வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 17:37 (07/09/2018)

கடைசி தொடர்பு:21:47 (07/09/2018)

"அந்தப் பத்திரிகை ஆசிரியர் கொடுத்த டென்ஷனை வாழ்க்கை முழுவதும் மறக்கவே முடியாது" - நாவலாசிரியர் ராஜேஷ்குமார் #LetsRelieveStress

`எங்க பத்திரிகைக்கு ஒரு தொடர்கதை எழுதித் தரணும்'னு ஒருவர் போன்ல கேட்டார். அப்போ அவர் நடத்திக்கிட்டு இருந்த பத்திரிகையோ கவர்ச்சிப் பத்திரிகை. கிசுகிசுக்கள் நிறைந்த சினிமா பத்திரிகை. நானோ ஆனந்த விகடன், குமுதம், கல்கினு வெகுஜனப் பத்திரிகைகளில் எழுதிக்கிட்டிருந்தேன்.

க்ரைம் கதை மன்னன் என்று பாராட்டப்படுபவர் ராஜேஷ்குமார். 1970-களில் எழுதத் தொடங்கிய இவர், இன்றுவரை அதே வேகத்தில் எழுதிக் குவித்து வருகிறார். இதுவரை 2,000 சிறுகதைகளையும் 1,500 நாவல்களையும் எழுதிக் குவித்துள்ளார். 

ராஜேஷ்குமாரை மன அழுத்தத்துக்குள் தள்ளிய தருணங்கள் பற்றியும், அதிலிருந்து அவர் வெளிவந்தது பற்றியும் அவரிடம் பேசினோம். 

ராஜேஷ்குமார்

``என் வாழ்க்கையில ரொம்பவும் நெருக்கடியான காலகட்டம்னா 1987-ம் வருஷத்தைத்தான் சொல்வேன். அந்தக் காலகட்டத்துல பார்த்தீங்கனா, மாத நாவல்கள், மாதமிருமுறை நாவல்கள் வார நாவல்கள்னு தமிழ்நாடு முழுக்க 41 பத்திரிகைகள் வெளிவந்துக்கிட்டிருந்துச்சு. இந்தப் பத்திரிகைகள் எல்லாத்துலயும் என்னுடைய நாவல்கள் வெளியாகிக்கிட்டு இருந்த நேரம். 

எப்படியும் தினம் 15 லிருந்து 20 பக்கங்கள், சில சமயம் 30 பக்கங்கள்கூட நான் எழுதுவேன். அப்படி எழுதினதாலதான் வாரம் ஒரு நாவல் எழுத முடிஞ்சுது. 

காலையில 6 மணிக்கெல்லாம் கோயம்புத்தூர்ல இருக்கிற என்னுடைய வீட்டுக்கு, மாத நாவல் ஆசிரியர்கள், நாவல் புக் பண்ண வந்துடுவாங்க. இதை நான் பெருமையாச் சொல்லலை. அது எனக்கு ஒரு `பீக் பீரியட்'. அப்படி இல்லன்னா என்னால 1,500 நாவல்களை எழுதியிருக்க முடியாது. 

ராஜேஷ்குமார்

ஒருநாள் ஒருவர் `எங்க பத்திரிகைக்கு ஒரு தொடர்கதை எழுதித் தரணும்'னு போன்ல கேட்டார். அப்போ அவர் நடத்திக்கிட்டு இருந்த பத்திரிகையோ கவர்ச்சிப் பத்திரிகை. கிசுகிசுக்கள் நிறைந்த சினிமா பத்திரிகை. நானோ வெகுஜனப் பத்திரிகைகள்ல எழுதிக்கிட்டிருந்தேன்.

அதனால அவர்கிட்ட, `சார் உங்க பத்திரிகைக்கு நான் நாவல் எழுதித் தர்றது, எனக்கும் நல்லதில்ல. உங்களுக்கும் நல்லதில்ல'னு சொன்னேன். அவரோ, `எவ்வளவு பணம் வேணுமோ தர்றே'னு திரும்பத் திரும்ப சொன்னதையே சொல்லிக்கிட்டிருந்தார். 

உடனே நான், `தனியா ஒரு மாத நாவல் பத்திரிகை ஆரம்பியுங்க. அதுக்கு நான் எழுதித் தர்றேன்'னு சொன்னேன். அவர் அதை ஏத்துக்கலே. 

அடுத்த வாரமே அவர் பத்திரிகையில, `ராஜேஷ்குமாருக்கு பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது. அவர் பெயரில் நாவல்களை அவர்கள் வீட்டில் உள்ளவர்கள்தான் எழுதித் தருகிறார்கள். அவரையும் ஓர் அறையில் அடைத்து வைத்துள்ளார்கள்'னு ஒரு கட்டுரையை என் படத்தோட வெளியிட்டுட்டார். 

போதாக்குறைக்கு இதுல ஊரு பூரா `ராஜேஷ்குமாருக்குப் பைத்தியம்'னு போஸ்டர் அடிச்சு விட்டுட்டார். பல வாசகர்கள், சொந்தக்காரங்களெல்லாம் வந்து விசாரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. காலையிலேருந்தே எனக்கு போன் மேல போன் வர ஆரம்பிச்சிடுச்சு. வாசகர்களுக்கு, `அப்படியெல்லாம் எதுவும் இல்ல'னு பதில் சொல்லவே நாள் சரியா இருந்துச்சு. எதையும் என்னால எழுத முடியலை. என் வீட்டுல உள்ளவங்களுக்கு ரொம்பவும் மனவேதனையாகிப்போச்சு.

அவருக்கு போன் பண்ணி, `ஏன் இப்படியெல்லாம் எழுதறீங்க'னு கேட்டால், `அப்படித்தான் எழுதுவேன்... அடுத்த வாரம் பார்... இன்னும் எழுதுவேன்'னார். `இதெல்லாம் சரியில்ல'னு சொல்லிட்டு போனை வெச்சிட்டேன். 

`சரி,  இதோட விட்டுடுவார்'னு பார்த்தா, அடுத்த வாரம் எங்கேயோ ஆடி மாசம் பெண்கள் சாமியாடிக்கிட்டு பால்குடம் தூக்கிக்கிட்டுப் போற படத்தைப் போட்டு, `ராஜேஷ்குமாருக்குப் பைத்தியம் தெளிய பால்குடம் தூக்கி சிறப்பு பூஜை, அர்ச்சனைகள் நடந்தன'னு செய்தி போட்டுட்டார். 

வாசகர்களெல்லாம் கோயில் பிரசாதங்கள், மந்திரிச்ச கயிறு, வெல்லப்பொடினு அனுப்பிவைக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. ஒரு மாசம் என்னால வெளியில தலைகாட்ட முடியலை. 

ராஜேஷ்குமார்

வலம்புரி ஜான் அந்தப் பத்திரிகையாளருக்கு ரொம்ப நெருங்கிய நண்பர். அவர் மூலமாவும் பேசினேன். `அவரை எனக்கு நாவல் கொடுக்க சொல்லு'னு ஸ்ட்ரிக்டா சொல்லிட்டார். அப்புறம், லேனா தமிழ்வாணன் மாதிரி என்னுடைய பத்திரிகையுலக நண்பர்கள்கிட்ட சொல்லி அவரை சாந்தப்படுத்தச் சொன்னேன். அப்புறம் ஒருவழியா அவர் தனியா ஒரு மாத நாவல் ஆரம்பிச்சார். அதற்கு நான் ஒரு நாவலை எழுதிக் கொடுத்தேன். 

அதுக்குப் பிறகு காலம் வேகமா ஓடிப்போக, அவர் தன் சொத்துகளையெல்லாம் இழந்துட்டார். என் வீட்டுக்கே வந்து என்னைப் பார்த்து, நடந்த சம்பவங்களுக்கு ரொம்பவே வருத்தப்பட்டார். 

இப்போ அவர் ஏதோ பத்திரிகையில வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கார்னு சொன்னாங்க. ஆனாலும், என் வாழ்க்கையில டென்ஷனான நேரம்னா இதைத்தான் சொல்லுவேன். 

அது தவிர, நிறைய சினிமா டைரக்டர்ஸ் வந்து, `க்ரைம் த்ரில்லர் படம் பண்ணப்போறோம்'னு சென்னைக்கு என்னை வரச் சொல்லி, டிஸ்கஷன்ல்லாம் பண்ணுவாங்க. அதுக்குப் பிறகு பார்த்தா எனக்கு எந்தவித நேம் கிரெடிட்டோ, பணமோ கொடுக்காம அவங்க கதை மாதிரி கையாண்டிருப்பாங்க. இப்படிப் பலமுறை நடந்து டென்ஷனாகியிருக்கேன். இப்போ சினிமாக்காரங்க வந்து பேசினாங்கன்னா என்னுடைய நிலைப்பாட்டைத் தெளிவாச் சொல்லிடுவேன். அதற்கு ஒப்புக்கொள்ளும் நண்பர்களுக்குத்தான் கதைகளைத் தர்றேன். 

எனக்கு ஸ்ட்ரெஸ், டென்ஷன் இதெல்லாம் ஏற்பட்டா நான் தஞ்சம் அடைவது புத்தகங்களிடம்தான். நிறைய படிப்பேன். நிறைய எழுதுவேன். இதுதான் என்னுடைய ஸ்ட்ரெஸ் பஸ்டர்.  என்னுடைய வீடுதான் என் உலகம். முன்பு மனிதர்களை சரியா எடை போட முடியாம பல சிரமங்களை அனுபவிச்சிருக்கேன். இப்போ ஓரளவு நிதானமும் தெளிவும் வந்துடுச்சு. அதனால, என்னால் இப்பவும் எல்லாப் பத்திரிகைகளுக்கும் எழுதிக்கிட்டே இருக்கேன்.  

இப்போ உள்ள இளையதலைமுறையினர் வேகமான வாழ்க்கை வாழ்றாங்க. சீக்கிரமே நம்முடைய பழைய வாழ்க்கைமுறையை நோக்கி, நம் இளைஞர்கள் வரப்போறாங்க. அதுக்கு அதிகபட்சம் 30 ஆண்டுகள்கூட ஆகாது. நிச்சயம் இந்த ஸ்ட்ரெஸ்ஸான வாழ்க்கை மாறிடும். இது தற்காலிகமானதுதான்'' என்கிறார் தனக்கே உரிய துள்ளல் சிரிப்புடன்!

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க