வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 16:02 (02/08/2017)

கடைசி தொடர்பு:08:18 (03/08/2017)

ரேஷன் கடைகளை இல்லாமலாக்குமா சர்வதேச ஒப்பந்தங்கள்? முழுப் பின்னணி! #VikatanExclusive

ரேஷன்

டந்த ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் நாம் அனைவரும் ஒரு செய்தியைக் கடந்து சென்றிருப்போம். அந்தச் செய்தி நமக்கு அவ்வளவு சுவாரஸ்யமான செய்தியாக இருந்திருக்காது. அதைப் புரிந்துகொள்ளவும் கொஞ்சம் மெனக்கெட வேண்டியிருந்திருக்கும் என்பதால், நாம் பக்கங்களை வேகமாகப் புரட்டி நமக்குப் பிடித்த வேறுசெய்திகளில் கவனத்தைக் குவித்திருப்போம். அப்போது நமக்கு சுவாரஸ்யமற்ற... புரிந்துகொள்ள கொஞ்சம் சிரமப்பட வேண்டியிருந்த செய்திக்கும், இப்போது ரேஷன் கடைகள் இல்லாமல்போகும் என்று உலவும் செய்திக்கும் மிக நெருங்கிய தொடர்பிருக்கிறது. ஏன், அந்தச் செய்திக்கும் நம் உணவுத் தட்டுக்குமே தொடர்பிருக்கிறது! அந்தச் செய்தி இதுதான், 'உலக வர்த்தக மையத்தின் - வணிக வசதி ஒப்பந்தத்துக்கு, அமைச்சரவை அனுமதியளித்தது.' இதைத் தட்டையாகப் பார்த்தால், ஏதோ ஒரு ‘வணிக ஒப்பந்தம்’ என்பதுபோலத் தோன்றும். ஆனால், இதைக் கொஞ்சம் ஊடுருவிக் குறுக்குவெட்டாக ஆராய்ந்தால் புரியும், அந்த ஒப்பந்தம் நேரடியாக நம் உணவுத் தட்டில் கைவைக்கிறது என்று.

‘சர்வதேச ஒப்பந்தமும் சந்தைப் போட்டியும்!'

‘சமமான சந்தைப் போட்டியை உருவாக்குங்கள்’ - இதுதான் அந்த ஒப்பந்தம் கோருகிறது. அதாவது, தேச எல்லைகளைக் கடந்து நிறுவனங்கள் ஏற்றுமதி - இறக்குமதி செய்ய, சட்டங்களைச் சுலபமாக்குங்கள். சட்டத்திருத்தம் கொண்டுவாருங்கள்... இன்னும் நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், 'அரசு வேடிக்கை மட்டும் பார்க்கட்டும்; தேவைப்படும்போது பெரு நிறுவனங்களுக்கிடையே ஏற்படும் தாவாக்களை மட்டும் தீர்க்கட்டும். மற்றதையெல்லாம் சந்தையே தீர்மானித்துக்கொள்ளட்டும்' என்கிறது அந்த ஒப்பந்தம். இன்னும் சுலபமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், 'நிறுவனங்களுடன் அரசு போட்டியிடக் கூடாது' என்கிறது. 

'அரசு வேடிக்கை மட்டும் பார்க்கட்டும்... சந்தை தீர்மானித்துக்கொள்ளும்'

அதாவது, ‘X' என்ற சர்வதேச நிறுவனம், ஒரு விளைபொருளை உற்பத்தி செய்து சந்தைக்குக் கொண்டுவர 1,000 ரூபாய் செலவாகிறது. அதை 1,500 ரூபாய்க்கு விற்கிறார் என்று வையுங்கள். அதே பொருளை நம் உள்ளூர் விவசாயி உற்பத்தி செய்ய நம் அரசாங்கம் 500 ரூபாய் வரை மானியம் கொடுக்கிறதென்றால், நம் உழவனுக்கு 500 ரூபாய்தான் செலவு... உற்பத்தியை 700 ரூபாய்க்கு விற்றாலே லாபம்தான். அதுமட்டுமல்ல, நம் அரசாங்கமே உழவனிடமிருந்து உற்பத்தியைக் கொள்முதலும் செய்துகொள்ளும். அதனால், நம் உழவன் சந்தைப் போட்டியிலிருந்து விலகியும் இருக்க முடியும். இதைத்தான் கூடாது என்கிறது அந்த ஒப்பந்தம். 'சந்தையில் சமமான போட்டியிருக்க வேண்டும். அதனால், உழவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் பல்வேறு மானியங்களையும், கொள்முதலையும் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்' என்கிறது உலக வர்த்தக மையத்தின் - சர்வதேச வணிக ஒப்பந்தம்.

கேள்விக்குறியான உணவு உத்தரவாத சட்டம்!

உலக வர்த்தக அமைப்புஇது கடந்த சில ஆண்டுகளாக விவாதிக்கப்பட்டு வடிவம்பெற்ற ஒப்பந்தமல்ல. வர்த்தக அமைப்பின் தாய்க் கழகமான, உலகப் பெருஞ்சந்தைக்கான பொதுவரி ஒப்பந்தம் (General Agreement on Trade and Tariff) அமைப்பு தொடங்கப்பட்டபோதே விவாதிக்கப்பட்ட ஒப்பந்தம் இது. இந்த ஒப்பந்தம் ஒரு தேசத்தின் உணவு இறையாண்மையையும், உணவுப் பாதுகாப்பையும் பாதிக்கும் என்று விவாதிக்கப்பட்டது. இந்த ஒப்பந்தத்தின் கீழ் விவசாயத்தைக் கொண்டுவரக் கூடாது என்று 1955-ம் ஆண்டு முடிவு எட்டப்பட்டது. ஆனால், வளர்ந்த வல்லாதிக்க அரசுகளுக்கு வளரும் நாடுகளின் உணவு இறையாண்மைமீது என்ன கவலை...? அது தொடர்ந்து அழுத்தம் கொடுத்து 1988 காலகட்டத்தில், விவசாயத்தையும் சந்தைப் போட்டிக்குள் இழுத்து வந்தது. ஆனால், இந்தியா தொடர்ந்து இதைக் கடுமையாக எதிர்த்துவந்தது. குறிப்பாக 2013-ம் ஆண்டும் உலக வர்த்தக அமைப்பின் அமைச்சரவை அளவிலான கூட்டம் பாலியில் நடந்தபோது, வணிக வசதி ஒப்பந்தம் மற்றும் உணவுப் பாதுகாப்பு குறித்து விவாதிக்கப்பட்டது. 

'வாங்கும் திறனற்றவர்கள் சந்தைக்குத் தேவையற்றவர்கள்'

'இந்தியா சந்தைப் போட்டிக்குள் உணவையும் கொண்டுவந்தால், வறியவர்கள் உணவு இல்லாமல் பாதிக்கப்படுவார்கள். உணவு இறையாண்மை பாதிக்கப்படும். எனவே, தொடர்ந்து விவசாயத்துக்கு மானியம் அளிக்க அனுமதிக்க வேண்டும். அதுபோல, உணவுப் பொருள்களை விவசாயிகளிடமிருந்து கொள்முதல் செய்துகொள்ளவும் அனுமதியளிக்க வேண்டும்' என்று இந்தியா கோரியது. இதற்கு சீனாவும், சில தென் அமெரிக்க நாடுகளும் துணை நின்றன. ஆனால், வளர்ந்த நாடுகள் இந்தக் கோரிக்கையை எதிர்த்தன. 'சந்தையை சமமாக்கித் தரவேண்டும் அதற்கேற்றாற்போல  உள்நாட்டுச் சட்டங்களைத் திருத்த வேண்டும்' என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தன. அழுத்தங்களைக் கொடுத்தது. அந்த அழுத்தத்துக்கு அடிபணிந்துதான், நாம் முதல் பத்தியில் பார்த்ததுபோல வணிக வசதி ஒப்பந்தத்துக்கு  நம் அமைச்சரவை அனுமதியளித்தது.

வரும் டிசம்பர் மாதம் உலக வர்த்தக அமைப்பின் 11-வது அமைச்சரவை அளவிலான கூட்டம் அர்ஜென்டினா-வின் தலைநகரமான புவெனஸ் ஐரிஸ்-ல் நடக்கிறது. அந்தக் கூட்டத்தில், 'வணிக வசதி ஒப்பந்தத்துக்கு ஏற்றாற்போல நாங்கள் எந்த அளவுக்கு சட்டத் திருத்தம் கொண்டு வந்திருக்கிறோம்' எனச் சில முன்னேற்றங்களைக் காட்ட வேண்டும். அந்த முன்னேற்றம்தான் அண்மையில் ரேஷன் கார்டுகள் ரத்து குறித்து அரசிதழில் வெளியிடப்பட்ட சில விதிமுறைகள்! 

'புதிய இந்தியாவில் இருக்கிறோம்'

ரேஷன்

இன்னும் எத்தனை நாள்களுக்குத்தான் மானியம், ரேஷன் கார்டு என்று பேசிக்கொண்டிருப்பீர்கள்... தேசம் முன்னேறிவிட்டது... ‘Give It Up’ என்கிறீர்களா...? இந்தத் தரவுகளைப் பார்த்துவிட்டுக் கொஞ்சம் பேசுங்கள்...  இந்தியாவின் மாதிரி  ஆய்வுப்படி, 1983 தொடங்கி 2009 வரையிலான காலகட்டத்தில் சாமானிய இந்தியன் உண்ணும் உணவில் உள்ள கலோரி மற்றும் புரோட்டீன் அளவு குறைந்துகொண்டே வந்திருக்கிறது. அதுபோல, ஊட்டச் சத்தின்மையில் இந்தியா, சஹாரா பாலைவனத்தை ஒட்டியுள்ள தேசத்தைவிட மோசமாக இருக்கிறது. இப்படியான தேசத்தில் பொது விநியோக மையம்தான் சாமானியர்களின் ஒரே நம்பிக்கையாக இருக்கிறது. அதை அழிக்கத் திட்டமிடுதல் அல்லது அதை அழிக்கத் திட்டமிடுபவர்களுடன் கரம் கோத்தல் என்பது மிக மோசமான விளைவுகளைத்தான் தரும். அப்படியான விளைவுகளைத் தரத்தான் நம் அரசு விரும்புகிறதா...?

புதிய இந்தியாவோ அல்லது பழைய இந்தியாவோ... மக்கள் மகிழ்வாக, ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டுமென்றால், உணவு இறையாண்மையும் உணவுப் பாதுகாப்பும் மிக முக்கியம்! அதைச் சிதைத்துவிட்டு எதை எழுப்பினாலும், அது உள்ளீடற்ற கூடாகத்தான் இருக்கும். ஒப்பனைகள் பூசிய வெறும் கூடாகத்தான் இந்தியாவைக் காட்சிப்படுத்த நம் அரசுகள் விரும்புகிறதா...?

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்