வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 11:03 (08/11/2018)

கடைசி தொடர்பு:11:03 (08/11/2018)

``அம்மா இறக்கும் முன்னே சவப்பெட்டி வந்துவிட்டது!" - இமையம் #LetsRelieveStress

``அம்மா இறக்கும் முன்னே சவப்பெட்டி வந்துவிட்டது!

`கோவேறு கழுதைகள்', ஆறுமுகம், செடல், எங் கதே உள்ளிட்ட நாவல்கள், மண்பாரம், கொலைச்சேவல், சாவு சோறு, நறுமணம்  உள்ளிட்ட சிறுகதைத் தொகுதிகள் என இலக்கிய உலகில் தனித்த தடம் பதித்திருப்பவர் எழுத்தாளர் இமையம். எழுத்துக்காக ஏராளமான விருதுகளையும் அங்கீகாரங்களையும் பெற்றவர். வாழ்க்கையில் தனக்கு மனஅழுத்தம் தந்த தருணங்களையும் அதைக் கடந்த விதத்தையும் இங்கே பகிர்கிறார்.

எழுத்தாளர் இமையம்

``பிறப்பு ஒரு தற்செயல். மரணம் அப்படியல்ல. ஒவ்வொரு நாளும் விடியும்போது உயிரோடு இருக்கிறோம் என்பது எவ்வளவு பெரிய அதிசயம். இந்த அதிசயத்தைக் காண்பதற்காகத்தான் எல்லா விதமான போராட்டங்களும். ஒரே தாய்க்கும் ஒரே தந்தைக்கும் பிறக்கிற மூன்று குழந்தைகள் ஒரே விதமாக இருப்பதில்லை. மூன்றும் முன்று விதமாக இருக்கின்றன. பெற்றோர்களுடைய குண இயல்புகளுடன் இருக்குமென்றும் சொல்வதற்கில்லை. ஒரே மரம், பல கிளைகள். நீண்டும் வளைந்தும், சில நேரங்களில் முறிந்தும் போகின்றன. இதைத் தத்துவத்தால், கொள்கையால், அறிவால், உணர்வால் விளக்க முடியாது. விதியென்றும் சொல்ல முடியாது. விதிக்கப்பட்டது என்றும் சொல்ல முடியாது. `அப்படித்தான் அவ்வளவுதான்’ என்றளவில் ஆறுதல் அடையலாம். வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்து இன்றுவரை சாப்பிடுவதற்கு, தூங்குவதற்குப் போராட்டம்தான். நான் இருக்கும்வரை இந்தப் போராட்டமும் இருக்கும். 10 வயதுவரை மேலாதனூர் என்கிற ஊரில் இருந்தேன். பிறகு கழுதூர் வந்தேன். புதிய ஊரில் எப்படி வாழ்வது என்ற திகில், பயம், அச்சம் கொஞ்ச நாள்களுக்கு இருந்தது. பிறகு அந்த அச்சமும் பயமும் பழகிப்போனது. பன்னிரண்டாவது படிப்பதற்காக சேப்பாக்கம் என்ற ஊருக்குப் போனபோது, அச்சமும் பயமும் இருந்தது. பிறகு அச்சமும் பயமும் பழகிப் போயிற்று. பிறகு சென்னைத் திரைப்படக் கல்லூரியில் எடிட்டிங் பிரிவில் சேர்ந்து அங்கு ஏற்பட்ட அச்சத்தால் அங்கிருந்து விலகி புதுக்கோட்டை மன்னர் கல்லூரியில் சேர்ந்தேன். என்னாகும், எப்படியாகும் என்கின்ற கவலை. சேர்ந்து அன்று மாலையிலேயே கல்லூரியைவிட்டு விலகி திருச்சி பெரியார் கல்லூரியில் வந்து சேர்ந்தேன். அச்சமும் பயமும் படிப்படியாகப் பழகிபோயிற்று. பழகிபோவதும் மறந்துபோவதும்தான் வாழ்க்கையாக இருக்கிறது.

எழுத்தாளர் இமையம்

என் வாழ்க்கையில் நான் ஒரே ஒருமுறைதான் வீட்டுக்குக் கடிதம் எழுதியிருக்கிறேன். விடுதிக்குப் பணம் கட்டவில்லை. அதனால் விடுதியில் சாப்பிட முடியவில்லை. மூன்று நாள் சாப்பிடாமல் இருந்தபோது ``அன்புடன் அண்ணாமலை எழுதுவது, ஹாஸ்டல் பில் ஒங்கப்பன் கட்டுவான்னு நெனைச்சிக்கிட்டு இருக்கியா?” என்று அப்பாவுக்கு எழுதிய கடிதம். சாப்பிடாத மூன்று நாள் எப்படிக் கழிந்தது?
1986-87ல் நான் எழுதிய முதல் நாவலான `கோவேறு கழுதைகள்’ அச்சாகுமா, நாவலாகுமா, எழுத்தாளன் என்ற பெயர் வாங்கித் தருமா என்ற அச்சம், பயம். நாவல் 1994ல் வெளியாகும்வரை நீடித்தது. நாவல் அச்சாகி வெளிவருவதற்கு முன்பு, நான் நாவல் எழுதியிருக்கிறேன் என்று சொன்னபோதேல்லாம், `நீயா நாவல் எழுதி இருக்கிறாய்? எடுத்த எடுப்பிலேயே நாவலா”’ என்று கேட்கப்பட்ட கேள்விகளிலிருந்து விடுபடுவது சுலபமாக இருக்கவில்லை.

1987-88ல் தி.மு.க அறிவித்த சட்ட நகல் எரிப்பு போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டு கடலூர் மத்திய சிறைச் சாலையில் 18 நாள்கள் இருந்தது, மண்குழிக்குள் தண்ணீருக்குள் இருப்பதுபோல் இருந்தது. அதிலிருந்து 18 நாள்கள் கழிந்த பிறகுதான் மீள முடிந்தது.
1984,87 காலத்தில் ஈழ ஆதரவுப் போராட்டம் பெரியார் கல்லூரியில் நாள்தோறும் நடந்துவந்ததால், போராட்டத்தில் பங்கேற்றதால் பட்டம் வாங்க முடியாமல் போனது. உடன் படித்தவர்கள் எல்லாரும் கையில் பட்டத்துடன் இருந்தார்கள். என்னிடம் பட்டம் இல்லை, பணம் இல்லை. வாழ்க்கை என்னாகுமோ என்கின்ற அச்சத்தில், பயத்தில் நான்காண்டுகள் போயிற்று. 

எழுத்தாளர் இமையம்

1997 -98ல் என் மனைவிக்குக் குழந்தை பிறக்காது என்று மருத்துவர் கூறியதை பொய்யென நிரூபிப்பதற்கு இரண்டு ஆண்டுகளாயிற்று. அந்த இரண்டாண்டுக் காலத்தில் மனதிலிருந்த அச்சத்தை, பயத்தை, போராட்டத்தை விவரிக்க முடியாது. என் தந்தை இறந்துவிடுவார் என்று மருத்துவர் சொன்ன ஐந்தாவது நிமிடத்தில் என் தந்தை இறந்தார். இடைப்பட்ட ஐந்து நிமிடத்தை எப்படிக் கழித்தேன் என்று சொல்ல முடியாது. அதேபோன்று என்னுடைய தாயார் இறந்துவிடுவார் என்று அறிவிக்கப்பட்டதும், தாயார் இறப்பதற்கு முன்பாகவே சவப்பெட்டி வீட்டுக்கு வந்துவிட்டது. வீட்டுக்குள் தாயார் உயிருடன் இருக்கிறார். அவருக்கான சவப்பெட்டி வாசலில் காத்துக்கொண்டிருந்தது. என் தாயார் படுத்திருந்த இடத்திற்கும், சவப்பெட்டி இருந்த இடத்திற்கும் இடையில்தான் நான் நின்றுகொண்டிருந்தேன். உயிருள்ள ஒரு உடலையும், உயிரற்ற ஒரு பொருளையும் பார்த்தபடி அந்தக் கணம் எப்படி இருந்தது? அந்தக் கணத்தை எப்படிக் கடந்தேன்?

சிறுகதைத் தொகுப்பை, நாவலை எழுதி பதிப்பாளரிடம் கொடுத்த கணத்திலிருந்து சிறுகதைத் தொகுப்பாக, நாவலாகப் புத்தக வடிவில் கையில் பெறுகிற கணம்வரை இருக்கிற தவிப்பிலிருந்து ஒருபோதும் விடுபட முடிந்ததே இல்லை. இன்று வரையும் அப்படித்தான் இருக்கிறது. என் வாழ்க்கையில் இப்படி நூறு நூறு சம்பவங்கள் உண்டு. நான் உயிரோடு இருக்கும்வரை என்னைப் பதற்றத்திலும் பயத்திலும் உறைய வைக்கக் காத்திருக்கிற சம்பவங்கள் நிச்சயம் இருக்கும்.

எழுத்தாளர் இமையம்

உலகில் ஏழு அதிசயங்கள் இருப்பதாகக் கூறுகிறார்கள். எனக்கு நான் உயிரோடிருக்கிற ஒவ்வொரு கணமும்தான்  உலக அதிசயம். செத்துதான் தீரவேண்டும் என்று முடிவாகிவிட்ட பிறகும் வாழ்வதற்காகப் போராடுகிறது மனம். இந்தப் போராட்டம்தான் எல்லா இழிவுகளிலிருந்தும், எல்லா அவமானங்களிலிருந்தும், எல்லாக் கசப்புகளிலிருந்தும், எல்லா துரோகங்களிலிருந்தும், எத்தனையோ விதமான பள்ளங்களிலிருந்தும் மீண்டெழச் செய்கிறது, இதுதான் வாழ்வின் விநோதம். ரகசியம். உலகில் செய்யப்படுகிற சாகசங்களிலேயே பெரிய சாகசம் உயிரோடிருப்பதற்காகச் செய்யப்படுவதுதான்..!"   

 


டிரெண்டிங் @ விகடன்