வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 11:22 (25/06/2018)

கடைசி தொடர்பு:18:06 (25/06/2018)

`நமக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களை செய்ய ஆரம்பிச்சாலே ஸ்ட்ரெஸ் ஓடிடும்!’’ - இயக்குநர் பாண்டிராஜ் #LetsRelieveStress

`நமக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களை செய்ய ஆரம்பிச்சாலே ஸ்ட்ரெஸ் ஓடிடும்!’’ - இயக்குநர் பாண்டிராஜ் #LetsRelieveStress

யக்குநர் பாண்டிராஜ், சினிமாவில் சாதிக்க நினைக்கும் பலருக்கும் ரோல்மாடல். குழந்தைகளை மையமாக வைத்து இவர் இயக்கிய `பசங்க' திரைப்படம் பல விருதுகளை இவருக்குப் பெற்றுத் தந்தது. `பசங்க' படம் தொடங்கி, வெளிவரவிருக்கும் `கடைக்குட்டிச் சிங்கம்' வரை எட்டுப் படங்களை இயக்கியிருக்கிறார். ஐந்து படங்களைத் தயாரித்திருக்கிறார். வயதுக்கு மீறிய வாழ்க்கை அனுபவங்களை சந்தித்திருப்பவர். இயக்குநர் பாண்டிராஜிடம் அவருக்கு மன அழுத்தம் தந்த தருணங்கள், அதிலிருந்து வெளிவந்தது குறித்துக் கேட்டோம்.

``மன அழுத்தத்துல இருந்துகிட்டே மன அழுத்தத்தைப் பத்திப் பேசுறதுகூட ஒரு விதத்துல சுவாரஸ்யம்தான். உடனே, `நீ இப்போ மன அழுத்தத்துல இருக்கியா'னு கேட்டீங்கன்னா, ஆமா, நான் மன அழுத்தத்துலதான் இருந்தேன். இப்போ ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாலதான் அதுலருந்து விடுபட்டேன்.

மன அழுத்தம் தர்ற சம்பவங்கள் பொறந்ததிலிருந்தே என்னைத் தொடர்ந்து வந்துகிட்டே இருக்கு. ஒவ்வொரு பிரச்னையின்போதும் வேலை, லட்சியம், நாம இந்த மண்ணுல பொறந்ததுக்கு நமக்கான அடையாளம் தேவைனு அதுலேருந்து விடுபட்டு நகர்ந்துகிட்டே இருப்பேன். இதெல்லாம்தான் என் மன அழுத்தத்தை விரட்டியடிக்குது.

பாண்டிராஜ்

நான் அம்மாவோட வயித்துல இருந்தபோதே வாழ்க்கைக்கும் எனக்குமான போராட்டம் ஆரம்பிச்சிடுச்சு. என் சொந்த ஊர் புதுக்கோட்டை... வறண்ட பூமி. விவசாயக் குடும்பம். அப்பா அம்மாவுக்கு நான் மூணாவது புள்ளை.

'ஏற்கெனவே, ஒரு ஆணு ஒரு பொண்ணு இருக்காங்க. மூணாவது எதுக்குனு கருவுலேயே கலைச்சுடலாம்'னு அம்மா நாட்டுமருந்து வாங்கி சாப்பிட்டாங்க. ஆனா, கரு கலையலை. கொஞ்ச நாளானதும் அம்மாவும் அப்பாவும் பயப்பட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.

`ஐயய்யோ... சாப்பிட்ட மருந்து அரைகுறையா வேலை செஞ்சு சதைப்பிண்டமா ஒரு குழந்தை பொறக்கப்போகுது. அது கையில்லாமலோ, காலில்லாமலோ, கண்ணில்லாமலோ ஊனமாப் பிறக்கப்போகுது’னு பயப்பட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.

எங்க கிராமத்துக்கே மருத்துவம் பார்க்குற மருத்துவச்சியம்மா, அம்மாவோட வயித்தைத் தட்டிப் பார்த்துட்டு, `குழந்தை வயித்துக்குள்ளயே இறந்துடுச்சு'னு சொல்லிட்டாங்க. `இது அப்பவே சாகாம, இவ்வளவு நாள் வளர்ந்த பிறகு செத்துப்போச்சே'னு வருத்தப்பட ஆரம்பிச்சிட்டாங்க அம்மா. எங்க ஊருக்குப் பக்கத்துல ஏழு கிலோமீட்டர் தூரத்துல நச்சாந்துப்பட்டினு ஒரு ஊர் இருக்கு. அங்கே இருக்குற ஆஸ்பத்திரிக்கு அம்மாவை அப்புறம் அவசர அவசரமா கூட்டிக்கிட்டுப் போனாங்க.

அங்கே போனதும் அப்பா, மருத்துவச்சியம்மா சொன்னதைவெச்சு, `குழந்தை வயித்துக்குள்ளயே இறந்துபோச்சுனு சொல்லிட்டாங்க. என் பொண்டாட்டியை மட்டுமாச்சும் காப்பாத்துங்க'னு சொல்லியிருக்கார். வீட்டுக்குப் புறப்பட்டுக்கிட்டிருந்த நர்ஸம்மா வயித்தைத் தட்டிப் பார்த்துட்டு, `ஆமா, குழந்தை இறந்துதான் போச்சு. இங்கே ஆபரேஷன் பண்ற வசதி இல்லை. நீங்க புதுக்கோட்டைக்குக் கொண்டுக்கிட்டுப் போங்க'னு சொல்லிட்டாங்க.

புதுக்கோட்டை ஆஸ்பத்திரியில ஆபரேஷன் பண்ணி பொறந்தவன்தான் நான். பொறந்த பிறகும் அம்மா அப்பாவுக்கு மனசுக்குள்ள ஒரு பயம். கண்ணு சரியா தெரியுமா... காது கேட்குமானு டெஸ்ட் பண்ணிப் பார்த்திருக்காங்க. வளர்ந்த பிறகு, எனக்குப் பிரச்னைனு வரும்போதெல்லாம், அம்மாக்கிட்டதான் அதையெல்லாம் சொல்லுவேன்.

பாண்டிராஜ்

`கருவுலயே நீ இறந்திருக்கவேண்டியவன். அதைத் தாண்டி வந்துட்டே. அதனால, இனிமே எதுவும் உன்னை ஒண்ணும் பண்ணாதுடா'னு அம்மா தைரியம் சொல்லி என்னைத் தேத்துவாங்க.

மன அழுத்தம் தர்ற சம்பவங்கள் எனக்கு வாழ்க்கையில நிறைய நடந்திருக்கு. எப்படி 'டிரெஸ்' இல்லாம இருக்க முடியாதோ, அதே மாதிரி இந்த 'ஸ்ட்ரெஸ்' இல்லாமலும் என்னால இருக்க முடிஞ்சதில்லை. போட்டிருக்கிற சட்டை மாதிரி ஸ்ட்ரெஸ்ஸைத் தூக்கி எறிஞ்சிட்டு, நான் பாட்டுக்கு என் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சிடுவேன்.

ப்ளஸ் டூ முடிச்ச பிறகு, சினிமாதான் என் வாழ்க்கைனு நெனைச்சிக்கிட்டு இருந்தேன். ஆனா அப்பா, 'அதெல்லாம் சரிபட்டு வராது'னு சேலத்துல ஒரு மெடிக்கல் ஷாப்புல வேலைக்குச் சேர்த்துவிட்டார்.

'என்னடா... வாழ்க்கையில் ஏதாவது சாதிக்கணும்னு நெனைச்சோம். இங்க வந்து இருக்கோமே'னு அடிக்கடி நெனைப்பேன். அங்கே கொஞ்சநாள்தான் இருந்தேன்.அந்த நேரத்துல மஞ்சள்காமாலை வந்து ரொம்ப அவஸ்தைப்பட்டேன். என்னென்னமோ ஊசி போட்டும் எனக்குச் சரியாக ஆகலை.

`அட... நம்ம ஊர் பக்கத்துலயே மஞ்சள்காமலைக்கு வைத்தியம் பார்க்கிறவரை வெச்சிக்கிட்டு, நீ ஏன்டா அங்கே கிடந்து அவஸ்தைப்படுறே? புறப்பட்டு ஊருக்கு வா'னு அப்பா சொல்லிட்டார். அங்கே போய் நாட்டு வைத்தியர் கொடுத்த மூணு உருண்டைகளைச் சாப்பிட்டேன். ஓரளவுக்கு நல்லா ஆகிடுச்சு.

பாண்டிராஜ்

ஒருநாள் நானும் என் ஃப்ரெண்டு ஜெயச்சந்திரனும் வயலுக்குப் போய் இளநீர் வெட்டிக் குடிச்சிட்டு, வாய்க்கா ஓரமாப் படுத்துட்டோம். ஈரம், இளநீர் எல்லாம் சேர்ந்து உடம்புல எதிர் போட்டுடுச்சு.

வைத்தியர், `நான்தான் பத்தியம் முடியுற வரைக்கும் ரொம்பக் குளிர்ச்சியானதைச் சாப்பிட வேணாம்னு சொன்னேனே... ஏன் சாப்பிட்டான்?’னு கேட்டார்.

ஜன்னி கண்டு ஆள் படுத்த படுக்கையாகிட்டேன். உடம்பு துரும்பாகிப் போய் குப்பை மாதிரிக் கிடந்தேன். இனி, நான் பொழைக்க மாட்டேன்னு அக்கா, அண்ணன், அப்பா, அம்மா... குடும்பமே என்னைப் பார்த்து அழுவுறாங்க.
என் சாவை நான் என் கண்ணால பார்க்குறேன். நாம செத்தா நம்ப அம்மா இப்படித்தான் அழுவாங்கனு நினைச்சதும் என் கண்ணுலயும் கண்ணீர்.

அப்புறம் அம்மாவே கண்ணைத் துடைச்சிக்கிட்டு, `டேய், நீ பொறக்கையிலேயே சாவைப் பார்த்துட்டு பொறந்தவன் உனக்கு ஒண்ணும் ஆகாதுடா'னு சொன்னாங்க. அந்த வார்த்தைங்க எனக்குள்ள ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துச்சு. மனசுல தைரியத்தை வரவழைச்சுக்கிட்டு மருந்தை உணவையெல்லாம் சரியாச் சாப்பிட்டேன்; மனசுல நம்பிக்கையையும் உற்சாகத்தையும் வரவழைச்சுக்கிட்டேன்.
அந்தச் சம்பவத்துலருந்து உயிர் பொழைச்சதும், சென்னைக்குக் கிளம்பினேன். எப்படியும் சினிமாவுக்குள்ள போயிடணும்னு ஒரு வெறி. ஏவி.எம்.ஸ்டுடியோல செக்யூரிட்டியா வேலை பார்த்தேன். அதுக்குப் பிறகு `பாக்யா’ பத்திரிகையில ஆபீஸ் பாயாக கொஞ்ச நாள் வேலை பார்த்தேன்.

மெள்ள மெள்ள கிடைச்ச தொடர்புகள் மூலமா, சேரன் சார்கிட்ட அசிஸ்டன்ட் டைரக்டராகச் சேர்ந்தேன். நான், சேர்ந்தப்போதான் ராமகிருஷ்ணன், சிம்புதேவன்ல்லாம் அவர்கிட்ட அசிஸ்டன்ட்டா சேர்ந்தாங்க. முதல் மாசச் சம்பளம் அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் மூவாயிரம், எனக்கு ரெண்டாயிரத்து ஐந்நூறு ரூபா கொடுத்தாங்க. எனக்கு அது பெரிய மன உளைச்சலா இருந்துச்சு. `நாம எந்தவிதத்திலே குறைஞ்சிட்டோம்?’னு பெரிய கவலை. விளக்கின் திரியைத் தூண்டுற அனுபவமாத்தான் இதையும் நான் எடுத்துக்கிட்டேன்.
நண்பர்கள்லாம் சேர்ந்து சபரிமலைக்குப் போயிட்டு வரலாம்னு முடிவு பண்ணி மாலை போட்டிருந்தோம். அந்தச் சமயத்துல என் அண்ணன் திருச்சியில வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார். அவர்கூடதான் அம்மாவும் இருந்தாங்க.

ஒருநாள் அண்ணன் கடையில வேலை பார்த்த பையன் அம்மாவை சைக்கிள்லவெச்சு கூட்டிக்கிட்டுப் போயிருக்கான். வழியில அவங்க பின் சீட்டுலருந்து கீழே விழுந்து தலையில அடி. டாக்டர் செக் பண்ணி பார்த்துட்டு, சிறு மூளையில ரத்தம் கசிய ஆரம்பிச்சிடுச்சுனு சொன்னார். அவங்க ட்ரீட்மென்ட்ல இருந்தாங்க.

சபரிமலைக்குப் போறதுக்கு மூணு நாளைக்கு முன்னாடி அம்மாவைப் போய்ப் பார்த்தேன். `புதன்கிழமைக்கு அப்புறமா போயேம்ப்பா'னு சொன்னாங்க. `இல்லைம்மா... நாங்க ஒரு குரூப்பா போறோம். அவங்களோடயே போயிட்டு வந்துடுறேன்'னு சொல்லிட்டு கிளம்பிப் போயிட்டேன்.

பாண்டிராஜ்

சாமி தரிசனமெல்லாம் முடிச்சிட்டு, ஊருக்கு போன் பண்ணினேன். யாரையும் தொடர்புகொள்ள முடியலை. அப்புறம் சேரன் சார் ஆபீஸுக்கு போன்ல பேசினேன்.

என்னப்பா... உனக்கு விஷயம் தெரியாதா? உங்க அம்மா இறந்துட்டாங்கப்பா’னு சொன்னாங்க. சபரிமலையிலேயே அழுது துடிச்சேன். உடனே கிளம்பிப் போகலாம்னா இரவு நேரம். `சபரிமலையின் பின்பக்கமாத்தான் இறங்கணும். அடர்ந்த காடு. இப்போ இறங்க முடியாது.வேணாம் பொறுமையா இரு'னு கூட வந்தவங்க சொல்லிட்டாங்க. எங்க குரூப்ல குழந்தைங்களும் இருந்தாங்க. விடிய விடிய மலையிலயே அழுது தீர்த்தேன்.

விடியற்காலை மூணு மணிக்கெல்லாம் கிளம்பி, ஒருவழியா சாயங்காலம் அஞ்சு மணிக்கு ஊருக்கு வந்து அம்மாவைப் பார்த்தேன். அழுகையே வரலை. அப்படியே வெறிச்சுப்போய் பார்த்துக்கிட்டே நின்னேன்.

அண்ணன்கூட, `அழுதுடுடா. அப்பதான்டா மனசு ஆறுதலடையும்’னு சொன்னார். ஊர்லயே இருந்து அம்மாவோட கரும காரியங்களைச் செஞ்சேன். அங்கேதான் `பசங்க'படத்தோட கதையும் அதன் திரைக்கதை வடிவமும் உருவாகிச்சு. பிறகு,சென்னைக்கு வந்தேன். டைரக்டர் சசிகுமார் சார் படத்தைத் தயாரிக்க முடிவாகி, ஷூட்டிங்கும் எங்க ஊர்லதான் நடக்க ஏற்பாடாச்சு. ஷூட்டிங்குக்காக ஊருக்குப் போனேன்

`அம்மா இறந்ததுலேருந்தே அப்பாவோட மனநிலை நல்லவிதமா இல்லை. அவரை மூணு நாளா காணோம்'னு அண்ணன் சொன்னார்.
`எங்கே சாப்பிட்டாரோ. எங்க விழுந்து கிடக்கிறாரோ... துணிமணி விலகிக் கிடக்குமோ’னு மனசுல ஆயிரம் கவலைகள். ஆளுக்கொரு பக்கமா அப்பாவைத் தேடுறோம்.

இன்னும் மூணு நாள்ல தீபாவளி. இதுக்கிடையில மத்தாப்புக் கொளுத்துறப்போ என் அண்ணன் பொண்ணு கண்ணுல மத்தாப்பு சிதறி, ஆஸ்பத்திரியில சேர்த்திருந்தாங்க.

 

 

 

கரெக்ட்டா தீபாவளி அன்னிக்கு எங்களோட நெருங்கிய உறவுக்காரங்க... எனக்கு அக்கா முறை... கேன்சர்ல இறந்துட்டாங்க. அதுக்குச் சீர் செய்ய எங்கப்பாதான் போயாகணும். அவர் இல்லை. அதனால நான் போக வேண்டியதாகிடுச்சு.

அப்புறம் ஒருவழியா அப்பாவை ஒரு கோயில்ல கண்டுபிடிச்சிட்டோம். அங்கேருந்து கூட்டிக்கிட்டு வந்து காவிரி ஆத்துல குளிக்கவெச்சிட்டு, டாக்டர் கிட்ட கூட்டிக்கிட்டுப் போனோம். அவர் செக் பண்ணி பார்த்துட்டு, இன்னும் பதினைஞ்சு நாள்தான் இருப்பார்னு சொல்லிட்டார்.

எங்க அண்ணன், `ஏய் இங்க பாரு... நீ எங்ககூட இருந்தா, ஷூட்டிங்குல உன்னால கவனம் செலுத்த முடியாது. ஹோட்டல்ல இருந்துக்கிட்டே ஷூட்டிங்குக்குப் போ. எதுவும் ஒண்ணுனா நாங்க போன் பண்ணி சொல்றோம்'னு சொல்லி அனுப்பிவெச்சார்.
இவ்வளவு பிரச்னைகளோடதான் `பசங்க' பட ஷூட்டிங் நடக்குது. இதுல நடிகர்களை சிரிக்கவைக்கணும், ஆச்சர்யப்படவைக்கணும், அழவைக்கணும் யோசிக்கவைக்கணும்... தினமும் காலையில அண்ணனுக்கு போன் பண்ணி, `அப்பா எப்படி இருக்கார்?'னு விசாரிச்சிட்டுதான் ஷூட்டிங்குக்குப் போவேன்.

அது, `பசங்க’ பட இன்டர்வல் சீன் எடுக்கவேண்டிய நேரம். காலையில அக்கா போன் பண்ணுச்சு. என் குரலைக் கேட்டதுமே அழ ஆரம்பிச்சிடுச்சு. `சரி, அப்பா இறந்துட்டார்’னு தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். அதுக்கப்புறம் அப்பாவோட காரியங்களை முடிச்சேன். இவ்வளவு கஷ்டமான சூழ்நிலையிலதான் அந்தப் படத்தை எடுத்து முடிச்சேன்.

பாண்டிராஜ்

மன அழுத்தத்துடனேயே ஒரு கதையை ரெடி பண்ணி, மன அழுத்ததுடனே அதோட ஷூட்டிங்கை முடிச்சேன். படம் வெளி வந்த பிறகு பெரிய வெற்றி. ஆள் இல்லாத கிரவுண்டுல சிக்ஸர் அடிச்ச மாதிரி. யார் என் வெற்றியைப் பார்க்கணும்னு நான் ரொம்ப ஆசைப்பட்டேனோ அவங்க ரெண்டு பேருமே இல்ல. அழுது தீர்த்தேன். படத்துக்கு ஆசிய அளவுல சிறந்த படம்னு தங்க யானை விருது கிடைச்சுது. தேசிய அளவுல சிறந்த படம், சிறந்த வசனம்னு ரெண்டு விருது கிடைச்சுது.

இந்த மாதிரி ஒவ்வொரு படம் பண்ணும்போதும் ஸ்ட்ரெஸ்தான். அதுவும் `மெரீனா' படம் எடுத்தபோது எனக்கு ஏற்பட்ட சோதனையெல்லாம் சொல்லி முடியாது. அந்தச் சூழல்தான் என்னைத் தயாரிப்பாளராக்கிச்சு.

மன அழுத்தம் ஏற்படும்போதெல்லாம் படிக்க ஆரம்பிச்சிடுவேன். படிக்க படிக்க நம்ம மனம் பக்குவப்படும். மாசத்துக்கு ஒரு தடவை எங்க சொந்த ஊருக்குப் போவேன். ரொம்ப ஸ்ட்ரெஸ்ஸா இருந்தாலும் ஊருக்குக் கிளம்பிடுவேன். அங்கே நண்பர்களைச் சந்திக்கிறது, கிணத்துல குளிக்கிறது, சொந்தக்காரங்களை வரச்சொல்லி நானே சமையல் பண்ணி போடுறதுனு இருப்பேன். அதுல ஒரு பெரிய சந்தோஷம் கிடைக்கும்.

நம்ம கூட இருக்கறவங்களை நல்ல நபர்களா தேர்வு செஞ்சு வச்சிக்கிறதும் ஒருவிதத்துல நமக்கு நல்லது. ஏன்னா, கூட இருக்கறவங்களாலதான் நமக்கு நிறைய பிரச்னைகள் ஏற்படும். அதனால அது ரொம்ப முக்கியம். நமக்குப் பிடிச்ச விஷயங்களைப் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தோம்னாலே ஸ்ட்ரெஸ் தானாக விலக ஆரம்பிச்சிடும்'' எனக் கண்கள் ஒளிரக் கூறுகிறார் இயக்குநர் பாண்டிராஜ்.

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்