லைஃப்ஸ்டைல்
ஆசிரியர் பக்கம்
ஹெல்த்
என்டர்டெயின்மென்ட்
தொடர்கள்
தன்னம்பிக்கை
Published:Updated:

2K kids: பள்ளியின் இறுதி நாள்... கடிகாரம் உறையாதா?!

பள்ளியின் இறுதி நாள்.
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
பள்ளியின் இறுதி நாள்.

மா.சோலைபிரியா

பன்னிரண்டாம் வகுப்புப் பொதுத் தேர்வின் இறுதி நாள். தேர்வு அறையில் இருந்து வெளியில் வந்த தருணம், இறுதியாகப் படித்த புத்தகம் கையில் வெறும் காகிதமாகிக் கிடந்தது. ‘ஹை ஜாலி, நாளையில இருந்து லீவு’ என்று குதூகலித்தோம். நண்பர்களை, தோழிகளைப் பிரியும் வருத்தம் இருந்தாலும், ‘அதெல்லாம் கான்ஃபரன்ஸ் கால்ல, குரூப் கால்ல பேசிக்கலாம்...’ என்று சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டு, கைகாட்டியபடியே பள்ளியிலிருந்து பிரிந்தோம் அனைவரும்.

அது, சென்ற வருடம் கொரோனா தாக்கத் தின் தொடக்கம் என்பதால், மறுநாள் முதல் லாக்டௌன் அறிவிக்கப்பட்டது. ஐந்து மாதங்கள் வீட்டிலேயே முடங்கினோம். இதற்கிடையில் பொதுத் தேர்வின் முடிவுகள் வெளியாகி, மதிப்பெண் சான்றிதழ் பெற பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற அறிவிப்பு வெளியானது. அதைக் கேட்டபோது, எங்கள் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. அந்தத் தருணத் துக்காக காத்திருக்கத் தொடங்கினோம்.

அந்த நாள் வந்தது. அன்று காலையில் சீக்கிரமாக (ஆம் வழக்கத்துக்கு மாறாகத்தான்) எழுந்து, கிளம்பி, விறுவிறுப்பாக பஸ் ஸ்டாப் புக்குச் சென்றேன். வழக்கமாய் என்னை பள்ளிக்கு அழைத்துச்செல்லும் ‘னிவாசா’ பேருந்தைப் பார்த்தபோது... ‘இவ்ளோ நாள் உன்னை மிஸ் பண்ணிட்டேன்’ என்ற உணர்வு.

காலைப்பொழுதில் இயக்கப்படும் இந்த தனியார் பேருந்தை ‘ஸ்டூடன்ட்ஸ் ஸ்பெஷல்’ என்று சொல்லும் அளவுக்குப் பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்கள்தாம் அதில் நிறைந்திருப்போம். வேகத்தடையில் நிலைதடுமாறும்போது அருகருகில் நிற்கும் தோழிகள், இணைந்த கைகளாக ஒருவருக்கொருவர் கரம் பிடித்துக் கொள்வோம். ரணகளத்திலும் குதூகலம் என்பதுபோல் அந்த நெரிசலிலும் பாடல் களோடு பயணிப்போம்.

அன்று அந்தப் பயணமும் பள்ளியும் கடைசி என்பதால், நகரும் நிமிடங்களை எல்லாம் புகைப்படங்களாக எடுத்துக் குவித்து, வாட்ஸ்அப் ஸ்டேட்டஸில் பகிர்ந்தபடியே இருந்தோம். பேருந்திலிருந்து இறங்கி பள்ளிக்குள் நுழைந்தபோது, மகிழ்வும் பிரிவும் கலந்ததொரு புது உணர்வு.

அங்கே அனைவருக்கும் காத்திருந்தது ஹேண்ட்வாஷும் தண்ணீரும். சான்றிதழை பெற்ற பின், ‘ஏய்... கடைசியா ஒரு தடவை நம்ம கிளாஸுக்குப் போகலாம்ப்பா...’ என்று ஆசை வந்தது. ஆனால், ஆசையைப் பசி முந்தியதால்எல்லாரும் கொண்டுவந்திருந்தலஞ்சை முடித்தோம்.

உண்ட களைப்பிலும் ஓய்வெடுக்கும் நோக்கமற்று, எங்கள் வகுப்பறைக்குச் சென்றோம். மொபைல் ஸ்விட்ச் ஆஃப் ஆகும் வரை செல்ஃபிகள் சுட்டுத் தள்ளினோம்.

நாங்கள் போட்டுக்கொண்ட செல்லச் சண்டை களை எல்லாம் சொல்லிச் சிரித்தோம்.

vikatan
vikatan

ஆரவாரத்துக்கு இடையே ‘சமூக இடைவெளி’, ‘சத்தத்தைக் குறைங்க’ என்ற ஆசிரியர்களின் குரல்கள் அவ்வப்போது வந்து செல்ல, அந்த முழு நாளும் நொடியில் முடிந்ததுபோல இருந்தது.

மாலை ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்றுக் கொண்டு பள்ளியிலிருந்து வெளியேறிய தருணம்... தாயின் கருவறையிலிருந்து வெளியேறியதுபோல மனசெல்லாம் கனம்.

மகிழ்வு பகிரப் பகிர பெருகும். கவலை பகிரப் பகிர தீரும்.

அப்படி ஒரு பகிர்வாக இதை எழுதி முடித்தபோது, நினைவு என்ற இரும்புப் பெட்டியை நேரம் என்ற சாவியை வைத்துப் பூட்டிய அந்த நாளை, இன்னொரு முறை வாழ்ந்த நிறைவு.

மிஸ் யூ மை ஸ்கூல்!