பிரீமியம் ஸ்டோரி
##~##

'எவ்ளோ சம்பாதிச்சாலும், பத்தவே மாட்டேங்குது...' என்று சமீபத்தில் என் வீட்டுக்கு வந்திருந்த தோழி ஒருவர் புலம்பலாகச் சொன்னபோது, உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டேன்.

'மாசம் 50 ஆயிரம் வருமானம் இருந்தப்பவும் பணத்தேவை இருந்துச்சு. இப்ப நானும் வேலைக்குப் போய் மாசம் 50 ஆயிரம் சம்பாதிக்கிறேன். இப்ப குடும்ப வருமானம் லட்சத்தை தாண்டிடுச்சு. ரெண்டு பேர் சம்பாதிச்சும்... பணத்தேவை குறையலையே’ என்பதுதான் தோழியின் புலம்பல்.

இதேபோலத்தான் மூன்று நாட்களுக்கு முன்னதாக 'வீட்டுக்காரர் மாசம் 12 ஆயிரம் சம்பாதிக்கறார்... நானும் எட்டாயிரத்துக்கு மேல சம்பாதிக்கிறேன். ஆனாலும், இருபது தேதியானா... கடன் வாங்க வேண்டியிருக்கே'' என்று எங்கள் வீட்டு வேலைக்கார பெண்மணியும்  புலம்பியிருந்தார்!

'ஆயிரத்துக்கும் புலம்பல்... லட்சத்துக்கும் புலம்பல்... கோடிகளில் சம்பாதிக்கும் பில்கேட்ஸ் வீட்டுக் கதையைக் கேட்டால் என்னவாக இருக்குமோ?' என்றுதான் உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டேன்.

'வருமானம் உயர்வதைப் போலவே... விலைவாசியும் உயர்ந்துகொண்டே  இருப்பதுதான் பணத்தேவை உயர்வுக்கும் காரணம்' என்று சிம்பிளாக ஒதுக்கத் தோன்றவில்லை தோழிகளே! சிக்கனம், சேமிப்பு போன்றவையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விடைபெற்றுக் கொண்டிருப்பதும் காரணம் என்றே நினைக்கிறேன்.

நமக்குள்ளே...

முன்பெல்லாம் வீட்டுக்கு ஒரு தொலைக்காட்சிப் பெட்டி இருப்பதே அபூர்வம். இப்போதோ... பெரும்பாலான வீடுகளில் அறைக்கொன்றாக இருக்கின்றன. நடுத்தர வர்க்கத்து வீடுகளாக இருந்தாலும் இரண்டு கார்கள், குடிசை வீடுகளாக இருந்தாலும் இரண்டு, மூன்று பைக்குகள், எந்த வகையான வீடுகளாக இருந்தாலும் மூன்று, நான்கு செல்போன்கள்... சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

பொங்கல், தீபாவளிக்கு மட்டுமே புதுத்துணிகளை பார்த்த காலம் மலையேறி... அந்த நாள், இந்த நாள், அந்த விழா, இந்த விழா என எதற்கெடுத்தாலும் வாங்கிக் குவிக்கிறோம்.

தேவையானபோது கடைக்குப் போய் சாமான்கள் வாங்கிய காலம் காணாமல் போய், மாதாந்திர பட்டியல் கொடுத்து வாங்கும் கலாசாரமும் கரைந்து... 'ஷாப்பிங் மால்' தள்ளுவண்டியில் பார்க்கிற பொருளையெல்லாம் அள்ளிப் போடுகிறோம்.

கோடை விடுமுறையில் மட்டுமே இருந்த ஊர்ப்பயணம்... சேர்ந்தாற்போல மூன்று நாட்கள் விடுமுறை கிடைத்தால்கூட 'கொடைக்கானலுக்கு டிக்கெட் போடு' என்கிற அளவுக்கு மாறிவிட்டது!

ஆகக்கூடி நம் பிரச்னை, பணத்தேவையாகத் தெரியவில்லை... குணத்தேவை என்பதாகத்தான் இருக்கிறது. அவசியம் எது... அத்தியாவசியம் எது என்பதை ஆராய்ந்து பார்க்கும் குணம்தான் முதலில் தேவை. 'விரலுக்கேத்த வீக்கம்' என்பது புரிந்தால், கையிலிருக்கும் சொற்பங்களில்கூட சொர்க்கம் தெரியும்தானே தோழிகளே!

உரிமையுடன்

நமக்குள்ளே...

ஆசிரியர்

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு