பத்தாண்டுகளில் எத்தனை விவசாயிகள் காணாமல் போயிருப்பார்கள்? அதிர்ச்சி தகவல்

இந்தியாவில்  58% சதவீதத்துக்கும் அதிகமான மக்கள் விவசாய பின்னணி கொண்டவர்கள். ஆனால் 1991 ஆம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொகையில் விவசாயிகளாக கணக்கிடப்பட்ட ஒன்றரைக் கோடி விவசாயிகள் 2001 ஆண்டு கணக்கெடுப்பில் காணாமல் போயிருக்கிறார்கள்.

பத்தாண்டுகளில் எத்தனை விவசாயிகள் காணாமல் போயிருப்பார்கள்?  அதிர்ச்சி தகவல்

இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு என்று சொல்வதால் தான் என்னவோ இந்தியாவில் விவசாயிகளுக்கும், விவசாயத்துக்கும் பிரச்னை அளவில்லாமல் வரும் நிலை உருவாகியுள்ளது. உலகின் மொத்த மக்கள் தொகையில் 18% மக்களைக் கொண்ட இந்தியாவில்  58% சதவீதத்துக்கும் அதிகமான மக்கள் விவசாய பின்னணி கொண்டவர்கள். ஆனால் 1991 ஆம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட மக்கள் தொகையில் விவசாயிகளாக கணக்கிடப்பட்ட ஒன்றரைக் கோடி விவசாயிகள் 2001 ஆண்டு கணக்கெடுப்பில் காணாமல் போயிருக்கிறார்கள். வரும் கணக்கெடுப்பில் இது இன்னும் அதிகரிக்கக் கூடும்  என்னும் மிக அபாயகரமான  புள்ளி விவரத்தை விளக்கி கொண்டிருந்தார் பத்திரிகையாளரான டாக்டர்.சாய்நாத்.

தொழில்நுட்பத் துறையை சார்ந்தவர்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட நிகழ்வில்  “விவசாய நெருக்கடி” என்னும் தலைப்பில் பேசிய இவரின் கருத்துகள் இந்தியாவின் முதுகெலும்பின் உண்மை முகத்தைத் தெள்ளத் தெளிவாகக் காட்டியது.

ஒவ்வொரு வருடமும் விவசாயிகள் தற்கொலைகள் என்று அரசாங்கத்தால் வெளியிடப்படும் கணக்கெடுப்புகள் குறைத்து மதிப்பிடப்படுபவை என்கிறார் சாய்நாத். இந்த கணக்கெடுப்புகளை வெளியிடுவது அரசின் வேளாண்மை துறை அமைச்சகம் தானே என்றால் அதுதான் இல்லை, இந்த கணக்கெடுப்புகளை வெளியிடுவது ஒவ்வொரு மாநிலத்தின் வருவாய் துறை. பணம் சார்ந்த துறையாக இருக்கும் பட்சத்தில் வழங்கப்படும் நிவாரணத்தின் பொருட்டு உண்மை நிலவரம் என்றுமே வெளிவருவது இல்லை. இதில் இருக்கும் மிகப் பெரிய ஆபத்து இங்கு தற்கொலை செய்து கொள்ளும் விவசாயிகளாக கணக்கில் கொள்ளப்படுபவர்கள் வெறும் ஆண்கள் மட்டுமே. ஒரு பெண் விவசாயி தற்கொலை செய்துகொள்வது வெறும் “பெண் தற்கொலை, விவசாயியின் மனைவி தற்கொலை” என்னும் பெயரில் தான் அறியப்படுகிறது. ஆனால் விவசாயத்தில் ஆண்களைப் போலவே பெண்களும் சம பங்களிப்பவர்கள் என்பதை பின்வரும் காரணிகள் தெரிவிக்கின்றன.

sainath

அதாவது நாற்று நடுதலில் பங்கேற்பவர்கள் 90% பெண்களே , கால்நடை வளர்ப்பில் ஈடுபடுபவர்கள் (60% - 93%) பெண்களே ! இதுமட்டுமில்லாது இன்றைய சூழலில் ஆண் வெளியில் சென்று வேலைப் பார்க்கும் பட்சத்தில் விவசாயத்தில் எல்லா நிர்வாகமும் கவனிப்பவரும் பெண்களே என்னும் போது இவர்களின் தற்கொலை விவசாயத் தற்கொலையாக அறியப்படுவதில்லை.

அது மட்டுமில்லாது பதின்பருவ பெண்களின் தற்கொலைகளும் விவசாய தற்கொலைகளாக கருதப்படுவது இல்லை. விவசாய பிரச்சனை குடும்ப பொருளாதரத்தை பாதிக்கும் போது கல்வி மற்றும் வாழ்க்கைத் தரத்தில் முதலில் பாதிக்கபடுவது பெண்களாக இருக்கும் போது இவர்களின் மரணம் நடத்தையைச் சார்ந்து மட்டுமே திருப்பப்படுகிறது.

1991 ஆம் ஆண்டு கணக்கேடுப்புக்கும் 2011 ஆம் ஆண்டு கணக்கேடுப்புக்கும் இடையில் காணமல் போன 15 மில்லியன் விவசாயிகளும் “ முக்கிய விவசாயிகள் (Main Cultivators) குறிப்பிடப்படுகிறார்கள் அதாவது 6 மாதங்களுக்கும் மேலாக இவர்கள் விவசாயத்தை மட்டுமே பொருளாதார காரணியாக கொண்டிருந்தவர்கள். சரி இவர்கள் எல்லாம் இப்போது எங்கே என்றால் விவசாயிகளாக இருந்த இவர்கள் எல்லோரும் இன்று விவசாய கூலிகளாகவோ அல்லது தொழிலாளர்களாகவோ மாற்றபட்டிருக்கிறார்கள். இது ஒரு பிரச்னையாக இருக்க விவசாயிகள் சந்திக்கும் மிகப் பெரும் பிரச்னை தண்ணீர் இல்லா பஞ்சம்.

உண்மையில் அது தண்ணீர் இல்லா பஞ்சம் இல்லை தண்ணீர் இல்லா நெருக்கடி மட்டுமே. விவசாயிகள் தற்கொலைகள் அதிகமாக நடக்கும் மஹாராஷ்டிராவின் மராத்வாடாவில் கிடைக்கும் ஒரு லிட்டர் தண்ணீரின் விலை 45 பைசா முதல் ஒரு ரூபாய் வரையாம். ஆனால் இது வெறும் நீருக்கு செலவழிக்கும் பணத்தோடு போகாமல் அவர்கள் வேலைக்கும் செல்லும் நேரங்களும் தண்ணீரைத் தேடி அலையும் பயணத்தில் தொலைக்கப்படுகின்றன. ஆனால் அதே மராத்வாடாவில் தான் ஆல்கஹால் தொழிற்சாலைகளுக்கு தண்ணீர் வெறும் 4 பைசாவில் வழங்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இதனால் தானே பெப்சி கோக் நிறுவனங்கள் எல்லாம் இந்தியாவை நோக்கி படையெடுத்து வந்தன. இங்கு அதாவது சொல்ல வேண்டும் என்றால் அங்கு பால் விலையை விட ஒரு லிட்டர் தண்ணீரின் விலை அதிகரிக்கும் சூழ்நிலைக்கு தள்ளப்பட்டு கொண்டிருக்கிறார்கள்.

விவசாய தற்கொலை

பிரியங்கா என்னும் ஒருவரால் பெறப்பட்ட RTI பதிவில் மஹாராஸ்டிராவில் இருக்கும் 1000 நகரங்களுக்கு செலவளிக்கப்படும் தண்ணீரானது கிராமங்களுக்கு செலவளிக்கப்படும் தண்ணீரைப் போல 4௦௦ மடங்கு என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆக மொத்தத்தில் இந்தியாவில் தண்ணீர் என்னும் அடிப்படை வாழ்வாதாரமே வசதியைப் பொருத்தும், வருமானத்தைப் பொருத்தும் தான் தீர்மானிக்கப் பட்டு கொண்டிருக்கிறது. வெறும் குடிநீருக்கே இவ்வளவு போராட்டம் எனில் விவசாயத்துக்கு சொல்லவே தேவை இல்லை. இங்கு பணக்கார விவசாயிகள் என்று அறியப்படும் சிலர் பணப்பயிரை பயிரிட ஏழை விவசாயிகள் உணவுப்பயிரை பரிடுவதை நினைத்து பார்க்க கூட முடியாமல் தவித்து கொண்டிருக்கின்றனர்.

அதாவது ஒரு ஏக்கர் கரும்பு பயிரிட ஏறத்தாழ 18 பில்லியன் நீர் தேவைப்படுகிறது. ஆனால் இதே நீரைக் கொண்டு சராசரியாக 12 முதல் 15 ஏக்கர் வரை உணவு பயிர் வகைகளை பயிரிட முடியும். ஆனால் அதிக வருமானம் தரும் என்னும் ஆசையில் சில பணக்கார விவசாயிகள் பெரும்பாலான நீரை பணப்பயிர்கள் எடுத்து கொள்ள உணவு பயிர்களோ அதோடு போராட முடியாமல் தோற்று விடுகின்றன. கார்ப்பரேட்டுகளின் கைவசம் இருக்கும் விவசாயச் சந்தை தான் விவசாயிகள் இன்று சந்திக்கும் மிகப் பெரிய பிரச்சனையாக இருக்கிறது. இந்த கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் வளர்ச்சி உற்பத்தி செலவை நிலம் தொடங்கி விதை, நீர், உபகரணங்கள் என எல்லா விதத்திலும் அதிகரித்ததோடு விவாசயிகளின் வருமானத்தை வெகுவாக குறைத்து விட்டிருக்கிறது.

நம் பாட்டன் தலைமுறையினர் தண்ணீரை நீர்நிலைகளில் பார்த்து வளர்ந்தனர். நம் தலைமுறையினர் தண்ணீரை வீட்டு குழாய்களில் பார்த்து வளர நம் வருங்கால தலைமுரையினரோ தண்ணீரை பாட்டில்களில் பார்த்து வளரத் தொடங்கியிருகின்றனர் என்று சாய்நாத் விளக்கிய போது விவசாயத்தைச் சுற்றி பணம், பதவி, அதிகாரம் என்னும் பல பெயர்களில் போடப்பட்டிருக்கும் முடிச்சுகளை உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. இவையெல்லாம் கேட்கும் போது விவசாயத்தின் முக்கியத்துவத்தை இன்றைய சமூகம் உணரும் வரை விவசாயிகளின் எதிர்காலம் என்ன என்ற கேள்வி எல்லாருக்குள்ளும் எழுகிறது.  

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!