பாகிஸ்தானின் அணு ஆயுத அஸ்திரத்தையும் இந்தியா முறியடிக்கும்... எப்படி?! | Pakistan's Nuclear Weapons and the Indian Nuclear Doctrine

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 15:29 (28/02/2019)

கடைசி தொடர்பு:15:29 (28/02/2019)

பாகிஸ்தானின் அணு ஆயுத அஸ்திரத்தையும் இந்தியா முறியடிக்கும்... எப்படி?!

அணு ஆயுதத்தை முதலில் பயன்படுத்துவதில்லை என்ற கொள்கையை இந்தியா கொண்டுள்ளது. அதே சமயம், பாகிஸ்தானும் இதையேதான் சொல்லி வருகிறதென்றாலும், சொன்ன வார்த்தையைக் காப்பாற்றக் கூடிய நாடு அல்ல அது. போரின் உச்சமாக கடுமையான உயிரிழப்புகள் மற்றும் பொருளாதார இழப்புகளுடன் தோல்வியைத் தழுவும் நிலை ஏற்படும்போது அந்த நாடு நிச்சயம் அணு ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்தும்.

பாகிஸ்தானின் அணு ஆயுத அஸ்திரத்தையும் இந்தியா முறியடிக்கும்... எப்படி?!

புல்வாமா தாக்குதலுக்குப் பதிலடியாக இந்தியா, பாகிஸ்தான் எல்லைக்குள் புகுந்து நடத்திய விமானப் படை தாக்குதலைத் தொடர்ந்து இரு நாட்டு எல்லைகளிலும் போர் பதற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது. இரு நாடுகளுமே அணு ஆயுத நாடுகளாக இருக்கும் சூழலில், `நாங்கள் முதலில் அணு ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்த மாட்டோம்’ எனக் கூறி வருகின்றன. ஆனால், `பாகிஸ்தானைப் பொறுத்தவரை அது நம்பகமான நாடு அல்ல என்பதால், அதை முறியடிப்பதற்கான வியூகமும் இந்தியா வசம் உள்ளது’ எனப் பாதுகாப்புத் துறை வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.  

பிரிட்டிஷ் ஆட்சியிலிருந்து விடுதலை பெற்ற பின்னர், இந்தியா - பாகிஸ்தான் ஆகிய இரு நாடுகளுமே எல்லைத் தகராறு, காஷ்மீர் பிரச்னை, தண்ணீர்ப் பங்கீட்டுப் பிரச்னை, நிலப் பிரச்னை எனப் பல்வேறு காரணங்களுக்காகப் பல முறை மோதியுள்ளன. பெரிய அளவிலான போர் என்றால் 1947, 1965, 1971 மற்றும் 1999  ஆகிய ஆண்டுகளில் நடந்த போர்களைக் குறிப்பிடலாம். இந்தச் சண்டைகள் பெரும்பாலும் பாகிஸ்தானால் தொடங்கப்பட்டது என்றாலும், முடிவில் பாகிஸ்தானுக்குக் கிடைத்தது தோல்விகளும், இழப்புகளும்தாம். 

பாகிஸ்தான் ராணுவத்தைத் தோற்கடித்து விட முடியும் என்ற நம்பிக்கை எப்போதுமே இந்திய ராணுவத்துக்கு உண்டு. அதன்படி தோற்கடித்தும் உள்ளது. அதனால்தான், இந்தியாவுடன் நேரடியாக மோதாமல் தீவிரவாதிகளைத் தூண்டிவிட்டு, நிழல் யுத்தத்தை நடத்தி வருகிறது பாகிஸ்தான். கடந்த காலங்களில், குறிப்பாக 1980-ம் ஆண்டுகளில் பஞ்சாபில் தீவிரவாதத்தைத் தூண்டிவிட்ட பாகிஸ்தான், இப்போது வரை காஷ்மீரிலும் அதைச் செய்து வருகிறது. 

இந்தியா

இதனால் பஞ்சாபிலும், காஷ்மீரிலும் நடந்த தீவிரவாத குண்டுவெடிப்புகள் மற்றும் தாக்குதல் சம்பவங்களில் ஏற்பட்ட உயிரிழப்புகள் ஏராளம். 1986 முதல் 2008-ம் ஆண்டு வரை மட்டும் இந்தியத் தரப்பில் ஏற்பட்ட இத்தகைய உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கை 67,000 முதல் 81,000 வரை இருக்கலாம் என ஒரு புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது.  

இத்தகைய சூழலில்தான் இந்தியா - பாகிஸ்தான் இடையே மீண்டும் ஒரு போர் வெடிக்கக்கூடிய சூழல் ஏற்பட்டுள்ளது. அப்படிப் போர் வெடித்தால், அது கடந்த காலங்களைப் போன்றல்லாமல் இரான் - இராக் போரை விட 10 மடங்குப் பெரிதாக இருக்கும் என்றும், 2 கோடி பேருக்கு மேல் உயிரிழப்புகள் ஏற்படலாம் என்றும் நிபுணர்கள் கணித்துள்ளனர். இதுதவிர பொருளாதார இழப்புகளும் ஏற்படும். இப்படியான சூழலில் இரு நாடுகளின் பொருளாதார நிலை, நேச நாடுகளின் ஆதரவு, அரசு நிர்வாகம் எப்படி உள்ளன என்பது குறித்தும், அணு ஆயுதத்தைக் கையாளுவதில் பாகிஸ்தான் கொண்டிருக்கும் கொள்கை மற்றும் அதைப் பயன்படுத்த விடாமல் முன்கூட்டியே முறியடிக்க இந்தியா வகுத்துள்ள முறியடிப்பு வியூகம் போன்றவை எப்படி உள்ளன என்பதையும் பார்க்கலாம். 

பொருளாதாரம்

பாகிஸ்தானுடன் ஒப்பிடுகையில், இந்தியாவின் பொருளாதார நிலைமை ஸ்திரமாகவும், வளர்ச்சியடைந்து வருவதாகவும் உள்ளது. கடந்த 10 ஆண்டுகளில் உலகில் அதிவேகமாக வளர்ச்சியடைந்து வரும் நாடுகளில் ஒன்றாகவும் இந்தியா திகழ்கிறது. மேலும், சர்வதேச அளவில் அவ்வப்போது ஏற்படும் பொருளாதார சரிவு நிலையின்போதும் இந்தியப் பொருளாதாரம் பெரிய அளவில் பாதிக்கப்படுவதில்லை. ஒருவேளை போர் வெடித்தால், அதனால் ஏற்படும் பொருளாதார இழப்புகளை நீண்ட காலத்துக்குத் தாங்கிக் கொள்ளக்கூடிய அளவுக்கு இந்தியாவின் பொருளாதாரம் ஸ்திரத்தன்மையுடன் உள்ளது. ஆனால், பாகிஸ்தானின் பொருளாதார நிலை அப்படி இல்லை. கடும் நிதி நெருக்கடியில் உள்ளது. எனவே போருக்குப் பிந்தைய பாகிஸ்தானின் பொருளாதார நிலை மிக மோசமானதாக இருக்கும் என சர்வதேச பொருளாதார நிபுணர்கள் எச்சரித்துள்ளனர். 

நேச நாடுகள்

ஸ்திரமான பொருளாதார, அரசியல் மற்றும் வர்த்தக அந்தஸ்துடன் இருக்கும் இந்தியாவுக்கு எப்போதுமே தேவையான ஆயுத உதவிகள் மற்றும் எதிரி நாடு குறித்த புலனாய்வு தகவல்களை அளித்து ஆதரவுக் கரம் நீட்ட ரஷ்யா மற்றும் இஸ்ரேல் நாடுகள் தயாராக உள்ளன. மேலும், பாகிஸ்தானுடன் போர் மூண்டால், பூகோள ரீதியாக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஆப்கானிஸ்தான் நாட்டின் நிலப்பரப்பை நட்பு நாடு என்ற அடிப்படையில் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்பும் இந்தியாவுக்கு உள்ளது. 

சீனா உதவி

பாகிஸ்தானைப் பொறுத்தமட்டில் அதற்கு, கடந்த காலங்களில் இந்தியாவுடன் நடந்த போரின்போது சீனா மற்றும் அமெரிக்காவின் ஆதரவு இருந்தது. ஆனால், தற்போது அமெரிக்கா - பாகிஸ்தான் இடையேயான உறவில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளதால், கடந்த காலத்தைப் போன்று அமெரிக்காவின் உதவியை எதிர்பார்க்க முடியாது. அநேகமாக அமெரிக்கா நடு நிலை வகிக்கலாம் அல்லது ஐ.நாவைத் தலையிட வைக்கும் முயற்சியை மேற்கொள்ளலாம். அதே சமயம், சீனாவின் ஆதரவு வழக்கம்போல் பாகிஸ்தானுக்குக் கிடைக்கலாம். 

அரசு நிர்வாகம்

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, சுதந்திரம் மற்றும் பாகிஸ்தான் பிரிவினையிலிருந்தே நிலையான ஜனநாயக அரசின் நிர்வாகம் இருந்து வருகிறது. மேலும், பாகிஸ்தானைப் போன்றல்லாமல் அரசுக்கும் ராணுவத்துக்கும் இடையேவோ அல்லது புலனாய்வு அமைப்புகளுடனோ மோதல் எதுவும் இருப்பதில்லை. ஆனால், பாகிஸ்தானில் அரசு நிர்வாகத்தை உண்மையில் இயக்குவது ராணுவம்தான். அங்கு மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுக்கான அதிகாரம் பெயரளவுக்குத்தான் உள்ளது. குறிப்பாகப் போர், வெளியுறவுக் கொள்கை போன்ற விஷயங்களிலெல்லாம் முடிவெடுப்பது குறித்து அரசு நிர்வாகம் நினைத்தே பார்க்க முடியாது. 

பாகிஸ்தானின் அணு ஆயுத மிரட்டல்

அணு ஆயுதத்தைப் பொறுத்தவரை இந்தியாவிடம் 130 முதல் 140 வரையிலான எண்ணிக்கையும், பாகிஸ்தானிடம் 140 முதல் 150 வரையிலான எண்ணிக்கையும் உள்ளதாக ஸ்டாக்ஹோம் அமைதி ஆய்வு மையத்தின் புள்ளி விவரம் தெரிவிக்கிறது. அதாவது, இந்தியாவை விட பாகிஸ்தான் சற்று அதிக எண்ணிக்கையிலான அணு ஆயுதங்களைக் கொண்டுள்ளது. 

அணு ஆயுத மிரட்டல்

இந்த நிலையில், அணு ஆயுதத்தை முதலில் பயன்படுத்துவதில்லை என்ற கொள்கையை இந்தியா கொண்டுள்ளது. அதேசமயம், பாகிஸ்தானும் இதையேதான் சொல்லி வருகிறதென்றாலும், சொன்ன வார்த்தையைக் காப்பாற்றக் கூடிய நாடு அல்ல அது. போரின் உச்சமாகக் கடுமையான உயிரிழப்புகள் மற்றும் பொருளாதார இழப்புகளுடன் தோல்வியைத் தழுவும் நிலை ஏற்படும்போது அந்த நாடு நிச்சயம் அணு ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்தும். இதைப் பாகிஸ்தானே முன்பு ஒருமுறை விளக்கியிருந்தது. `பாகிஸ்தான் மீது போர் தொடுத்து நிறைய பகுதிகளை இந்தியா கைப்பற்றிக்கொண்டாலோ, பாகிஸ்தானின் தரைப் படைக்கோ அல்லது விமானப் படைக்கோ பெரும் சேதத்தை ஏற்படுத்தினாலோ, பாகிஸ்தானின் பொருளாதாரத்தை முடக்குவதற்கு இந்தியா முயன்றாலோ, பாகிஸ்தானுக்குள் உள்நாட்டு குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி நாட்டின் ஸ்திரத்தன்மைக்கு பங்கம் விளைவித்தாலோ நாங்கள் அணு ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவோம்!' என்று அந்த நாடு கூறியிருந்தது.

இந்தியாவின் முறியடிப்பு வியூகம்

அப்படி ஒரு சூழல் ஏற்பட்டால், அதை முறியடிப்பதற்காக இந்தியா வகுத்துள்ள வியூகம்தான் `கோல்டு ஸ்டார்ட்' (Cold Start) எனும் திட்டம். அதாவது, போர் தொடுக்க வேண்டுமென்றால், துருப்புகளையெல்லாம் ஈடுபடுத்தி போர் செய்யும் மரபான யுத்தமுறைக்கு மாறாக, அதிவேகமாகவும், குறிப்பிட்ட இலக்குகளை அழித்து எதிரிக்குக் கடுமையான சேதத்தை ஏற்படுத்தும் விதமாகவும் தயாரிக்கப்பட்டிருப்பதே இந்த அதிரடித் திட்டமாகும்.

2001-ம் ஆண்டு இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட பயங்கரவாதத் தாக்குதலைத் தொடர்ந்து, பாகிஸ்தான் எல்லையில் இந்தியா தனது துருப்புகளைக் குவித்தது. அப்போது பாகிஸ்தானும் பதிலுக்குத் தனது ராணுவத்தை எல்லைக்கு அனுப்பியதால், இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையே போர் மூளக்கூடிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து போன்ற நாடுகளின் தலையீட்டால்தான் கடைசி நேரத்தில், அந்தப் போர் தவிர்க்கப்பட்டது. இப்படித் துருப்புகளை குவிப்பதற்கு இந்தியாவுக்கு ஏராளமான பொருள்செலவு ஏற்பட்டது மட்டுமல்லாமல், அதனால் எந்தவித அரசியல் லாபமும் கிடைக்கவில்லை. மாறாக பாகிஸ்தானோ, இந்தியாவை இப்படி வீண் செலவில் இழுத்துவிட்டது மட்டுமன்றி, இந்திய ராணுவம் தனது துருப்புகளைக் குவிப்பதற்கு எடுத்துக்கொண்ட கால இடைவெளியில் சர்வதேச நாடுகளிடம் `லாபி' செய்து அவற்றின் அனுதாபத்தையும் பெற்றுக் கொண்டது.

இந்திய ராணுவம்

`ஆபரேஷன் பராக்ராம்' எனப் பெயரிடப்பட்ட அந்தப் போர் நடவடிக்கைகள் குறித்து ஆய்வு செய்த இந்திய ராணுவம், கடந்த பல ஆண்டுகளாகப் பின்பற்றப்பட்டு வந்த ராணுவ யுக்தியில் இருந்த குறைபாடுகளை அடையாளம் கண்டுகொண்டது. 1981-ம் ஆண்டிலிருந்து 2004-ம் ஆண்டு வரை இந்திய ராணுவம் `சுந்தர்ஜி கோட்பாடு' என்பதைப் பின்பற்றி வந்தது. ராணுவத் தளபதியாக இருந்த சுந்தர்ஜியால் முன்வைக்கப்பட்ட அந்தக் கோட்பாடு, பிரதானமாகத் தற்காப்பு நடவடிக்கைகளைக் கவனத்தில் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்டதாகும். அதனடிப்படையில், பாகிஸ்தான் எல்லையில் 10 ராணுவ யூனிட்களை நிறுத்தி இருந்தார்கள். அவற்றிலிருந்த ராணுவ வீரர்கள் ஒரே இடத்தில் நின்று காவல் பணி செய்யவேண்டும். எதிரி ஊடுருவினால் மட்டுமே, தாக்குதலில் ஈடுபடவேண்டும். அதற்கு ஏற்ற விதத்தில்தான் அவர்களுக்கு ஆயுதங்களும், உபகரணங்களும் வழங்கப்பட்டிருந்தன. 'சுந்தர்ஜி கோட்பாட்டின்' அடிப்படையில் அப்போது இந்திய ராணுவத்தில் முன்னேறிச் சென்று தாக்கக்கூடிய 3 பிரிவுகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

`ஆபரேஷன் பராக்ரம்' நடவடிக்கையின்போது பாகிஸ்தான் எல்லையை நோக்கிச் செல்லுமாறு துருப்புகளுக்கு ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டு, 3வாரங்களுக்குப் பிறகே அவை அங்கே போய்ச் சேர முடிந்தது. இந்தக் கால அவகாசத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டுதான் பாகிஸ்தான் சர்வதேச நாடுகளிடம் `லாபி'யில் ஈடுபட்டது. மரபான யுத்தத்துக்குச் செய்யப்படும் தயாரிப்பு, அவசரக் கால நடவடிக்கைகளுக்கு உகந்ததல்ல என்பதை அதன் பிறகே இந்திய ராணுவ உயரதிகாரிகள் உணர்ந்தனர். `சுந்தர்ஜி' கோட்பாட்டில் உள்ள முக்கியமான 3 குறைபாடுகள் அப்போது சுட்டிக்காட்டப்பட்டன. தாக்குதலில் ஈடுபடும் துருப்புகளின் அளவு மிகவும் அதிகமாக இருந்ததால், அவற்றை வேகமாக ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்துக்குக் கொண்டுபோக முடியவில்லை. முன்னேறிச் சென்று தாக்குதல் தொடுப்பதற்கென அமைக்கப்பட்டிருந்த மூன்று பிரிவுகள் குறித்து பாகிஸ்தானின் உளவு நிறுவனங்கள் அதிகளவு கண்காணிப்பை மேற்கொண்டதால், அந்தப் பிரிவுகளின் நடமாட்டத்தைக் கொண்டு இந்திய ராணுவ யுக்தியைப் பாகிஸ்தான் எளிதாக அனுமானித்துவிட முடிந்தது. எல்லைப் பகுதியில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த 10 யூனிட்களிடம் தாக்குதல் தொடுப்பதற்கான சக்தி குறைவாகவே இருந்தது. இந்த 3 குறைபாடுகளைக் கண்டறிந்த இந்திய ராணுவத் துறையினர் இவற்றை உடனடியாகக் களைய வேண்டும் என்று முடிவு செய்து, அதன் தொடர்ச்சியாக உருவாக்கியதுதான் `கோல்டு ஸ்டார்ட்' என்ற அதிரடித் திட்டமாகும்.

`கோல்டு ஸ்டார்ட்' திட்டத்தைத் தயாரித்த பிறகு, அதை சோதித்துப் பார்ப்பதற்காக இந்திய ராணுவம் 4 முறை `போர் ஒத்திகைகள்' நடத்தியிருக்கிறது. திவ்ய அஸ்த்ரா, வஜ்ர சக்தி, டெஸர்ட் ஸ்டிரைக், சாங்கே சக்தி ஆகிய பெயர்களில் அந்த ஒத்திகைகள் கடந்த சில ஆண்டுகளாக நடத்தப்பட்டன. திவ்ய அஸ்த்ரா என்ற போர் ஒத்திகை 2004-ம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் நடத்தப்பட்டது. அதன் மூலம் இந்திய விமானப்படையின் தாக்குதல் திறனும், இந்திய ராணுவத்திடம் இருந்த ஆயுதங்களின் வலிமையும் பரிசோதிக்கப்பட்டன. எதிரிகளின் பகுதிக்குள் ஊடுருவிச் சென்று எப்படித் தாக்குதல் நடத்துவது என்பதும் அப்போது சோதிக்கப்பட்டது.

இந்திய வீரர்கள்

2005-ம் ஆண்டு மே மாதம் நடத்தப்பட்ட வஜ்ர சக்தி என்ற போர் ஒத்திகையின்போது எதிரி ரசாயன ஆயுதங்களையும், அணு ஆயுதங்களையும் பயன்படுத்தினால், அதை எப்படிச் சமாளிப்பது என்பதற்கு முக்கியத்துவம் தரப்பட்டது. அதே ஆண்டின் கடைசியில் ராஜஸ்தானில் உள்ள தார் பாலைவனத்தில் நடத்தப்பட்ட `டெஸர்ட் ஸ்டிரைக்' போர் ஒத்திகையின்போது சுமார் 25,000 வீரர்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டார்கள். அதில் தகவல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, அதற்கான பயிற்சிகள் அளிக்கப்பட்டன. 2006-ம் ஆண்டு மே மாதத்தில் நடத்தப்பட்ட சாங்கே சக்தி என்ற போர் ஒத்திகையில் சுமார் 40,000 வீரர்கள் பங்கேற்றார்கள். விரைவாகத் துருப்புகளைக் குவித்து எதிரியின்மீது அதிகபட்சத் தாக்குதலை நடத்துவது எப்படி என்பதற்கு இதில் கூடுதல் கவனம் செலுத்தப்பட்டது. விமானப்படை, தரைப்படை என ராணுவத்தின் பல பிரிவுகளும் இதில் ஈடுபடுத்தப்பட்டன. 

இவ்வாறு போர் ஒத்திகைகளை நடத்திப் பார்த்து, தற்போது உண்மையான ஓர் யுத்தத்துக்கு இந்திய ராணுவம் தன்னைத் தயார் நிலையில் வைத்திருப்பதால், தங்களது கடைசி அஸ்திரமான அணு ஆயுதமும் கைகொடுக்காமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சமும் பாகிஸ்தானிடம் உள்ளது. இருப்பினும் அந்த நாட்டு பிரதமர் இம்ரான் கான், அந்த நாட்டின் அணு ஆயுத விவகாரங்களுக்கான முடிவெடுக்கும் உயர் கமிட்டி உறுப்பினர்களுடன் புதன்கிழமை ஆலோசனை நடத்தி உள்ளார். அப்போது, அணு ஆயுத பயன்பாடு குறித்து விவாதிக்கப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. ஆனால், தமது நாட்டு மக்களுக்கும் ராணுவத்துக்கும் தைரியமூட்டுவதற்காகவும், இந்தியத் தரப்பை அச்சுறுத்துவதற்காகவுமே அவர் இந்தக்  கூட்டத்தைக் கூட்டி இருக்கக்கூடும் என்று இந்தியப் பாதுகாப்புத் துறை வட்டாரங்கள் சொல்கின்றன.  

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்

[X] Close

[X] Close