Published:Updated:

அநீதியை வெளிப்படுத்த அடையாளம் தேவையில்லை!

மற்ற வழக்குகளில் ஒருவர் குற்றம் செய்தார் என்று நிரூபிக்கவேண்டிய பொறுப்பு அரசுத் தரப்புக்குத்தான் இருக்கிறது.

பிரீமியம் ஸ்டோரி

கோவையில் ஆசிரியரின் பாலியல் தொல்லை காரணமாகப் பள்ளி மாணவி தற்கொலை செய்துகொண்டார். காவல்துறை உயரதிகாரி சிறிதும் குற்ற உணர்வில்லாமல் அந்த மாணவியின் பெயரை உச்சரிக்கிறார். முன்னாள் முதல்வர், அந்தச் சிறுமியின் பெயர் அடையாளத்தைக் குறிப்பிட்டு சமூக ஊடகங்களில் அஞ்சலி செலுத்துகிறார். மாணவியின் மரணத்துக்கு நீதிகேட்டுப் போராடுபவர்கள், அவரின் படத்தையும் பெயரையும் போட்டு பேனர் அடிக்கிறார்கள். ஊடகங்களும் அந்த மாணவியின் பெயர், முகவரி, பள்ளி அடையாளங்களைப் பயன்படுத்துகின்றன. கோவை மாணவி மட்டுமல்ல, பொதுவாக எந்த ஒரு குழந்தை பாலியல் வன்முறைக்குள்ளானாலும் அடையாளத்தை வெளியிடுவது இயல்பாகிவிட்டது.

போக்ஸோ சட்டத்தின் 23-வது பகுதியின் 1-ம் பிரிவு, ‘எந்தவொரு நபரும் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் பெயர், புகைப்படங்கள் உட்பட எந்தவொரு அடையாளத்தையும் வெளிப்படுத்தக்கூடாது’ என்று வரையறுக்கிறது. 2வது பிரிவோ ‘மீடியாக்கள் எந்தச் சூழலிலும் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் பெயர், முகவரி, புகைப்படம், குடும்ப விவரம், பள்ளி, அண்டை வீட்டார் உட்பட எந்த அடையாளங்களையும் வெளியிடக்கூடாது’ என்கிறது. இந்தப் பிரிவின் நான்காவது பகுதி, ‘மேற்கண்ட குற்றங்களை இழைப்பவர்களுக்கு ஆறு மாதங்கள் முதல் ஓராண்டு வரை சிறைத் தண்டனை அல்லது அபராதம், அல்லது, இரண்டும் சேர்த்து விதிக்கப்படும்’ என்கிறது.

அநீதியை வெளிப்படுத்த அடையாளம் தேவையில்லை!

சம்பந்தப்பட்ட வழக்கை விசாரிக்கத் தகுதிபெற்ற நீதிமன்றம், பாதிக்கப்பட்ட சிறுவர்-சிறுமியின் தகவல்களை வெளியிடுவது அவர்களின் நலனுக்கு உகந்ததாக இருக்கும் என்று கருதினாலே ஒழிய இந்தத் தகவல்களை வெளியிடக்கூடாது. உதாரணத்துக்கு, மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தை வன்முறைக்குள்ளாகியிருக்கிறது. அதன் பெற்றோர் எங்கேயிருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை என்றால், நீதிமன்றம் ஒருவேளை குழந்தையின் தகவல்களை வெளியிட அனுமதிக்கலாம். கோவை மாணவி வழக்கில் இந்த விதிமுறைகள் அனைத்தும் பரவலாக மீறப்பட்டுள்ளன. மாணவியின் அடையாளங்களை வெளியிட்ட 48 யூடியூப் சேனல்கள்மீது காவல்துறை வழக்கு பதிவு செய்திருக்கிறது.

“2007-ல் இந்தியா முழுவதும் 13 மாநிலங்களில் 20,000 குழந்தைகள் மற்றும் பெற்றோரைச் சந்தித்து, குழந்தைகள் என்ன மாதிரியான வன்முறைகள், தீங்கிழைத்தல்களைச் சந்திக்கின்றன என்பது பற்றி ஒரு ஆய்வு நடத்தப்பட்டது. அந்த ஆய்வில், 52 சதவிகிதம் குழந்தைகள் ஏதோவொரு வகையில் பாலியல் வன்முறைகளுக்கு உள்ளாகியிருப்பதாகச் சொன்னார்கள். 20 சதவிகிதம் குழந்தைகள் மிக மோசமான அத்துமீறலுக்கு உள்ளானதை உறுதிசெய்தார்கள். இவ்வளவு பாதிப்புகள் இருந்தும் வழக்குகள் மிகச் சொற்பமாகவே பதிவாகின்றன. ஏன் இதுபற்றிப் புகார் செய்யவில்லை என்று கேட்டபோது, ‘புள்ள பேரு வெளியில தெரிஞ்சிடும்’, ‘திரும்பத் திரும்ப போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு அலையணும்’, ‘பல வருஷங்களுக்கு கேஸ் நடக்கும்’ என்று பல காரணங்களைச் சொன்னார்கள்.

ஆய்வில் கண்டறிந்த எல்லாப் பிரச்னைகளையும் அலசி ஆராய்ந்து எல்லாவற்றுக்கும் தீர்வாக 2012-ல் போக்ஸோ சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது. புகார் செய்தால் தங்கள் அடையாளம் வெளிப்படும், குழந்தையின் எதிர்காலம் பாதிக்கப்படும் என்ற அடிப்படையான அச்சத்துக்குத் தீர்வாகத்தான், அடையாளங்களை வெளியிடுவது குற்றம் என்ற 23-வது பிரிவு உருவாக்கப்பட்டது. வழக்குகள் இழுத்தடிக்கப்படுவதைத் தடுக்க, ஓராண்டுக்குள் வழக்கை முடிக்க வேண்டும் என்று கொண்டுவந்தார்கள். இப்போது அது இரண்டு மாதங்களாகக் குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

புகாரளித்தால் குழந்தைகளின் பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல் என்ற பிரச்னைக்குத் தீர்வாக, எந்தத் தருணத்திலும் குற்றவாளி, பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையைச் சந்திக்காதவாறு நடைமுறைகள் வகுக்கப்பட்டன. குற்றம் சாட்டப்பட்டவரின் வழக்கறிஞர்கூட குழந்தையிடம் நேரடியாக விசாரிக்கமுடியாது. கேள்வியை எழுத்துபூர்வமாக நீதிபதியிடம் தரவேண்டும். நீதிபதி குழந்தையிடம் கலந்துரையாடி கேள்விக்குப் பதில் பெறுவார்.

ஆன்ட்ரு சேசுராஜ்
ஆன்ட்ரு சேசுராஜ்

மற்ற வழக்குகளில் ஒருவர் குற்றம் செய்தார் என்று நிரூபிக்கவேண்டிய பொறுப்பு அரசுத் தரப்புக்குத்தான் இருக்கிறது. போக்ஸோ சட்டத்தின்படி, குழந்தை தன்னிடம் அத்துமீறியதாக ஒருவரைக் குற்றம் சாட்டுகிறதென்றால், குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர்தான் தன்னை நிரூபித்துக் கொள்ள வேண்டும்” என்று போக்ஸோ சட்டம் குறித்து விரிவாக விளக்கும் தமிழ்நாடு குழந்தை உரிமைகள் கண்காணிப்பகத்தின் மாநில அமைப்பாளர் ஆன்ட்ரு சேசுராஜ், ‘பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் அடை யாளங்களை வெளியிடக்கூடாது’ என்ற விதியைக் காவல்துறையினரே பல சந்தர்ப்பங்களில் மீறுவதை வேதனையுடன் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

போக்ஸோ மட்டுமல்ல, இளஞ்சிறார் நீதி சட்டத்திலும் அடையாளங்களை வெளியிடுவது குற்றம். அக்கறையும் பாதுகாப்பும் தேவைப்படக்கூடிய குழந்தைகள் மற்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்ட குழந்தைகள்... இவர்களில் எவரின் அடையாளத்தையும் வெளியிடக்கூடாது.

விர்ஜில் டி சாமி
விர்ஜில் டி சாமி

“பாதிக்கப்பட்ட குழந்தை இறந்துவிட்டால் பெயரைப் பயன்படுத்துவது தவறில்லை என்று சிலர் நினைக்கிறார்கள். பெயரைப் போட்டு எழுதினாலோ, பேசினாலோதான் பிரச்னை வெளியில் வரும், பாதிக்கப் பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைக்கும் என்றெல்லாம் சொல்கிறார்கள். ஆனால் நிர்பயா வழக்கில் பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் பெயரை எவரும் உச்சரிக்கவில்லை என்பதைக் கவனத்தில்கொள்ள வேண்டும். காவல்துறையில் எத்தனை பேர் போக்ஸோ சட்டம் பற்றி, இளஞ்சிறார் நீதிச்சட்டம் பற்றித் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஓர் உயரதிகாரியே பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் பெயரைச் சொல்கிறார். சைல்டுலைன், குழந்தை நலக்குழுமம், காவல்துறையில் குழந்தை நல அலுவலர் என ஏராளமான அலுவலர்கள் குழந்தைகளின் நலனுக்காக நம் அரசமைப்பிலும் நிர்வாகத்திலும் பணியாற்றுகிறார்கள். ஆனால், ‘இங்கே போனால் நமக்கு நீதி கிடைக்கும்’ என்ற நம்பிக்கை குழந்தைகளுக்கோ பெற்றோர் களுக்கோ வரவில்லை என்பதே எதார்த்தம். அதனால்தான் போக்ஸோ வழக்கில் மிகக்குறைவாகவே வழக்குகள் பதிவாகின்றன...” என்கிறார், குழந்தை உரிமைச் செயற்பாட்டாளர் விர்ஜில் டி சாமி.

கோவை மாணவி விவகாரத்தைக் குழந்தைகள் ஆணையம் எப்படிக் கையாளப்போகிறது என்று தமிழ்நாடு குழந்தை உரிமைகள் பாதுகாப்பு ஆணையத்தின் தலைவர் சரஸ்வதி ரங்கசாமியிடம் கேட்டேன். “பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் பெயர், புகைப்படங்களைப் பயன்படுத்துவதை அனுமதிக்க முடியாது. சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் பேசியிருக்கிறோம்” என்ற அளவில் முடித்துக்கொண்டார்.

போக்ஸோ, இளஞ்சிறார் சட்டம் மட்டுமன்றி, ஐக்கிய நாடுகளின் சபையின் குழந்தை உரிமைக்கான உடன்படிக்கையும்கூட குழந்தைகளின் நலனைப் பேணுவதையே முதன்மை இலக்காகப் பேசுகிறது. ஊடகங்கள் பொறுப்புணர வேண்டும். அரசு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டும்!

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு