Published:Updated:

‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’

‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’
பிரீமியம் ஸ்டோரி
‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’

‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’

‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’

‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’

Published:Updated:
‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’
பிரீமியம் ஸ்டோரி
‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’

‘ராஜீவ் கொலை: மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளும் பிரியங்கா நளினி சந்திப்பும்’ என்ற தலைப்பில் நளினி எழுதி, பத்திரிகையாளர் பா.ஏகலைவன் தொகுத்த நூலின் 6-ம் பகுதி இது.

இந்தப் புத்தகம் பேசுகிறதா? இல்லை இந்தப் புத்தகத்தினுள் நான் பேசுகின்றேனா என்ற வியப்பு எனக்குள்.

என் மீது வீசப்பட்ட கொடிய வார்த்தைகள் எவ்வளவு? கொடை சாய்ந்துபோகும் அளவுக்கு திணிக்கப்பட்ட அவமானங்கள் எவ்வளவு? என்னை நானே அறியாதபடி என் முகம் முழுக்கக் கட்டுக்கதைகளாக சேறு பூசப்பட்டிருந்ததே, ஏன்? என்றோ செத்துப் போனவள் இன்று இந்தப் புத்தகத்தில் பேசுகிறாளே எப்படி என்று எனக்குள் ஆயிரமாயிரம் கேள்விகள். வேட்டையாடும் விலங்குகளுக்கு மான் என்ன அப்பாவி என்றா தெரியும்? சி.பி.ஐ.யின் சிறப்புப் புலனாய்வுக்குழுவின் செயலையும் நான் அப்படித்தான் பார்க்கின்றேன். அவர்கள் நீதியைவிட அநீதியின் மீதே அதிகம் ஆசைப்பட்டார்கள். நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே அதிகம் கட்டிக்கொண்டு காதலித்தார்கள். அதனால் அவர்கள் வீசிய வார்த்தைகளைப் பற்றியோ, சூட்டிய கதைகளைப் பற்றியோ எனக்கு வருத்தமோ, கவலையோ இல்லை. ஆனால், உடனிருந்தே உலை வைத்தவர்களை நினைத்துத்தான் வேதனைப்படுகிறேன். அப்பாவி எனத் தெரிந்தே என் மீது அழுக்குச் சேற்றைவாரி பூசியவர் களுக்காக வெட்கப்படுகிறேன். நினைத்துப் பார்க்கும்போதே நெடுந்துயரம் என்னைப் பிடித்தாட்டுகிறது. எல்லாவற்றையும் இந்தப் புத்தகத்தின் உள்ளே இறக்கிவைக்க முடிய வில்லை. இதில் உள்ள ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு யுகத்தின் கதை சொல்லும். என் வேதனை உங்களையும் தாக்கிவிடக் கூடாதல்லவா?

‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’

2000-ம் ஆண்டு எனக்கு மட்டும் தண்டனை குறைப்பு நடந்தது. 2003-ம் ஆண்டு வரை என் வாய் கட்டப்பட்டு இருந்தது. அதன் பிறகு சில வருடங்கள் எனக்கு நானே வாய்கட்டி மௌனமாக இருந்து கொண்டேன். மிக நெருக்கடியான காலகட்டங்களில்கூட நான் ஏதும் பேசவில்லை. கணவர் உட்பட மூவருக்கு தூக்குக்கயிறு ஊசலாடியபடியே இருந்தது. அந்த நாட்களில் மூவர் கழுத்துகளையும் சுற்றி இருந்த தூக்குக்கயிறே பலரது கவலைக்கும், பதட்டத்துக்கும் காரணமாக இருந்தது. எப்படியாவது காப்பாற்றி விடவேண்டும் என தவித்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த வேதனையும் துடிப்பும் எனக்கு மிக அதிகமாகவே இருந்தது. அதுவே என்னை மிகுந்த சகிப்புத்தன்மை கொண்டவளாக மாற்றியிருந்தது.

எனது அந்த மௌனத்தையே சிலர் தங்களுக்கு சாதகமாக மாற்றி திட்டமிட்டு தவறுகளை சிறிதும் உறுத்தல் இன்றி மற்றவர்கள் உணரவே முடியாதபடி செய்து முடித்தார்கள். மரணக்கயிறு என்ற திரையை பிடித்துக்கொண்டு எனக்கு எதிராக விஷ அம்புகளை எய்தார்கள். அந்த விஷம பிரசாரமே என்னை 26 ஆண்டுகளைக் கடந்தும் சிறையிலேயே நிறுத்தி வைத்திருக்கிறது. அந்தச் சூட்சுமத்தை என்னவென்று கூற.? அதில் ஒரு சிலதையே இங்கே பதிவு செய்திருக்கின்றேன். ஏதோ நான்தான் தீவிரவாதியைப் போலவும், நான்தான் திட்டமிட்டு பலரையும் சிக்க வைத்ததைப் போலவும் பல கதைகள் வெளியே இருக்கின்றன. எல்லோரையும் போலத்தான் நானும் ஒரு அப்பாவி என்பது பலருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஒருபுறம் ‘கருப்பு’ பிரசாரங்கள் உண்மைகளைத் தடுத்துவிட்டது. மறுபுறம் அதிகாரமிக்க சி.பி.ஐ-யின் அரசு இயந்திரம் செய்த அசுரத்தனமான பொய்ப் பிரசாரம் பாய்ந்து தடுத்தது. நெஞ்சில் சிறிதும் ஈரமில்லாமல், மனதில் சிறிதும் கூச்சம் இல்லாமல் என் மீது அபாண்டமான அவதூறுகளை வீசும்போது நான் தடுக்கக்கூடாதா..? என் மீது வீசியடிக்கப்பட்ட சாக்கடைச் சேறுகளை நான் கழுவிடக்கூடாதா? அதைத்தான் இப்போது இந்தப்  புத்தகத்தின் வாயிலாக செய்திருக்கின்றேன். அனைத்துக்குமே ஆதாரங்களை வைத்துக்கொண்டுதான் கூறுகின்றேன்.

உண்மையில் நான் யார்? என் குடும்பப் பின்னணி என்ன? எப்படி இந்த வழக்கிற்குள் சிக்கினோம்? எங்கள் குடும்பமே கைது செய்யப்பட்டதே, எப்படி? கைது செய்யப்பட்டதில் இருந்து எனக்கு நடந்த சித்ரவதைகள் என்ன? விழுந்த அவமான அடிகள் எவ்வளவு? கழுத்தைச் சுற்றிய சதிகள் எத்தனை?... என்ற அடுக்கடுக்கான கேள்விகள் பல உங்களுக்கு எழலாம். இப்படி பேசாத பல விஷயங்களுக்குமாக சேர்ந்தே புத்தகத்தினுள் பேசியிருக்கின்றேன். சிறையில் இருந்த தொடக்கக் காலம் நாங்கள் மிகவும் வறுமையில் திண்டாடிக் கொண்டிருந்தோம். அந்த நேரம் பல உணர்வாளர்கள் பொருள் உதவியை செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அந்த உதவிகள் கூட எங்களுக்கு வந்து சேரவேயில்லை. இடையில் இருந்தவர்கள் தடுத்து விட்டிருந்தார்கள். அதுகூட என் அம்மா, தம்பி உட்பட 19 பேர் விடுதலையாகி வெளியே சென்ற பிறகு எட்டு ஆண்டுகள் கழித்துதான் தாமதமாக எனக்குத் தெரிய வந்தது. அப்போது நானும் என் கணவரும் எப்படி எல்லாம் தனிமைப்படுத்தப் பட்டிருந்தோம் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஏன் எங்களுக்காக வழக்கறிஞராக முன் வந்தவர்களும்கூட தடுக்கப்பட்டிருந்தார்கள். அவற்றை எல்லாம் மீறி மூத்த வழக்கறிஞரான எஸ்.துரைசாமி, ராமதாஸ் அவர்கள் எனக்காக வழக்காட  முன் வந்தார்கள. 

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’

உச்ச நீதிமன்ற விசாரணைக்கு சில நாட்கள் முன்பாக (1999-ல்) மூத்த வழக்கறிஞர் ஒருவர் என் கணவரிடம் சென்றார். ‘உன்னைக் காப்பாற்ற முயற்சி எடுத்தால் நளினியை காப்பாற்ற முடியாமல் போய்விடும். நளினியைக் காப்பாற்ற முயன்றால் உன்னை காப்பாற்ற முடியாதுப்பா. என்ன செய்வது” என்று கூறினார். அதற்கு என் கணவர், “என்னைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போனால் பரவாயில்லை. என் குழந்தைக்கு அம்மாவாவது இருந்தாக வேண்டும். நளினியை எப்படியாவது காப்பாற்றிவிடுங்கள். அதுவே எனக்குப் போதும். என்னைப் பற்றி கவலையில்லை.” என்ற உறுதியைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

அதே வழக்கறிஞர், பிறகு என்னிடம் வந்தார். “உங்களைக் காப்பாற்ற முயன்றால் மற்ற ஏழு பேரையும் காப்பாற்ற முடியாமல் போகும்மா” என்று உருகி பேசினார். நடுங்கிப் போன நான், ‘என் உயிர் போனாலும் பரவாயில்லை சார், மற்ற ஏழு பேரையும் எப்படியாவது காப்பாற்றினால் போதும். வேண்டுமானால் இப்போதே நான் எழுதிக் கொடுத்து விடுகிறேன்” என்று கூறிவிட்டேன். அந்த ஏழு பேரில் என் கணவரும் ஒருவர். அவர் தப்பித்தால் குழந்தைக்கு அப்பாவாவது இருக்கிறார் என்ற திருப்தியில் என் உயிர் போகும். அந்த நினைப்பில்தான் என்னால் மற்ற ஏழுபேரின் விடுதலையும் பாதிக்கக்கூடாது எனக் கூறினேன். (அப்போது 26 பேரில் எட்டுப் பேரை மட்டும் விசாரணைக்கு எடுப்போம் என நீதிபதிகள் கூறியிருந்தார்களாம். அதனால்தான் இப்படி ஒரு பேச்சு ஓடியது) அதனால்தானோ என்னவோ எங்களுக்குச் சாதகமான விவாதங்கள் அங்கே முன்வைக்காமல் விட்டார்கள். நீதிமன்றத்தில் எங்கள் தரப்பு நியாயத்தை எடுத்துச்சொல்ல எங்களுக்கான வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்ட நிலையில் போராடாமலேயே நிரபராதிகளான நாங்கள் குற்றவாளிகள் ஆக்கப்பட்டோம் என்ற வலி இன்றும் இருக்கின்றது. தொடர்ந்து நடந்த நெடிய சட்டப் போராட்டங்களால், என்னுடைய தூக்குத் தண்டனை மட்டும் ஆயுள் தண்டனையாகத் தமிழக அரசால் குறைக்கப்பட்டது.

ஆனால், எனக்கு அது மகிழ்ச்சியளிக்க வில்லை. என்னுடைய தண்டனைக் குறைப்பு சிலருக்கு பெரிய எரிச்சலையும், காழ்ப்பு உணர்ச்சியையும் ஏற்படுத்திவிட்டது. “ஏம்பா, சம்பவ இடத்திலிருந்த நளினியை விட்டுவிட்டார்கள். நிரபராதியான என் மகனைத் தூக்கில் போடப்போகிறோம் என்கிறார்களே. என்னப்பா நியாயம்” என்று என் மாமியாரும் சாந்தனின் அம்மாவும் ஊர்தோறும் பிரசாரம் செய்தால் எப்படி இருக்கும்? அரசும், அதிகாரிகளும் என்ன நினைப்பார்கள்? அந்தப் பொண்ணு குற்றவாளின்னு அவங்க ஆளுங்களே உறுதிப்படுத்துகிறார்களே? அவருக்கு தண்டனை குறைப்பு செய்து விடுவித்தால் மற்ற மூவரையும் விடுவித்தாக வேண்டுமே. அது சிக்கலை ஏற்படுத்துமே என்றுதானே நினைத்துக் கொள்வார்கள். அதுதானே எனக்கு நடந்தது.

‘நியாயத்தைவிட அநியாயத்தையே காதலித்தார்கள்!’

ராஜீவ் கொலை நடந்த அந்தப் பொதுக்கூட்டத்துக்கு நான் அவர்களோடு சென்றிருந்ததை வைத்துத்தான் என்னை முதன்மைக் குற்றவாளியாக்கினார்கள். அதை குறிப்பிட்ட உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளில் ஒருவரான கெ.டி.தாமஸ், என் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையை தெளிவாகவே குறிப்பிட்டு, எனக்கான மரண தண்டனையை குறைத்து தீர்ப்பு எழுதினார். ஆக மூவரில் ஒருவர் என்னை நிரபராதி, சந்தர்ப்ப வசத்தால் இந்த சதியில் சிக்கினேன் என்று கூறியிருக்கின்றார். எழுவர் விடுதலை என்ற ‘சிலர்’ இதைப்பற்றி எல்லாம் மக்களிடம் போய் பேசவில்லை. மாறாக, அவர்கள் எழுதிக்கொண்ட புத்தக மடலில் ‘எங்கள் வீட்டில்தான் சதித்திட்ட கூட்டம் நடந்தது என்ற சி.பி.ஐ-யினரின் பொய்யான குற்றச்சாட்டை பதிவுசெய்து, தவறான உள்நோக்கத்தை ஏற்படுத்தினார்கள். அப்படி ஒரு கூட்டம் எங்கள் வீட்டில் நடக்கவேயில்லை என்று சாட்சிகள் மூலம்  நிரூபணமான பிறகும் தொடர்ந்து புத்தகத்தின் மூலம் அந்த பிரசாரத்தை செய்து வருகிறார்கள். அதற்கு என்ன சொல்வது? என் மரணதண்டனைக் குறைக்கப்பட்டபோது தமிழக சட்டமன்றத்தில் விவாதம் நடந்தது. அப்போது ‘நளினியின் விடுதலை எப்போது’ என்ற கேள்விக்கு, ‘‘14 வருடங்கள் ஆன பிறகு நளினியின் விடுதலையைப் பற்றி பரிசீலிக்கப்படும்” என அன்றைய முதல்வர் அறிவித்தார். அது போன்ற ஒரு சூழ்நிலை கணிந்ததும் உண்மை. ஆனால் விடுதலை மட்டும் கிடைக்கவில்லை? கிணற்றில் போட்ட கல்லாக மாற்றிவிட்டார்கள்.

அடுத்த இதழில் தொடரும்.

தொகுப்பு: ஜோ.ஸ்டாலின், ஆ.நந்தகுமார்

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism