ஆம்... அரசு வென்றது: வங்கியில் ஒருவர் மரணமும்... நாமும்!

குதிர்

பாபநாசம் அருகே திருப்பாலைத்துறை என்ற ஒரு ஊர் இருக்கிறது. அங்குள்ள சிவன் கோயிலில் ஒரு மிகப்பெரிய குதிர் இருக்கிறது. 16-ம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட குதிர் அது. குதிர் என்றால் தானியக் களஞ்சியம்... மக்கள் தங்களின் விளைச்சல்களை அதில் சேமித்து... தங்களுக்குத் தேவையானபோது எடுத்துப் பங்கிட்டுக்கொள்வார்கள். அங்கு மட்டுமல்ல, அப்போது அனைத்துத் தெருக்களிலும் இது போன்ற குதிர் இருந்தது. ‘அப்போது’ என்றால் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு அல்ல... சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு. இன்னும் சரியாகச் சொல்லவேண்டும் என்றால் 70ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. தெருவுக்குத் தெரு குதிர் இருந்தது. இப்போதும், நீங்கள் ஏதாவது உட்கிராமங்களுக்குப் பயணித்தால் குதிரின் எச்சத்தைப் பார்க்கலாம். தட்டையாகப் பார்த்தால், ‘குதிர்’ என்பதை வெறும் தானியக் களஞ்சியமாகப் பொருள் கொள்ளலாம். மானுடப் பார்வையில் பார்த்தால், ‘குதிர்’ ஒரு பண்பாட்டின் நீட்சி... மக்கள் மகிழ்வாகக் கூடி வாழ்ந்த... உழைத்த... சமமாகப் பங்கிட்டுக்கொண்ட பண்பாடு அது. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாகரிகம் அடைந்த மனிதன், முதலில் தழுவிக்கொண்ட கொடைப் பொருளாதாரத்தின் நீட்சிதான் ‘குதிர்’. 

"குதிர் பண்பாடு"

ஆம், மக்கள் கூடி பயிரிட்டார்கள்... வந்த அறுவடையை இதில் சேமித்தார்கள். தங்களுக்குத் தேவையானபோது பங்கிட்டுக்கொண்டார்கள். இதில், மக்கள்தான் பிரதானமாக இருந்தார்கள். தங்கள் சுக துக்கங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டனர். ஒத்திசைவு இருந்தது. அவர்களுக்கு, அந்த 40 குடும்பங்கள் வாழ்ந்த அந்தச் சிறு கிராமம்தான் உலகமாக இருந்தது. அவர்களுடைய அடிப்படைத் தேவைகளுக்கு அரசு தேவையில்லாமல் இருந்தது.

மீண்டும் சொல்கிறேன்... இது, எதுவும் பல்லாயிர ஆண்டுகளுக்கு முன் நிகழ்ந்தது அல்ல... 60, 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்தவைதான். பெருநகரத்திலேயே பிறந்து வாழ்ந்தவர்களுக்கு இதை நம்பக் கடினமாக இருந்தால்... தஞ்சைப் பகுதியின் உட்கிராமங்களுக்குச் சென்று பாருங்கள். இதன் படிமங்களைக் காணலாம்.  

சரி... மீண்டும் விஷயத்துக்கு வருகிறேன். இதைக் கண்ட நிறுவனங்கள், மக்கள் இவ்வளவு தற்சார்பாக வாழ்ந்தால்... எப்படி நாம் பொருட்களை விற்பது; எப்படி லாபம் ஈட்டுவது; நாம் லாபம் ஈட்டினால்தானே...  தொழிலாளிகள் நிறையப் பேருக்கு வேலை தர முடியும்; அப்போதுதானே, தேசம் வளர்ச்சி அடையும் என தங்கள் நலனையும், தேசத்தின் நலனையும் ஒன்றிணைத்து மந்திரச் சொற்களால் அரசிடம் பேசின. அந்தக் கிராமங்களுக்குள், நிறுவன நலன் சார்ந்த அரசு உள்ளே நுழைந்தது. வளர்ச்சி... தேச நலன்... பொருளாதார முன்னேற்றம் என வசீகரச் சொற்களால் மக்களுடன் உரையாடியது. 

அந்த உரையாடலின் நோக்கம், நீங்கள் உங்கள் ஊரைவிட்டு வெளியே வாருங்கள்... இந்த ஊர் மட்டும் அல்ல. இதற்கு அப்பாலும் உலகம் இருக்கிறது. அங்கு பாலாறும், தேனாறும் ஓடுகிறது. நகரங்களுக்கு நகரங்கள். நகரங்கள் மக்கள்தொகையால் வழிந்தோடுகிறதா..? சரி, ‘புதிய நகரங்களை உண்டாக்குங்கள்’ என்று திட்டங்களுக்கு அழகழகாகப் பெயர்வைத்து உள்வாங்கிக்கொண்டது. மக்கள் தங்கள் குதிர்களைவிட்டு வெளியேறினார்கள். அங்கேயே இருந்தவர்களுக்கும் குதிர் தேவையற்ற ஒன்றாக ஆனது. மக்கள் வேகவேகமாக நகரமயமானார்கள்... அவர்களின் புறத்தோற்றத்தைவிட... அகம், வேகமாக நகரமயமானது. 

“வெறும் நுகர்வோர்தான்!”

இதைத்தான் அரசும் நிறுவனங்களும் விரும்பின. மக்கள் மனம், நகர்மயமானால்தான்... அவர்களை வெறும் நுகர்வோராக மாற்ற முடியும் என காய்களை நகர்த்தின. காய் நகர்த்தல் மிகச்சரியாக இருந்தது. மக்கள்... நாம் மிக வேகமாக நுகர்வோர் மட்டும் ஆனோம். இப்போது நம் மனதில் எந்தக் குதிர் பண்பாட்டின் படிமங்களும் இல்லை. மூன்று தலைமுறை கால இடைவெளியில் நிகழ்ந்த இந்த மாற்றத்தில் நம் டியாக்சிரிபோனுக்லீயிக் அமிலமும் (D.N.A) நம் மூதாதையர்களின் நினைவைத் தொலைத்துவிட்டது. இப்போது நுகர்வோராக மாறித் தனித்தனியானோம். கூடி வாழ்ந்து... உழைத்து... மகிழ்ந்த நினைவைத் தொலைத்துவிட்டு நம் நலன், நம் வாழ்க்கையை மட்டுமே பிரதானமாக்கிக்கொண்டோம். இப்போது நிறுவனங்களுக்கும், அரசுக்கும் அசுர தைரியம் வந்தது. மக்களுக்குள் எந்த நெருக்கமும் இல்லை. சக மனிதன் மீது எந்த அக்கறையும் இல்லை. வாழ்க்கையை பந்தயமாக்கினோம். மனிதர்களும், அதை அப்படியே உள்வாங்கிக் கொண்டார்கள். இனி அவர்கள் கூடமாட்டார்கள். ‘நாம் நினைத்ததை நிகழ்த்தலாம்’ என்று நிறுவன நல அரசுகள் நினைத்தன. நிறுவனங்கள் உற்சாகமாகின; தங்கள் லாபத்துக்காக எந்த எல்லைக்கும் செல்லத் தயாராகின; தங்கள் செயல்களுக்கு ஒரு புனித முலாம் பூசின; எதிர்ப்பவர்களைத் தேச விரோதிகளாகச் சித்தரித்தன. தனியன் ஆகிப்போன நாமும் இதை நம்பத் தொடங்கினோம். 

நம்மின் இந்தச் செயல்பாடு அரசையும், நிறுவனங்களையும் மேலும் மேலும் உற்சாகம் கொள்ளச் செய்தன. தங்கள் விருப்பத்துக்கு ஏற்றவறு அனைத்தையும் நம்மீது திணிக்கத் தொடங்கின... நமக்கு இப்போது மூச்சுமுட்டத் தொடங்கியது... நமக்கு வலிக்கச் செய்தது. ஆனால், எப்படி எதிர்ப்பைக் காட்டுவது என்று தெரியாமல் திணறிப்போனோம். நாம்தான் ஏற்கெனவே தனியனாகி விட்டோமே...? மூச்சு முட்டினாலும் எப்படி வினையாற்றுவது என்று தெரியாமல்... நமக்குள்ளேயே நம்மைப் புதைத்துக்கொண்டோம். இப்போதும் பிறர் கடினங்கள், நமக்குப் பிரதானமாகத் தெரியாவில்லை... நாமே கஷ்டத்தில் இருக்கிறோம். 

இப்படித் தனித் தனியனாய் ஆகிப்போன நம்மிலிருந்து ஒரு கூட்டம், தஞ்சாவூர் பாபநாசத்தில் ஒரு தேசிய வங்கியில் வரிசையில் நின்றது. அப்போது, குதிரோட வாழ்ந்தும்... தன் மனதில் இன்னும் குதிர் பண்பாட்டின் எச்சங்கள் கொண்ட 70 வயது சுப்பிரமணியனும், அவர் மனைவி தையல்நாயகியும் பணம் எடுப்பதற்காக அந்த வங்கிக்கு வந்தார்கள்; வரிசையில் நின்றார்கள். சுப்பிரமணியன் அப்படியே சரிந்து விழுந்தார்; இறந்தார். தனியனாக ஆகிப்போன அந்தக் கூட்டம் பெரிதாக எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் தன் வேலையில் மூழ்கியது. 

ஆம்... இறுதியில் அரசு வென்றது!

“மக்கள் நலன் அரசே ஓர் இடைக்கால ஏற்பாடு” என்கிறார் மார்க்ஸ். சிலருக்கு மார்க்ஸ் பிடிக்காமல் இருக்கலாம். ஆனால், இந்த வாக்கியத்தில் புதைந்துள்ள அர்த்தம்... அனைவருக்கும் ஒரு பொறுப்பு உண்டாக வேண்டும்... ஒவ்வொருவரும் பிறர் நலனில் அக்கறை கொள்ள வேண்டும் என்பதாகும். ஆனால், இங்கு நிறுவனங்கள் நலன் சார்ந்த அரசு இருக்கிறது. அது, எப்போதும் மனிதன்... சகமனிதன் மீது அக்கறை கொள்வதை விரும்புவதில்லை!

ஹூம்... சொல்ல மறந்துவிட்டேன்... சுப்பிரமணியனுக்கு அடுத்த ஆளாக நாம் அந்த வரிசையில் நிற்கிறோம்.

- மு. நியாஸ் அகமது

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!