியதையும் அமெரிக்கா அறிந்து வைத்திருக்கவில்லையா?

ஃபிராங்க்ளின் ரூஸ்வெல்ட்டை மனிதாபிமானமிக்க தலைவர் என்றல்லவா உலகம் புகழ்கிறது? அவரால் ஏன் ஒரேயொரு கப்பலைக்கூட அனுமதிக்க முடியவில்லை? நேரடியாக அவருக்குக் கடிதம் எழுதியும்கூட ஏன் பதிலில்லை? ஹிட்லர் ஒரு சர்வாதிகாரி என்பது தெரிந்ததுதான். அவருக்கு வெறுப்பு அரசியல் என்பது இயல்பானதாக இருக்கிறது. ஆனால், ஜனநாயகத்தை உயர்த்திப்பிடிக்கும் அமெரிக்கா ஏன் மனிதர்களை வெறுக்கவேண்டும்? உயிர்தப்பி நிராயுதபாணிகளாக வந்து நிற்கும் எளிய மக்களை வெளியில் தள்ளிப் பூட்டு போடுபவர்களால் எப்படி ஜனநாயகம் குறித்துப் பேசமுடிகிறது? நாங்கள் அந்நியர்கள் என்பதால் ஜெர்மனி எங்களை வேட்டையாடுகிறது. `நீங்கள் அந்நியர்கள், அதனால் நீங்கள் வேட்டையாடப்படுவதை நாங்கள் வேடிக்கை மட்டுமே பார்ப்போம் என்கிறதா’ அமெரிக்கா? ஒருவேளை நாங்கள் கொல்லப்பட்டால் இந்த இருவரின் கரங்களிலும் ரத்தக்கறை கிட்டத்தட்ட சமமாகப் படிந்திருக்கும் அல்லவா?’’

நான் அகதி! - 12 - சபிக்கப்பட்ட பயணம் - 1939

குஸ்தாவுக்கும் புரியவில்லை. அவர் மீண்டும் கப்பலை ஐரோப்பாவை நோக்கித் திருப்பினார். ஆனால், ஜெர்மனிக்குத் திரும்பிப்போக அவர் விரும்பவில்லை. புறப்பட்டு ஒரு மாதம் கழிந்தபிறகு ஜூன் 17-ம் தேதி அங்குமிங்கும் சுற்றிவிட்டு, கடைசியில் பெல்ஜியத்தில் உள்ள ஆன்ட்வெர்ப் துறைமுகத்தை வந்தடைந்தார். பெல்ஜியம் அவர்களைத் திருப்பியனுப்பவில்லை. பயணிகள் தரையிறங்குவதற்கு அனுமதித்தது. ``யூதர்கள் மீண்டும் ஜெர்மனிக்குத் திருப்பியனுப்பப்பட மாட்டார்கள்’’ என்றும் உறுதியளித்தது. பெல்ஜியம்  போக, பிரான்ஸ், நெதர்லாந்து, பிரிட்டன் ஆகிய நாடுகளும் விரிவான பேச்சுவார்த்தைகளுக்குப் பிறகு யூத அகதிகளைத் தங்களுக்குள் பங்கிட்டு ஏற்றுக்கொள்ள முன்வந்தன. 288 பேர் பிரிட்டனுக்குச் சென்றனர். 224 பேரை பிரான்ஸும், 214 பேரை பெல்ஜியமும், 181 பேரை நெதர்லாந்தும் ஏற்றுக்கொண்டன. ஜிசெலாவின் குடும்பமும் ஜெரால்டின் குடும்பமும் பிரிட்டனைத் தேர்ந்தெடுத்தன. குஸ்தாவ் நியாயமான மனத் திருப்தியுடன் காலியான செயின்ட் லூயிஸ் கப்பலை ஜெர்மனிக்குக் கொண்டுசென்று சேர்த்தார்.

இருந்தும் சபிக்கப்பட்ட பயணம் என்றே வரலாறு இந்நிகழ்வை நினைவில் வைத்திருக்கிறது. காரணம், பிரிட்டனுக்குச் சென்றவர்கள் மட்டுமே பாதுகாப்பாக இருந்தனர் என்பதுதான். மற்ற நாடுகளை ஹிட்லர் போரிட்டு ஆக்கிரமித்துக்கொண்டபோது யூதர்கள் மீண்டும் நாஜிக்களால் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டனர். அவர்களில் பலர் வதைமுகாம்களுக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டனர். செயின்ட் லூயிஸ் கப்பலைச் சேர்ந்த மொத்தம் 254 யூதர்கள் போரிலும், விவரிக்கமுடியாத வதைகளாலும் கொல்லப்பட்டனர். அமெரிக்கா அன்று கப்பலை அனுமதித்திருந்தால் இந்த 254 மரணங்களைத் தவிர்த்திருக்க முடியும். அமெரிக்கா ஏற்க மறுத்த அகதிகள் அல்லது அமெரிக்காவால் மறைமுகமாகக் கொல்லப்பட்ட அகதிகள் என்று இவர்கள் இன்று நினைவுகூரப்படுகிறார்கள். பின்னர் யூதர்கள் தங்களுக்கென்று ஒரு தாய்நாட்டை உருவாக்கிக்கொண்டபோது அவர்களை அமெரிக்கா ஆதரித்ததும் இன்றுவரை அந்த ஆதரவு தொடர்வதும் நமக்கெல்லாம் தெரிந்ததுதான். ஆனால், இந்த ஆதரவு யூதர்களுக்கு மட்டும்தான், அகதிகளுக்கு அல்ல. சபிக்கப்பட்ட பயணங்கள் தொடர்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன. 

உயிர் தப்பி, கப்பலில் வந்துசேரும் அகதி களையெல்லாம் திருப்பியனுப்பிக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய உலகைக் கண்டால் ஹிட்லர் நிச்சயம் பெருமிதம் கொள்வார். ஹிட்லருக்குப் பிடித்தமான ஓர் உலகில்தான் நாம் அனைவரும் இன்று வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

- சொந்தங்கள் வருவார்கள்

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism