Published:Updated:

முடி முதல் அடிவரை முறைகேடு... பல்‘களை’க்கழகங்கள்!

முடி முதல் அடிவரை முறைகேடு... பல்‘களை’க்கழகங்கள்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
முடி முதல் அடிவரை முறைகேடு... பல்‘களை’க்கழகங்கள்!

வெ.நீலகண்டன், தமிழ்ப்பிரபா, ஓவியம்: பிரேம் டாவின்ஸி

முடி முதல் அடிவரை முறைகேடு... பல்‘களை’க்கழகங்கள்!

வெ.நீலகண்டன், தமிழ்ப்பிரபா, ஓவியம்: பிரேம் டாவின்ஸி

Published:Updated:
முடி முதல் அடிவரை முறைகேடு... பல்‘களை’க்கழகங்கள்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
முடி முதல் அடிவரை முறைகேடு... பல்‘களை’க்கழகங்கள்!

குஜராத், உத்தரபிரதேசம், கர்நாடக மாநிலங்களை அடுத்து, அதிக அரசுப் பல்கலைக் கழகங்களைக் கொண்ட மாநிலம் தமிழகம். மொத்தம் 22 பல்கலைக்கழகங்கள்.  அரசேகூட நேரடியாகத் தலையிட முடியாதவாறு தனித்துவமான பல அதிகாரங்களைக் கொண்டவை பல்கலைக்கழக நிர்வாகங்கள். சிண்டிகேட், செனட் என பல்கலைக்கழகங்களை நிர்வகிக்க ஜனநாயகப் பூர்வமான நிர்வாக அமைப்புகள் உண்டு. ஒவ்வொரு பல்கலைக்கழகத்துக்கும் தனித்தனி விதிமுறைகளும் உண்டு. ஆனால்  தொடர்ச்சியாகப் பல்கலைக்கழகங்கள் தொடர்பாக வெளிவரும் குற்றச்சாட்டுகள் பெற்றோர்களை உலுக்கியிருக்கின்றன.

பல்கலைக்கழகத்தின் மொத்தப் போக்கையும் தீர்மானிப்பவர் துணைவேந்தர். துணைவேந்தரைத் தேர்வு செய்ய பல்கலைக்கழக மானியக்குழு பல விதிமுறைகளை வகுத்துள்ளது. பல்கலைக்கழக செனட் சார்பில் ஒருவரும், ஆட்சிக்குழு (அகாடமி கவுன்சில்) சார்பில் ஒருவரும், அரசுப் பிரதிநிதி ஒருவரும் இணைந்து, விண்ணப்பித்தவர்களில் இருந்து தகுதியான மூன்று பேரைத் தேர்வு செய்து அரசுக்கு அனுப்புவார்கள்.  மூன்றில் ஒருவரை கவர்னர் இறுதி செய்வார். 

“துணைவேந்தரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான குழுவெல்லாம் இன்று சம்பிரதாயமாகி விட்டது. அரசு சார்பில் கலந்துகொள்ளும் பிரதிநிதி யாரை முன்மொழிகிறாரோ அவர்தான் துணைவேந்தர். பணம் இருக்க வேண்டும்; அரசியல்வாதிகளின் பரிந்துரை வேண்டும் அல்லது அமைச்சர்களின் உறவினர்களுக்குத் துணைவேந்தர் பணியைச் சீதனமாகக் கொடுப்பார்கள். மதுரை காமராஜர் பல்கலைக்கழகத்துக்கு துணைவேந்தராக வந்த கற்பக குமாரவேல், முன்னாள் அமைச்சர் கோசி.மணியின் மருமகன். அவருக்குப் பிறகு வந்த கல்யாணி மதிவாணன், முன்னாள் அமைச்சர் நெடுஞ்செழியனின் மருமகள்” என்று மனம் வெதும்பிக்கூறுகிறார் ஓய்வுபெற்ற பேராசிரியரும் மூட்டா அமைப்பின் முன்னாள் பொதுச் செயலாளருமான பெ.விஜயகுமார்.

முடி முதல் அடிவரை முறைகேடு... பல்‘களை’க்கழகங்கள்!

கோவை பாரதியார் பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தர் கணபதி, உதவிப்பேராசிரியர் நியமனத்துக்காக லஞ்சம் வாங்கியபோது கைது செய்யப்பட்டார். ஏற்கெனவே, 2007 முதல் 2010 வரை கோவை அண்ணா பல்கலைக்கழக துணைவேந்தராக இருந்த ராதாகிருஷ்ணன், ஃபர்னிச்சர் வாங்கியதில் லஞ்சம் பெற்றபோது கைது செய்யப்பட்டார். 2011-ல் கோவை பாரதியார் பல்கலைக்கழகத்தில் துணைவேந்தராக இருந்த பேராசிரியர் சுவாமிநாதன் மீதும் பதிவாளர் திருமாவளவன் மீதும் பணி நியமனத்தில் லஞ்சம் பெற்றதாக வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டது. 2012 முதல் 2015 வரை சேலம் பெரியார் பல்கலைக்கழகத்தில் பதிவாளராக இருந்து ஓய்வுபெற்ற அங்கமுத்து, தற்கொலை செய்து கொண்டார். இவர் பணியாற்றிய காலத்தில் பல்வேறு முறைகேடுகள் நடந்ததாக குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன. இதே பல்கலைக் கழகத்தில் 2010-ல் துணைவேந்தராக இருந்த பேராசிரியர் கிருஷ்ணகுமார் என்பவர், ஃபர்னிச்சர் வாங்கியதில் ஊழல் செய்ததாக சஸ்பெண்ட் செய்யப்பட்டார். வேலூர், திருவள்ளுவர் பல்கலைக்கழகத்தின் பொறுப்பு பதிவாளராகப் பணியாற்றிய அமுல்தாஸ் நிதிமுறைகேடு தொடர்பாக இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டார். இப்படி துணைவேந்தர், பதிவாளர் நிலையில் உள்ளவர்கள் மீதான புகார்கள் ஏராளம்.

தஞ்சைத் தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகத்தில் ஆய்வு மேற்கொள்ளும் மாணவர்கள் ‘ஆய்வுச்சிறகுகள் ஆய்வு மாணாக்கர் கூட்டமைப்பு’ என்ற அமைப்பை நடத்துகிறார்கள். அந்த அமைப்பு, ‘தமிழ்ப்பல்கலைக்கழத்தில் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் நியமனம் செய்யப்பட்ட பல உதவிப்பேராசிரியர்கள் உரிய தகுதியற்றவர்கள்’ என்று குற்றம் சாட்டுகிறது.

“மொழியியல் துறைக்கு  உதவிப்பேராசிரியராகத் தேர்வு செய்யப்பட்ட ஒருவர், இளங்கலையில் பி.காம் படித்தவர்.  அதைவிடக் கொடுமை, எம்.பார்ம் படித்த ஒருவரை சித்த மருத்துவத்துறைக்குத் தேர்வு செய்து, துறைத்தலைவராக்கவும் முயற்சிக்கிறார்கள். இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை எல்லாம் கவர்னருக்கு 10 ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மெயில்களில் அனுப்பினோம். எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப் படவில்லை. மாறாக, என்மேல் வழக்குப்பதிவு செய்து சிறையில் அடைத்தார்கள்” என்கிறார் இந்த அமைப்பின் தலைவர் சிவக்குமார்.

ஆராய்ச்சி மாணவர்களை கொத்தடிமை போல நடத்தும் நிலையும் இருக்கிறது. 

“சிலர், சில ப்ராஜெக்ட்கள் வாங்குவார்கள். அதில் முனைவர் பட்ட மாணவர்களை உதவியா ளர்களாகச் சேர்த்துக் கொள்வார்கள். ஆனால், அவர்களுக்குத் தரவேண்டிய ஊதியத்தைத் தரமாட்டார்கள். மாணவர்களுக்கான பெலோ ஷிப்களைப் பெற கையெழுத்துப் போடக்கூட பணமோ, அன்பளிப்போ கேட்பவர்கள் இருக்கிறார்கள்...” என்கிறார் கல்வி உரிமைப் பாதுகாப்புக் கூட்டமைப்பின் அமைப்பாளர் பேராசிரியர் நா.மணி.

மாணவர்களாக இருந்தால் பணம்; மாணவிகளாக இருந்தால் எதிர்பார்ப்பு வேறுமாதிரி இருக்கும். பாலியல் சீண்டல்கள் குறித்து ஒவ்வொரு பல்கலைக்கழகத்திலும் குவிகிற மனுக்கள் பதிவாளர் அறைகளுக்குள்ளாகவே முடங்கிப்போகின்றன. ஒன்றோ, இரண்டோ தான் வெளியில் வருகின்றன.

திருநெல்வேலி ஊருடையார்புரத்தைச் சேர்ந்த தென்னரசி, நெல்லை மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகத்தில் 2012 முதல் 2015 வரை எம்.ஏ, எம்.பில் படித்தார். அப்பா இல்லை. அம்மாவின் உழைப்பில் படித்து பல்கலைக்கழகத்துக்கு வந்தவரைக் குறிவைத்தார் ஒரு பேராசிரியர்.

“எம்ஏ படிக்கும்போது அவர் கிளாஸ் எடுத்தார். கிளாஸ்லயே,  ’உனக்கு அவன் செட்டாவான், இவன் செட்டாவான்’னு பச்சையா பேசுவார். நிறைய புத்தகங்கள் கொடுத்து படிக்கச் சொல்லுவார். ஒருமுறை என்கிட்ட ஒரு புத்தகம் கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்னார். அது பாலியல் தொடர்பான புத்தகம். அதுக்கப்புறம் எச்சரிக்கையாக இருக்க ஆரம்பிச்சேன். எம்.பில் படிக்கும்போது இன்னும் தொந்தரவு செய்ய ஆரம்பிச்சுட்டார். வலிஞ்சு பேசுவார். புத்தகம் கொடுக்கிறேன்னு வீட்டுக்கெல்லாம் வர ஆரம்பிச்சார். எதிர்த்துப் பேசினா,  ’மார்க் போடாம தெருவுல நிக்கவிட்டுருவேன்னு மிரட்டுவார்.  ஒரு கட்டத்துக்கு மேல பதிவாளர்கி ட்ட புகார் செஞ்சோம். என்னை மாதிரியே நிறைய மாணவிகள் புகார் கொடுத்தாங்க. ஆனா இப்போ அந்தப் பேராசிரியர் ஒரு கல்லூரியில முதல்வரா வேலை செஞ்சுக் கிட்டிருக்கார். ஆனா, என்னால இன்னமும்கூட அந்த பாதிப்புல இருந்து விடுபடமுடியலை” என்று கண்கலங்குகிறார் தென்னரசி.

“பாலியல் துன்புறுத்தல்கள் பற்றி புகார் கூறும் பெண்களுக்குப் பல்கலைக்கழகங்களில் நியாயம் கிடைப்பதேயில்லை. ஆய்வுக் கட்டுரை அனுப்புவது, தேர்வாளரைத் தீர்மானிப்பது, வாய்மொழி தேர்வு எப்போது முடிக்க வேண்டுமென சொல்வது, ஆய்வுக்கட்டுரையை இதழ்களுக்கு அனுப்புவது என்று எல்லா அதிகாரமும் கைடு எனப்படும் பேராசிரியடம் மட்டுமே குவிந்து இருப்பதால்  மாணவர்களைத் தன் விருப்பத்துக்கு ஆட்டுவிக்கிறார். தனக்கு ஒத்துழைக்கவில்லை என்பதற்காக நான்கு ஆண்டுகளில் முடிக்க வேண்டிய முனைவர் பட்டப் படிப்பை எட்டு ஆண்டுகளாகியும் முடிக்கவிடாமல் செய்த ஆசிரியர்களும் இருக்கிறார்கள்” என்கிறார் ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர் சிவகுமார்.

ஊழல், பாலியல் சுரண்டல்கள் தாண்டி, பல்கலைக்கழகங்களின் கல்வித்தரமும் அதலபாதாளத்துக்குப் போய்விட்டதாக குற்றச்சாட்டு எழுகிறது. குறிப்பாக தொலை நிலைக்கல்வி. கல்வி மையங்கள் அமைப்பது தொடங்கி தேர்வு வரைக்கும் எல்லாவற்றிலும் தவறுகள் நடக்கின்றன. வினாத்தாள்களை முன்கூட்டியே கொடுத்து தேர்வு எழுதச் செய்வது, தேர்வு மையத்தில் கண்காணிப்பாளரே புத்தகங்கள் எடுத்துத் தருவது என பல அவலங்கள் அரங்கேறுகின்றன.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

முடி முதல் அடிவரை முறைகேடு... பல்‘களை’க்கழகங்கள்!

பல பல்கலைக்கழகங்களில், முறைப்படி பணி நியமனம் நடக்காததால், பல்கலைக்கழக மானியக்குழு மற்றும் மத்திய அரசின் நிதிகள் கிடைப்பதில்லை. தொலைநிலைக்கல்வியில் கிடைக்கும் வருமானத்தில்தான் சம்பளமே தருகிறார்கள். அதற்காகக் கட்டணத்தைப் பெருமளவு உயர்த்தியும் விடுகிறார்கள்.

பல்கலைக்கழகத்தின் ஜீவனான சிண்டிகேட், செனட் போன்ற அமைப்புகள் குரலற்றுப்போய்விட்டன. முன்பெல்லாம் ஆசிரியர் சங்கங்களின் பிரதிநிதிகள் அவற்றில் இடம் பெற்றிருப்பார்கள். அவர்களின் குரல் கடுமையாக ஒலிக்கும். இன்று, யாரெல்லாம் சத்தமில்லாமல் ஆமோதிப்பார்களோ, அவர்களே அந்த அமைப்புகளில் இருக்கிறார்கள். சுயமரியாதை உள்ளவர்களுக்கு அங்கே இடமில்லை என்று வருந்துகிறார்கள் பேராசிரியர்கள். சென்னை பல்கலைக்கழகம், மதுரை காமராஜர் பல்கலைக்கழகத்திலெல்லாம் செனட்டுக்கு  தேர்தலே நடக்கவில்லை. நிதிச்செயலாளர், உயர்கல்வித்துறை செயலாளர் சொல்வதுதான் சட்டமாகிவிட்டது.

பல்கலைக்கழகங்களின் போக்கை மாற்றியதில் தனியார் கல்லூரி நிர்வாகங்களின் பங்கும் இருப்பதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள் கல்வியாளர்கள். அரசியல், சாதி அடிப்படையில் வலுவாக இருக்கும் கல்வித்தந்தைகள், தங்களுக்கு ஏதுவான துணைவேந்தர்களையும் ஊழியர்களையும் பல்கலைக்கழகங்களுக்குக் கொண்டுவர முனைகிறார்கள். கல்வித்துறையின் மீது மத்திய, மாநில அரசுகளின் பிடி மெல்ல மெல்ல நழுவிவருகிறது. கல்விக்கான நிதி ஒதுக்கீடுகள் குறைந்து கொண்டே வருகின்றன. ‘ஒட்டுமொத்த உற்பத்தியில் ஆறு சதவிகிதத்தைக் கல்விக்காக ஒதுக்க வேண்டும்’ என்ற கோத்தாரி குழுவின் பரிந்துரை நடைமுறைக்கு வரவேயில்லை. பல்கலைக்கழகங்களே தங்களுக்கான நிதியை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டிய நிலை. அதற்காக விதிமுறைகளை வளைப்பதும், மாணவர்களிடம் கூடுதல் கட்டணம் வசூலிப்பதும் இயல்பாகிவிட்டது. 

இந்த சூழல் குறித்து தமிழக உயர்கல்வித்துறை அமைச்சர் கே.பி. அன்பழகனிடம் கருத்துக் கேட்க அவரைத் தொடர்பு கொண்டோம். ’தொடர்ந்து பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்க வேண்டியிருப்பதால் இப்போதைக்கு இதுபற்றிப் பேச முடியாது” என்று துண்டித்துக்கொண்டார் அவர். ‘பல்கலைக்கழகங்களை எப்படி ஊழலில் இருந்து மீட்கப் போகிறோம்’ என்னும் கேள்விக்குப் பதில் தேட வேண்டியதுதான் நம் சமகாலச் சவால்.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism