மணல் கொள்ளையரிடம் இருந்து ஆற்றைக் காக்கும் நிஜ ஹீரோக்கள்..! - நொய்யல் பாதுகாப்பு படை

“அன்னைக்கு விடியற்காலை 3 மணி இருக்கும். பயங்கரமான இருட்டு. நொய்யல் ஆற்றங்கரையோரம் உள்ள முள்ளு பத்தைக்குள்ள ஒளிஞ்சிருந்த நாங்க அந்தத் திருட்டுக் கும்பலைக் கண்டுபிடிச்சிட்டோம். நாங்க நாலுபேருதான்... அவுங்க ஒரு பத்து பதினைஞ்சு பேர் இருந்தாங்க. என்ன பண்றதுன்னே தெரியலை. குளிர்லயும் வேர்த்துப்போய்  உடம்பெல்லாம் வெடவெடங்குது. எங்க வாட்ஸ் அப் குரூப்ல தகவலைப் போட்டோம். எல்லாரும் அசந்து தூங்குற நேரம் அது. யாரும் முழிக்கல. எப்படியாவது அந்தத் திருட்டு கும்பலை பிடிச்சுறணும்னு எங்க எல்லாருடைய மனசும் கெடந்து அடிச்சுக்குது. படபடப்போடு எங்க டீம்லீடர் அண்ணனுக்கு போன் போட்டு தகவலைச் சொல்லிட்டோம். அவர் எங்க டீம்ல இருக்கும் எல்லாருக்கும் போன் பண்ணி தகவலைச் செல்லிட்டார். எல்லாரும் வந்துட்டாங்க. அந்தத் திருட்டு கும்பலைச் சுத்தி வளைச்சி போலீஸுகிட்ட ஒப்படைச்சோம். வழக்கம்போல நம்ம போலீஸ் பெரிசா எந்த ஆக்‌ஷனும் எடுக்கலை” பரத்தின் குரலில் அந்தப் படபடப்பும் பரபரப்பும் அப்படியே படிந்திருக்கிறது.  

இன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஃபேஸ்புக்கில் மட்டுமே போராடத்தெரியும் என்ற  வெகுஜன எண்ணத்தை துடைத்தெறிந்து நம்பிக்கை ஒளி வீசுகிறார்கள் ‘நொய்யல் பாதுகாப்புப் படையைச் சேர்ந்த’ இளைஞர்கள். நொய்யல் ஆறு... சிறுவாணியில் உற்பத்தியாகி காவிரியில் கலக்கும் கோவையின் மிக முக்கியமான நீர் ஆதாரம். கோவையை அடுத்து உள்ள ஆலந்துறை, மத்வராயபுரம் ஆகிய ஊர்களில், உள்ளூர் அரசியல்வாதிகளால் நொய்யல் ஆற்று மணல் தொடர்ச்சியாகத் திருடப்பட்டது. நொய்யல் ஆறு  குதறப்பட்டது. தாங்கள் சின்ன வயதில் துள்ளிக் குதித்து, குளித்து மகிழ்ந்த ஆறு...கரை புரள நீரோடிய ஆறு... மணல் கொள்ளையர்களின்   பிடியில் சிக்கி சீரழிவதை பார்க்க பொறுக்காத, அந்த இரு ஊர்களிலிருந்து தலா பத்து இளைஞர்கள் ஒன்று சேர  உருவானதுதான்  நொய்யல் பாதுகாப்பு படை.  இரவானதும் நொய்யல் ஆற்று காவலுக்குப் புறப்படும் இந்தப் படை, விடிந்துதான்  வீடு திரும்புகிறது. அவர்களின் ஒவ்வொரு நாள் பயணமும் திக்... திக்... பக்... பக்.!

கோவை

‘நொய்யல் பாதுகாப்புப் படை’யைச் சேர்ந்த இளைஞர்களிடம் பேசினோம். “இப்ப நொய்யல் ஆத்த பாக்குறதுக்கு என்னமோ மாதிரி இருக்குங்க. எத்தனை தலைமுறைக்குச் சோறு போட்ட ஆறு? சின்ன வயசுல நாங்களெல்லாம் இதுல எப்படியெல்லாம் கும்மாளம் போட்ருக்கோம் தெரியுமா? நொய்யல் ஆத்து முன்னாடி நின்னு  அதையெல்லாம் யோசிச்சி பாத்தா  எல்லாம் ஒரு கனவு மாதிரி தெரியுது. எங்களோட அடுத்த தலைமுறைக்கு இது  எதுவுமே கிடைக்காதேங்குற பயம் எங்களுக்குள்ள  வந்திருச்சி. அந்த அளவுக்கு இயற்கையை வேகமா வேட்டையாடுறாங்க. காசு வந்தா போதும்னு கணக்கு பண்ணுறாங்க. அந்தக் காசு மூலம் மறுபடியும் மணலையோ, தண்ணியையோ உருவாக்க முடியாதுங்கிற உண்மை அவுங்க யாருக்கும் தெரிய மாட்டேங்குது. உள்ளூர் அரசியல்வாதிகளும், முக்கியஸ்தர்களும் சேர்ந்து இந்தத் திருட்டு வேலையை செய்வதுதான் வேதனை.  முதல்ல  மாட்டு வண்டி, டாடா ஏஸ் மணல் அள்ளுனவங்க போகப்போக லாரி வச்சு அள்ள ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. போராட்டம் நடத்தியும், புகார் கொடுத்தும் ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லை. இதை எப்படியாவது தடுக்கணும். தடுத்தே ஆகணும்னு முடிவு பண்ணிதான் இந்தக் குழுவை ஆரம்பிச்சோம். பெரும்பாலும் எல்லாம் காலேஜ் படிக்கிற பசங்கதான். வழிநடத்த ஒரு சில பெரிய மனுஷங்களும் இருக்காங்க. மொத்தம் இருபது முப்பது பேர் இருக்கோம். ஷிஃப்ட் போட்டு  நைட் ரவுண்ட்ஸ் போவோம். ஒரு நாளைக்கு நாலு அல்லது அஞ்சுபேர் விடிய.. விடிய...  10 கிலோ மீட்டருக்கு ஆத்தை ரவுண்ட்ஸ் அடிப்போம். விடிஞ்சிதான் வீட்டுக்குப் போவோம்.   

நொய்யல் ஆறு
 

மணல் அள்ளும் திருடர்கள் எல்லாம் ரோட்டுல  தைரியமா நிப்பாங்க. நாங்க என்னமோ திருடனுங்க மாதிரி இருட்டுக்குள்ள ஒளிஞ்சிகிட்டு உட்காந்துருப்போம். அப்பதான் அவுங்களை கையும் களவுமாக பிடிச்சுக் கொடுக்க முடியும். ராத்திரி நேரத்துல என்ன வேணும்னாலும் நடக்கலாம்.  மணல் திருடனுங்க எங்களை எதுவேணாலும் செய்யலாம். எந்த இடத்துல  எந்த நேரம் யானை வரும்னு சொல்ல முடியாது. மாட்டிகிட்டா. எங்க உயிருக்கு உத்ரவாதம் கிடையாது. இவ்வளவு தடைகளையும் தாண்டிதான் நாங்க மணல் திருட்டை தடுக்க போராடிகிட்டு இருக்கோம். இதுவரைக்கும் மூன்று முறை மணல் திருடர்களைப் பிடிச்சுக் கொடுத்திருக்கோம். ஆனால், போலீஸ் பெருசா ஆக்‌ஷன் எடுக்க மாட்டேங்குது. காசு கொடுத்து அதிகாரிகளையெல்லாம் ”கரெக்ட்” பண்ணிடுறாங்க.  ஊர் மக்களும் எங்களுக்குப் பெருசா சப்போர்ட் பண்ண மாட்டேங்குறாங்க. ஏன்னா யாருக்காவது எதாச்சும் ஒரு பிரச்னைன்னா அந்த லோக்கல் அரசியல்வாதிங்ககிட்டதான் போய் நிக்கணும். அதனால பயப்படுறாங்க. ஆனால், நாங்க விடுறதா இல்லை. தொடர்ச்சியா போராடிகிட்டு இருக்கோம். இப்ப லாரிகள்ல மணல் அள்ளுறதை சுத்தமா தடுத்துட்டோம். ஆனால், முழுசா எங்களால முழுசா கன்ட்ரோல் பண்ண முடியல. போலீஸும், அதிகாரிகளும், எங்களுக்கு சப்போர்ட் பண்ணாதான் அது சாத்தியம்’’ என்று எல்லோரும் சொல்லி முடிக்க,  கூட்டத்திலிருந்து எழுந்த ஒரு இளைஞர்...

“மணல் திருடர்கள் எங்களை எப்படியாவது வீட்லயே உட்கார வைக்கணும்னு பாக்குறாங்க. யார்யாரோ போன் போட்டு மிரட்டுறாங்க. அதுக்கும் நாங்க அசரலைன்னா எங்க வீட்லபோய் பயமுறுத்திவிடுறாங்க. ஏன்டா உனக்கு இந்த வேலை? ஒழுங்கா படிச்சி ஒரு வேலைக்குப் போற வழிய பாருன்னு என்னைப் பெத்தவங்க மிரளுறாங்க. நான் படிச்சி ஏதோ ஒரு கம்பெனியில கைநிறைய சம்பாதிச்சா மட்டும் போதுமா? அதை வச்சி இந்த ஆத்துல தண்ணி வரவச்சிட முடியுமா? நம்ம நெலத்துல பயிர் தானா விளைஞ்சுடுமான்னு கேட்டேன். எங்க வீட்ல புரிஞ்சிகிட்டாங்க. ஆனால், எல்லா பேரன்ட்ஸும் அப்படி இல்லை. சில பசங்க அவுங்க அம்மா, அப்பாகிட்ட பயங்கரமா அடி வாங்கிகிட்டு கூட ரவுண்ட்ஸுக்கு வர்றாங்க. அதுக்காக அவுங்க அம்மா அப்பாவை குறை சொல்ல முடியாது. நம்ம மகனுக்கு ஏதாச்சும் ஆகிடுமோங்கிற பயமும் பாசமும்தான் அவுங்களை அப்படி செய்யச் சொல்லுது. ஆனால்,  மணல் திருடர்களை எது இப்படி  செய்யச் சொல்து? அதிகாரிகளை யாரு அதுக்குத் துணை போகச் சொல்லுது? என்று தீர்க்கமாக தன் கேள்விகளை முன் வைத்தார். 

தன் ஊருக்கு வெளியே எவ்வளவு பெரிய போராட்டத்தை வேண்டுமானாலும் எளிதாக முன்னெடுத்துவிடலாம். ஆனால், சொந்த ஊருக்குள் முக்கியஸ்தர்கள் என்ற போர்வையில் ஒளிந்திருக்கும் அயோக்கியர்களை எதிர்த்து போராடுவது என்பது பெரிய விஷயம். அதை துணிந்து செய்யும் இதுபோன்ற இளைஞர்கள்தான் ரியல் ஹீரோக்கள். ஒவ்வொர் ஊருக்குள்ளும் இதுபோல் பத்து இளைஞர்கள் திரண்டால் போதும். தமிழ்நாடு வான் மோதும்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!