Published:Updated:

இல்லத்தரசிகளுக்கு ஊதியம் ‘இலவச’ விளையாட்டு!

இல்லத்தரசி
பிரீமியம் ஸ்டோரி
இல்லத்தரசி

வீட்டில் பெண்கள் உழைக்கும் பலன்களை ஆண்கள் உள்ளிட்ட குடும்ப உறுப்பினர்களே அனுபவிக்கின்றனர்.

இல்லத்தரசிகளுக்கு ஊதியம் ‘இலவச’ விளையாட்டு!

வீட்டில் பெண்கள் உழைக்கும் பலன்களை ஆண்கள் உள்ளிட்ட குடும்ப உறுப்பினர்களே அனுபவிக்கின்றனர்.

Published:Updated:
இல்லத்தரசி
பிரீமியம் ஸ்டோரி
இல்லத்தரசி
‘இல்லத்தரசிகளுக்கு அரசு ஊதியம் வழங்கவேண்டும்’ என்று கமல்ஹாசன் சொன்னார். ‘தி.மு.க ஆட்சிக்கு வந்தால் குடும்பத்தலைவிகளுக்கு உரிமைத்தொகையாக ரூபாய் 1,000 வழங்கப்படும்’ என்று அறிவித்திருக்கிறார் ஸ்டாலின். ‘நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் இல்லத்தரசிகளுக்கு 1,500 ரூபாய் தருவோம்’ என்கிறார் எடப்பாடி பழனிசாமி. உண்மையில் ‘வீட்டு வேலைகளுக்குப் பெண்களுக்கு ஊதியம்’ என்ற கருத்து, கமல், ஸ்டாலின், எடப்பாடி மூவரின் சொந்தச் சிந்தனையில் உதித்தது அல்ல. 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பெண்ணியவாதிகள் வலியுறுத்திய கருத்துதான் இது.

ஜெர்மானிய மார்க்சியவாதியான ஆகஸ்ட் பெபெல் 1879-ல் எழுதிய ‘பெண்களும் சோஷலிசமும்’ என்னும் நூலில் வீட்டுவேலைகளையும் பணிகளாக அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். இங்கிலாந்தில் 1972-ல் நடந்த மூன்றாவது தேசிய பெண் விடுதலை மாநாட்டில், வீடுசார் உழைப்புக்கு ஊதியம் வேண்டும் என்ற கோரிக்கை செல்மா ஜேம்ஸ் என்பவரால் உருவாக்கப்பட்ட ‘வீடுசார் உழைப்புக்கு ஊதியம் கோரும் பிரசார மேடை’ சார்பில் முன்வைக்கப்பட்டது.

செல்மா ஜேம்ஸ், பெரியார், ஹியூகோ சாவேஸ், ஆகஸ்ட் பெபெல், அலெக்சான்ட்ரா கொலந்தாய்
செல்மா ஜேம்ஸ், பெரியார், ஹியூகோ சாவேஸ், ஆகஸ்ட் பெபெல், அலெக்சான்ட்ரா கொலந்தாய்

புரட்சிக்குப் பிந்தைய சோசலிச நாட்டில் பெண்களின் வீட்டுவேலைகளை அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையைத் தொடர்ச்சியாக மார்க்சியப் பெண்ணியவாதிகள் முன்வைத்தார்கள். உலகின் முதல் பெண் அமைச்சரும் ரஷ்ய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முன்னணித் தலைவருமான அலெக்சான்ட்ரா கொலந்தாய் ‘பெண்களின் வீட்டுப்பணிச்சுமையைக் குறைக்கவேண்டும்’ என்று வலியுறுத்தினார். இதனால் லெனின் காலத்தில் பொது உணவகம், பொதுச் சலவையகம், குழந்தைகள் காப்பகம் போன்றவற்றை அரசே நடத்தியது. சோசலிஸ்டான ஹியூகோ சாவேஸ் காலத்தில் வெனிசுலாவில் பெண்களின் வீடுசார் உழைப்புக்கு ஊதியம் வழங்கப்பட்டது.

இந்தச் சிந்தனை தமிழுக்கும் புதிதல்ல. பெண்கள் சமையல் போன்ற வீட்டுவேலைகளிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்றார் பெரியார். ‘வீட்டுக்குத் தனிச் சமையல்கூடங்கள் தேவையில்லை, தெருவுக்கு ஒரு பொதுவான சமையல்கூடம் அமைக்கப்பட வேண்டும்’ என்ற பெரியார், ரஷ்யச் சுற்றுப்பயணத்தின்போது தான் ரஷ்யாவில் நடைமுறையில் இருந்ததைக் கண்டதையும் சுட்டிக்காட்டினார்.

இல்லத்தரசி
இல்லத்தரசி

பெண்களின் வீட்டுவேலையையும் உழைப்பாக அங்கீகரிப்பது, வீட்டுவேலைகளை ஆண்களும் பகிர்ந்துகொள்வது, பெண்களின் வேலைப்பளுவைக் குறைப்பது என்பதுதான் மார்க்சியவாதிகள் மற்றும் பெரியார் வலியுறுத்திய கருத்துகள். ஆனால் கமல், ஸ்டாலின், எடப்பாடி எல்லோரும் இதைக் கவர்ச்சிகரமான தேர்தல் வாக்குறுதியாக மட்டும் மாற்றிவிட்டனர். ஸ்டாலின் இதை ‘உரிமைத்தொகை’ என்று அழைக்கிறார். அ.தி.மு.க தேர்தல் அறிக்கையோ ‘குலவிளக்குத் திட்டம்’ என்று பெயர்வைத்து ‘இல்லத்தரசி வங்கிக்கணக்கில் 1,500 ரூபாய், பெண்கள் இல்லாத வீட்டில் ஆண்களின் வங்கிக்கணக்கில் பணம்’ என்று அடிப்படையையே மாற்றிவிட்டது.

பெண்களின் வீட்டுவேலைகளை உழைப்பாக அங்கீகரிக்கும் மனநிலை ஆண்களிடம் ஏற்படுவதுதான் முதல்படி. கொரோனா ஊரடங்கு காலகட்டத்தில் ‘வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம்’ என்னும் புதிய வாழ்க்கைமுறைக்குப் பழகினோம். அப்போது வேலைப்பளு அதிகரித்தது என்னவோ பெண்களுக்குத்தான். இந்த ஊரடங்கு காலத்தில் தற்கொலைகள் குறைந்தன, விபத்துகள் குறைந்தன, காற்று மாசு குறைந்தது, சென்னையின் தண்ணீர்ப்பஞ்சம் தீர்ந்தது. ஆனால் குடும்ப வன்முறைப் புகார்கள் அதிகரித்தன. பெண்கள் நாள்முழுதும் வீட்டுவேலைகளில் தங்களைக் கரைத்துக்கொள்வதை ஆண்கள் நேரடியாகப் பார்க்கும் காலகட்டத்தில்தான் குடும்ப வன்முறை அதிகரித்தது என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். இன்னொருபுறம் சமையல் உள்ளிட்ட வீட்டுவேலைகள் வருமானம் ஈட்டும் தொழிலாக மாறும்போது அதை ஆண்கள் கையப்படுத்திவிடுகின்றனர். வீட்டில் சமைப்பது பெண்கள். ஆனால் கல்யாணச் சமையல் ஒப்பந்தத்திலிருந்து ஹோட்டல் வரை ஆண்களின் கையில்.

வீட்டில் பெண்கள் உழைக்கும் பலன்களை ஆண்கள் உள்ளிட்ட குடும்ப உறுப்பினர்களே அனுபவிக்கின்றனர். நியாயமாகப் பார்த்தால் ஆண்கள் தங்கள் வருமானத்தில் ஒருபகுதியை ஊதியமாகத் தங்கள் வீட்டுப்பெண்களுக்கு அளிக்கவேண்டும். இதை ஏன் அரசாங்கம் தரவேண்டும்?

சோசலிச நாட்டில் தனியுடைமையும் தனிச்சொத்தும் ஒழிக்கப்பட்டு எல்லாம் அரசுடைமையாக்கப்பட்டன. தனிநபரின் வேலைவாய்ப்பும் வருமானமும் அரசின் பொறுப்பு என்பதால்தான் சோசலிச நாடுகளில் வீடுசார் உழைப்புக்கு ஊதியம் வழங்குவதும் பெண்களின் பணிச்சுமையைக் குறைத்து, பொதுவான சமையல்கூடங்கள் அமைப்பதும் சாத்தியமானது. ஆனால் இந்தியாவில் ‘சோசலிசம்’ என்பது அரசியல் சாசனத்தில் மட்டும்தான் இருக்கிறது. 90களுக்குப் பின் பெயரளவிலான சோசலிசமும்கூட மறைந்துகொண்டிருக்கிறது. நேருகாலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட எல்.ஐ.சி போன்ற பொதுத்துறை நிறுவனங்களை அரசு கைவிடுகிறது. இந்திரா காந்தி காலத்தில் அரசுடைமையாக்கப்பட்ட வங்கிகள் மீண்டும் தனியார்மயமாக்கப்படுகின்றன. இந்தியாவில் வாழும் யாருடைய வேலைவாய்ப்புக்கும் வருமானத்துக்கும் அரசு பொறுப்பேற்க முடியாதபோது வீடுசார் வேலைகளுக்குப் பெண்களுக்கு அரசு ஊதியம் வழங்குவது வினோதமில்லையா?

“வரலாற்றில் எல்லாச் சம்பவங்களும் இருமுறை நிகழ்கின்றன. அவை முதல்முறை தீவிரமாகவும் இரண்டாவதுமுறை கேலிக்கூத்தாகவும் அமைந்துவிடுகின்றன” என்றார் காரல் மார்க்ஸ். ஒரு கோட்பாட்டின், கோரிக்கையின் அடிப்படையைப் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால் அது தமிழகத்தைப்போல் கேலிக்கூத்தாகத்தான் மாறும்.