`காந்தி தீண்டாமைக்கு ஆதரவாக இருந்தாரா...’ - பெரியாரும் காந்தியும் என்ன சொல்கிறார்கள்?! #RememberingGandhi | Was Gandhi a caste supporter in his life

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 18:06 (30/01/2019)

கடைசி தொடர்பு:14:53 (31/01/2019)

`காந்தி தீண்டாமைக்கு ஆதரவாக இருந்தாரா...’ - பெரியாரும் காந்தியும் என்ன சொல்கிறார்கள்?! #RememberingGandhi

"பெரியாருக்கும் காந்திக்குமான உரையாடலை மிகவும் சிறிய அளவில் மாற்ற வேண்டும் என்றால், இவ்வளவு சிறியதாகச் சுருக்க முடியும். இருவருக்குமான முரண் இங்கு இருந்துதான் தொடங்குகிறது."

`காந்தி தீண்டாமைக்கு ஆதரவாக இருந்தாரா...’ - பெரியாரும் காந்தியும் என்ன சொல்கிறார்கள்?! #RememberingGandhi

காந்தி கொல்லப்பட்டு இன்றோடு 71 ஆண்டுகள் ஆகின்றன. இந்தியா என்னும் கட்டமைக்கப்பட்ட தேசத்துக்கு பலர் போராடியிருந்தாலும், காந்தியின் கொலையைத்தான், காந்தி மறைந்த நாளைத்தான் இன்னும் தியாகிகள் நாளாக அனுசரிக்கிறது இந்தியா.

  ஒரு கண்ணுக்கு ஒரு கண் என பழிவாங்கிக் கொண்டே இருந்தால், உலகில் அனைவரும் ஒரு கண்ணுடன் தான் இருக்க முடியும் ~ காந்தி.

முதலில் உன்னைப் புறந்தள்ளுவார்கள், பின்பு ஏளனம் செய்வார்கள், பின்பு சிரிப்பார்கள், பின் ஒரு நாள் நீ அவர்களை வென்று இருப்பாய். ~ காந்தி 

 

9 Hours to rama



மேலே கூறப்பட்டிருக்கும் இரண்டு கோட்பாடுகளுக்கும், காந்திக்கும் எவ்வளவு சம்மந்தம் இருக்கிறதோ, அதே அளவு சம்மந்தம் தான் அவருக்கும், அவர் சொன்னதாக சொல்லப்படும், பார்த்ததாகக் கருதப்படும் தீண்டாமைக் கருத்துகளுக்கும் இருக்கின்றது. வருடா வருடம் சமூக வலைதளங்களில் சுற்றித் திரியும் 9 hours to Rama படத்தின் காட்சிகளைப் போல் தான் காந்தி மீதான வன்மம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கின்றது.
 

 

பெரியாருக்கும் காந்திக்கும் சிற்சில கொள்கைகளில் இடைவெளி இருந்தது. அம்பேத்கருக்கும் காந்திக்குமான இடைவெளி இன்னும் அதிகமாகவே இருந்தது. ஒரு ரௌத்திரமான இளைஞருக்கும், சாந்தமான முதியவருக்குமான உரையாடலாகவே காந்திக்கும் அம்பேத்கருக்குமான பல உரையாடல்களை காண நேரிடும். காந்தியின் மறைவுக்குப் பின்னர் இன்னும் காத்திரத்துடன் காந்தியை முன்வைத்து பிபிசி ரேடியோவுக்குப் பேட்டியளித்திருப்பார் அம்பேத்கர். 

காந்தியின் இந்தியா என்பது இந்து - முஸ்லிம் பிரச்னை, இந்துக்களுக்கும் தீண்டாமை இந்துக்களுக்குமான பிரச்னை, இந்தியர்களுக்கும் ஆங்கிலேயர்களுக்குமான பிரச்னை எனப் பல அடுக்குகளில் விவாதிக்கப்பட வேண்டியது.

காந்தி

இந்தியாவில் பிற்காலத்தில் அவர் நடத்திய போராட்டங்களுக்கு நிகரான போராட்டங்களைத் தென்னாப்பிரிக்காவில் நடத்துகிறார். இந்தியர்கள் இனவாதத்துடனும் நிறவாதத்துடனும் நடத்தபெறுவதைக் கண்டிக்கிறார். அதே சமயம் கறுப்பினத்தவர்கள் மீது தாழ்வானதொரு பார்வையை வைத்திருக்கிறார் (தொடக்க காலத்தில்). சீனர்களுடன் இணைந்து போராடும் அவர் ஆப்பிரிக்கர்களுடன் இணையவில்லை. அவர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கவில்லை. (அதேசமயம் ஓர் ஆப்பிரிக்கப் பூர்வகுடி இனத்தலைவர் காந்தி சிறையில் அடைக்கப்பட்டதற்காக கண்டனம் தெரிவிக்கிறார். அவருடைய சத்தியாகிரகப் போராட்ட வடிவத்தைப் புகழ்வதோடு, ஆப்பிரிக்கர்களும் இந்தப் போராட்ட வடிவத்தைக் கைக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். அவர்கள் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார். மண்டேலாவுக்கும் முன்பாக அங்கே காந்திக்கு ரசிகர்களும் சீடர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள்.)

காலப்போக்கில் அவரில் ஏற்படும் ஆளுமை மாற்றத்தாலும் புரிதலாலும் படிப்படியாக அவரது இந்த எண்ணங்கள் மாற்றம் பெறுகின்றன. இறுதியில் ஆப்பிரிக்கர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கிறார். காலன்பாக் அமைத்த டால்ஸ்டாய் பண்ணையில் ஆப்பிரிக்கர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுகிறார். ஆப்பிரிக்க மக்களை பூர்வகுடிகளாக ஏற்கிறார். அவர்களையும் தன்னுடைய போராட்ட வடிவங்களைக் கைக்கொள்ளுமாறு அழைக்கிறார். வாழ்க்கையையும் அவருடைய போராட்ட முறைகளையும் முயன்று தவறிக் கற்கும் களமாக அவருக்குத் தென்னாப்பிரிக்கா விளங்கியிருக்கிறது. இதன் நீட்சியாகத்தான் தற்போது கானாவில் நடைபெற்ற சிலை சர்ச்சையை பார்க்கவேண்டுமே ஒழிய. இவையெதையும் கருத்தில் கொள்ளாது, காந்தியை ஒரு இன வெறுப்பாளர் என ஒதுக்குவது காந்திக்கு எதிரான மிகப்பெரும் துரோகம்.

பெரியாருக்கும் காந்திக்குமான உரையாடலை மிகவும் சிறிய அளவில் மாற்ற வேண்டும் என்றால், இவ்வளவு சிறியதாகச் சுருக்க முடியும். இருவருக்குமான முரண் இங்கு இருந்துதான் தொடங்குகிறது.

பெரியார் : பார்ப்பனர் பெரிய சாதி; நீங்களும் நாங்களும் சின்ன சாதி என்பதாக அல்லவாக இந்துமதக் கொள்கை இருக்கிறது.

காந்தி : நீங்கள் சொல்வது தவறு. வருண தர்மத்தில் சின்னசாதி, பெரிய சாதி இல்லை.

பெரியார் : இதைத் தாங்கள் வாயால் சொல்லலாம். காரியத்தில் நடவாது

காந்தி : காரியத்தில் நடத்தலாம்.

பெரியார் : இந்துமதம் உள்ளவரை ஒருக்காலும் நடத்தமுடியாது.

காந்தி : இந்துமதத்தின் மூலம்தான் செய்யலாம்.

( காந்தி - பெரியார் சந்திப்பு- 1948 பெங்களூரு. நூல்- இந்து மதமும் காந்தியாரும் பெரியாரும்)
 

இருவருக்குமான முரண் இதில்தான் ஆனது.

பெரியார்

காந்தி இறந்த போது, காந்தி தேசம் எனப் பெயர் வைக்கலாம் எனச் சொன்னவர், தன் தமக்கையின் பெண்ணுக்கு `காந்தி ' எனப் பெயர் வைத்தவர் பெரியார். காந்தி இருந்த போதும் இருவருக்குமான உரையாடல்களில் ஏக முறை ஒப்புமை இல்லாமல் விலகியிருக்கிறார்கள். காந்தி தான் நம்பியதை, தான் பழகிய ஒன்றைக் கருத்தாக்கமாக முன்மொழிவார். அதை எதிர்ப்பவரின் கருத்துகளை தாராளமாகக் கேட்கிறார். அந்த உரையாடல்கள் தொடர்கின்றன. அந்தக் கருத்துகள் வேறொரு வடிவம் பெறுகின்றன. காந்தியிடம் உரையாட அனைவருக்கும் வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட்டது.

காந்தியும் கடவுளும்:

காந்தியின் மறைவின் போது, பெரியார் ஆற்றிய உரைகளுள், காந்தி சிலைகளுக்கு எதிராகவே இருந்தார் என்பது திண்ணம்.

 

காந்தியார் விக்கிரக ஆராதனைக்கு மாத்திரம் குறை சொல்லாமல், கடவுள் என்பதை மனித உருவாக, வஸ்துவாக, ஒரு தனிப் பொருளாகக் கற்பித்துக்கொண்டு இருக்கிறவர்களுக்குப் படும்படியாக, எனக்குக் கடவுள் ஒரு வஸ்துவாக-தனிப்பட்ட பண்டமாக இருக்கிறது என்பதில் நம்பிக்கையில்லை (“I have no belief in personal God’) என்று ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தடவை சொல்லிவிட்டார். அதாவது, கடவுள் என்பதை நான் ஒரு செயலாக சக்தியாகக் கருதுகிறேனே ஒழிய, ஒரு மனிதன் செய்கை போலவோ, ஒரு ஜீவன் செய்கை போலவோ கருதவில்லை என்பதாகச் சொல்லிவிட்டார். இதற்கு இயற்கை நடப்புதான் கடவுள்’ என்பது பொருளாகும். இந்த எண்ணம் அணு அளவாவது மக்களுக்குள் வருமேயானால் கோவில், விக்கிரகம், உண்டைக் கட்டி படையல்; அவைகளுக்குக் கலியாணம், உற்சவம் முதலியதான வழிகளில் பார்ப்பனர் பணம் பறிக்கும் தந்திரமும், சோம்பேறி வாழ்வும் அடியோடு நின்றுவிடும்; அப்புறம் மேல் உலக-கீழ் உலகப் பித்தலாட்டங்களும், அவற்றால் பார்ப்பனர்களுக்கு ஏற்படும் கொள்ளை வருவாய்களும் ஒழிந்துவிடும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், பார்ப்பனியமே பட்டு அழிந்துவிடும். ஆகவே, தமக்கு மாத்திரம் அல்லாமல் இந்திய நாடு முழுவதுமே சமய, சமுதாயத் குறையில் ஏற்பட இருந்த புரட்சிகரமான அனேக மாறுதல்கள்தான் காந்தியார் பார்ப்பனரால் கொலை செய்யப்பட நேர்ந்ததற்குக் காரணம். அப்படிப்பட்ட மாறுதலை விரும்பும் நாம் அதற்காக மிகமிகத் துக்கமும் ஆயரமும் அடைகிறோம். (தூத்துக்குடியில், 8,9-1948-ல் நடந்த 18-வது மாகாண தி.க மாநாட்டில் தலைமை உரை – குடிஅரசு 155-1948)

 

காலச்சக்கரத்தை சற்றே வேகமாகச் சுழற்றி, 2000க்கு வருவோம். இது ராமர் சிலை சர்ச்சைகளின் காலம். ராமரின் மேல் காந்திக்கு அளவு கடந்த பிரியம் இருந்தது. காந்தியின் ராமருக்கு, பா.ஜ.கவினரும் இந்தியாவின் வலதுசாரிகளும் அயோத்தியில் கேட்கும் ராமருக்கும் பல்வேறு வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன.

 

``காந்தியின் ராமர் அவரது மனதில் இருந்தது, காந்தியின் ராமருக்கு பெரிய கோயில்கள் தேவை இல்லை. அது உயரிய சிந்தனைகளால் உருவானதே அன்றி, பிறரிடம் பறைசாற்றவோ, விளம்பரத்துக்காகவோ அல்ல. காந்தியின் ராமரை அல்லா என்றும் சொல்லலாம். ~ ராமசந்திர குஹா ( Gandhi Before India,India After Gandhi, Gandhi: The Years That Changed the World நூல்களின் ஆசிரியர் )

 

ஆனால், 1950களுக்குப் பின்னர், காந்தியை, காந்தியக் கொள்கைகளை கடுமையாக எதிர்த்தார் பெரியார். பெரியாருக்கு இருந்த தேசம் மீதான கோபம் பற்றி, அண்ணா சட்டப் பேரவையில் சொன்னவை,

 

கொடிக்கு-தேசியச் சட்டத்திற்கு இழுக்கை உண்டாக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணத்தில் அல்ல; ‘இவைகளை எந்தக் காரணத்திற்காக கொளுத்தச் சொல்லுகிறேன்; கிழிக்கச் சொல்லுகிறேன்’ என அவர் எடுத்துச் சொல்லுகிறாரோ அந்தக் குறைபாடுகளையெல்லாம் நீக்குவதற்கு அரசாங்கம் முயற்சி எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்பதற்காக அவர்களுடைய கவனத்தைக் கவர்வதற்காகச் சொல்லப்படுகிற விஷயங்கள்தான். அவர் எந்தக் காரணங்களுக்காக உள்ளம் குமுறிக்கொண்டிருக்கிறாரோ அவைகளை நிறைவேற்றாதவரையில் 30 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை என்றாலும்கூட சட்டத்தின் நோக்கம் நிறைவேறாது. பெரியார் ஒரு ‘அதிர்ச்சி வைத்தியம் செய்கிறார். பெரியார் அவர்களை நீங்கள் ‘பித்தம் பிடித்தவர்‘ என்று கருதலாமே தவிர உலகத்தில் பெரும் பகுதியினர் அவ்வாறு கருதவில்லை. அரசியல்சட்டத்தைக் கொளுத்துவதன் மூலம் அவர்கள் இன்று சாதி அடிப்படையிலே இருக்கும் பல குறைகளை வெளிப்படுத்துவதற்காகத்தான் ! ``அரசியல் சட்டம் என்றால் அது என் வாழ்விற்காக இருக்கிறது; அது என்னை மனிதனாக ஆக்குகிறது; என்னை நல்லவனாக இருக்கச் செய்கிறது. எனக்கு நாட்டில் மதிப்பு அளிக்கிறது !” என்று நாட்டில் உள்ள மக்கள் ஒவ்வொருவரையும் உணரச் செய்தால், அதை யாருமே தீண்டமாட்டார்கள். – – (11-11-57ல் தேசீய கெளரவ அவமதிப்புச் சட்டத்தை எதிர்த்து தமிழகச் சட்டமன்றப் பேரவையில் அண்ணா சொன்னவை..) 

அண்ணா

காந்தியின் மீதிருக்கும் மற்றுமொரு மிகப்பெரும் குற்றச்சாட்டு, காந்தி பிராமணர்களுக்கு ஆதரவாக இருந்தார் என்பது.

தமிழ்நாட்டில் காந்தி என்னும் புத்தகத்தில் அ.ராமசாமி என்பவர் தொகுத்திருக்கிறார்.

அதிலிருந்து குறிப்பிட்ட சில பதிவுகள்,

``பிராமணர், பிராமணரல்லாதார் போராட்டத்தின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பிராமணர்கள் சரணாகதி அடைந்துவிட வேண்டும். இதுதான் அவர்களுடைய கடமை. பிராமணரல்லாதார் எத்தனை இடங்கள் கேட்கிறார்களோ அத்தனை இடங்களையும் அளித்துவிட வேண்டும். என்னுடைய அதிகாரத்தில் அது இருந்தா, அதற்கு மேலும் சில இடங்களை அளிப்பேன். பிராமணர்கள் தங்களை உயர்வாகக் கருதும் தற்பெருமையின் காரணமாக, தங்களுக்கும் மற்றவர்களுக்குமிடையே அவர்கள் கற்பிக்கும் வேறுபாடு கொடூரமானது.

(இந்து நாளிதழ் 23.08.1920)
 

தரங்கம்பாடியில் பஞ்சம சகோதரர்களின் வரவேற்பு ஒன்றைத் தற்செயலாக நான் பெற்றேன். குடிதண்ணீர் வசதி இல்லை, வாழ்க்கை வசதிகள் இல்லை, நிலம் வாங்கவோ விற்கவோ முடியவில்லை. நீதிமன்றங்களுக்குச் செல்ல முடியவில்லை என்றெல்லாம் அவர்கள் தெரிவித்தனர். இவ்வித நிலைமை ஏற்படுவதற்கு யார் பொறுப்பு? இந்நிலைமை நீடிக்க நாம் அனுமதிக்கலாமா? இதுதான் இந்து மதமா? எனக்குத் தெரியவில்லை. வெளிநாடுகளிலிருந்து கொண்டு நான் இந்து மதத்தைப் பற்றி அறிந்தவரை தாழ்த்தப்பட்டோர் முதுகில் ஏறி உட்காருவது இந்து மதமல்ல என்றே தெரிந்தது. இதுதான் இந்து மதம் என்று என்னிடம் மெய்ப்பிக்கப்பெற்றால், நான் அதன் பகிரங்க விரோதியாவேன். தீண்டத்தகாதவர்கள் என ஒரு வகுப்பார் உருவாகக் காரணமாக இருந்தவர்கள் யார்? எங்கெங்கே பிராமணர்கள் இருக்கிறார்களோ அங்கெல்லாம் உயர்ந்தவர்கள் என்ற மரியாதையை அவர்களே பெறுவதாக நான் அறிகிறேன். அவர்கள்தான் உயர்ந்தவர்கள் என்ற அருகதை பெறுபவர்கள் என்றால், இந்தப் பாவம் அவர்களையே சாரும். பகவத் கீதை சொல்வதை நினைவிற் கொள்ளுங்கள்.  (15.9.15 மாயவரத்தில் பேசியது)

  காந்தி 

கும்பகோணம் ஆலயங்களுக்குப் பெயர் போனது. இதில் படித்த திராவிடர்கள் பலர் குடியிருக்கிறார்கள். எனினும், ஒரு தோட்டியின் நிழல் தங்கள் மீது விழுந்தால் கூடத் தீட்டுப் பட்டுவிட்டதாக பிராமணர்கள் எண்ணுகிறார்கள். அவ்வாறு நிழல் பட விடும் தோட்டிக்கு நல்ல உதையும் விழலாம். உதை விழாவிட்டாலும் நிச்சயமாத் திட்டு நிறைய கிடைக்கும். சென்னை மாநிலத்தைப் போன்று தீண்டாமைக் கொடுமை கடுமையாக உள்ள இடம் வேறு எதுவுமே இல்லை. தீண்டாதான் ஒருவன் பிராமணர்கள் குடியிருக்கும் தெருக்களின் வழியாக நடப்பது குறித்து எண்ணிக்கூடப் பார்க்க முடியாது. ஒரு மிருகம் நோய்வாய்ப்பட்டால் அதைக் கவனிக்க ஆள் உண்டு. ஆனால், ஒரு தீண்டத்தகாதவனை ஆண்டவன்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்.

(18-09-21 கும்பகோணத்தில் பேசியது )
 

இந்தியா மிகவும் கீழான நிலையில் இருந்தபோது இந்திய மக்களை ஒட்டிக்கொண்ட தீண்டாமை என்னும் தீமை இன்னும் அகலாது இருக்கின்றது. இது ஒரு சாபத்தீடு. இந்தச் சாபத் தீடு இருக்கும் வரை, இந்தப் புனித நாட்டில் நாம் அடையும் ஒவ்வோர் இன்னலும், அந்த நிலையான மாபெருங் குற்றத்திற்கு ஆண்டவன் நியாயமான முறையில் நமக்கு அளிக்கும் சரியான தண்டனைதான். ஒருவர் செய்யும் தொழிலுக்காக அவரைத் தீண்டத்தகாதவர் எனக் கருதுவதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

 

(காந்தி -அன்னி பெசன்ட் உரையாடல்)

காந்தி

 

பெரியார் காந்தியைச் சந்தித்த போது, காந்தி சொன்னவற்றுள் பெரியாரால் ஏற்றுக்கொள்ளகூடியவையாக இருந்தது. 

1. காங்கிரஸை கலைத்துவிட வேண்டும். 

2. மதச்சார்பற்ற அரசு அமைக்க வேண்டும். 

3. பிராமணர்கள் சமயத்துறையில் ஈடுபட்டு ஒதுங்கியிருந்துகொண்டு பிராமணல்லாதோர் படித்துப் பதவிகளுக்கு வர அனுமதிக்க வேண்டும். 

சென்னை தியாகராய நகரில் பெரியார் இறுதிப் பேருரை இவ்வாறாக அமைகிறது.

  நமக்கு என்ன கொள்கை...

கடவுள் ஒழியணும்

மதம் ஒழியணும்

காந்தி ஒழியணும்

காங்கிரஸ் ஒழியணும்

பார்ப்பான் ஒழியணும்

அன்றைய முதற்கொண்டு இன்றைய வரைக்கும் இந்த அய்ந்து கொள்கைகள்தான் நடக்கின்றன. காந்தியை ஒழித்தான், ஒழித்துவிட்டான். நாம் ஒழிக்கிறதற்கு முன்னே பார்ப்பானே ஒழிச்சுப் போட்டான். காந்தி நம்ம பேச்சைக் கேட்டு நம்ம பக்கம் திரும்பினார். `இன்னமும் கடவுள்னு சொல்றியே முட்டாள்’ன்னான். உடனே காந்தி, ‘கடவுளுக்கும், காங்கிரசுக்கும் சம்பந்தம் இல்லைடா’ என்றார்; ‘காங்கிரசுகாரன் கடவுளை இப்போது சேர்க்க வேண்டியதில்லை’ என்று சொல்லிவிட்டார். சொன்ன 30 நாளில் கொன்று போட்டானுங்கய்யா அவரை! ‘ஓ, இவன் ராமசாமி ஆகிவிட்டான்! அவனுக்காவது நாதி இல்லை; இவன் காந்தின்னா இந்தியாவிற்கே பெரியவன். எல்லாரும் நம்பிடுவாங்க’ன்னு சட்டென்று கொன்று போட்டுட்டான் அவரை. (19.12.1973) மரண சாசனம் , பெரியாரின் இறுதிப் பேருரை. 

 

 

காந்தியின் மறைவையொட்டி பெரியார் பேசிய இன்னொரு குறிப்பும் மிகவும் முக்கியமானது. 

 

காந்தியார் உயிரோடிருந்த வரை அவருடைய போக்கைப் பெரும் அளவுக்குக் கண்டித்துவந்த எனக்கு காந்தியார் மறைவுக்குத் துக்கப்படவோ, அவரது மறைவுக்குப்பின் அவரைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசவோ என்ன உரிமை உண்டென்று சிலர் கேட்கலாம். சிலர், காங்கிரஸ்காரரின் நல்லெண்ணத்தைச் சம்பாதித்துக்கொள்ளவே நான் இவ்விதம் சூழ்ச்சி செய்வதாகவும் கருதி இருக்கலாம். ஆனால், தோழர்களே! இவை உண்மையல்ல. காந்தியார் மறைவுக்காக எந்தக் காங்கிரஸ்காரர். துக்கப்பட்டா ர் ? அழுதார் ?  வேதனைப்பட்டார்கள்  ?காங்கிரஸ்காரர்கள் பண்டிகை கொண்டாடினார்கள்; காங்கிரஸ் முக்கியஸ்கராக இருந்த பார்ப்பனர்கள் இனிப்பு வழங்கினார்கள். எனக்கு உண்மையிலேயே இப்பொழுதும் துக்கம் மேலிடுகிறது. காந்தியார் மறைவுக்கு அனுதாபப்பட மற்றவர்களைக் காட்டிலும் அதிகத் துக்கப்பட வேறு பல காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவதாக காங்கிரஸ்காரர்கள் பலரும், பார்ப்பனர்களும் கருதி இருக்கிற காந்தியார் வேறு  இறந்த காந்தியார் வேறு என்று நான் கருதுகிறேன். இருந்த காந்தியார் ஆரியர் காந்தியார் ஆரியரால் உண்டாக்கப்பட்ட காந்தியார்; நம் எதிரிகளின் காந்தியார். ஆனால் இறந்த காந்தியார் நம் காந்தியார்; ஆரியம் அழிந்துவிடுமே எனப் பயந்து ஆரியரால் கொல்லப்பட்ட கொலையுண்ட காந்தியார். அதனால்தான், நாம் மற்றவர்களுக்கும் மேலாகத் துக்கப்படுகிறோம். அதனால்தான் மற்றவர்களைவிட நமக்குத்தான் அவர் மறைவுக்காகத் துக்கப்படவும் உரிமை உண்டு என்றும் கூறிக்கொள்கிறோம். ஒருவர் தம் மறைவு காலத்தில் எந்த நிலையில் இருக்கிறாரோ அதைப் பொறுத்துத்தான் அவருடைய மறைவுக்குத் துக்கப்படுபவர்களும், சந்தோஷப்படுபவர்களும் அமைவார்கள். உதாரணமாக நான், காங்கிரஸ் இராமசாமியாக ஒரு காலத்திலும், சுயமரியாதை இராமசாமியாக ஒரு காலத்திலும், திராவிடர் கழக இராமசாமியாக தற்காலத்திலும் இருந்துவருகிறேன். காங்கிரஸ் இராமசாமியாக இருந்த காலத்தில் இறந்திருந்தால் சுதேசமித்திரன்’ ஆசிரியர் உள்பட, இந்து ஆசிரியர் உள்பட் பல காங்கிரஸ்காரர்களும், அய்யர், அய்யங்காரர்களும் துக்கம் கொண்டாடியிருப்பார்கள். ஒரு சில சுயமரியாதைக்காரப் பார்ப்பனர் தவிர்த்த, மற்ற பார்ப்பனர்கள், வைதீகர்கள் எல்லோரும் சந்தோஷப்பட்டபடி இருப்பார்கள். ஆனால், இன்று மறைய நேர்ந்தாலோ திராவிடர்கள் அனைவரும் துக்கம் கொண்டாடலாம் என்று கருதுகிறேன்.இதேபோல், காந்தியாரும் தம் மறைவின்போது திராவிடர் கழகக் கொள்கைகளை ஒப்புக்கொண்ட காந்தியாராகத்தான் இறந்தாரே ஒழிய, ஆரியதர்மத்தை ஒப்புக்கொண்ட காந்தியாராக மறையவில்லை. இந்து மத தர்ம அநீதியைக் கண்டிக்கப் புகுந்ததால், அதற்கான பயனை அடைந்தார். சூத்திரன் தலையெடுத்தால் பார்ப்பானுக்கு ஆபத்து என்ற மனுதர்ம விதிப்படி, அவர் பார்ப்பனனால் கொல்லப்பட்டார். இராமாயணக் கதையில் சம்புகன் அடைந்த கதியை அவர் அடைந்தார். சம்புகன் கொல்லப்பட்டதற்கு ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் அகமகிழ்ந்ததாக-இறந்த பார்ப்பனர்களெல்லாம் உயிர்த்தெழுந்ததாகக் கதையில் காணப்படுகிறது. காந்தியார் கொல்லப்பட்டமைக்குப் பார்ப்பனர்கள் மிட்டாய் வழங்கியதை நாம் நேராகப் பார்த்தோம். காந்தியார் மறைவுக்குப் பார்ப்பனர்களே காரணம் என்று வடநாட்டில் பார்ப்பனர்களின் வீடுகள் சூறையாடப்பட்டதையும், பர்ப்பனத் தாய்மார்கள் அவமானப் படுத்தப்பட்டதையும், பார்ப்பனர்கள் தங்க இடம் இன்றி ஒடித் தவித்ததையும் நாம் பத்திரிக்கையில் படித்தோம். அதற்கு நஷ்டஈடாக பம்பாய் மாகாண சர்க்கார் ஒவ்வொரு பார்ப்பனனுக்கும் ரூ. 2000 இனாமாகவும் ரூ. 25,000/- வரை ரொக்கக் கடனும் கொடுத்துதவியதாகவும் நாம் பத்திரிக்கையில் பார்க்கிறோம். இங்கு பார்ப்பனர்களுக்கு அத்தகைய கேடு நேரவில்லை. இதற்கு நம் கழகம்தான் காரணமே யொழிய காந்தியார் மறைவுக்குத் துக்கப்படுபவர் இந்நாட்டில் இல்லாமல் போனதால் அல்ல.

(தூத்துக்குடியில் 8,9 5-1948-ல் நடத்த மாகாண மாநாட்டில் தலைமையுரை – விடுதலை 18-5-1948)

பெரியாரின் வரிகளிலேயே காந்தி மறைந்த இந்நாளுக்கான இறுதியைக் கூறுவோம்.

காந்தியாரின் ஞாபகார்த்தமாக இந்தியா தேசத்திற்கு காந்தி தேசம்’ என்று பெயரிடலாம் என்றும்; கிறிஸ்து ஆண்டு, முகம்மது ஆண்டு என்பதுபோல் ‘காந்தி ஆண்டு’ துவக்கலாம் என்றும் கிறிஸ்து மதத்தைப்போல், பவுத்த மதத்தைப்போல், ‘காந்தி மதம்‘ என்ற ஒரு புது மதத்தைத் தோற்றுவிக்கலாம் என்றும் நான் யோசனை கூறியிருக்கிறேன். நமக்குத் தெரியாத கலியுக ஆண்டு, பசலி ஆண்டு, கிறிஸ்து ஆண்டு விவரம், தெளிவு கண்டுபிடிக்க முடியாத பிரபவ ஆண்டு முதலியவைகளை ஒப்புக்கொண்டு இருப்பதைவிட, நமக்குத் தெரிந்த ஒரு பெரியாரின் பேரால்-அதுவும் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இல்லாத ஒரு பெருமாறுதல் ஏற்பட ஆண்டு துவக்குவது எப்படித் தவறாகக் கருத முடியும் இந்த நாட்டுக்கு என்று ஒரு ஆண்டு வேண்டாமா அது அவர்பேரில் இருக்கட்டும். காந்தியாரின் கொள்கைகளை வைத்து ஒரு மதத்தைத் தோற்றுவிப்பதுதான் எப்படித் தவறாகும்! சத்தியமும், அகிம்சையும்தானே அவருடைய முக்கிய தத்துவங்கள்! சத்தியமே கடவுள் என்பதுதானே அவருடைய முக்கிய சித்தாந்தம். தனியாக, வஸ்துவாக ஆளாக ஒரு கடவுள் இருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கை தனக்கு இல்லை என்று பலதடவை சொல்லி இருக்கிறார். சத்தியம்தான் கடவுள் என்று அவர் கொண்டு நடத்திருக்கிறபடியால் மக்கள் சத்தியமே கடவுள் என்று நம்பிப் பயப்பட்டு நடந்தால் இன்றையக் கடவுள்களால் ஏற்படும் பயனைவிட-எவ்வளவோ நலம் ஏற்படும். பிறகு மற்றதைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். அகிம்சையையும், அன்பையும் முக்கியத் தத்துவமாகக் கொண்டதுமான ஒரு மதத்தையும், சத்தியத்தையே கொண்டதான ஒரு கடவுளையும் ஏற்பாடு செய்து துவக்கினால் அதை மக்கள் எல்லோரும் போற்றித் தழுவ மாட்டார்களா? அதன் மூலம் இன்று மக்களிடையே இருந்துவரும் சாதி வேறுபாடுகளும், மதவெறி உணர்ச்சியும் அடியோடு அழிய மார்க்கம் பிறக்காதா? அதன் மூலம் இன்று வரைக்கும் சாதிமத பேதங்களை உண்டாக்கவும், மக்களைக் காட்டுமிராண்டி காலத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவுமே பெரிதும் பயன்பட்டு வந்த இந்துமதம், போலிக் கடவுள் அழிய வழி பிறக்காதா? மதம் என்பதென்ன-மாற்றியமைக்கக் கூடாததொன்றா? மதம் என்பதே மக்களின் நல்வாழ்வுக்காகப் பெரியோர்களால் ஏற்படுத்தப்படும் நெறி அல்லது மார்க்கம் தானே! என்றாவது மொட்டையடித்துக் கொள்வதும் சாம்பல் பூசிக் கொள்வதும் மதம் என்றாகி விடுமா? ஆகவே, என்ன காரணம் முன்னிட்டேனும், இன்றைய கடவுள் தன்மையும், மதத் தன்மையும் மாற்றப்பட்டாக வேண்டும். இன்றைய ஏற்பாடுகள் இன்றைய ஆர்டர்’ எப்படியும் மாற்றப்பட்டாக வேண்டும். மாற்றப்படாத வரையிலும் இன்றைய மக்கள் வாழ்வு பாழாகத்தான் (Waste) போய்க்கொண்டிருக்கும். (விடுதலை 11.3-1948)

காந்தி

காந்தி அப்பழுக்கற்றவரா, இந்த யுகத்தின் ஒரே தீர்வா என்றால் தீர நிச்சயம் இல்லை.

இளைஞர்கள் சிலருக்கு காந்தி அளித்த பதில்களின் மூலம், அவரது வர்ணாஷிர்ம கொள்கை என்பது இவ்வாறாக இருந்ததாகவே புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

கேள்வி : வருணாஷ்ரம தருமம் என நீங்கள் கூறுகிறீர்களே. அதற்கு நீங்கள் கொள்ளும் பொருள் என்ன?

பதில் : இந்து சமயத்தில் பிராமணர், சத்ரியர், வைஷியர், சூத்திரர் என்ற நான்கு வருணங்களும், பிரம்மச்சர்யம், கிருகஸ்தாஷ்ரமம், சந்நியாசம், வானப்பிரஸ்தம் என்ற நான்கு ஆசிரமங்களும் இருக்கின்றன. கிரேக்க, எகிப்திய, ரோம நாகரிகமெல்லாம் வீழ்ச்சியடைந்திருக்க இந்திய நாகரிகம் மட்டும் வீழ்ச்சியடையாமல் இருப்பதற்கு காரணம் வருணாஷ்ரம தர்மத்தின் சிறப்புகள்தான்.

காந்தியின் வருணாஷ்ரம தருமங்களிலும், அவரின் பிரம்மச்சர்ய பரிசோதனைகளிலும் ஆயிரம் விமர்சனங்கள் இருக்கின்றன. அவரின் வருணாஷ்ரமத்தில் எந்த ஏற்றத் தாழ்வுகளும் இல்லை.ஒருவன் செய்யும் தொழிலால் அவனை இழிவு செய்வதை விஷமம் எதுவும் இல்லை என்கிறார் காந்தி. ஆனால், அவரைத் தீண்டாமையின் மூலம் இழிவுபடுத்துவது என்பது விஷமத்தனமானது மற்றும் அவரை குறைந்த அளவுகூட வாசிக்காத செயல் மட்டுமே. அதேபோல், நாட்டுப்பிரிவினை என்பது காந்திக்கு ஒவ்வாத ஒன்றாகவே இருந்தது, பாகிஸ்தான் பிரிவினையை அவர் விரும்பவில்லை. அதேபோல், திராவிடநாடு கொள்கையிலும் அவருக்கு உடன்பாடு இல்லை. 

காந்தி, நேதாஜி, நேரு, அம்பேத்கர், பெரியார் என்று அத்தனை தலைவர்களையும் சுற்றியும் நம்மூரில் எத்தனை மாயக்கோட்டைகள் கட்டியெழுப்பப் பட்டுள்ளன.

தலைவர்கள் அவர்களாகவே எழுதிய சுயசரிதைகளும் சில விடுபடல்களோடேயே இருக்கும். முதன்மைச் சீடர்கள் எழுதிய வாழ்க்கை வரலாறுகளோ மிகையான புகழுரைகளாக இருக்கும். இதில் காந்தி முதல் அம்பேத்கர் வரை யாருடைய வாழ்க்கையும் விதிவிலக்கல்ல. சில குறிப்பிடத்தக்க எழுத்தாளர்கள் எழுதும் வாழ்க்கை வரலாறுகளோ முதன்மைச் சீடர்களின் புகழுரைகளுடன், அவர்களது இடைச்செருகல்களும் அதிகமாக இருக்கும். உண்மையான வாழ்க்கை வரலாறுகள் அரிதானவையே. ஆக, இரு தலைவர்களுக்குமான உரையாடல்களின் மூலம் மட்டுமே பெரும்பாலும் இவற்றை நாம் அணுக வேண்டுமே ஒழிய, பதிப்பகங்களில் புனையப்பட்டு கொட்டிக் கிடக்கும் வரலாற்றுப் பொய்யுரைகளை அல்ல. 

Book References

1 . நம் காந்தியார் - தந்தை பெரியார் 

2. தந்தை பெரியார் இறுதிப் பேருரை

3. தமிழ்நாட்டில் காந்தி

4. அன்றும் இன்றும் பெரியார்


டிரெண்டிங் @ விகடன்