Published:Updated:

அடிவயிற்றில் நெருப்பு... அணு உலை ஆபத்து!

கூடங்குளம்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கூடங்குளம்

கல்பாக்கத்தில் ஒரு மறுசுழற்சி மையம் நிறைந்து, இரண்டாவது பிளான்ட் போடப்பட்டு வருகிறது. இந்த அணுக்கழிவுகளில் கதிரியக்கம் மிகுந்த ஐசோடோப்புகள் நிறைய இருக்கும்.

அடிவயிற்றில் நெருப்பு... அணு உலை ஆபத்து!

கல்பாக்கத்தில் ஒரு மறுசுழற்சி மையம் நிறைந்து, இரண்டாவது பிளான்ட் போடப்பட்டு வருகிறது. இந்த அணுக்கழிவுகளில் கதிரியக்கம் மிகுந்த ஐசோடோப்புகள் நிறைய இருக்கும்.

Published:Updated:
கூடங்குளம்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கூடங்குளம்

கூடங்குளம் அணுமின் நிலைய வளாகத்தில் தலா 1000 மெகாவாட் மின் உற்பத்தித்திறன் கொண்ட 5 மற்றும் 6-வது அணு உலைகளின் கட்டுமானப்பணி சில வாரங்களுக்கு முன்பு தொடங்கியுள்ளது. ரூ.49,621 கோடி மதிப்பில் அமைக்கப்படும் இந்த உலைகள், 2027-ம் ஆண்டிலிருந்து மின் உற்பத்தியைத் தொடங்கும் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஏற்கெனவே 2013-ல் முதல் அணு உலையும் 2016-ல் இரண்டாவது அணு உலையும் உற்பத்தியைத் தொடங்கிவிட்டன. இரண்டும் தலா 1,000 மெகாவாட் மின் உற்பத்தித்திறன் கொண்டவை. 3-வது மற்றும் 4-வது அணு உலைக் கட்டுமானப் பணிகள் ரூ.39,849 கோடி செலவில் நடந்துவருகின்றன. 2023-ல் இந்த உலைகளும் இயங்கத் தொடங்கும் என்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில் 5-வது மற்றும் 6-வது அணு உலைகளின் கட்டுமானப் பணியும் தொடங்கியிருக்கிறது. இவையனைத்தும் ரஷ்ய நாட்டு உதவியோடு அமைக்கப்படுபவை. அடுத்து, தேசிய அனல்மின் நிறுவனத்தின் (NTPC) உதவியோடு தலா 1,200 மெகாவாட் திறன் கொண்ட இரண்டு அணு உலைகளை அமைக்கவும் திட்டமிட்டிருக்கிறது இந்திய அணுசக்திக் கழகம்.

‘உலகமே அணுமின் நிலையங்களைக் கைவிட்டு வேறுபாதைக்குத் திரும்பிவரும் சூழலில், கூடங்குளத்தை மிகப்பெரும் அணு உலைப் பூங்காவாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது மத்திய அரசு’ என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்துள்ள நிலையில், `அணுக்கழிவுகளைக் கையாளும் தொழில்நுட்பமே கூடங்குளம் அணு உலை நிர்வாகத்திடம் இல்லை' என்று பீதி கிளப்பியிருக்கிறார்கள் சூழலியலாளர்கள்.

அடிவயிற்றில் நெருப்பு... அணு உலை ஆபத்து!

கூடங்குளம் தவிர்த்து கர்நாடக மாநிலம் கைகா, மகாராஷ்டிர மாநிலம் தாராப்பூர், குஜராத் மாநிலம் கக்ரபார், உத்தரப்பிரதேச மாநிலம் நரோரா, ராஜஸ்தான் மாநிலம் ராவத்பாட்டா, தமிழ்நாட்டில் கல்பாக்கம் என இந்தியாவில் 6 இடங்களில் அணு உலைகள் இயங்குகின்றன. மொத்தமுள்ள 19 உலைகளில் சில இயங்கவில்லை. இந்த அணு உலைகளிலிருந்து வரும் பெரும்பாலான கழிவுகள் கல்பாக்கத்திலும் ஒரு பகுதி கழிவு தாராப்பூரிலும் மறுசுழற்சி செய்யப்படுகின்றன.

கல்பாக்கத்தில் ஒரு மறுசுழற்சி மையம் நிறைந்து, இரண்டாவது பிளான்ட் போடப்பட்டு வருகிறது. இந்த அணுக்கழிவுகளில் கதிரியக்கம் மிகுந்த ஐசோடோப்புகள் நிறைய இருக்கும். அவற்றை, அதிக கதிரியக்கமுள்ளவை, குறைவான கதிரியக்கமுள்ளவை என்று பிரித்து சேமிப்பார்கள். கதிரியக்கத் தாக்கம் குறையும்வரை அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டியது அவசியம்.இந்த அணு உலைகளுக்கும் கூடங்குளத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ள அணு உலைகளுக்கும் அடிப்படையில் வித்தியாசம் இருக்கிறது. இந்த 19 அணு உலைகளும் கனநீர் உலைகள் (Heavy water reactors). கூடங்குளத்தில் இருப்பவை மென்னீர் உலைகள் (Light Water Reactors).

1988-ல் கூடங்குளத்துக்காகப் போடப்பட்ட இந்தியா-சோவியத் ரஷ்யா ஒப்பந்தத்தில், (Indo USSR agreement) `கூடங்குளத்தில் உருவாகும் அணுக்கழிவுகளை ரஷ்யாவே எடுத்துச் சென்றுவிடும்' என்று சொல்லப்பட்டிருந்தது. அதனால், கூடங்குள அணு உலை வடிவமைப்பில் அணுக்கழிவு சேமிப்பு மையமே இடம்பெறவில்லை. சோவியத் ரஷ்யா உடைந்தபிறகு, 1998-ல் கூடங்குளம் தொடர்பாக இந்தியாவும் ரஷ்யாவும் ஒரு துணை ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டன. அதில் அணுக்கழிவுகளை ரஷ்யாவுக்கு எடுத்துச்செல்வது பற்றி எந்த விதியும் சேர்க்கப்படவில்லை. செர்னோபில் விபத்தால் அணு உலையின் விபரீதங்களை உணர்ந்திருந்த ரஷ்யா, கூடங்குளத்தின் கழிவுகளைத் தங்கள் நாட்டுக்குக் கொண்டுவருவதை லாகவமாகத் தவிர்த்துவிட்டது.

கூடங்குளம் அணு உலைகளுக்கான எரிபொருள் ரஷ்யாவிலிருந்தே வருகிறது. ஓர் அணு உலையில் 163 எரிகுச்சிகள் வைக்கப்படும். ஒவ்வொரு உலைக்குக் கீழேயும் பெரிய நீச்சல் குளம் போன்ற அமைப்பு இருக்கும். அதை ‘Spent fuel pool' என்பார்கள். எரிந்த குச்சிகள் அந்தக் குளத்துக்குள் பாதுகாக்கப்படும். பயன்படுத்தப்படாத எரிபொருளைவிட, பயன்படுத்திய எரிகுச்சிகளிலிருந்து வெளிப்படும் கதிரியக்க அளவும் வெப்பமும் மிகவும் அதிகம். வெப்பத்தைத் தணிக்கவும் கதிரியக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தவும் அந்தக் குச்சிகளைக் குளத்துக்குள் 7 ஆண்டுகள் வைத்திருக்கவேண்டும். பிறகு இந்தக் கழிவுகளையும் பணியாளர்கள் பயன்படுத்திய கையுறைகள், காலணிகள், உடைகள் போன்றவற்றையும் நிரந்தர ஆழ்நில அணுக்கழிவு மையத்தில் (Deep Geological Repository) வைத்துப் பாதுகாக்கவேண்டும். இந்த மையம், உறுதியான பாறையும் தரைத்தளமும் கொண்ட பகுதிகளில் 500 முதல் 600 மீட்டர் ஆழத்தில் நிறுவப்படும். இத்தனை அணு உலைகளைக் கையாளும் இந்தியாவில் அப்படியொரு மையம் இதுவரை நிறுவப்படவே இல்லை.

‘‘உலகில் ஒரு சில இடங்களில்தான் இந்த ஆழ்நில அணுக்கழிவு மையம் இருக்கிறது. கூடங்குளம் அணு உலை தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே, ‘கழிவுகளை என்ன செய்யப்போகிறீர்கள்' என்று கேள்வியெழுப்பி வருகிறோம். ‘கர்நாடகத்தில் உள்ள கோலார் தங்கவயலில் கைவிடப்பட்ட சுரங்கங்களில் அணுக்கழிவுகளைச் சேமிப்போம்' என்று 2014-ல் இந்திய அணுசக்தித்துறை சொன்னது. அப்போது கர்நாடக முதல்வராக இருந்த பா.ஜ.க-வைச் சேர்ந்த ஜெகதீஷ் ஷெட்டர், மத்திய அமைச்சராக இருந்த காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்த வீரப்ப மொய்லி, கர்நாடக அ.தி.மு.க-வின் நிர்வாகியாக இருந்த புகழேந்தி என அனைவரும் அதைக் கடுமையாக எதிர்த்தார்கள். அந்த முடிவைக் கைவிட்டது அணுசக்தி மையம்.

அடிவயிற்றில் நெருப்பு... அணு உலை ஆபத்து!

‘பூவுலகின் நண்பர்கள்’ சார்பில் உச்ச நீதிமன்றத்தை அணுகினோம். `அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் ஆழ்நில அணுக்கழிவு மையத்தை அமைக்கவேண்டும்' என்று 2013-ல் தீர்ப்பு வந்தது. ‘ஆழ்நில அணுக்கழிவு மையம் அமைக்க 20 முதல் 30 ஆண்டுகள் ஆகும். இப்போதைக்கு நாங்கள் அணுக்கழிவுகளைக் கூடங்குளத்திலேயே பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்கிறோம். அதற்காக ‘Away from Reactor’ எனப்படும் தற்காலிக சேமிப்பு மையத்தை உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்' என்று தெரிவித்தது இந்திய அணுசக்திக்கழகம். `அதையேனும் 2018-க்குள் அமையுங்கள்' என்றது நீதிமன்றம். 2018-ல் ‘இதுவரை Away from Reactor அமைப்பை நாங்கள் உருவாக்கியதில்லை. மிகவும் சவாலான பணி இது. மேலும் ஐந்தாண்டுக் காலம் அவகாசம் வேண்டும்' என்றார்கள். நாங்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தோம். ‘2022-க்குள் கட்டி முடியுங்கள்' என்றது உச்ச நீதிமன்றம். 2022-க்கு இன்னும் நான்கு மாதங்களே உள்ள நிலையில், அடிப்படையான பணிகளைக்கூட இன்னும் தொடங்கவில்லை.

‘அணுக்கழிவுகளைச் சேமிக்கும் குளத்தின் கொள்ளளவு என்பது 7 இயங்கு வருடங்கள் மட்டுமே. 2013-ல் ஒரு அணு உலை மின் உற்பத்தியைத் தொடங்கிவிட்டது. கணக்குப்படி 2020-ம் ஆண்டோடு அந்தக்குளம் கழிவுகளால் நிரம்பியிருக்கும். இனிமேல் அணு உலை இயங்கினால் கழிவுகளைச் சேமிக்கமுடியாது என்பதால் இயக்கத்தை நிறுத்தவேண்டும் என்றோம். ‘ஆலை முழுமையாக இயங்கவில்லை. குளங்கள் 30 சதவிகிதம் மட்டுமே நிரம்பியிருக்கிறது’ என்கிறது அணு உலை நிர்வாகம். கழிவுகளை நிரந்தரமாக எங்கே வைப்பது என்று திட்டமிடாமல் அடுத்தடுத்து அணு உலைகளை அமைத்துக்கொண்டே போனால் அபாயகரமான விளைவுகள் ஏற்பட வாய்ப்புண்டு’’ என்கிறார் ‘பூவுலகின் நண்பர்கள்’ அமைப்பைச் சேர்ந்த பொறியாளர் சுந்தர்ராஜன்.

2017-ல் புகுஷிமா விபத்துக்குப் பிறகு மக்களிடம் அச்சம் நிலவுவதால் இப்போது மட்டுமல்ல, எப்போதுமே குஜராத் மாநிலத்தில் அணு உலைகளை அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று சட்டமன்றத்திலேயே சொன்னார் அம்மாநில முதல்வர். மகாராஷ்டிராவில் ஜெய்தாப்பூரில் வரவிருந்த 6 அணு உலைகளை அந்த மாநிலம் அனுமதிக்கவில்லை. மேற்கு வங்கமும் தங்கள் மாநிலத்தில் அமைக்கப்படவிருந்த 6 அணு உலைகளை அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டது. ஆந்திர மாநிலத்தில் காவலி, கொவாடா பகுதிகளில் அமைக்கப்படவிருந்த 12 அணு உலைகளுக்கு அனுமதி தரமறுத்துவிட்டது ஆந்திரா.

உலகளவிலும் அணு உலைகளைக் கைவிடத் தொடங்கியிருக்கின்றன நாடுகள். இந்தியாவும் சீனாவும் மட்டுமே அணு உலைகளை மேலும் மேலும் அமைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

‘‘பல ஆண்டுகள் கடந்தும் கதிரியக்கப் பாதிப்புகளால் நிலைகுலைந்து நிற்கும் நாடுகளைக் கண்கொண்டு பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால், அவற்றிலிருந்து எந்தப் பாடமும் படிக்காமல், ஆபத்து நிறைந்த அணுக்கழிவுகளை முறைப்படி சேமிக்க ஏற்பாடுகள் செய்யாமல், மீண்டும் மீண்டும் அணு உலைகளை அமைப்பது ஆபத்து என்கிறார்’’ அணுசக்திக்கு எதிரான மக்கள் இயக்க ஒருங்கிணைப்பாளர் சுப.உதயகுமாரன். ‘‘தேனியில் அமைக்கவிருந்த நியூட்ரினோ திட்டத்துக்கான ஆவணங்களில், ‘நியூட்ரினோ பரிசோதனைகள் எல்லாம் முடிந்தவுடன் அதற்குத் தோண்டப்படும் சுரங்கங்கள் அணுக்கழிவு சேமிப்பு மையமாக மாற்றப்படும்' என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். இதுபற்றிக் கேள்வி எழுப்பியதும் ‘அது கிளரிக்கல் எர்ரர்' என்று சொல்லிவிட்டார்கள். இதென்ன வெற்றிலை பாக்குக் கணக்கா?

மற்ற கனநீர் அணு உலைக் கழிவுகளை மறுசுழற்சி செய்வதைப்போல கூடங்குளம் அணு உலைக் கழிவுகளை மறுசுழற்சி செய்யமுடியாது. ஆனால் இந்திய அணுசக்தித் துறை ‘ரஷ்யாவிலிருந்து மறுசுழற்சி செய்யும் தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டுவருவோம்’ என்கிறது. ஆனால் அது அவ்வளவு எளிதல்ல. அப்படி ஒரு தொழில்நுட்பத்தை வேறொரு நாட்டிலிருந்து வாங்க வேண்டுமென்றால் ஐ.நாவின் அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்தம் (Non-Proliferation of Nuclear Weapons), ஒருங்கிணைந்த அணுகுண்டு சோதனைத் தடை ஒப்பந்தம் (Comprehensive Nuclear Test Ban Treaty) ஆகியவற்றில் இந்தியா கையெழுத்திட வேண்டும். ஆனால், பாகிஸ்தான் கையெழுத்துப் போட்டால்தான் நாங்கள் போடுவோம் என்ற நிலைப்பாட்டில் இருக்கிறது இந்தியா. இதையெல்லாம் சாத்தியப்படுத்தி அந்தத் தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு வந்தாலும் மறுசுழற்சி செய்து அவற்றை என்ன செய்யப்போகிறார்கள்... கூடங்குளத்திலேயே ஈனுலை அமைப்பார்களா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. ஒருவேளை இந்தியாவில் எங்கேயும் நிரந்தர ஆழ்நில அணுக்கழிவு சேமிப்பு மையம் அமைக்கமுடியாமல் போனால், கூடங்குளத்தில் அமைக்கப்படும் தற்காலிக சேமிப்பு மையங்களே நிரந்தர மையங்களாக மாறலாம். காலநிலை மாற்றத்தால் கடல் மட்டம் உயர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. அதனால் கூடங்குளம் பாதிக்கப்படும் என்று ஐஐடி ஆய்வு சொல்கிறது. இதையெல்லாம் சேர்த்து யோசிக்கும்போது விளைவுகளைக் கற்பனைகூடச் செய்ய முடியவில்லை’’ என்கிறார் சுப. உதயகுமாரன்.

தமிழகச் சுற்றுச்சூழல் மற்றும் மாசுக் கட்டுப்பாட்டுத்துறை அமைச்சர் சிவ.வீ.மெய்யநாதனிடம் இதுகுறித்துப் பேசினேன்.

சிவ வீ. மெய்யநாதன், சுப உதயகுமாரன், சுந்தர்ராஜன்
சிவ வீ. மெய்யநாதன், சுப உதயகுமாரன், சுந்தர்ராஜன்

‘‘கூடங்குளம் அணு உலையில் அணுக்கழிவுகளைக் கையாள போதிய வழிமுறைகள் செய்யப்படவில்லை என்ற செய்தியைச் சூழலியலாளர்கள் என் கவனத்துக்குக் கொண்டு வந்தார்கள். அணுக்கழிவு சேமிப்பு அமைப்பை உருவாக்க மக்கள் கருத்துக்கேட்புக் கூட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. ஆனால் அது நடக்கவில்லை. ஆபத்து நிறைந்த அணு உலைக்கழிவுகளைக் கையாள்வது குறித்து மத்திய மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரியம் தந்திருக்கும் வழிமுறைகள்படி நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டியது அவசியம். இதில் உள்ள அபாயத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம். நிச்சயம் நடவடிக்கை எடுப்போம்’’ என்றார் அமைச்சர்.

இதுதொடர்பான கேள்விகளோடு கூடங்குளம் அணு உலை நிர்வாகத்தை அணுகினேன். ‘‘கேள்விகளை மெயில் செய்யுங்கள்’’ என்றார்கள். மெயில் அனுப்பிவிட்டு பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறோம். விளக்கம் கிடைத்தால் பிரசுரிக்கத் தயாராக இருக்கிறோம்.

மக்களின் கடும் எதிர்ப்பின் மேல் அடித்தளம் எழுப்பிக் கட்டப்பட்டதுதான் கூடங்குளம் அணு உலை. கழிவுகளை முறைப்படி சேமிக்கவோ மறுசுழற்சி செய்யவோ திடமான திட்டங்களை வகுக்காமல் புதிது புதிதாக உலைகளை அமைப்பது பேராபத்து. மத்திய அரசு சிந்திக்க வேண்டும். தமிழக அரசு விழிக்க வேண்டும்!

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism