Published:Updated:

நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள் படைத்த உலகம்!

நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள்  படைத்த  உலகம்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள் படைத்த உலகம்!

மருதன்

நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள் படைத்த உலகம்!

மருதன்

Published:Updated:
நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள்  படைத்த  உலகம்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள் படைத்த உலகம்!

‘`எங்கள் பேருந்துகளை மக்கள் சுற்றி வளைத்துக்கொண்டார்கள். அவர்கள் போட்ட கூச்சலை வைத்துப்

நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள்  படைத்த  உலகம்!

பார்க்கும்போது அவர்கள் எங்களை வரவேற்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டோம். பலர் ஓடிவந்து எங்கள் கைககளில் சில பரிசுப்பொருள்களைத் திணித்தார்கள்.  சிலருக்குப் பேரீச்சம் பழங்கள் கிடைத்தன. சிலருக்குப் பாதாம் வகைகள். வறுத்தகடலையையும் உலர்ந்த திராட்சைகளையும் சிலர் கை முழுக்க அள்ளிக் கொண்டுவந்து அளித்தார்கள். திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியாக, பெரிய மாதுளம்பழங்களும் எங்களை வந்தடைந்தன.’’

கிறிஸ்டினா ஸ்க்வார்கோவுக்கு அது மறக்கமுடியாத ஒரு தினம். தன்னுடைய இரு கரங்களில் இரு குழந்தைகளைப் பற்றிக்கொண்டு பேருந்திலிருந்து மிரட்சியுடன் இறங்கிய கிறிஸ்டினாவின் அச்சம் சில நிமிடங்களில் முற்றாக வடிந்துபோய்விட்டது. விரைவில் அவர் முகத்தில் புன்னகையொன்றும் அரும்பியது. கடைசியாக இப்படி உலகை மறந்து மனம் முழுக்க நிம்மதி படர்ந்தது எப்போது? நினைவிலில்லை. அந்தத் தருணத்தை அவர் நிரந்தரமாகத் தன்னுடன் நினைவுகளில் தேக்கிவைத்துக்கொள்ள விரும்பினார்.

நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள்  படைத்த  உலகம்!

``என்னை இந்தப் புண்ணிய மண்ணில் இறக்கிவிட்ட இந்தப் பேருந்தை நான் என்றென்றும் மறக்கமாட்டேன். `நீ யார், இங்கே ஏன் வந்தாய்?’ என்று முறைக்காமல், என்னை வரவேற்ற இந்த மக்களை நான் மறக்கமாட்டேன். வரவேற்றதோடு நில்லாமல், நீண்டகாலம் பழகிய நண்பர்களைப் போல், ரத்தசொந்தங்களைப் போல் என்னென்னவோ அள்ளித்தரும் இவர்களுடைய வெளுத்த கரங்களை நான் என்றென்றும் நன்றியுடன் முத்தமிட விரும்புகிறேன். இவர்களுடைய ஆரவாரமான கூச்சல்கள் என் காதுகளில் எப்போதும் நிறைந்திருக்கவேண்டும். என் மனத்தின் இருளைப் போக்கடிக்கும் சக்தி இவர்களுடைய பிரதிபலன் பாராத பாசத்துக்கு மட்டுமே இருக்கிறது. என் வலிகளை, இழப்புகளை, அச்சங்களைப் போக்கும் வெளிச்சம் இவர்களுடைய புன்னகையிலிருந்து உதிப்பதைப் பார்க்கிறேன். இந்த இடத்தின் பெயர்கூட எனக்குத் தெரியாது. இவர்களுடைய மொழி எனக்கு அந்நியமானது. இவர்களுடைய கலாசாரமும் பண்பாடும் என்னுடையதைவிட மிகவும் வேறுபட்டவை. என் வாழ்நாளில் இவர்களுடைய பெயர்களைச் சரியாக நான் உச்சரிப்பேனா என்று தெரியாது. நான் ஓர் அகதி என்று இவர்களுக்குத் தெரியும். இருந்தும்  என் நடுங்கும் கரங்களில் செழிப்பான மாதுளம்பழங்களை வைத்து இவர்கள் அழுத்துகிறார்கள். இவர்களுக்கு என்னால் என்ன கைம்மாறு செய்துவிடமுடியும்?’’

1939-ம் ஆண்டு போலந்தின்மீது தாக்குதல் தொடுத்து இரண்டாம் உலகப் போரை அதிகாரபூர்வமாகத் தொடங்கிவைத்தது ஹிட்லர். ஜெர்மனியின் நீண்ட கொடுங்கரங்களிலிருந்து தப்பிப்பிழைக்க போலந்து மக்கள் நாலாபுறமும் சிதறியோடினர். அவர்களில் ஒரு பகுதியினர் சோவியத் யூனியனுக்குச் சென்றனர். பலர் அங்கிருந்தும் கிளம்பி மேற்கு ஆசியாவை நோக்கி விரைந்தனர். போலந்து மக்கள் மட்டுமல்ல, கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளைச் சேர்ந்த பலரும் போரின் பிடியிலிருந்து தப்ப மேற்கு ஆசிய நாடுகளையே தேர்ந்தெடுத்தனர். குறிப்பாக, எகிப்து, பாலஸ்தீன், சிரியா, இரான் ஆகிய நாடுகளே இவர்களுடைய முதன்மையான தேர்வுகளாக இருந்தன. காரணம் ஒன்றுதான். இந்த நாடுகள் மட்டும்தான் முகஞ்சுளிக்காமல் அகதிகளுக்காகக் கதவுகளைத் திறந்துவிட்டன.  கிறிஸ்டினா ஸ்க்வார்கோ ஒரு போலந்து அகதி. அவர் வந்திறங்கியது இரானில். பாவம், எப்போது சாப்பிட்டார்களோ என்று நினைத்து அவர் கரங்களிலும் அவருடன் வந்த மற்ற அகதிகளின் கரங்களிலும் உணவுப்பொருள்களைத் திணித்தவர்கள் பெர்ஷியர்கள்.

சாமானிய இரானிய பெர்ஷியர்கள். அவர்களுக்குப் போலந்து பற்றி என்ன தெரிந்திருக்கும்? யூதர்கள் குறித்தோ ஹிட்லரின் இனத் தூய்மைக் கோட்பாடு குறித்தோ அவருடைய அகண்ட ஜெர்மானியக் கனவு குறித்தோ அவர்கள் யோசித்திருக்கிறார்களா? நடைபெற்றுக்கொண்டிருப்பது ஒரு சாதாரண மோதலல்ல, மாபெரும் போர் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தார்களா? பேருந்து பேருந்தாக வந்து இறங்கும் அந்நியர்களைக் கண்டு அவர்கள் அச்சப்படவில்லையா? நீங்களெல்லாம் ஏன் எங்கள் நாட்டுக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறீர்கள் என்று ஏன் அவர்கள் வினாத் தொடுக்கவில்லை? எங்களுக்கு ஏற்கெனவே இருக்கும் பிரச்னைகள் போதாதென்று நீ வேறா என்று அவர்கள் சிடுசிடுக்கவில்லை. ஒருவேளை இங்கேயே நிரந்தரமாகத் தங்கி என் வளங்களை அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிடுவாயோ என்று அஞ்சவில்லை. உன்னைப் போன்றவர்கள் பெருகி என் வேலை வாய்ப்புகளைப் பறித்துவிட்டால் என்ன செய்வேன் என்று தயங்கவில்லை. நீ பயங்கரவாதியாக இருந்தால் என்ன செய்வது என்று கவலைப்படவில்லை. 

நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள்  படைத்த  உலகம்!

கிறிஸ்டினாவையும் அவரைப் போலவே பேருந்திலிருந்து நடுங்கியபடி இறங்கிய மற்ற அகதிகளையும் இரானிய பெர்ஷியர்கள் அகதிகளாகப் பார்க்கவில்லை. அந்தப் பெருங்கூட்டத்தை ஒரு சிறிய சொல்லுக்குள் அடக்கிவிடமுடியும் என்று அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லை. ``கிறிஸ்டினா அகதியா? அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தபடி வெறித்த கண்களுடன் நிற்கும்  அவரின் குழந்தைகளும் அகதிகளா? அடர்ந்த தாடி மீசையுடன் நிற்கும் ஆடவர்கள் அனைவரும் அகதிகளா? ஏதேனும் ஆபத்து நேர்ந்துவிடுமோ என்று அஞ்சி, கூட்டத்தோடு கூட்டமாகத் தங்களை மறைத்துக்கொள்ளும் இந்தப் பெண்களை அகதிகள் என்றா அழைப்பது? அது ஓர் அரசியல் சொல் அல்லவா? அவர்கள் நகமும் சதையுமான மக்கள். அவர்கள் மனிதர்கள். சக மனிதர்களாக நாம் செய்யவேண்டியதெல்லாம் ஒன்றுதான். அவர்களுக்கு நாம் அடைக்கலம் தந்தாகவேண்டும். பசித்திருக்கும் இந்த மனிதக்கூட்டத்துக்கு உணவு தேவைப்படுகிறது. சில பழங்களைப் பகிர்ந்துகொடுத்தால் குறைந்துபோய்விடுமா என்ன?’’

மக்கள் மட்டுமல்ல இரானிய அரசுமேகூட அகதிகளுக்கு முடிந்த உதவிகளைச் செய்துகொடுத்தது. அகதிகளுக்கான முகாம்கள் துரித கதியில் உருவாக்கப்பட்டன. உபயோகமற்ற, சிதிலமடைந்த கட்டடங்களில் மேஜை நாற்காலிகளை இழுத்துப் போட்டு மருத்துவர்களையும் செவிலியர்களையும் அமர வைத்தார்கள். அகதிகளுக்குத் நோய்த் தொற்று இருக்கிறதா என்பது ஆராயப்பட்டது. கிறிஸ்டினாவைப் போலன்றி பல போலந்து அகதிகள் உள்ளே நுழையும்போதே நடைப்பிணமாக வந்திருந்ததால் மக்களின் அன்பையும் மீறி அவர்கள் சரிந்து விழுந்தனர். பலர் நிற்கவும் திராணியற்று மெலிந்து கிடந்தனர். எலும்பும் தோலுமாகப் பலர் சுருங்கிப்போயிருந்தனர்.

`‘மர வேலைகள் செய்யும் அனுபவம் மிக்க நண்பர் ஒருவர் எனக்கு இருந்தார். அகதிகள் வந்துசேர்ந்த பிறகு இப்போது அவருக்கு வேறொரு வேலை கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்போது அவர் காலை முதல் இரவு வரை சவப்பெட்டிகளை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறார். சவப்பெட்டிக்கான தேவை குறைவதாகவே இல்லை. அவர் எத்தனை பெட்டிகளை உருவாக்கினாலும் போதவில்லை. ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது ஐம்பது புதிய பெட்டிகள் தேவைப்பட்டன’’  என்கிறார் கோலம் அப்துல் ராஹிமி.

நீ எத்தனை செலவு வைக்கிறாய் பார் என்று ஒருவரும் அகதிகளிடம் எரிந்துவிழுந்ததாகத் தெரியவில்லை. பெருகும் செலவுகளுக்கு என்ன செய்யலாம் என்று மட்டுமே யோசித்தார்கள். அதற்கொரு வழி கிடைத்தது. ``அகதிகளை ஏன் சுமைகளாக மட்டும் கருதவேண்டும்? நோயற்றவர்களும் திராணியற்றவர்களும்போக, பலர் திடகாத்திரமாகவும் இருக்கிறார்கள் அல்லவா? அவர்கள் இதற்குமுன்பு உழைத்துதானே பிழைத்துவந்தார்கள்? அதே வாய்ப்புகளை இங்கும் வழங்கினால் என்ன? அவர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தைக் கொண்டே அவர்களைப் பராமரிப்பது சாத்தியம் இல்லையா? தவிரவும், அவர்களும் வெறுமனே கூட்டுக்குள் அடைந்து கிடக்க வேண்டியிருக்காது அல்லவா?’’

நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள்  படைத்த  உலகம்!

இரானின் தலைநகரம் தெஹ்ரானிலும் அதற்கு வெளியிலும் உருவாக்கப்பட்டிருந்த முகாம்கள் தற்காலிகத் தொழிற்கூடங்களாக மாறின.  போலந்து அகதிகள் தங்களுக்குத் தெரிந்ததைச் செய்ய ஆரம்பித்தனர். ஒவ்வொரு அகதிக்கும் எதில் அனுபவம் இருக்கிறது என்பதைக் கேட்டறிந்து அதற்கேற்பப் பணிகளை வழங்கினார்கள். சிலர் இயந்திரங்களைப் பழுது பார்த்தார்கள். சிலர் சமையலில் இறங்கினார்கள். சிலர் காலணிகளை உருவாக்கினார்கள். சிலருக்குக் கட்டுமானப் பணிகள் ஒதுக்கப்பட்டன. விறகு வெட்டுதல், சுத்தப்படுத்துதல் என்று தொடங்கி ஒவ்வொருவருக்கும் செய்வதற்கு ஏதேனும் ஒன்றிருந்தது.

எல்லோரும் முகாம்களில் தங்கவைக்கப்படவில்லை. பலருக்குக் காத்திரமான கட்டடங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன. பழுதடைந்த கட்டடங்களைச் சீர்செய்து அவற்றில் அகதிகளைக் குடியமர்த்தினார்கள். இங்கு வசித்த போலந்துக் குடும்பங்களுக்கு தாம் ஓர் அந்நிய நாட்டில் இருக்கிறோம் என்னும் உணர்வே ஏற்படவில்லை. வேலைக்குப்  போவது, கடை வீதிகளுக்குச் செல்வது, பிடித்ததைச் செய்வது என்று இயல்பான ஒரு வாழ்க்கை முறைக்கு அவர்கள் மாறினர். போர் முடிவடையும்வரை காத்திருக்கவேண்டியதில்லை என்பதால் போலந்துக் குழந்தைகள் சேர்ந்து படிக்க, பள்ளிக்கூடங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. குடும்பத்திலுள்ள பெண்கள், ஆண்கள் இருவரும் பணிபுரிந்ததால் ஓரளவுக்கு வசதியாகவே அவர்களால் வாழமுடிந்தது. எந்த  அளவுக்கு என்றால் சிலர் சொந்தமாகத் தொழில் முயற்சிகளில் இறங்கி வெற்றிபெறவும் ஆரம்பித்துவிட்டனர்.

அப்போதும்கூட இரானிய மக்களிடமிருந்து எந்தவித எதிர்ப்பும் கிளம்பிவரவில்லை என்பதைக் கவனிக்கவேண்டியிருக்கிறது. ஆசியர்கள் எங்கள் வேலைகளைத் திருடிக்கொள்கிறார்கள், அந்நியர்கள் இங்கே தொழில் தொடங்கிச் செல்வத்தில் கொழிக்கிறார்கள், இஸ்லாமியர்கள் இங்கே வந்து அமெரிக்காவின் கலாசாரத்தை அழிக்கிறார்கள் என்று அமெரிக்கர்கள் இன்று கூச்சலிடுவதைப் போல் இரானியர்கள் ஒருவரும் அன்று பதறவில்லை. ``இதனால்தான் அகதிகளைச் சேர்க்கவேண்டாம் என்று சொன்னோம்’’ என்று ஒருவரும் கொடி பிடிக்கவில்லை. நம்முடைய புனித இஸ்லாமியப் பண்பாடு அகதிகளால் சீரழிந்துவிட்டது என்று மதவாதிகள் யாரும் வெறுப்பு அரசியல் வளர்க்கவில்லை. அரசை நம்பிப் பலனில்லை, வாருங்கள் நம் மண்ணில் பரவியிருக்கும் நச்சு வேர்களை நாமே அகற்றுவோம் என்று எந்தக் குழுவும் தடியைத் தூக்கவில்லை. அவர்கள் உழைப்பு, அவர்கள் சம்பாத்தியம், இதில் நாம் தலையிடுவதற்கு என்ன இருக்கிறது என்று அவர்கள் அமைதியாக ஒதுங்கி நின்றார்கள். போலந்து அகதிகளில் கணிசமானவர்கள் யூதர்கள் என்பதையும் யூத வெறுப்பு என்பது ஜெர்மனிக்கு மட்டுமே சொந்தமானதல்ல அது உலகம் தழுவியது என்பதையும் நாம் மறக்கக்கூடாது. ஆனால், இரானிய பெர்ஷியர்களை இந்த வெறுப்பும் தீண்டவில்லை.

இரானுக்கு வந்து சேர்ந்த போலந்து அகதிகளின் தோராய எண்ணிக்கை 1,16,000. நான் இருநூறு பேரை மட்டுமே எடுத்துக்கொள்வேன், இல்லை இல்லை நீ பெரிய நாடு, குறைந்தது இரண்டாயிரம் பேரை ஏற்கவேண்டும் என்றெல்லாம் வளர்ந்த நாடுகள் பல இன்று பேரம் பேசிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கும்போது ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமானோரை ஏற்று அரவணைத்த இரானும், இரானியர்களும் உலகின் இன்றைய பார்வையில் பல மடங்கு உயர்ந்து நிற்கிறார்கள்.

நான் அகதி! - 14 - மனிதர்கள்  படைத்த  உலகம்!

போலந்து அகதிகளுக்கு அரசாங்கத்திடமிருந்தும் ரெட் கிராஸ் போன்ற அமைப்புகளிடமிருந்தும் நன்கொடைகள் திரண்டு வந்துகொண்டிருந்தன. அவர்களோடு போட்டிபோட்டுக்கொண்டு சாமானிய மக்களும்கூட கம்பளி ஆடை, ரொட்டி, குழந்தைகளுக்கான விளையாட்டுப் பொருள்கள் என்று வீட்டிலிருந்து கொண்டுவந்து கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். இதனால் போலந்து அகதிகளால் இரானிய மக்களோடு எந்தவித சங்கடமும் இன்றி இயல்பாக ஒன்று கலந்து உறவாடமுடிந்தது. பெர்ஷியர்களின் பரிசுத்தமான நேசம் போலந்து அகதிகளை ஈர்த்தது என்றால், போலந்து அகதிகளின் உழைப்பும் அக்கறையும் பெர்ஷியர்களைக் கவர்ந்தன.

அகதிகள் தங்கள் இருப்பிடங்களைச் சுத்தமாக வைத்திருந்தது பெர்ஷியர்களைக் கவர்ந்தது. முகாமை வீடு போல் கருதி அகதிகள் அதை அழகுபடுத்தியிருந்ததையும் சுற்றிலும் பூச்செடிகளை நட்டுப் பராமரித்து வந்ததையும் கண்டு பெர்ஷியர்கள் மகிழ்ந்தனர்.  வீட்டுப் பணிகளுக்குப் போலந்துப் பெண்களை நியமிக்க பெர்ஷியக் குடும்பங்கள் ஆர்வம் செலுத்தின. அவர்களிடம் நேர்மையும் நேர்த்தியும் நிறைந்திருந்தன என்பது மட்டுமல்ல காரணம். போலந்துப் பழக்கவழக்கங்கள் குறித்து அந்தப் பெண்களிடம் பல கதைகள் கேட்டு அறிந்துகொள்ளலாம் அல்லவா? வேலை கிடக்கட்டும் வா என்று இழுத்து உட்கார வைத்து சைகையிலும் உடைந்த சொற்களிலும் பல கேள்விகளை பெர்ஷியப் பெண்கள் எழுப்பினார்கள். ``உன் நாட்டில் பெண்கள் எப்படித் தங்களை அலங்கரித்துக்கொள்வார்கள்? என்ன மாதிரியான ஆடைகளை அணிந்துகொள்வீர்கள்? மணி மாலைகள் அணியும் வழக்கமிருக்கிறதா? அழகு சாதனப் பொருள்கள் நிறைய பயன்படுத்துவீர்களோ? எனில் எப்படிப்பட்ட பொருள்கள்? நீங்கள் துணி தைப்பதில் வல்லவர்கள் என்கிறார்கள், எப்படிப்பட்ட ஆடைகளைத் தைப்பீர்கள்? தயவு செய்து எனக்குக் கற்றுக்கொடுக்கமுடியுமா?’’

மேற்கத்திய நாகரிகம் என்றால் என்ன என்பதை பெர்ஷியப் பெண்கள் போலந்துப் பெண்களிடமிருந்து விரிவாகக் கற்றுக்கொண்டனர். பெரும்பாலான சமயங்களில் பெர்ஷிய எஜமானிகளைக் காட்டிலும் பணியாற்றும் போலந்துப் பெண்கள் அதிகம் படித்தவர்களாக இருந்தனர். ஆனால், இது அவர்களுக்கிடையிலான உறவை எந்த வகையிலும் பாதிக்கவில்லை. மாறாக, வலுப்படுத்தவே செய்தது. இன்று உன்னிடமிருந்து ``நான் ஒரு புதிய விஷயத்தைக் கற்றுக்கொண்டேன், நன்றி. நான் உனக்கொன்றைக் காட்டுகிறேன் வா’’ என்று இழுத்துச் சென்று கற்றுக்கொடுத்தார்கள்.

இந்தப் பரிமாற்றம் முக்கியமான மனமாற்றத்தை இரு தரப்பிலும் ஏற்படுத்தியது.  யூத வெறுப்பு போலவே  இஸ்லாமிய வெறுப்பும் உலகம் தழுவியதுதான். போலந்து அகதிகளில் பலருமேகூட இந்த வெறுப்புக்கு இரையாகியிருந்தனர். இரானில் வந்து மாட்டிக்கொண்டோமே, இந்த இஸ்லாமியர்கள் நம்மை எப்படி நடத்துவார்களோ என்று அஞ்சியிருந்த போலந்து அகதிகள் அங்கே கிடைத்த அரவணைப்பைக் கண்டு வெட்கமடைந்தனர். இவர்களைத் தவறாக நாம் நினைத்துவிட்டோமோ என்று மனம் வருந்தினர். பெயரளவிலேயே, யூத வெறுப்புடன் இருந்த இரானியர்கள் போலந்து அகதிகளை நெருக்கத்தில் கண்டதும் தங்கள் நிலைப்பாட்டை மாற்றிக்கொண்டனர்.  மொழி, மதம், கலாசாரம், பழக்க வழக்கம் எதுவொன்றும் அவர்களைப் பிரித்துவைக்கவில்லை. நம்மிடம் பல வேறுபாடுகள் இருப்பது உண்மை. ஆனால், அருகருகே அமர்ந்து ஆளுக்கொரு கோப்பை தேநீர் அருந்தியபடி உரையாடும்போது இந்த வேறுபாடுகள் அனைத்தும் ஒவ்வொன்றாக முறிந்து விழுந்துவிடுகின்றன என்பதை அவர்கள் அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்தனர். இரு வேறு மக்கள் குழுவுக்கு இடையில் உரையாடல் மட்டுமல்ல, ஆரோக்கியமான நட்புறவும் சாத்தியம் என்பதை அவர்கள் கண்டுகொண்டனர்.

போர் முடிவடைந்த பிறகும், முகாம்கள் மறைந்துபோன பிறகும் போலந்து அகதிகள் பலர் இரானை விட்டு வெளியேறவில்லை. போலந்துப் பெண்கள் சிலர் பெர்ஷிய ஆண்களைத் தீவிரமாகக் காதலித்துக்கொண்டிருந்தனர். பெர்ஷியப் பெண்கள் முகாமில் வசிக்கும் போலந்து ஆண்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டு தெஹ்ரானில் ஒரு புதிய வாழ்வைத் தொடங்கியிருந்தார்கள். போலந்து அம்மாவுக்கும் பெர்ஷிய அப்பாவுக்கும் பிறந்த குழந்தைகளும், போலந்து அப்பாவுக்கும் பெர்ஷிய அம்மாவுக்கும் பிறந்த குழந்தைகளும் இரானிய மண்ணில் தவழ்ந்துசெல்ல ஆரம்பித்தன. மாறுபட்ட இரு உலகங்கள் ஒன்றிணைந்து ஒரு புதிய உலகைப் படைக்கமுடியும் என்பதற்கான அத்தாட்சி இந்தக் குழந்தைகள். அப்பாவிடமிருந்து ஒரு மொழியையும் அம்மாவிடமிருந்து இன்னொன்றையும் இந்தக் குழந்தைகள் கற்றுக்கொள்ளும். ஆனால், இருவருமே அகதி என்னும் சொல்லையும் அதன் பொருளையும் அந்தக் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கமாட்டார்கள்.

- சொந்தங்கள் வருவார்கள்