Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

தொடங்க 7 லட்சம் கோடி... முடிக்க 30 லட்சம் கோடி! நதிநீர் இணைப்பு நிஜத்தில் சாத்தியமா? #Analysis

ந்த நாட்டைக் காப்பாற்ற வேண்டுமென்றால், விவசாயமும், மக்களின் குடிநீர் தேவைகளும் பூர்த்தி செய்யப்பட வேண்டும். அதை நதிநீர் இணைப்பு மூலமாக மட்டும்தான் தீர்க்க முடியும் என்று நம்புகிறது மத்தியில் ஆளும் பா.ஜ.க அரசு. சில நாள்களுக்கு முன்பு மத்தியில் ஆளும் மோடி தலைமையிலான பா.ஜ. அரசு தேசிய நதிநீர் இணைப்பு திட்டத்துக்கான பணிகள் குறித்து ஆய்வு செய்து வருவதாக தெரிவித்திருக்கிறது. பசுமைப் புரட்சிக்கு பிறகு இந்த மண்மீது நிகழ்த்தப்பட இருக்கும் மிகப்பெரிய வன்முறை என்றே நதிநீர் இணைப்பு பற்றி சொல்வேன். ஏனெனில் பசுமைப் புரட்சியின் விளைவால் ரசாயன உரங்கள் விவசாயத்தில் ஏற்படுத்தியிருக்கும் மாற்றங்களைவிட, விளைவுகள் அதிகம்.  இந்த விளைவுகளுக்காக நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் செலவிட்டு வரும் நிதி அதிகம். 

காவிரி

நாம் நினைப்பதுபோல் இணைத்துக் கொள்ள நதிகள் ஒன்றும் தண்ணீர் குழாய்கள் அல்ல. அவை ஒரு சூழல் மண்டலம், கலாசார, பண்பாட்டின் அடையாளம். நதிகள் இந்த பூமிக்கு மிகப்பெரிய சூழல் சேவைகளை (Eco System Services) ஆற்றி வருகின்றன. நதிகள் சென்று கடலில் கலப்பது நதியின் உரிமை. இது நதிகளின் நன்மைக்காக மட்டுமில்லை. இந்த பூமியில் உயிர்கள் தழைத்து வாழவேண்டுமென்றால், நதிகள் கடலில் கலப்பதுதான் ஒரே வழி. இதைச் சூழல் அறிஞர்கள் நன்கு அறிவார்கள்.

நதிநீர் இணைப்பு அரசியல், பொருளாதாரம், நீரியல், சமூகவியல், பல்லுயிரியல், விலங்கியல், மானுடவியல், புவியியல், இயங்கியல், சூழலியல் என்று எந்த பார்வையில் பார்த்தாலும் தேவையற்ற, அவசியமற்ற மிகப்பெரிய மோசமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தப்போகும் திட்டம் என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

சர்வதேச நதிநீர்ப் பங்கீட்டு விதிகளின்படி (ஹெல்சின்கி விதிகள்), காவிரி நதியில் தமிழகத்திற்குள்ள உரிமை  "நீர்வழிப் பாதை உரிமை" (Lower Riparian Rights ). இப்படி தமிழகத்துக்கு முழு உரிமையுள்ள காவிரியிலிருந்து நியாயமாக வழங்க வேண்டிய நீரை வழங்காமல் கர்நாடகம் மறுத்து வருகிறது. சொல்லப்போனால் நமக்கான தண்ணீர்த் தேவையைவிட, சூழலுக்கு உகந்த ஆற்றீன் நீரோட்டத்தைத்தான் கேட்டு வருகிறோம். 

காவிரி நதிநீரைப் பெற்றுத்தராத மத்திய அரசுதான், தமிழகத்திற்கு உரிமையே இல்லாத கங்கை நீரைக் கொண்டு வந்து தரப்போகிறதா? அதுவும் உத்தரகண்ட், உத்தரப் பிரதேசம், ஜார்க்கண்ட், பீகார், மேற்கு வங்காளம், ஒடிசா, ஆந்திரா என ஏழு மாநிலங்களைக் கடந்து, கொண்டு வந்து தரப்போகிறதா? அப்படி கொண்டுவந்து தருவதற்கு அந்த அந்த மாநில அரசுகள் ஒத்துக்கொள்ளுமா?

இந்தியாவில், மாநிலங்களுக்கிடையே இதுவரை தீர்க்கப்படாமல் உள்ள தண்ணீர் வழக்குகளின் எண்ணிக்கை 26. உரிமையே இல்லாத கங்கையை கொண்டுவருவதாகச் சொல்வதன் மூலம் மத்திய அரசு சொல்ல வருவது என்ன? தமிழ் மக்களே, 'கவலைப்படாதீர்கள், உரிமையுள்ள காவிரிக்காக நீங்கள் ஏன் போராடுகிறீர்கள்? உரிமையில்லாத கங்கையை கொண்டு வந்து நாங்கள் தருகிறோம்' என்பதன் அர்த்தம்தான் இது.

நதிகளை இணைக்க வேண்டும் என்கிற குரல் ஏன் மற்ற மாநிலங்களில் இவ்வளவு உக்கிரத்துடன் ஒலிப்பதில்லை? தமிழகத்தில் மட்டும்தான் இந்த குரல் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. யார் யாரெல்லாம் நதிநீர் இணைப்பு (கங்கை - காவிரி இணைப்பு) குறித்து பேசுகிறார்களோ அவர்கள் தமிழ் மக்களின் உரிமைப் போராட்டத்தை தடுக்கிறார்கள் என்றுதான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஆந்திர நதிநீர் இணைப்பு திட்டம்

நதிநீர் இணைப்பும் பொருளாதார பார்வையும்:

இந்த நதிநீர் இணைப்புத் திட்டத்தின் முக்கிய அம்சங்களாக சொல்லப்படுவது இமயமலையிலிருந்து உருவாகும் 14 நதிகளை ஒன்றோடொன்றும், தீபகற்ப நதிகளை ஒன்றோடொன்றும் இணைப்பது. பிறகு ஓர் இடத்தில் கங்கை நதியுடன் காவிரியை இணைக்க வேண்டும் என்பதை முன்வைக்கிறது. இந்த திட்டத்திற்கு தற்போது சுமார் 7 லட்சம் கோடி செலவாகும் என்று சொல்லப்படுகிறது. உண்மையில் இது சாத்தியமா?

இன்றைய கணக்கின்படி நதிநீர் இணைப்புத் திட்டம் முழுவதையும் செய்துமுடிக்க சுமார் 20 லட்சம் கோடி செலவாகும், அதுவும் இனிவரும் ஆண்டுகளில் இன்னும் செலவுகள் அதிகமாகும். திட்ட செலவுகள் அதிகரிக்கும் என்பதற்கு நம் கண் முன்னாலிருக்கும் உதாரணம் கூடங்குளம் திட்டத்தின் அலகுகள் 1 மற்றும் 2. கூடங்குளம் திட்டம் ஆரம்ப நிலையில் ஒதுக்கப்பட்ட தொகை சுமார் 13 ஆயிரம் கோடி. ஆனால், திட்டம் முடியும்போது அதன் செலவு 22 ஆயிரம் கோடி. நதிநீர் இணைப்பு முழுவதையும் செய்து முடிக்கும்போது அதன் மொத்த செலவுகள் 30 லட்சம் கோடியைத் தொடலாம் என்று வல்லுநர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள்.

மேற்சொன்ன திட்ட செலவுகளைத் தவிர, இந்த திட்டம் அமைக்கப்படும்போது, கட்டப்படும் அணைகள், கால்வாய்கள் மற்றும் ஏனைய அடிப்படை கட்டுமானங்களைப் பராமரிப்பதற்கு (தூர்வாருவது, செப்பனிடுவது)  ஆண்டிற்கு சுமார் 2 லட்சம் கோடி வரை தேவைப்படும். மேலும், மத்திய காவல் படை போல் மத்திய நீர்வள பாதுகாப்பு படை அமைக்கப்பட்டு, நதிநீர் இணைப்பிற்காக கட்டப்பட்ட அனைத்து கட்டுமானங்களும், மத்திய நீர்வள பாதுகாப்பு படையின் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரப்படும். அப்படி செய்வதன் மூலம் மட்டுமே அந்தந்த மாநிலங்கள் தங்கள் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப அணைகள் கட்டுவதும், தங்கள் மாநிலத்தில் புதிதாக வரும் கால்வாய்களில் தங்கள் இஷ்டத்திற்கு செயல்படுவதையும்  கட்டுப்படுத்த முடியும். இந்த நீர்வளப் பாதுகாப்பு படைக்கு ஆகும் செலவுகள் தனி.

இவ்வளவு பணம் செலவழித்த பிறகும் நாடு முழுவதற்கும் தண்ணீரைக் கொண்டுபோய் சேர்க்கமுடியுமா என்றால் நிச்சயம் முடியாது என்பதுதான் பதிலாக வரும். நாட்டிலுள்ள அனைத்து நதிகள், ஏரிகள், குளங்கள், குட்டைகள் அனைத்தையும் தூர்வாரி சீரமைத்து, அதை ஆக்கிரமிக்கபடாமல் பாதுகாப்பதற்கு  30 லட்சம் கோடி ரூபாயில் 10 சதவிகிதத் தொகைதான் செலவாகும். தன்னார்வலர்கள் நிறைய பேர் சொற்ப தொகையில் நீர் நிலைகளை மீட்டிருவாக்கம் செய்து வருகிறார்கள். முதலில் அதைச் செய்யலாம். பிறகு,  அறிவியல் ரீதியாக நீர்நிலைகளை பாதுகாப்பது பற்றி  யோசித்து செயல்படலாம். 

மேட்டூர் அணை

நதிநீர் இணைப்புத் திட்டம் பொருளாதாரத்தில் பேரழிவைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கும்⁠⁠⁠⁠ என்பது உண்மை. மக்கள் இதன்பொருட்டு விழிப்போடு இருப்பது அவசியம். தண்ணீர் வருகிறதே என்பதால், கண்மூடித்தனமாக ஆதரவுக்கரம் நீட்டுவது, நாளைக்கு மிகப் பெரிய சூழல் பிரச்னைகளைக் கொண்டு வந்து நம்முன் நிறுத்தும். அன்று நாம் இருக்கிறோமோ இல்லையோ கண்டிப்பாக நம் சந்ததிகள் இருக்கும் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது.

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

Advertisement

MUST READ

Advertisement