Published:Updated:

தற்கொலைக் கூடங்கள்!

பதறவைக்கும் பள்ளி, கல்லூரி பயங்கரம்பாரதி தம்பிஓவியம் : ஹாசிப் கான், படம்: சொ.பாலசுப்பிரமணியம்

##~##

மார்ச் 29 - திருவள்ளூர் மாவட்டம், பெரியபாளையம் பொறியியல் மாணவர் வெங்கடேஷ், கல்லூரிக் கட்டணம் செலுத்த முடியாததாலும் 20-க்கும் மேற்பட்ட அரியர்களாலும் தன் உடலை பிளேடால் கிழித்துக்கொண்டு, தூக்கிட்டுத் தற்கொலை.

மார்ச் 28 - சென்னை அண்ணா பல்கலைக்கழகம் - பொறியியல் மாணவர் மணிவண்ணன் 26 அரியர்களால் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை.

மார்ச் 24 - நாமக்கல் மாவட்டம், கொண்டிசெட்டிப்பட்டி ப்ளஸ் டூ மாணவர் பொன்னுசாமி தேர்வு சரியாக எழுதாத பயத்தில் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை.

தற்கொலைக் கூடங்கள்!

மார்ச் 15 - நெய்வேலி அருகே மந்தாரக்குப்பம் தனியார் பாலிடெக்னிக் கல்லூரி மாணவர் ஜெயப்பிரகாஷ் கல்லூரி நிர்வாகம் தேர்வு எழுத அனுமதி மறுத்ததால், தூக்கிட்டுத் தற்கொலை.

மார்ச் 14 - கும்பகோணம் பத்தாம் வகுப்பு மாணவர் இத்ரீஸ், ஆசிரியர் 'அநாதைப் பயலே’ எனத் திட்டியதால், தூக்கிட்டுத் தற்கொலை.  

மார்ச் 7 - திருவையாறு அருகேயுள்ள கல்விராயன்கோட்டை 9-ம் வகுப்பு மாணவர் ரத்தினசபாபதி தேர்வில் ஒரு பாடத்தில் தோல்வி அடைந்ததால், விஷம் குடித்துத் தற்கொலை.

பிப்ரவரி 26 - திருவள்ளூர் மாவட்டம், பொன்னேரி 1 மாணவி ரோஹிணி, சக மாணவனுடனான நட்பைப் பள்ளியின் தாளாளர் பலர் முன்னிலையில் கொச்சைப் படுத்தியதால், ரயில் முன் பாய்ந்து தற்கொலை.

பிப்ரவரி 15 - உடுமலைப்பேட்டை ஏரிப்பாளையம் ப்ளஸ் ஒன் மாணவர் அனுஜ், தொடர்ந்து ஆசிரியர் திட்டி, அடித்துத் துன்புறுத்தியதால், தூக்கிட்டுத் தற்கொலை.

பிப்ரவரி 9 - சென்னை ஜி.கே.எம். காலனி பத்தாம் வகுப்பு மாணவர் லோகேஷ், தேர்வுப் பயம் காரணமாகத் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை.    

மிழகப் பள்ளிக்கூட வகுப்பறைகள் தற்கொலைக்கூடங்களாகி வருகின்றன. எல்.கே.ஜி-யில் தொடங்கி கல்லூரி வரை 15 வருட வகுப்பறை வாழ்க்கை, பிரச்னைகளை எதிர்கொள்ள சொல்லித் தரும் ஒரே தீர்வு... தற்கொலை மட்டும்தானா?

''இல்லை, அது கொலை செய்யவும் கற்றுத்தருகிறது. சென்னையில் ஒரு மாணவன், ஆசிரியையை வகுப்பறையிலேயே கொலை செய்தானே?'' என்கிறார் எழுத்தாளர் ஆயிஷா நடராசன். ''இன்றைய மாணவன் மீது சுமத்தப்பட்டு இருக்கும் அழுத்தம் மிகக் கொடுமையானது. எல்.கே.ஜி-யில் தொடங்கி இன்ஜினீயரிங் வரை எப்போதும் ஒரு மாணவனுக்கு படிப்பு, படிப்புதான். அதைத் தாண்டிய உலகம் அவனுக்குத் தேவை இல்லை என்று பெற்றோர்கள் நினைக்கின்றனர். விளையாட்டு, சினிமா, இலக்கியம், இசை... இப்படி இதர ஆர்வங்கள் அனைத்தும் பெற்றோர்களைப் பொறுத்த வரை படிப்பைக் கெடுக்கும்

தற்கொலைக் கூடங்கள்!

விஷயங்கள். ஏன் இந்தப் பதற்றம்? காரணம், அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகள் மீது லட்சக்கணக்கான ரூபாயை முதலீடு செய்துள்ளனர். போட்ட பணத்துக்கு ஒழுங்காக ரிட்டர்ன் வர வேண்டுமே என்ற பதைபதைப்பு அவர்களுக்கு. கல்லூரி முதலாளிகளும் கோடிக்கணக்கில் முதலீடு செய்துள்ளனர். அவர்களுக்கு ரிசல்ட் நன்றாக வந்தால்தான் கல்லூரிக்கு நற்பெயர் வரும், நல்ல ரிட்டர்ன் எடுக்கலாம். இடையில் மாணவன் சிக்கிக்கொள்கிறான்!'' என யதார்த்தம் சொல்கிறார்.

'இன்னைக்கு கஷ்டப்பட்டுப் படிச்சாதானே நாளைக்கு அவன் ஃப்யூச்சர் நல்லா இருக்கும்’ என்பதே மாணவர்களை நெருக்கும் பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் சொல்லும் காரணம். அப்படியானால், கடந்த 10 ஆண்டுகளில் பொறியியல் படித்த அத்தனை பேரின் ஃபியூச்சரும் இப்போது நன்றாக இருக்கிறதா? இல்லையே! பல்லாயி ரம் பொறியியல் மாணவர்கள் டேட்டா என்ட்ரி, பி.பி.ஓ. என 7,000-த்துக்கும் 8,000-த்துக்கும் அல்லாடுகின்றனர். ஏன் இந்த நிலை?

தற்கொலைக் கூடங்கள்!

''ஏனென்றால், ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும் ஒரு திறன் இருக்கிறது. 100 சி.சி. பைக்கை, 500 கி.மீ. வேகத்தில் ஓட்ட முடியாது. ஒரு பையனுக்கு ஒரு பாடம் ஒரு மணி நேரத்தில் புரிந்தால், இன்னொருவன் அதற்கு மூன்று மணி நேரம் எடுத்துக்கொள்வான். அது அவரவர் திறன் சார்ந்தது. இதைப் புரிந்துகொள்ளாமல், பொத்தாம்பொதுவாகப் 'படி படி’ என்றால் எப்படி முடியும்?'' என்று கேட்கிறார் நந்தகுமார். வருமான வரித் துறையின் துணை இயக்குநரான இவர், சிவில் சர்வீஸ் தேர்வில் வெற்றி பெற்றவர். ஆனால் 6-ம் வகுப்பு வரை பள்ளியில் படித்து இடைநின்றவர். பிறகு, 8, 10, 12 வகுப்புகளை தனித் தேர்வராக எழுதி, கல்லூரிப் படிப்பு முடித்து, சிவில் சர்வீஸ் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றவர்.  

''எனக்கு டிஸ்லெக்ஸியா என்ற கற்றல் குறைபாடு இருந்ததால், பள்ளிப் படிப்பை நிறுத்தினேன். பிறகு மெக்கானிக் ஷெட், சவுண்ட் சர்வீஸ், டி.வி. ரிப்பேர், ஜெராக்ஸ் கடை, கட்டுமானத் துறை, லாட்டரிச் சீட்டு விற்பனை, ஐஸ்க்ரீம் விற்பனை என ஏராளமான வேலைகள் பார்த்தேன். அந்த வேலைகள் தந்த பண்பும் முதிர்ச்சியும்தான் என்னை சிவில் சர்வீஸ் தேர்வுகளை எதிர்கொள்ள உதவியது. ஏனென்றால், அவை எதையும் நான் வேலையாக நினைத்துச் செய்யவில்லை. ஒவ்வொன்றையும் நான் நேரடியாகக் கற்றுக்கொள்வதற்கான பயிற்சியாகப் பார்த்தேன். ஆனால், நம் பெற்றோர்கள் மனதில் 'படிப்பு = வேலை’ என்றே பதிந்துவிட்டது. படிப்பு வேலைக்கானது மட்டும் அல்ல. அது அறிவு. இந்தப் பார்வை இல்லா ததன் விளைவுதான், ஒரு மெக்கானிக்கல் இன்ஜினீயர் தன் வண்டி ரிப்பேரானால், மெக்கானிக்கைத் தேடி ஓடுகிறார். ஒரு எலெக்ட்ரிக்கல் இன்ஜினீயர் வீட்டில் ஃப்யூஸ் போனால், எலெக்ட்ரீஷியனைத் தேடுகிறார். அப்புறம் படிப்பின் பலன்தான் என்ன?'' என்ற நந்தகுமாரின் கேள்விக்கு என்ன பதில் இருக்கிறது நம்மிடம்?  

பிள்ளைகளின் விருப்பம் அறியாமல் ஒரு படிப்பில் சேர்த்தால் என்ன நடக்கும் என்பதற்கு மணிவண்ணன் ஓர் உதாரணம். தருமபுரி மாவட்டத்தின் வறண்ட கிராமம் ஒன்றைச் சேர்ந்த இவர், ப்ளஸ் டூ-வில் 1,159 மதிப்பெண்கள் பெற்றவர். சென்னை அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் பொறியியல் படிப்பில் சேர்ந்தார். ஆனால், தமிழ் மீதும், தமிழ் இலக்கியம் மீதும்தான் அவரது முழு ஆர்வமும்.

தற்கொலைக் கூடங்கள்!

'தாய்ப்பால் வாசம்’ என்ற கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்ட அவரால், பொறியியல் படிப்பில் ஒட்ட முடியவில்லை. மூன்றாம் ஆண்டின் முடிவில் 26 பாடங்களில் அரியர்ஸ். மன அழுத்தம் உந்தித் தள்ளிய ஒரு கணத்தில் தற்கொலை செய்துகொண்டார்.

உண்மையில், இன்றைய மாணவனின் முக்கியத் தேவை, பிரச்னை வரும்போது நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளும் தைரியமும் தவறு செய்தால் துணிவுடன் தட்டிக்கேட்கும் நேர்மையும்தான். ஆனால் யதார்த்தம்? மாணவர்களின் மனம் எல்லாவற்றுக்கும் உடனடி முடிவை எதிர்பார்க்கிறது. ஃபாஸ்ட் ஃபுட்போல, இன்ஸ்டன்ட் காபியைப் போல உடனடித் தீர்வு கிடைக்கும் இடம்... மரணம்!

மாணவர் சங்கம், கல்லூரிகளில் நடக்கும் மாணவர் பேரவைத் தேர்தல், இலக்கிய மன்றம் என மாணவர்களைப் படிப்பின் சுமையில் இருந்து விடுவித்து, அவர்களைச் சமூகத்துடன் இணையச்செய்யும் எந்த அம்சமும் இன்றைய கல்வியில் இல்லை.

பொன்னேரியில் உள்ள தனியார் பள்ளி ஒன்றில் ப்ளஸ் ஒன் படித்த ரோஹிணி, தன் சக மாணவன் பார்த்திபனுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்ததைப் பார்த்த பள்ளியின் தாளாளர் மணிவண்ணன், பலர் முன்னிலையில் கொச்சைப்படுத்திப் பேசி இருக்கிறார். இதனால் மனம் உடைந்த இருவரும் ரயில்

தற்கொலைக் கூடங்கள்!

முன் விழுந்து தற்கொலை செய்துகொள்ள முடிவெடுத்துச் சென்றுள்ளனர். கடைசி நேரத்தில் பார்த்திபன் உயிர் பயத்தில் விலகிவிட, ரயில் ரோஹிணியைப் பிணமாக்கிவிட்டது. ''பத்தாங்கிளாஸ்ல, 451 மார்க் எடுத்தவ என் பொண்ணு. ஸ்கூல் ஃபர்ஸ்ட் வந்தவளை இப்பிடிச் சாகடிச்சுட்டாங்களே'' எனக் கதறும் ரோஹிணியின் தாய் கோமதியின் கதறலுக்குப் பதில் என்ன?

இந்தப் பிரச்னைகளின் அடிநாதம், கல்வி தனியார்மயமானதில் இருந்தே தொடங்குகிறது. பல கோடி ரூபாய் முதலீடு போட்டு கல்வியை வர்த்தகமாக மாற்றிய இவர்கள், இப்போது ஒரு பொறியியல் கல்லூரிச் சீட்டுக்கு 20 லட்சம் ரூபாய், ஒரு டாக்டர் சீட்டுக்கு 50 லட்சம் ரூபாய் என்று பகல் கொள்ளை அடிக்கின்றனர். இதை எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்காமல், போராடாமல் நமது சொத்துக்களை விற்று, இரவு பகலாக உழைத்து அந்தப் பணத்தை எல்லாம் அவர்களிடமே கொண்டுகொட்டுகிறோம். அவர்களோ நம் பிள்ளைகளைப் பிணங்களாக நமக்குத் திருப்பித் தருகின்றனர்.

அநீதியான கல்விக் கொள்ளை, பிள்ளைகள் மீதான பெற்றோர்களின் கௌரவக் கனவு, அழுத்தும் கல்விச் சுமை என இது ஒரு சங்கிலி வலைப் பின்னல். மாய மந்திரம்போல இதற்கு ஓர் இரவில் தீர்வு காண முடியாது. அதற்கு நீண்ட நெடிய போராட்டம் தேவை. அதை நம்மில் இருந்தே தொடங்குவோம்!

அடுத்த கட்டுரைக்கு