Published:Updated:

அவள் அப்படித்தான்

அவள் அப்படித்தான்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அவள் அப்படித்தான்

புத்துயிர்ப்பு

அவள் அப்படித்தான்

புத்துயிர்ப்பு

Published:Updated:
அவள் அப்படித்தான்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அவள் அப்படித்தான்
'காதல் தெரியும். காதலிக்கவும் தெரியும். எதைக் காதல் என்கிறாய்’ என்று கேட்டால், `இதோ என் உதடுகளுக்குள் திரண்டுவரும் புன்னகைதான்’ என்பாள். `புரியவில்லையே’ என்றால் கவிதை எழுதி நீட்டுவாள். `காதல்தான் வாழ்க்கை’ என்று சாதிப்பாள். `வாழ்க்கை கசக்கும்போதெல்லாம் மீட்டெடுக்கும் மாயக்கரம்தான் காதல்’ என்று பாடுவாள். `அப்படியானால் பெண்ணே, நீ ஏன் தனித்திருக்கிறாய்... நீ ஏன் மணம் செய்துகொள்ளவில்லை’ என்று கேட்டால் விழிப்பாள். காதல் பிடிக்கும் என்றால் திருமணமும் பிடித்தாக வேண்டுமா...
விகடனின் அதிரடி ஆஃபர்!
தற்பொழுது ரூ.800 சேமியுங்கள்! ரூ.1749 மதிப்புள்ள 1 வருட டிஜிட்டல் சந்தா949 மட்டுமே! மிஸ் பண்ணிடாதீங்க!Get Offer

எஃபி வாலர் ஸ்மித் (1879-1960) என்னும் ஆப்பிரிக்க - அமெரிக்கக் கவி உருவாக்கியளித்த ‘பேச்சிலர் பெண்’ அவள். அவளுக்குப் பெயர் தேவையில்லை. ஏனென்றால் அவளை நீங்கள் அறிவீர்கள். அவளை நீங்கள் தொலைவிலிருந்து கண்டிருக்கலாம் அல்லது யாரேனும் சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது அவள் கரங்களைப் பற்றிக் குலுக்கி சில வார்த்தைகள் பேசியிருக்கவும்கூட வாய்ப்பு உண்டு. ஏன், உங்கள் பக்கத்து வீட்டில்கூட ‘அவள்’ இருக்கலாம். அவளுக்கு உங்களைப் பிடித்துவிட்டால் உங்களோடு மனம்திறந்து பேசத் தயங்கமாட்டாள்.

இறக்கைகளைக் கொடுத்து பறந்துபோ என்கிறது காதல். திருமணம் ஒரு வட்டம், வரைந்து இதைவிட்டு நகராதே என்கிறது. யாரேனும் ஒருவரைக் காதலிக்கும் இன்பம், யாரோ ஒருவரின் ‘மிஸஸ்’ ஆக இருப்பதில் கிடைப்பதில்லை.

அவள் எந்த வட்டத்துக்குள்ளும் இல்லை என்பதால் அவளால் அச்சமற்று இருக்க முடிகிறது. `என்னைத் தயவுசெய்து கவனித்துக் கொள்’ என்றோ, `என்னை வழிநடத்து என்றோ’ அவள் இன்னொருவரிடம் இறைஞ்சுவதில்லை. `எனக்கு முன்பாக நடந்து செல், நான் உன்னைப் பின்தொடர்கிறேன்’ என்று அவள் இதுவரை யாரிடமும் சொன்னதில்லை.

விறுவிறுவென்று தன் பாதையில் தன்பாட்டுக்கு அவள் நடந்து போய்கொண்டே இருக்கிறாள். `தனியாகவா வந்தாய்’ என்றால் `ஆம் தனியாகவே’ என்றும், `தனியாகவா வாழ்கிறாய்’ என்றால் `ஆம் தனியாகவே’ என்றும், `இப்படியேவா தொடரப்போகிறாய்’ என்றால் `ஆம் இப்படியேதான்’ என்றும் அறிவிப்பதற்கு அவள் தயங்குவதில்லை.

அவள் அப்படித்தான்

`நான் ஏன் தயங்க வேண்டும்? இதில் தயங்குவதற்கு என்ன இருக்கிறது? தனியாக வாழும் நான் உங்களுக்கு விந்தை என்றால், விடுதலை என்றால் என்னவென்பதை இன்னமும் உணராத நீங்கள் எனக்கு விந்தை. தனிமை ஒரு வரம். ஒருவேளை அது மேலிருந்து அருளப்படாமல் போனால் நீங்களே அதை எட்டிப் பறித்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்பாள் அவள்.

`ஆம், தனியாகவே இருக்கிறேன் என்று கம்மிய குரலில் முணுமுணுக்காதீர்கள். கோபுரத்தின் மீது ஏறி நின்று, நான் தனித்து வாழும் பெண் என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி கத்துங்கள்.

உங்களுக்குக் கூடை பின்னப் பிடிக்காது என்றால் பிடிக்காது என்றும் ஸ்வெட்டர் பின்னத் தெரியாது என்றால் தெரியாது என்றும் சொல்லுங்கள். தெரிந்து கொள்ளவாவது செய்யேன் என்று போட்டு அழுத்தினால் ஆர்வமில்லை என்று நகர்ந்து செல்லுங்கள். நீங்கள் விரும்பாத எதையும் யாருக்காகவும் செய்துகொண்டிருக்க வேண்டாம். உங்களுக்கு வெட்டிக் கதைகள் பிடிக்காது என்றால் படக்கென்று அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேறுங்கள்.

பெண்களுக்காக எழுதப்படும் மயக்கமூட்டும் புத்தகங்களைக் கடந்து செல்லுங்கள். பெண்களுக்கான பொழுதுபோக்குகளை, பெண்களுக்கான வாழ்க்கைப் பாடங்களை, பெண்களுக்கான சொற்பொழிவுகளை, பெண்களுக்கான அறத்தை, பெண்களுக்கான நடத்தை விதிகளைப் பொருட்படுத்தாதீர்கள். பெண்களுக்கான கதைகள், பெண்களுக்கான கவிதைகள், பெண்களுக்கான இசை, பெண்களுக்கான நடனம், பெண்களுக்கான தத்துவம் எதுவும் வேண்டாம் என்று சொல்லுங்கள்.

நான் ‘பெண்கள்’ அல்ல. எனக்கான இசை, எனக்கான புத்தகம், எனக்கான கவிதை, எனக்கான காதல், எனக்கான பொழுதுபோக்கு, எனக்கான அறம், எனக்கான விதிகள், எனக்கான நடனம் ஆகியவற்றை நானே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வேன். எனக்கு எது சரியென்று படுகிறதோ அதை. எனக்கு எப்போது இயலுமோ அப்போது.

எதை ஆதரிக்க வேண்டும், எதை எதிர்க்க வேண்டும், எது எனக்கானது, எது எனக்கெதிரானது என்பதை நான் முடிவு செய்வேன்.

முடிவு செய்த பிறகு அதை நான் வெளிப்படையாகப் பேசுவேன், எழுதுவேன், விவாதிப்பேன். இதுதான் என் கருத்து, இதுதான் என் நிலைப்பாடு, நான் இப்படித்தான் கருதுகிறேன் என்று ஆணித்தரமாக வாதிடுவேன். என், எனது, நான், என்னுடைய ஆகிய சொற்களை நான் உறுதியோடு கையாள்வேன். என் உறுதி வேறு யாருடைய உறுதியையாவது குலைத்துவிடுமோ என்று யோசித்துக்கொண்டிருக்க மாட்டேன்.

நான் விளையாடுவேன். பாய்ந்து ஓடுவேன். என் தோள்கள் வலுவானவை. என் கரங்கள் வலுவானவை. எனக்குக் கோபம் வரும். எப்படிக் காதலிக்க தயங்க மாட்டேனோ, புன்னகைக்கத் தயங்க மாட்டேனோ, அப்படியே என் கோபத்தை வெளிக்காட்டவும் என் வலிமையை வெளிப்படுத்தவும் தயங்கமாட்டேன். வருந்தவும் மாட்டேன்.

சாலையிலோ, அலுவலகத்திலோ, பூங்காவிலோ என்னை நீங்கள் காண நேர்ந்தால் உங்களுக்காக என்னிடமிருந்து என்ன வெளிப்படும் என்பதை நீங்களே முடிவு செய்கிறீர்கள். நீங்கள் என்னவாக இருக்கிறீர்கள், எப்படி என்னிடம் நடந்துகொள்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்துதான் நான் உங்கள் கரங்களைப் பற்றிக்கொள்ளவேண்டுமா அல்லது கரங்களைப் பிடித்து முறுக்கவேண்டுமா என்று பார்க்க வேண்டும்.

என்னால் எப்போதுமே கவிஞராக இருக்க முடிவதில்லை. முழுநேரமும் கண்களை மூடிக்கொண்டு காதலில் மயங்கிக்கிடக்க முடிவதில்லை. திறந்த மனதோடு எல்லோரோடும் பழக முடிவதில்லை. பச்சைக் குழந்தையாக இருக்க ஆசைதான். ஆனால், அப்படி நீடிக்க முடிவதில்லை. தளராத நெஞ்சோடு அன்பு செலுத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஆனால் விரைவில் வறண்டுவிடுகிறேன். உதடுகள் கசத்துப்போய்விடுகின்றன. எனவே நான் மாறிக்கொண்டே இருக்கவேண்டியிருக்கிறது. தேவைக்கேற்ப... ஆளுக்கேற்ப... சூழலுக்கேற்ப...

கட்டுண்டு இருக்கும்போது மாற முடிவதில்லை. மாறுவதற்கு வழி இருப்பதில்லை. எனவே, நான் தனித்திருக்கிறேன். சுதந்திரமாக இருக்கிறேன். துணிச்சலோடு இருக்கிறேன். முடிவெடுப்பவளாக, தேர்ந்தெடுப்பவளாக இருக்கிறேன். நானாக இருக்கிறேன்.

கவனிக்கவும், நான் தனித்துதான் இருக்கிறேனே தவிர, சமூகத்திடமிருந்து என்னைப் பிரித்தெடுத்துக்கொண்டு தீவு போல் சுருங்கிக்கிடக்கவில்லை. சமூகத்தின் பிணிகள் என் பிணிகள் என்பதை நான் முழுவிழிப்போடு உணர்ந்திருக்கிறேன். அவற்றை நான் பேசுவேன். களைவதற்குப் போரிடுவேன். ஏனென்றால் நான் யாருடைய ‘மிஸஸ்’ ஆகவும் மாறிவிடவில்லை.

நான் தனித்திருப்பதால்தான் என்னை உடைத்துக்கொண்டு நீண்டு சென்று சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறியிருக்கிறேன். தனித்திருப்பதால்தான் குரலற்றவர்களுக்கான என்னால் எழுத முடிகிறது. தனித்திருப்பதால்தான் ஒடுக்கப்படுபவர்களின் வேதனையைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. தனித்திருப்பதால்தான் கதவைத் திறந்துவைத்துக்கொண்டு எழுத முடிகிறது. தனித்திருப்பதால்தான் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு தெருவில் இறங்கி நடந்து சென்று ஒரு கலந்துரையாடலில், ஓர் அரசியல் பேரணியில், ஒரு போராட்டத்தில் என்னால் கலந்துகொள்ள முடிகிறது.

அவள் அப்படித்தான்
தனிமைதான் எனக்கு ஓய்வை வழங்குகிறது. தனிமைதான் என்னை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கிறது. தனிமைதான் என்னை ஒழுங்குபடுத்திக்கொள்வதற்கான வாய்ப்பை அளிக்கிறது.

நான் யார் என்பதைத் தனிமைதான் எனக்குத் தெளிவாகக் காண்பிக்கிறது.

நான் ஒரு ‘மிஸஸ்’ ஆக இருந்திருந்தால் இப்படி அமர்ந்து கவிதைகள் எழுதிக்கொண்டிருக்க முடியுமா... இப்படி அமர்ந்து ஒரு விசாரணையில் இறங்கியிருக்க முடியுமா...

என் கால்களில் விலங்குகள் இல்லை. என் முகத்தில் கடிவாளம் இல்லை. நான் அமைப்புக்கு வெளியில் இருக்கிறேன். விடுபட்டவளாக, சுதந்திரமானவளாக, சொந்தக் குரல் கொண்டவளாக இருக்கிறேன். நான் ஓர் ஆப்பிரிக்கப் பெண்ணும்கூட. நான் ஓர் அமெரிக்கனும்தான். என் குரல் அமெரிக்காவையும் ஆப்பிரிக்காவையும் கடந்து சின்னஞ்சிறிய கியூபாவுக்காகவும் ஒலிக்கும். ஏனென்றால் நான் மானுடத்தின் பிரதிநிதியாகவும் இருக்கி றேன் அல்லது இப்படியும் சொல்லலாம்.

நான் ஒரு ‘பேச்சிலர்’ பெண்ணாக இருப்பதால்தான் மானுடத்தின் பிரதிநிதியாக என்னை உணரும் அளவுக்கு விரிந்து வளர்ந்திருக்கிறேன்.