Published:Updated:

நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்

Use App
நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?
நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?

மருதன்

பிரீமியம் ஸ்டோரி

ரு தவளையைப்போல் கைகளையும் கால்களையும் பரப்பிக்கொண்டு கிடந்தது அந்த உடல். அந்த

நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?

அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிக்கு அருகில் மனிதர்கள் வசிக்கக்கூடிய ஒரே இடம் அகதி முகாம் மட்டும்தான் என்பதால் அந்த உடலுக்குச் சொந்தக்காரர் ஓர் அகதியாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்று யூகித்தார்கள். காவல் துறையினர் வந்து சேர்ந்தனர். உடலைச் சுற்றி சாக்பீஸ் கோடுகள் வரைந்து, படம் எடுத்துக் கொண்டார்கள். அது ஓர் ஆணின் உடல் என்பதை மட்டும்தான் உத்தரவாதமாகச் சொல்லமுடிந்தது. பத்திரிகையாளர்கள் பல கேள்விகளை வீசினார்கள். அவர் அகதியா? அவர் கொல்லப்பட்டிருக்கிறாரா? யார் கொன்றது? சீருடை அணிந்த அதிகாரிகள் எதற்கும் பதிலளிக்கவில்லை. உடலை அள்ளியெடுத்துக்கொண்டு கிளம்பி விட்டார்கள்.

அருகிலுள்ளவர்களிடம் பேச்சு கொடுத்தபோது சில தகவல்கள் கிடைத்தன. ஆம், அவர் அகதிதான். எந்த நாட்டிலிருந்து வந்தவர் என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், உள்ளூர் மக்கள் அவரைப் பார்த்திருக் கிறார்கள். நினைவிலும் வைத்திருக்கிறார்கள். காரணம், அவர் மனவளர்ச்சி குன்றியவர். அவரை யாரேனும் தாக்கியிருக்கலாம். அல்லது ஒரு கும்பல் அடித்துக் கொன்றிருக்கலாம். எதற்காக என்று தெரியவில்லை. ஆனால், உடலில் உள்ள காயங்களைப் பார்க்கும்போது நடந்திருப்பது கொலை என்பது உறுதியாகிறது. இது நடந்தது மானுஸ் தீவு என்னுமிடத்தில். உலகின் பார்வையிலிருந்து மிகத் தொலைவில் ஒளிந்துகிடக்கும் இந்தத் தீவு மர்ம மரணங்களுக்குப் பிரசித்தி பெற்றது. சில சமயம் உடல் கிடைக்கும், பல சமயங்களில் அதுகூடக் கிடைக்காது.

நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?

பெஹ்ரூஸ் பூச்சானி தற்சமயம் அடைபட்டுக்கிடப்பது இந்தத் தீவில்தான். ‘`இங்கே என்ன நடக்கிறது என்று கேட்கிறீர்கள். நான் எப்படி இருக்கிறேன் என்றும், நான் வசிக்கும் இடம் எப்படியிருக்கிறது என்றும் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறீர்கள். நான் நலம், இங்கு அனைவரும் நலம் என்று சம்பிரதாயமாக ஒரு வரி பதில் எழுதிப்போடும் நிலையில் நான் இல்லை. சாப்பிட்டு இரண்டு நாள்கள் ஆகின்றன. உறங்கியும் இரண்டு நாள்கள் ஆகின்றன. இதற்குமேல் மோசமடைய முடியாது என்னும் அளவுக்கு நிலைமை தீவிரமடைந்துவிட்டது. நான் சிறிது சிறிதாகச் சிதறிக் கொண்டிருக்கிறேன். நான் இருப்பது நரகத்தில். இந்த இடத்தை அப்படி மட்டும்தான் அழைக்கமுடியும். இந்த நரகம் என்னை ஒவ்வொரு நாளும் திடுக்கிடச் செய்கிறது.’’

பப்புவா நியூ கினியில் உள்ள மானுஸ் தீவில் இருந்து பெஹ்ரூஸ் பூச்சானி இந்தக் குறிப்பை எழுதியிருக்கிறார். நீண்டு நீண்டு செல்லும் அடர்ந்த கானகப் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய பகுதி மானுஸ் தீவு. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது ஜப்பான் இங்கே தனது ராணுவத் தளத்தை அமைத்துக்கொண்டது. போர் முடிந்தபிறகு, ஜப்பானியப் போர்க் கைதிகள்மீதான குற்ற விசாரணையை ஆஸ்திரேலியா இதே தீவில் மேற்கொண்டது. அன்று தொடங்கி இன்றுவரை ஆஸ்திரேலியாவின் செல்வாக்குக்கு உட்பட்ட ஒரு பிரதேசமாகவே மானுஸ் தீவு இருந்துவருகிறது. இந்தத் தீவை ஆஸ்திரேலியா எதற்குப் பயன்படுத்திக்கொள்கிறது தெரியுமா? தூக்கிப் போட முடியாத, அதே சமயம் பயன்படுத்தவும் முடியாத தட்டுமுட்டுச் சாமான்களைப் பாழடைந்த சரக்கு அறையில் கழித்துக் கட்டியிருப்போம் அல்லவா? தேவைப்படாத அந்நிய மனிதர்களை அப்படித்தான் மானுஸ் தீவில் வீசிக் கொண்டிருக்கிறது ஆஸ்திரேலியா. 

எங்களை மனிதர்கள் என்று ஆஸ்திரேலியா இன்னும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை என்கிறார் பெஹ்ரூஸ் பூச்சானி. நாங்கள் மனிதர்கள் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டால் பிறகு எங்களை அவ்வாறு நடத்தியாக வேண்டும்.   அது சாத்தியமில்லை என்பதால் எங்களை மனிதர் களுக்கும் விலங்குகளுக்கும் இடைப்பட்ட ஓரிடத்தில் ஆஸ்திரேலியா வைத்திருக்கிறது என்கிறார் அவர்.  ஆஸ்திரேலியா ஒரு முன்னேறிய நாடு. கலைகளை வளர்க்க அவர்கள் அதிகம் மெனக்கெடுகிறார்கள், நிறைய செலவு செய்கிறார்கள். அறிவார்ந்த விவாதங்களை வளர்த்தெடுக்கிறார்கள். தனித்துவமான கலாசாரத்தைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வெளியில் சென்று கேட்டுப் பாருங்கள், ஆஸ்திரேலியா ஓர் அழகான, பண்பட்ட, அமைதியான நாடு என்றுதான் எல்லோரும் சொல்வார்கள். ஆனால், ஆஸ்திரேலியா தனது இன்னொரு முகத்தை எங்களுக்கு மட்டுமே காட்டுகிறது என்கிறார் பூச்சானி. ``எது நிஜமான ஆஸ்திரேலியா? நீங்கள் காண்பதா அல்லது எனக்குத் தென்படுவதா?’’

பூச்சானி இரானைச் சேர்ந்த ஒரு குர்து. மேற்கு இரானில் உள்ள குர்து இன மக்களுக்கும் இரானிய அரசுக்கும் இடையில் நீண்டகாலமாகவே மோதல்கள் நீடித்துவருகின்றன.  குர்துகள் இரானை உடைத்து குர்திஸ்தான் என்னும் தனிநாட்டை உருவாக்கிவிடுவார்களோ என்பது இரானிய அரசின் அச்சம். எனவே போராளிகள், பொதுமக்கள் என்றெல்லாம் பிரித்துப் பார்க்காமல் குர்து மக்கள் அனைவர்மீதும் அறிவிக்கப்படாத போரொன்றை நடத்திவருகிறது இரான் அரசு. பூச்சானியின் நண்பர்கள் அனைவரும் இப்படித்தான் விரட்டிப்பிடித்து வேட்டையாடப்பட்டார்கள்.

நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?

அடிப்படையில் அவர் ஒரு பத்திரிகையாளர். கவிதைகளும் எழுதப் பிடிக்கும். ஆவணப்படம் எடுத்திருக்கிறார். இரான் தேசத்தைவிடவும் தேசியவாதப் போராட்டத்தைவிடவும் மனிதர்களின் உயிர் முக்கியம் என்று நினைப்பவர். மேற்கு ஆசிய அரசியல் குறித்து உள்ளூர்ச் செய்தித்தாள்களில் கட்டுரைகள் எழுதியிருக்கிறார். குறிப்பாக இரானில் நடைபெறும் வன்முறை நிகழ்வுகளை அச்சமின்றிப் பதிவு செய்திருக்கிறார். இரானிய அரசின் கண்மூடித்தனமான போர் குர்து மக்களை மட்டுமன்றி அவர்களுடைய கலாசாரத்தையும் சேர்த்தே அழித்துவிடும். சிறுபான்மையினரான குர்துகளின் உரிமைகள் காக்கப்படவேண்டும் என்று குரல் கொடுத்திருக்கிறார். குர்து என்றாலே துப்பாக்கியை உருவிவிடும் இரான், குர்துகளுக்காக எழுதும், போராடும், கவிதை தீட்டும் மற்றொரு குர்துவான பூச்சானியை விட்டுவைக்குமா? பூச்சானி கட்டம் கட்டப்பட்டார். சிறிது காலம் தலைமறைவாகி மறைந்துகிடந்தார். ஆனால் படைப்பூக்கமும் அதைவிட முக்கியமாகப் போராடும் குணமும் கொண்டிருந்த பூச்சானியால் ஒரு வாயில்லாப் பூச்சியாக ஒரு மூலையில் சுருண்டுகிடக்க முடியவில்லை. அதே சமயம் இரானில் இருப்பது ஆபத்தானது என்பதும் தெரிந்தது. எனவே இரானை விட்டு வெளியேற முடிவுசெய்தார்.

தென்கிழக்கு ஆசியாவைச் சுற்றிவந்த பூச்சானி இந்தோனேஷியாவுக்கு அருகிலுள்ள கிறிஸ்துமஸ் தீவு என்னும் பகுதிக்குப் படகில் சென்றார். இது ஆஸ்திரேலியாவுக்கு உட்பட்ட பிரதேசம். அமைதியான கங்காரு தேசம் தன்னை ஏற்றுக் கொள்ளும் என்று அவர் நம்பியது தவறாகிப்போனது. அவரால் ஆஸ்திரேலியாவில் கால் பதிக்க முடியவில்லை. ஆகஸ்ட் 2014-ல் கிறிஸ்துமஸ் தீவிலிருந்து அப்படியே அள்ளியெடுத்துவந்து மானுஸ் தீவில் கொண்டுவந்து போட்டார்கள். ஒரு மலைப்பாம்புபோல் அந்தத் தீவு அவர் உடலை இறுகப்பற்றி, சிறிது சிறிதாக விழுங்கத் தொடங்கியது. அதை முழு விழிப்புடன் அவர் உணர்ந்து கொண்டிருந்தார். அந்தச் சமயத்தில்தான் `தி கார்டியன்’ இதழிலிருந்து ஒரு தொடர்பு கிடைத்தது. ``நீங்கள் தங்கியிருக்கும் தீவு குறித்து எழுதமுடியுமா?’’ பூச்சானி உடனே ஒப்புக்கொண்டார். மானுஸ் தீவு குறித்த முதல் நேரடிப் பதிவு அவர்மூலமாக இந்த ஆண்டு நமக்குக் கிடைக்க ஆரம்பித்தது.

நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?

அக்டோபர் 28.  பூச்சானி எழுதுகிறார். ``கொடூரமான கனவுகள் என்னை உலுக்கி எழுப்பிவிட்டன. இந்தத் தீவுக்கு வந்தது முதல் இத்தகைய கனவுகளே எனக்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இரவும் பகலும் கலந்திருக்கும் இந்த நேரத்தில் இப்படி திடீரென்று விழித்தெழுவது கொடுமையானது. காரணம், எழுந்தவுடன் பசி வந்து ஒட்டிக்கொள்கிறது. இப்போது போனால்தான் காலை உணவு கிடைக்கும். உடனே எழுந்துகொள் என்று பசி எனக்குக் கட்டளையிடுகிறது. ஆனால், உடல் அசையக்கூட மறுக்கிறது. இன்னும் தூங்க வேண்டும். அப்போதுதான் உடல் பிழைத்திருக்கும். பசியா, உறக்கமா? இந்த இரண்டில் ஒன்றை நான் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும்.

என்னுடைய படுக்கைக்கு அருகில் ஓர் இராக்கிய அகதி படுத்துக்கிடக்கிறார். நடுத்தர வயது. அவர் ஏதோ முனகிக்கொண்டிருக்கிறார். அந்த முனகல் ஒலி சிறிது நேரத்தில் அலறலாக மாறுகிறது. இவ்வளவு பெரிய மனிதர் ஒருவர் வீறிட்டுக் கத்துவதைப் பார்க்க என்னவோ போலிருக்கிறது. அவருக்குப் பல ஆண்டுகளாகக் கண் வலி. கவனிப்பாரற்று அவர் அலறிக் கொண்டிருக்கிறார். இன்னொரு பக்கம், சூடானிலிருந்து வந்திருக்கும்  ஓர் அகதியைக் காண்கிறேன். அவர் உற்சாகத்துடன் என்னை அருகில் வரும்படி அழைக்கிறார். நான் எழுந்து அவரிடம் சென்றேன். அவர் தன்னுடைய பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு படத்தை எடுத்து எனக்குக் காட்டினார். அவரின் மகள்கள் அதில் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அவரை யாரோ மீண்டும் மானுஸ் தீவுக்கு இழுத்து வந்துவிட்டார்கள்  போலிருக்கிறது. அவரின் மனைவி மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கொல்லப்பட்டுவிட்டார். மகள்கள் இப்போது எங்கிருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. திடீரென்று அவர் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் என் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டார். ‘நமக்கு எப்போது விடுதலை கிடைக்கும்?’

அக்டோபர் 29. வேலியை ஒட்டியிருக்கும் பகுதியில் இலக்கின்றி நடந்துகொண்டிருக்கிறேன். மற்ற அகதிகளும் என்னைப்போலவே சுற்றிச் சுற்றி நடந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். சில சமயம் இரவு முழுக்க இப்படி நடந்துகொண்டிருப்பேன். முகாமுக்கு வெளியில் காவல்துறை வீரர்களும் கப்பல் படை வீரர்களும் ரோந்து போய் க்கொண்டிருக்கிறார்கள். நாங்கள் முகாமுக்குள் நடந்துகொண்டிருக்கிறோம். அவர்கள் முகாமுக்கு வெளியில் எங்களைக் கண்காணிப்பதற்காக நடந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய எண்ணிக்கை சமீபகாலமாக அதிகரித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கிறேன்.

நவம்பர் 1. நேற்றிரவுமுதல் அகதிகள் அனைவரும் துவண்டுபோய்க் கிடக்கிறார்கள். பசி, சோர்வு, தாகம். காலை ஏழு மணிக்கு ஜெனரேட்டர்கள் அனைத்தையும் நிறுத்தி விட்டார்கள். வெயில் சுட்டெரிக்கத் தொடங்கியது. ஏற்கெனவே பசியால் இருக்கும் அகதிகள் பொறுமையிழந்துவிட்டார்கள். பலருக்குக் கடும்கோபம். தள்ளுமுள்ளு, சண்டை, மோதல். ஓர் அகதி தன் மணிக்கட்டை அறுத்துக்கொண்டுவிட்டார். ரத்தம் வழிந்தோடுகிறது. அவர் தன் நெஞ்சிலும் காயம் ஏற்படுத்திக்கொண்டுவிட்டதைப் பார்க்கிறேன். நிறைய பேர் ஒன்றுசேர்ந்து கத்துகிறார்கள். நிறைய கூச்சல். நிறைய குழப்பம். சூடு அதிகரிக்கிறது.

அறைகளும் கூடாரங்களும் மனிதர்களால் நிரம்பி வழிகின்றன. பூச்சிகள்  என்மீது  ஏறுவதை உணர்கிறேன். அவை என்னைக் கடித்துத் தின்ன ஆரம்பிக்கின்றன. மின்சாரம் இல்லாததால் தண்ணீரும் நின்றுவிட்டது. கழிப்பறைகள் மேலும் அசுத்தமடைகின்றன. துர்நாற்றம் அறை முழுக்கப் பரவுகிறது. கைதிகளைச் சித்ரவதை செய்வதற்குச் சிறந்த கருவி இப்படிப்பட்ட கழிப்பறைதான். இந்த வாடை என்னைக் கொல்ல ஆரம்பிக்கிறது. அது என் தன்னம்பிக்கையைக்  குலைத்து என் தன்மானத்தை இழிவுபடுத்துகிறது. இந்த வாரம் நான் மிகவும் தளர்ந்துவிட்டேன். உறக்கமும் உணவும் இல்லை. நான் விழித்துக் கொண்டிருக்கிறேனா உறங்கிவிட்டேனா என்பதே தெரியவில்லை. எது நிஜம், எது கனவு என்பதைப் பிரித்தறியும் திறனை வேகமாக இழந்துகொண்டிருக்கிறேன்.’’

நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?
நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?

பெஹ்ரூஸ் பூச்சானியின் குறிப்புகளை வாசிக்கும்போது அவர் பலமுறை மனநோயின் விளிம்புவரை சென்று மீண்டிருப்பதை உணரமுடிகிறது. மானுஸ் தீவு அவர் உடலைவிட உள்ளத்தையே அதிகம் வதைத்திருக்கிறது. இந்த விநாடிவரை வதைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. பூச்சானி மட்டுமல்ல, தனிமையில் அமர்ந்து புகைப்படத்தைப் பார்த்துப் பார்த்துச் சிரிக்கும் சூடான்  அகதியும், வலியால் அலறிக் கொண்டிருக்கும் இராக்கிய அகதியும்கூட அடிக்கடி மனநோயின் பிடியில் சிக்கி மீண்டுகொண்டிருக்கிறார்கள்.

இவர்கள்  அனைவரும் ஒரே சமயத்தில் இருவேறு உலகில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த இரு உலகங்களும்  பிரிக்கமுடியாதபடிக்கு ஒன்றோடு ஒன்று கலந்துவிட்டன. பூச்சானியைப்போலவே அவர்கள் கனவுக்கும் நிஜத்துக்கும் இடையில் ஊசலாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். படுத்தால் இவர்கள் அனைவரும் ஒரே கொடுங்கனவைத்தான் தினமும் காண்கிறார்கள். அந்தக் கனவிலிருந்து அலறியபடி விழித்தால் இன்னொரு கனவு அவர்களை அணைத்துக்கொள்கிறது. அந்தக் கனவு முந்தையதைக் காட்டிலும் கொடூரமானதாக இருக்கிறது.

நான் அகதி! - 15 - நரகம் எப்படி இருக்கும்?

பூச்சானி உயிருடன் இருப்பதற்குக் காரணம் எழுத்து மட்டும்தான். ``எனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதை நான் மட்டும்தான் சொல்லமுடியும். எனவே நான் எழுதுகிறேன். நான் சொல்வதை யாரேனும் காது கொடுத்துக் கேட்கக்கூடும். குறைந்தபட்சம் வரலாற்றின் செவிகளையாவது என் வார்த்தைகள் சென்றடையும் என்று நம்புகிறேன்.’’
 
- சொந்தங்கள் வருவார்கள்

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு