Published:Updated:

பாதை மாறும் பள்ளி மாணவர்கள்... காரணங்களும் தீர்வுகள்...

பாதை மாறும் பள்ளி மாணவர்கள்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
பாதை மாறும் பள்ளி மாணவர்கள்

கொரோனா காரணமாக கல்வி பெரும் பாதிப்புக்குள்ளான சூழலில், தனியார்ப் பள்ளிகள் ஆன்லைன் வழிக்கல்வியைக் கையில் எடுத்தன.

பாதை மாறும் பள்ளி மாணவர்கள்... காரணங்களும் தீர்வுகள்...

கொரோனா காரணமாக கல்வி பெரும் பாதிப்புக்குள்ளான சூழலில், தனியார்ப் பள்ளிகள் ஆன்லைன் வழிக்கல்வியைக் கையில் எடுத்தன.

Published:Updated:
பாதை மாறும் பள்ளி மாணவர்கள்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
பாதை மாறும் பள்ளி மாணவர்கள்

அந்தக் காணொலிகளைப் பார்க்கும்போது நெஞ்சம் பதறுகிறது. ரெக்கார்டு நோட்டு கேட்ட ஆசிரியரைக் கை ஓங்கியபடி தாக்க வருகிறார் ஒரு மாணவர். முடிவெட்டச் சொன்ன ஆசிரியரோடு முறுக்கிக்கொண்டு நிற்கிறார் இன்னொரு மாணவர். ஒரு ஆசிரியை பாடம் நடத்திக்கொண்டிருக்கும்போது, மாணவர் நடனமாடிக்கொண்டிருக்கிறார். இரண்டு மாணவர்கள் கடுமையாக மோதிக்கொண்டிருக்க இரண்டு ஆசிரியர்கள் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு நிற்கிறார்கள். தாக்குதலுக் குள்ளான மாணவர் உயிரிழந்திருக்கிறார்.

மாணவர்களின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் இடமாக இருந்த பள்ளிக்கூடங்கள் அந்தப் பொறுப்பிலிருந்து நழுவிக் கொண்டிருக்கின்றனவா என்ற கேள்வி எழுந்திருக்கிறது. ‘கொரோனா காரணமாக இரு ஆண்டுகள் வகுப்பறைக்குள் செல்லாமல் இருந்ததால் மாணவர்களின் இயல்பு மாறியிருக்கிறது’ என்று ஒரு தரப்பு சொல்ல, ‘ஆசிரியர்களின் பொறுப்பற்ற தன்மையே இதுமாதிரியான சம்பவங்களுக்குக் காரணம்’ என்கிறது இன்னொரு தரப்பு. ‘கண்டிக்கும் உரிமையை எங்களிடமிருந்து பறித்ததே எல்லாவற்றுக்கும் காரணம்’ என்கிறார்கள் ஆசிரியர்கள்.

1995-ல் சேலம் கட்டிநாய்க்கன்பட்டியைச் சேர்ந்த தனம் என்ற தலித் மாணவி, பிற மாணவிகள் அருந்துவதற்காக வைத்திருந்த குவளையில் தண்ணீர் குடித்ததற்காக ஆசிரியரால் தாக்கப்பட்டார். அதில் தனத்தின் பார்வை பறிபோனது. இந்தச் சம்பவத்துக்குப் பிறகே, ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை அடிப்பது விவாதத்துக்குள்ளானது.

பாதை மாறும் பள்ளி மாணவர்கள்... காரணங்களும் தீர்வுகள்...

2007-ல் மாணவர்கள் செய்யும் 32 விதமான தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டி, ‘இதுபோன்ற செயல்களில் ஈடுபடும் மாணவர்களைத் தண்டிக்கக்கூடாது. அவர்கள்மீது கூடுதல் கவனம் செலுத்தவேண்டும்’ என்று அரசாணை ஒன்று வெளியிடப்பட்டுள்ளது. 2009-ல் கொண்டு வரப்பட்ட கட்டாயக் கல்வி உரிமைச் சட்டத்திலும், மாணவர்களை உடல்ரீதியாகவும் மனரீதியாகவும் தண்டனைக்குள்ளாக்குவது குற்றம் என்று வகைப்படுத்தப்பட்டது.

இதற்குப் பிறகு ஆசிரியர்கள்மீது மாணவர்கள் புகாரளிக்கும் சம்பவங்கள் அதிகமாயின. புகாருக்குள்ளான பல ஆசிரியர்கள் இடைநீக்கம் செய்யப்பட்டார்கள்.

கொரோனா காரணமாக கல்வி பெரும் பாதிப்புக்குள்ளான சூழலில், தனியார்ப் பள்ளிகள் ஆன்லைன் வழிக்கல்வியைக் கையில் எடுத்தன. அரசுப்பள்ளி மாணவர்கள் நிர்கதியாக விடப்பட்டார்கள். கல்வித் தொலைக்காட்சியை மட்டும் தொடங்கிவிட்டு அரசு ஒதுங்கிக் கொண்டது. பெரும்பாலான மாணவர்கள் வகுப்பறையையும் படிப்பையும் எழுத்தையும் மறந்தேபோனார்கள். பலர் படிப்பையே கைவிட்டு வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினார்கள். இறப்பு, பணியிழப்பு, வறுமை என குடும்பத்தின் தாக்கம் மாணவர்களைப் பெரிதும் பாதித்தது. பள்ளி, வீடென்றிருந்த மாணவர்கள் மனம்போல இருக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது.

கொரோனாத் தாக்கம் குறைந்தநிலையில், கற்றல் கற்பித்தல் சார்ந்து தெளிவான முடிவுகள் இல்லாமல் மாணவர்கள் பள்ளிக்கு அழைக்கப்பட்டார்கள். பள்ளி ஆரம்பித்த சில மாதங்களிலேயே தேர்வுகளும் அறிவிக்கப்பட்டதால் ஆசிரியர்கள் வேகவேக மாகப் பாடங்களை நடத்த ஆரம்பித்தார்கள். இரண்டாண்டுகள் வகுப்பறையை மறந்து மிகுந்த அழுத்தத்தோடு பள்ளிக்கு வந்த மாணவர்கள் ஒரு பக்கம்... கற்பித்தலையே மறந்து எவ்விதப் பயிற்சியும் இல்லாமல் வந்தவுடனேயே பாடங்களை நடத்த நிர்பந்திக்கப்பட்ட ஆசிரியர்கள் ஒரு பக்கமென மாறியது பள்ளிச்சூழல். இந்த அழுத்தம்தான் தற்போது ஏற்படும் பிரச்னைகளுக்கான அடிப்படை என்கிறார்கள் கல்வியாளர்கள்.

தென்மாவட்டப் பள்ளிகளில் சாதிய அடையாளமாகக் கயிறுகளை மாணவர்கள் கைகளில் அணிந்துவரும் வழக்கம் நெடுங்காலமாக இருக்கிறது. 2019-ல் பள்ளிக்கல்வித்துறை, ‘பள்ளியில் மாணவர்கள் சாதியைக் குறிக்கும் கயிறுகளை அணியக்கூடாது’ என்று சுற்றறிக்கை அனுப்பியது. சில அரசியல் கட்சிகள் அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்க, அப்போதைய பள்ளிக்கல்வித் துறை அமைச்சர் செங்கோட்டையன், ‘அந்தச் சுற்றறிக்கை என் கவனத்துக்கு வராமல் அனுப்பப்பட்டுள்ளது. பழைய நிலையே தொடரும்’ என்று அறிவித்தார். கடந்த வாரம் முக்கூடல் அருகே இதே சாதிக்கயிறு விவகாரத்தில் பள்ளி வளாகத்திலேயே ஒரு மாணவர் அடித்துக்கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார். அதுவும் சமூக ஊடகங்களில் வீடியோவாக வெளியானது.

‘‘மாணவர்கள் சாதிய வன்மத்தோடு மோதிக்கொள்வதும் உயிரிழப்பு நேர்வதும் பதற்றத்தைத் தருகிறது. இதற்கு முழுப்பொறுப்பு ஏற்கவேண்டியவர்கள் ஆசிரியர்கள். சாதி அடிப்படையில் ஆசிரியர்கள் எங்கெல்லாம் பிரிந்து செயல்படுகிறார்களோ அங்கெல்லாம்தான் இதுமாதிரியான மோதல்கள் நடக்கின்றன. இதுமாதிரி சம்பவங்கள் நடக்கும்போது மாணவர்களைத்தான் திருத்த முற்படுகிறோம். ஆசிரியர் களுக்கும் முழுமை யாக கவுன்சலிங் தேவைப் படுகிறது. பாகுபாட்டை ஊக்கப்படுத்தும் ஆசிரியர்களைக் கண்டறிந்து வேரறுத்துவிட்டால் இதுமாதிரி சம்பவங்களைத் தடுத்து விடலாம்’’ என்கிறார், கல்வியாளர் ‘ஆயிஷா' இரா.நடராஜன்.

பாதை மாறும் பள்ளி மாணவர்கள்... காரணங்களும் தீர்வுகள்...

‘‘மாணவர்களின் கற்றல் குறைபாடு பற்றிப் பேசுகிறோம். ஆசிரியர்களுக்கும் கற்பித்தல் குறைபாடு என்று ஒரு பிரச்னை இருக்கிறது. இன்று இந்தக் குறைபாடுள்ள ஆசிரியர்கள் மிகமிக அதிகமாக இருக்கிறார்கள். மத்திய, மாநில அரசுகள் அவ்வப்போது ஆசிரியர்களுக்கு இன்சர்வீஸ் பயிற்சிகளை நடத்துவதுண்டு. புதிய பாடமுறை, மாணவர்களின் உளவியல் பிரச்னைகளைக் கண்டுணரும் வழிகள், புதிய கற்பித்தல்முறைகள் பற்றியெல்லாம் அதில் கற்றுத்தருவார்கள். கடந்த இரண்டாண்டுகளாக இந்தப் பயிற்சிகளை மத்திய, மாநில அரசுகள் நிறுத்திவிட்டன. பள்ளி திறந்த பிறகாவது பயிற்சி தந்திருக்கவேண்டும். அதையும் செய்யவில்லை. பள்ளிக்கூடங்களில் நடக்கும் ஒழுங்கீனங்கள் எல்லா ஆசிரியர்களின் வகுப்பறையிலும் நடப்பதில்லை. கற்பித்தல் குறைபாடு உடைய ஆசிரியர்கள் உள்ள வகுப்பறையில்தான் நடக்கின்றன...’’ என்கிறார் நடராஜன்.

தற்போது சமூக ஊடகங்களில் வைரலாகிவரும் வீடியோக்களில் சில மாணவர்களால் எடுக்கப்பட்டவை. சில ஆசிரியர்களே எடுத்தவை. இப்படியான வீடியோக்களைப் பொதுவெளியில் வெளியிடுவது இளஞ்சிறார் நீதிச்சட்டப்படி குற்றம் என்கிறார்கள் குழந்தை உரிமைச் செயற்பாட்டாளர்கள்.

‘‘வளர் இளம் பருவம் என்பது எது சரி, எது தவறு என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத் தடுமாறும் பருவம். நீங்களும் நானும்கூட அந்தப் பருவத்தில் தவறுகளைச் செய்துதான் திருந்தியிருக்கிறோம். எது தாக்கத்தை ஏறபடுத்துகிறதோ அதைத்தான் குழந்தைகள் ரோல்மாடலாக எடுப்பார்கள். சினிமாவும் சமூக ஊடகங்களும்தான் இன்றைய குழந்தைகளை பெரிதும் ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கின்றன. சினிமாவில் பீர்பாட்டிலைக் கையில் எடுப்பவர்தான் ஹீரோவாக இருக்கிறார். குழந்தைகள் அதை ரோல்மாடலாகக் கொள்கிறார்கள். இதெல்லாம் நிழல்; நிஜமல்ல என்று பெற்றோரோ, பள்ளியோ சொல்லிக்கொடுப்பதேயில்லை. குடும்பங்களுக்குள்கூட இன்று உரையாடல் இல்லாமல்போய்விட்டது’’ என்கிறார் ‘தோழமை’ அமைப்பின் நிறுவனர் தேவநேயன்.

கொரோனாவுக்குப் பிறகு, 16 லட்சம் மாணவர்கள் அரசுப்பள்ளிக்கு வந்திருக்கிறார்கள். உள்கட்டமைப்புக் குறைபாடு, ஆசிரியர் பற்றாக்குறை என அரசுப்பள்ளிகளில் நிறைய தேவைகள் இருக்கின்றன. இவையனைத்தையும் கடந்து பிள்ளைகளை அரசுப்பள்ளிகளில் தக்கவைக்க வேண்டும். இந்தச்சூழலில் அரசுப்பள்ளி மாணவர்களின் அத்துமீறலை வெளிக்காட்டும் வீடியோக்கள் தொடர்ந்து வெளிவருகின்றன. இதைவைத்து ‘அரசுப்பள்ளிகளே இப்படித்தான்’ என்ற பிரசாரமும் திரைமறைவில் முன்னெடுக்கப்படுகிறது.

பர்வதவர்த்தினி, சிவராமன்
பர்வதவர்த்தினி, சிவராமன்

அரசுப்பள்ளிக்கு வரும் 60% குழந்தைகளின் பெற்றோர் அமைப்புசாரா கூலித்தொழிலாளர்கள். பல சிக்கல்களைக் கடந்தே பிள்ளைகள் பள்ளிக்கூடம் வருகிறார்கள். வளரிளம் பருவத்தில் இருக்கும் பையனை நான்குபேர் முன்னால் அவமானப்படுத்தும்போது அவன் அத்துமீறுகிறான். அவனைச் சரியாகக் கையாளவேண்டும். கொரோனாப் பேரிடருக்குப் பிறகு உருவாகியிருக்கும் இதுபோன்ற அசாதாரணச் சூழலிலிருந்து குழந்தைகளை மீட்கவேண்டுமே ஒழிய குற்றவாளியாக்கிவிடக்கூடாது. கட்டுப்படுத்துவதைவிட நெறிப்படுத்துவதுதான் இப்போதைய தேவை. பள்ளிகளைச் சமூகம் கண்காணிக்கவேண்டும். ஆசிரியர்கள், பெற்றோர் பள்ளிக்குள் வருவதையே விரும்புவதில்லை. தங்கள் அதிகாரம் பறிபோய்விடும் என்று அஞ்சுகிறார்கள். இந்த நிலை மாறவேண்டும்.

‘‘இவ்வளவு தீவிரமான தொற்றுநோயையையும் ஊரடங்கையும் இதுவரை நாம் அறிந்ததில்லை. உயிரிழக்கும் உறவுகளுக்கு அருகில் இருந்து இறுதிச்சடங்குகூடச் செய்யமுடியாத சூழல். இதற்கு மத்தியில் நம் வாழ்க்கையை ஆக்கிரமித்திருக்கிற மொபைல் போன். குழந்தைகள் கையிலும் அது சாதாரணமாகப் புழங்குகிறது. ஊரடங்கு காலத்தில் அது அதிகமாகிவிட்டது. உலகில் இருக்கிற எல்லா நல்லதுகளையும் போலவே எல்லா கெட்டதுகளையும் மொபைல் தனக்குள்ளே வைத்திருக்கிறது. இணையத்தையும் மொபைல் போனையும் எப்படிப் பயன்படுத்தவேண்டும் என்று நாமே இன்னும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை; குழந்தைகளுக்கு எப்படிச் சொல்லிக் கொடுப்போம்?” என்று கேள்வியெழுப்புகிறார், கற்றல் குறைபாடுள்ள குழந்தைகளுக்கான சிறப்பாசிரியர் பர்வதவர்த்தினி.

எல்லாக் குற்றச்சாட்டுகளையும் ஆசிரியர்கள் பக்கம் திருப்புவது நியாயமா?

‘‘மாணவர்களைச் சற்றுக் கடிந்து பேசினாலே பிரச்னையாகிற சூழல். அதையும் கடந்துதான் நாங்கள் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறோம். ‘நாம் நினைத்தால் ஆசிரியர்களை எதுவும் செய்யமுடியும்’ என்ற எண்ணம் மாணவர்களுக்கு வந்துவிட்டது. பெற்றோரும் ஆசிரியர்களுக்கு ஒத்துழைப்பதில்லை. ஆசிரியர் பக்க நியாயங்களை யாருமே கேட்பதேயில்லை. எமீஸ் (emis) வலைத்தளத்தில் டேட்டா என்ட்ரி செய்வது தொடங்கி சுகாதாரத்துறை, வருவாய்த்துறை என எல்லாத்துறைப் பணிகளும் ஆசிரியர்கள் தலையில்தான் விழுகிறது.

எந்த ஆசிரியருக்கும் மாணவர்கள் மீது தனிப்பட்ட விரோதம் கிடையாது. எல்லோரையும் சமமாகத்தான் பாவிக்கிறார்கள். தவறிழைக்கும் மாணவர்களை எச்சரிக்கை செய்யும் உரிமையாவது ஆசிரியர்களுக்கு வேண்டும்.

இதைச் சொன்னால், சிலர் ‘ஆசிரியர்களுக்குக் கம்பு எதற்கு’ என்று கேட்கிறார்கள். நாங்கள் வன்முறைவாதிகள் அல்லர். நாங்கள் மாணவர்களிடம் காட்டுவது தாய்மையுணர்வுடன் கூடிய கண்டிப்பு. எல்லா மாணவர்களும் இப்படி அத்துமீறுவதில்லை. நூறில் ஒருவர் இப்படி நடக்கும்போது அவரைக் கண்டிக்க உரிமை இருந்தால்தான் பள்ளியில் சூழல் கெடாமல் இருக்கும்...’’ என்கிறார், தமிழ்நாடு தொடக்கப்பள்ளி ஆசிரியர் மன்றத்தின் பொதுச்செயலாளர் இலா.தியோடர் ராபின்சன்.

ஆசிரியர்களின் பணிச்சுமை குறித்தும் கவலையோடு பேசுகிறார் தியோடர் ராபின்சன். ஆசிரியர்களின் பணிச்சுமை குறித்து ஆய்வு செய்யவேண்டியது அவசியம்தான். ஆனால் ஆசிரியர்களின் கையில் பிரம்பைத் தருவதுதான் தீர்வா?

தேவநேயன், தியோடர் ராபின்சன், ஆயிஷா நடராஜன்
தேவநேயன், தியோடர் ராபின்சன், ஆயிஷா நடராஜன்

‘‘இல்லை’’ என்கிறார் ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியர் சிவராமன். ‘‘நாங்கள் பணியாற்றிய காலங்களில் எங்களுக்கு எல்லா உரிமைகளும் இருந்தன. ஆனால் எங்கள் முழுக் கவனமும் மாணவர்களின் நலன் சார்ந்ததாக இருக்கும். அவர்களை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு கண்டிக்க வேண்டிய இடத்தில் கண்டிப்போம். தண்டிக்க வேண்டிய இடத்தில் தண்டிப்போம். பாராட்ட வேண்டிய இடத்தில் சத்தமாகப் பாராட்டுவோம். ஒவ்வொரு மாணவரைப் பற்றியும் முழுமையாகத் தெரிந்து வைத்திருந்தோம். அவர்களின் குடும்பச்சூழல் தெரியும். காலையில் சாப்பிட்டுவிட்டு வந்தார்களா என்பதை அவர்கள் முகம் பார்த்துக் கண்டுபிடிப்போம். அப்போதும் சில துடுக்கு மாணவர்கள் இருப்பார்கள். அவர்களை முன்னிருக்கையில் அமர்த்திக்கொள்வோம். அவர்கள் முகம் பார்த்துப் பாடம் நடத்துவோம். இன்று பல்வேறு துறைகளில் சிறப்பு பெற்றவர்களாக வளர்ந்திருக்கும் பழைய மாணவர்களைச் சந்திக்கிறபோது, ‘உங்களால்தான் இதெல்லாம்’ என்கிறார்கள். அந்த வார்த்தைகள்தான் எங்கள் பணியை நிறைவு செய்கின்றன. என் அனுபவத்திலிருந்து சொல்கிறேன். வகுப்பறையில் கம்போ, ஆதிக்கமோ தேவையில்லை. அன்பும் அக்கறையும் இருந்தால் போதும்’’ என்கிறார் சிவராமன்.

சமூக ஊடகங்கள் சரியும் தவறுமாக மாணவர்களுக்கு ஏராளம் கற்றுத்தருகின்றன. மாணவர்களை எதிர்கொள்ள ஆசிரியர்கள் நிறைய கற்கவேண்டும். கற்பித்தலில் புதிய நுட்பங்களைக் கையாள வேண்டும். மாணவர்கள்மீது அதிகாரம் செலுத்தும் கல்விமுறை மலையேறிவிட்டது. வகுப்பறை என்பது பரஸ்பரப் புரிதலுக்கும் உரையாடலுக்குமான இடமாக மாறியுள்ளது. ஆசிரியப்பணி அறப்பணி. மாணவர்கள் நல்லவை செய்தாலும் தீயவை செய்தாலும் பொறுப்பு அவர்கள்தான். அரசு உடனடியாக மாணவர்களுக்கு மட்டுமன்றி ஆசிரியர்களுக்கும் மனநல ஆலோசனை வழங்கி நம்பிக்கையூட்ட வேண்டும்!

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism