Published:Updated:

``அந்த ஒரு நொடியில் மனசு ரணமாகிவிடும்!" கொரோனா வார்டு மருத்துவர்களின் அனுபவங்கள்

இ.எஸ்.ஐ மருத்துவமனை
இ.எஸ்.ஐ மருத்துவமனை

குடும்பத்தைப் பிரிந்திருப்பது துயரம் என்றாலும், தன் குடும்பத்தின் பாதுகாப்புக்காக அந்தத் துயரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, இன்னொரு பக்கம் தங்கள் கொரோனா பணியிலும் விரைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் மருத்துவர்கள்.

கொரோனா வார்டு பணி காரணமாக, தங்கள் குடும்பத்தைப் பிரிந்திருக்கும் மருத்துவர்கள் பலர். ஏழு நாள்கள் தொடர்ந்து பணி முடித்துவிட்டு, அதற்குப் பிறகான ஏழு நாள்கள் அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே தனிமைப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இதில், வீட்டில் தங்களைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டால் குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என அங்கிருப்பவர்களுக்கு கோவிட்-19 தொற்று ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற பரிதவிப்பு பல மருத்துவர்களுக்கும். எனவே அவர்களில் சிலர், தங்கள் க்வாரன்டீனுக்காக ஒதுக்கப்பட்டுள்ள ஹோட்டலுக்குச் சென்றுவிடுகிறார்கள். அல்லது தங்கள் குடும்பத்தையே ஊருக்கு அனுப்பிவிடுகிறார்கள்.

குடும்பத்தைப் பிரிந்திருப்பது துயரம் என்றாலும், தன் குடும்பத்தின் பாதுகாப்புக்காக அந்தத் துயரத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, இன்னொரு பக்கம் தங்கள் கொரோனா பணியிலும் விரைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் மருத்துவர்கள். அப்படி இரண்டு பெண் மருத்துவர்களைச் சந்தித்தோம்.

மருத்துவர் இந்து
மருத்துவர் இந்து

கோவை இ.எஸ்.இ மருத்துவமனையில் பணியாற்றி வருகிறார் டாக்டர் இந்து.

``நான், என் கணவர் இருவருமே மருத்துவர்கள். எங்களுக்கு 8 வயது மற்றும் ஒன்றரை வயதில் இரண்டு குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள். மார்ச் மாதத்தில் இருந்து கொரோனா நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளித்து வருகிறோம். ஐந்து நாள்கள் கொரோனா வார்டில் பணியாற்றிவிட்டு, ஏழு நாள்கள் ஹோட்டலில் தனிமைப்படுத்திக் கொள்வோம். பிறகு, கொரோனா பரிசோதனை செய்து நெகட்டிவ் என்று வந்தால், மருத்துவமனையில் எங்களது வழக்கமான பணிக்குத் திரும்பிவிடுவோம். இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, மீண்டும் கொரோனா வார்டில் பணி.

ஜெனரல் வார்டில் பணி இருக்கும் நாள்களிலும், டெக்னீஷியன் போன்ற கொரோனா நோயாளிகள் சம்பந்தப்பட்டவர்களைச் சந்திக்க வேண்டி வரும். எனவே, எங்கள் குழந்தைகளை ஊரில் உள்ள அப்பா, அம்மா வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டோம். ஐந்து மாதங்களாகிவிட்டன. 14 நாள்கள் தனிமைப்படுத்தலுக்குப் பின், மாதம் ஒருமுறை மட்டும் குழந்தைகளைப் பார்க்கச் செல்வோம். இரண்டு நாள்கள் மட்டுமே குழந்தைகளுடன் இருக்க முடியும்.

எங்கள் மூத்த குழந்தைக்கு ஆன்லைன் வகுப்பு நடந்துகொண்டிருக்கிறது. ஆனால், மற்ற பெற்றோரைப்போல குழந்தை உடனிருந்து என்னால் உதவ முடியவில்லை. கொரோனாவுக்கு முன்புவரை என் ஒன்றரை வயதுக் குழந்தைக்குத் தாய்ப்பால் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். கொரோனா வார்டு பணிக்குச் செல்ல ஆரம்பித்த பின் தாய்ப்பால் கொடுப்பதை நிறுத்திவிட்டேன். என் பெற்றோருக்கு வயதாகிவிட்டதால், குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்வதில் அவர்களுக்கும் சிரமம் இருக்கிறது.
கொரோனா உலகிலிருந்து விடைபெறும்வரை, மருத்துவர்களின் நிலை இப்படித்தான் தொடரப்போகிறது. தொடர்வோம்” என்றார்.

திருச்சி அரசு மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் மருத்துவர் சசிரேகாவிடம் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) பேசினோம்.

``கொரோனா வைரஸ் தொற்று பரவத் தொடங்கியவுடன் என் கணவர் மற்றும் இரண்டு குழந்தைகளையும் பாதுகாப்புக்காகவும் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையாகவும் கணவரது சொந்த ஊரான நாமக்கல்லுக்கு அனுப்பிவிட்டு, திருச்சி தில்லை நகரில் உள்ள வீட்டில் நான் மட்டும் தனியாக வசித்து வருகிறேன்.

குழந்தைகள் இருந்த வீட்டில் அவர்கள் இல்லாதபோது இருப்பது அந்தத் தாய்க்கு எப்படி இருக்கும் என்று நீங்கள் அறிவீர்கள். தாய்மையின் அந்தத் தனிமை என்னைப் பாடாய்ப்படுத்துகிறது. இருந்தாலும் குடும்பத்தின் நலன் கருதி நாள்களைக் கடத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறை குழந்தைகள் என்னுடன் போனில் பேசும்போதும், `எப்ப வருவீங்கம்மா?' என்ற கேள்வியைத்தான் முதலில் கேட்பார்கள். அந்த ஒரு நொடியில் மனசு ரணமாகிவிடும்.

இந்நிலையில், கொரோனா நோய்த்தொற்றால் பாதிக்கப்பட்டு மருத்துவர்கள் உயிரிழக்கும் செய்திகளை என் குடும்பத்தினர் கேள்விப்படும்போதெல்லாம், உடனடியாக என்னை அழைத்துப் புலம்புவார்கள். `பாதுகாப்பா இரும்மா, முடியலைன்னா மெடிக்கல் லீவு போட்டுட்டு வீட்டுக்கு வந்திரும்மா' என்று என் அப்பா, அம்மா சொல்லிக்கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். என் குழந்தைகளும் அரண்டுபோய் பேசுவார்கள். என்றாலும், நாடே ஒரு மருத்துவ அவசர நிலையில் இருக்கும்போது லீவ் எடுத்துச் செல்ல எனக்கு மனம் வரவில்லை.

அப்படியே லீவ் எடுத்தாலும், நோயாளிகள் குறித்தும், அவர்களுக்கான சிகிச்சை பற்றியும்தான் என் மனது யோசித்துக்கொண்டே இருக்கும். எல்லா மருத்துவர்களும் மெடிக்கல் லீவ் போட்டு வீட்டுக்குப் போய்விட்டால், நோயாளிகளை யார் பார்ப்பது? மக்கள் நோயுடன் மன்றாடிக்கொண்டிருக்கும்போது லீவ் போட்டுச் செல்வதற்கா நாங்கள் மருத்துவம் படித்தோம்?

இந்நிலையில், கடந்த வாரம் எனக்குக் கடுமையான தொண்டை வலியுடன் லேசான காய்ச்சலும் ஏற்பட்டது. டெஸ்ட் எடுத்துப் பார்த்தபோது கொரோனா பாசிட்டிவ் என்று வந்தது. வீட்டில் யாரிடமும் சொல்லாமல் என்னை நானே தனிமைப்படுத்தியுள்ளேன். என்னால் என் குடும்பத்தினருக்கும் கொரோனா தொற்று வந்துவிடக் கூடாது என்பதிலும் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். கொரோனா பரவல் மறையும்வரை எனது மருத்து சேவை இடைவிடாது தொடரும்" என்றார்.

அடுத்த கட்டுரைக்கு