`வன ஆக்கிரமிப்பாளர்களா பழங்குடிகள்?!' வனஉரிமைச் சட்ட வதந்திகளும், உண்மைகளும்! | The misunderstood act which gives authority to people...

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 11:35 (14/03/2019)

கடைசி தொடர்பு:11:35 (14/03/2019)

`வன ஆக்கிரமிப்பாளர்களா பழங்குடிகள்?!' வனஉரிமைச் சட்ட வதந்திகளும், உண்மைகளும்!

வன உரிமைச் சட்டம் ஒரு சதுர அடி நிலத்தைக்கூட யாருக்கும் வழங்கவில்லை. அவர்கள் அதுவரை எந்த இடத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்களோ அந்த நிலத்தை அவர்கள் பயன்படுத்திக்கொள்ள மட்டுமே இந்தச் சட்டம் அங்கீகரிக்கின்றது.

`வன ஆக்கிரமிப்பாளர்களா பழங்குடிகள்?!' வனஉரிமைச் சட்ட வதந்திகளும், உண்மைகளும்!

இந்தியக் காடுகளைச் சார்ந்து லட்சக்கணக்கான மக்கள் வாழ்கிறார்கள். ஆனால், அந்தக் காடுகளில் அவர்களுக்கென்று எந்த உரிமையும் அங்கீகரிக்கப்படாமலே இருந்தது. அவர்களின் வீடு, வாழ்விடம், வாழ்வாதாரம் எதிலுமே அவர்களுக்குச் சட்டபூர்வ அதிகாரங்கள் கொடுக்கப்படவே இல்லை. அதன்விளைவாக, காடும் காடு சார்ந்த மக்களும் பாதிக்கப்பட்டுக்கொண்டேயிருந்தார்கள். அந்தப் பாதிப்புகளிலிருந்து அவர்களைக் காப்பாற்ற, காட்டையும் காடு சார்ந்த மக்களையும் பாதுகாக்க உருவானதுதான் இந்திய வன உரிமைச் சட்டம். 

இந்திய வனப்பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் ஒரு பகுதியைக் காடாகக் குறிப்பிடுகையில் அங்கு வாழும் மக்கள் குறித்துப் பதிவு செய்யவே இல்லை. அந்தக் காட்டில் அவர்கள் எந்தளவு நிலத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், எப்படிப் பயன்படுத்துகிறார்கள் போன்ற விவரங்கள் பதிவு செய்யப்படவில்லை. அதன்விளைவாக இந்தியாவில் அங்கீகரிக்கப்பட்ட தேசியப் பூங்காக்களிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் மக்களும் முறையான விசாரணைகளின்றி உரிமைகளுக்கான அங்கீகாரங்களின்றி அப்புறப்படுத்தப்படுகிறார்கள். புலிகள் பாதுகாப்புக் குழு அமைக்கப்பட்டபோது, புலிகளைப் பாதுகாப்பதாகக் கூறி பல கொடுமைகள் நிகழ்த்தப்பட்டன. சட்டவிரோதமான உரிமை மீறல் பிரச்னையாக உருவெடுக்க வேண்டிய விதத்தில் பழங்குடியின மக்கள் காடுகளைவிட்டுத் துரத்தப்பட்டார்கள். இந்த வகையான உரிமை மீறல்களை எதிர்த்து கேள்வி கேட்க வேண்டுமெனில் முதலில் அந்த உரிமைகள் அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும். அதைத்தான் `இந்திய வன உரிமைச் சட்டம்' செய்கிறது. பழங்குடியின மக்களின் உரிமைகள் ஆதியிலிருந்து இருப்பது. அப்படி அவர்களுக்கு ஏற்கெனவே இருக்கும் உரிமைகளை இந்தச் சட்டம் அங்கீகரிக்கின்றது அவ்வளவே. இந்தச் சட்டம் வந்ததிலிருந்து இதுகுறித்த தவறான புரிதல்கள் ஏற்பட்டுக்கொண்டேயிருக்கிறது. அதை ஒருசில குழுக்கள் வலிய ஏற்படுத்திக்கொண்டும் இருக்கின்றன. இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தின் முக்கிய அம்சங்கள் என்னென்ன? அது தொடர்பாகப் பொதுவெளியில் உள்ள தவறான புரிதல்கள் என்னென்ன?

1. இந்தச் சட்டம், ஒவ்வொரு பழங்குடியினக் குடும்பத்துக்கும் நான்கு ஹெக்டேர் நிலம் கொடுக்கும். இப்படியே லட்சக்கணக்கான குடும்பங்களுக்கும் கொடுத்தால் காடுகளே இல்லாமல் போய்விடும்.

வன உரிமைச் சட்டம் ஒரு சதுர அடி நிலத்தைக்கூட யாருக்கும் வழங்கவில்லை. 2005-ம் ஆண்டின்படி காட்டுக்குள் வாழும் பழங்குடிகளின் நில உரிமைகள் அங்கீகரிக்கப்படும். அவர்கள் அதுவரை எந்த இடத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்களோ அந்த நிலத்தை அவர்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ள மட்டுமே இந்தச் சட்டம் அங்கீகரிக்கின்றது. புதிதாக நிலங்கள் வழங்குவதற்குச் சட்டத்தில் எந்த இடமும் கிடையாது. அப்படி அவர்களின் பயன்பாட்டில் இருந்த நிலத்தின் மீதான உரிமைகளை வழங்கும்போது அதிகபட்சமாகக் குடும்பத்துக்கு நான்கு ஹெக்டேர் வரை அங்கீகரிக்கலாம் என்று சட்டம் கூறுகிறது. அதாவது இருந்த நிலத்திலேயே அதிகபட்சம் நான்கு ஹெக்டேர் வரை அனுமதிக்கலாம். அதில் அவர்கள் வாழவும், வாழ்வாதாரத்துக்குத் தேவையான வனம் சார்ந்த பொருள்களைச் சேகரித்துக் கொள்ளவும், சுய தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்துகொள்ளவும் அனுமதிக்கிறது. ஒரு பழங்குடி மனிதர் இந்தச் சட்டம் வருவதற்குமுன் ஒரு காட்டில் ஒரு ஏக்கர் பரப்பளவில் விவசாயம் செய்துகொண்டிருந்தால் அந்த நிலம் மட்டுமே அவருக்குப் பட்டா வழங்கப்படும். ஒருவேளை ஐந்து ஹெக்டேரில் செய்து கொண்டிருந்தால், நான்கு ஹெக்டேர் மட்டுமே வழங்கப்படும். இந்தப் பட்டாவை யாரும் விற்கவோ இவர்களிடமிருந்து யாரும் புதிதாக வாங்கவோ சட்டம் இடமளிக்கவில்லை. அது பழங்குடிகளுக்கானது. அதை அவர்கள் பயன்படுத்த மட்டுமே முடியும்.

காடு

2002-ம் ஆண்டு, மூன்று லட்சம் மக்கள் காடுகளிலிருந்து வனப் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் வெளியேற்றப்பட்டார்கள். மத்திய பிரதேசத்தில் மட்டும் 125 கிராமங்களைக் காலிசெய்து எரித்துச் சாம்பலாக்கினார்கள். ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் வாழ இடமின்றிப் பல சிக்கல்களுக்கு ஆளானார்கள். அத்தனை பேரும் பசியும் கொடுமையான வறுமையும் அவர்களை வாட்டியது. பல மரணங்களும் நிகழ்ந்தன. இந்தப் பிரச்னை இனியொரு முறை நடந்துவிடக் கூடாது. அதற்கு அவர்களின் நில உரிமைகளை அங்கீகரிக்க வேண்டும். அவர்களுக்குத் தேவையான வகையில் சிறிதளவு வனப் பொருள்களைச் சேகரித்துக் கொள்ளவும், சிறிது நிலத்தைப் பயன்படுத்தி வாழவும் உரிமைகள் வழங்கப்பட்டன. யாரும் இனி அவர்களை அப்படிக் கட்டாயமாக வெளியேற்றக் கூடாது என்ற அடிப்படையில் இந்த அம்சம் இணைக்கப்பட்டது.

2. இந்தச் சட்டத்தினால் காடுகள் மக்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்துவிடும். அனைத்துச் சட்டங்களும் ஏதோவொரு விதத்தில் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இதுவும் அப்படிப் பயன்படுத்தப்படும். வன நிலங்களை மக்கள் ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். காடுகள் அழியத் தொடங்கும்.

இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் பிரிவு 6-ன் படி, உரிமை கோரும் மனுக்களை அங்கீகரிப்பது மூன்று கட்டமாக நடைபெறும். முதல்கட்டமாக மனுக்கள் கிராம சபைகளில் விசாரிக்கப்படும். வழக்கமான கிராமப் பஞ்சாயத்தை இந்தச் சட்டம் குறிப்பிடவில்லை. பிரத்யேகமாக இதற்கென கிராம சபை உருவாக்கப்பட வேண்டும். இதில் அந்தந்த கிராமங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் அனைவரும் உறுப்பினர்களாக இருக்கவேண்டும். இந்த கிராம சபை கூடும்போது மொத்த உறுப்பினர்களில் பாதி பேராவது இருக்கவேண்டும். அதாவது கிராம மக்கள் தொகையில் ஆண் பெண் பேதமின்றி பாதி மக்களாவது இருக்கவேண்டும். உரிமை கோருபவர்கள் அந்த நிலத்தை எத்தனை வருடங்களாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள், அவர்களின் வாழ்வாதாரம் எந்தளவுக்கு அந்தக் காட்டைச் சார்ந்திருக்கிறது போன்றவற்றை உறுதி செய்வதன் மூலமாக கிராம சபை உரிமைகளை அங்கீகரிப்பதா நிராகரிப்பதா என்பதை உறுதி செய்யும். ஆனால், நடைமுறையில் இந்த மாதிரி முறையான கிராம சபைகள் உருவாக்கப்படவில்லை. அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இரண்டாவது மற்றும் மூன்றாவது கட்டங்களாக தாலுகா, மாவட்ட கமிட்டிகள் இதை விசாரிக்கும். மூன்று அரசு அதிகாரிகள், மூன்று தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்கள் என்று மொத்தம் ஆறு பேரைக்கொண்டது இந்தக் கமிட்டிகள். ஒருவேளை கிராம சபைகளில் நிராகரிக்கப்பட்டால் அடுத்த இரண்டு கட்டங்களில் மேல்முறையீடு செய்யலாம். இப்படிப் பலகட்ட ஆய்வுகளின் மூலம் உறுதி செய்யப்படும் உரிமைகள்தான் உறுதி செய்யப்பட வேண்டுமென்று சட்டம் சொல்லுகிறது. நிராகரிக்கப்படும் உரிமை மனுக்கள் ஏன் நிராகரிக்கப்பட்டதென்ற காரணத்தையும் குறிப்பிட வேண்டியது அந்தக் குழுக்களின் கடமை. 

இப்போதைய நிலைமையோடு இதை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவேண்டும். வனப்பகுதிக்குள் ஏற்படும் ஆக்கிரமிப்புகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்தாலே போதுமானதாக உள்ளது. சட்டரீதியாக நிலத்தைப் பயன்படுத்த அனுமதி பெற வேண்டுமென்றால், மத்திய அரசு அமைத்த மத்திய கமிட்டியில் வாங்கினாலே போதுமானது. காட்டுக்குள் வாழும் யாராவது இத்தகைய ஆக்கிரமிப்புகளை எதிர்த்தால் அவர்கள் ஆக்கிரமிப்புக்காரர்களாகச் சித்திரிக்கப்பட்டு அப்புறப்படுத்தப்படுகிறார்கள். கிராம மக்கள் மட்டுமல்ல, இவற்றை எதிர்த்த சில காட்டுயிர் தொடர்பான அறிவியலாளர்கள் மீதும்கூட பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளைச் சுமத்தி, வழக்குகள் போட்டு அடக்கியுள்ளனர். நான்கு சுவர்களுக்குள் அமர்ந்து காசு வாங்கிக் காகிதங்களில் கையெழுத்துகளைத் தீட்டிக் கொண்டிருப்பவர்கள் கையில் கொடுப்பது சரியா! இல்லை, ரத்தமும் சதையுமாகக் காட்டில் நின்று தம் வளத்தைப் பாதுகாக்கும் சராசரி அடித்தட்டுப் பழங்குடியின மக்களிடமே அவர்களின் நிலம் குறித்த முடிவுகளை எடுக்கும் அதிகாரத்தைக் கொடுப்பது சரியா! இந்த இரண்டில் எது காட்டைப் பாதுகாக்கும்? ஊழல்கள் ஊடுருவாமல் எந்தச் செயல்முறை பாதுகாப்பாகச் செயல்படும்? மக்கள் குழுவா! அதிகார வர்க்கமா!
இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தில் இருக்கும் குழப்பங்களைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள அதுகுறித்து ஆய்வு செய்த ஆய்வாளர் பிஜோயைத் தொடர்புகொண்டு பேசினோம், ``முதலில் இது காடு சார்ந்து வாழும் மக்களுக்கு அதன்மீதான உரிமைகளை அங்கீகரிக்கிறது. காட்டுயிர்ப் பாதுகாப்புச் சட்டப்படி தேசியப் பூங்காக்களில் மக்கள் வாழக்கூடாது. வன உரிமைச் சட்டப்படி எந்தக் காட்டையும் அப்படி வரையறுக்கவில்லை. இந்தச் சட்டம் அனைத்து வன நிலங்களுக்கும் ஒத்துப்போகும். அனைத்துக் காடுகளிலும் அங்கு வாழும் மக்களுக்கான உரிமைகளை அதிகாரபூர்வமாக உறுதி செய்கிறது. வனவிலங்குப் பாதுகாப்புச் சட்டம் 1972-ம் ஆண்டு வந்தது. இந்திய வன உரிமைச் சட்டம், 2008-ம் ஆண்டு அமலுக்கு வந்தது. சட்டப்படி முதலாவது சட்டத்துக்கும் இரண்டாவது சட்டத்துக்கும் முரண்பாடு ஏற்பட்டால் இறுதியாக எந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வந்ததோ அதைத்தான் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும். ஆகவே, வனவிலங்குப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தைவிட வன உரிமைச் சட்டத்துக்குத்தான் சட்டப்படி மதிப்பு அதிகம். தேசியப் பூங்காவாக, பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதியாக என்று எந்த அங்கீகாரம் பெற்ற காடாக இருந்தாலும் அது வன உரிமைச் சட்டத்துக்கு உட்பட்டதுதான். அதிமுக்கியமான காட்டுயிர் வாழ்விடமாக (Critical Wildlife habitat) அங்கீகரிக்கப்பட்ட வனப்பகுதிகளுக்கு மட்டும்தான் இதில் விலக்களித்துள்ளது. ஆனால், இந்தியக் காடு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சகம் இதுவரை அப்படி எந்த வனப்பகுதியையும் அங்கீகரிக்கவில்லை. அப்படி அங்கீகரித்தால், அவர்களால் மீண்டும் அதை மற்ற பயன்பாடுகளுக்குத் திசைதிருப்ப முடியாது என்பதுகூட காரணமாக இருக்கலாம். இந்திய வன உரிமைச் சட்டம், காடுகள் மீதான மக்களின் உரிமைகளை அங்கீகரிக்கிறது. காட்டை மற்ற பயன்பாடுகளுக்கு திசைதிருப்புவதாக இருந்தால் அதை நெறிமுறைப்படுத்த தேவையான கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கிறது. இந்தச் சட்டம், உரிமைகளை வழங்குவதோடு காடு மற்றும் காட்டுயிர்ப் பாதுகாப்பில் செய்ய வேண்டியவற்றை முழுமையாகப் பேசுகிறது. வன நிலத்தை மற்ற காரணங்களுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டுமென்றால் அந்தந்த ஊரில் இதற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட கிராம சபைகளில் அனுமதி வாங்காமல் பயன்படுத்தவே முடியாது. ஆகவே, இந்தச் சட்டத்தின் மூலம் வனம் பாதுகாக்கப்படுகிறதே தவிர அழிக்கப்படுவதில்லை."

வன உரிமைச் சட்டம்

3. இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் காடுகளுக்கு இருக்கும் அனைத்துச் சட்டரீதியான பாதுகாப்புகளையும் நீக்குகிறது. 

எந்தவிதத்திலும் இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் காடுகள் பாதுகாப்பை உடைக்கவில்லை. இருக்கும் வனப் பாதுகாப்பு தொடர்பான சட்டங்களில் எந்த மாற்றங்களையும் இது செய்யவில்லை என்பதை இதன் 13-வது சட்டப்பிரிவு தெளிவாகச் சொல்கிறது. பழங்குடியின மக்களுக்கும் காடுகளைப் பாதுகாக்கும் உரிமைகளைக் கொடுப்பதன் மூலம் கூடுதலான பாதுகாப்பைத்தான் ஏற்படுத்துகிறது. காடு சார்ந்து வாழும் மக்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் அதிகாரங்கள், வனத்துறைக்கும் அரசு நிறுவனங்களுக்கும் இருக்கும் அதிகாரங்களோடு கூடுதலாக ஏற்படுத்தியுள்ள பாதுகாப்பு ஏற்பாடுதானே தவிர மற்றவர்களின் அதிகாரங்களை மழுங்கடிப்பதற்காக இல்லை.

நம் வன மேலாண்மை காலனியாட்சிக் கால கட்டமைப்பையே இன்னும் கொண்டுள்ளது. ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் லாபங்களுக்காகக் காடுகளை அழிக்கவும், மரங்களை வெட்டவும், பண மரங்களைப் பயிரிடவும் உருவாக்கிய வன மேலாண்மைக் கட்டமைப்பு எந்தவிதத்திலும் இப்போதைய தேவையான வனப் பாதுகாப்புக்குப் பயனளிக்கப் போவதில்லை. இந்தக் கட்டமைப்பு கான் பாதுகாப்புக்கு ஆபத்தானதுதான். காடுகளில் முறையான அனுமதி பெற்றுவிட்டு கான்துறை மரங்களை வெட்டிக் கொள்ளலாம். அது சட்டபூர்வமானதுதான் என்று கூறுவது இயற்கைக்கு விரோதமான சட்டங்களை நாம் வைத்திருப்பதற்கான அத்தாட்சியே. இந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி எவ்வளவோ காடுகள் சட்டபூர்வமாகவே அழிக்கப்பட்டன. 2000-க்குப் பிந்தைய ஐந்தாண்டுகளில் மட்டுமே ஐந்து லட்சம் ஹெக்டேர் காடுகள் சட்டபூர்வமாகவே சுரங்கம், தொழிற்சாலை, அரசாங்கத் திட்டங்கள் போன்றவற்றுக்காக அழிக்கப்பட்டன. இதையெல்லாம் தடுக்க அப்போது உச்சநீதிமன்றத்தை விட்டால் வேறு வழியில்லாத சூழல் நிலவியது. இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் அதை உடைத்தது. பழங்குடியினக் கிராமங்களின் அனுமதியைப் பெறாமல் அதன் எல்லைக்குட்பட்ட காடுகளைப் பயன்படுத்தக் கூடாதென்று இந்தச் சட்டம் கூறுகிறது. காடுகளைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்க வேண்டிய அதிகாரத்தை மக்களிடமே கொடுத்தது. சட்டம் வருவதற்கு முன்னமே தங்கள் காடுகளைக் காப்பாற்ற பல பழங்குடிகள் போராடியுள்ளார்கள். உத்தரகாண்டில் உருவாக்கப்பட்ட சிப்கோ இயக்கம், ஒடிசாவில் சுரங்கங்களுக்கு எதிராகத் தொடர்ச்சியாகப் போராடிவரும் கோந்த் பழங்குடிகள், நீலகிரி மாவட்டத்தில் நில ஆக்கிரமிப்புகளை எதிர்க்கும் பல்வேறு பழங்குடிகள் என்று அரசாங்கத்தையும் தனியாரையும் எதிர்த்து எழும்பும் குரல்கள் பலவற்றை உதாரணங்களாகச் சொல்லலாம்.

அவர்களின் பாதுகாப்பு முயற்சிகளுக்குச் சட்டபூர்வமாக அதிகாரம் வழங்கும் சட்டத்தின் மீது எப்படிக் காடுகளை அழிப்பதாகக் குற்றம் சாட்ட முடியும்?

ஆய்வாளர்கள்

4. தேசியப் பூங்காக்களிலும், வன விலங்கு சரணாலயங்களிலும் மக்களை வாழவிடுவதால் காட்டுயிர்களைப் பாதுகாப்பது இயலாமல் போகும்.

உரிமைகளை அங்கீகரிப்பதும், ஓரிடத்தில் மக்கள் வசிப்பது பாதுகாப்பானதா இல்லையா என்பதும் இரண்டு வெவ்வேறு விஷயங்கள். அரசாங்கத் திட்டங்களுக்காகப் பொதுமக்களை இடமாற்றுவது போலவே, உரிமைகள் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பிறகு அவர்கள் தேசியப் பூங்காக்களிலிருந்து இடம் மாற்றப்படலாம். ஆனால், அதை அவர்களின் உரிமைகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டு அதன்பின் அவர்களுடைய ஒப்புதலோடு செய்யவேண்டும். உரிமைகள் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை என்றால் மாற்று ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொடுக்க மாட்டார்கள். அதனாலேயே, உரிமைகள் முதலில் எழுத்துபூர்வமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும், கட்டாய வெளியேற்றம் கூடாது. இதைச் செய்வதற்கான செயல்முறைகளைக்கூடச் சட்டம் விளக்குகிறது. இதுமாதிரியான இடமாற்றங்களை அறிவியல்பூர்வமான அணுகுமுறையில் செய்யவேண்டும். அப்படிச் செய்வதில்லை. பெரும்பாலும், நிர்பந்திக்கப்பட்டுக் கட்டாயமாகத்தான் வெளியேற்றப்படுகிறார்கள். பல்வேறு காட்டுயிர் ஆய்வாளர்களே இதைக் கடுமையாக விமர்சித்துள்ளனர். பூர்வீக மக்களை வெளியேற்றுவது கடுமையான எதிர்வினைகளை உண்டாக்கும் என்று அவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள். 

இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் தொடர்பான கூடுதல் பாராளுமன்ற கமிட்டிக்குப் பல காட்டுயிர் ஆய்வாளர்களும் ஆர்வலர்களும் ஒரு கடிதம் அனுப்பினார்கள். பழங்குடிகளை வெளியேற்றுவது அறிவியலற்றது எனவும் எந்தச் சூழ்நிலைகளில் அது தேவைப்படும், அப்படிச் செய்யும்போது என்னனென்ன செயல்முறைகளைக் கடைபிடிக்க வேண்டும் என்ற பரிந்துரைகள் அந்தக் கடிதத்தில் இடம் பெற்றிருந்தன. அந்த அறிஞர்கள் குழுவில் ஒருவரும், பெங்களூரில் உள்ள மெடாஸ்டிரிங் ஃபௌவுண்டேஷனுடைய (Metastring Foundation) தலைமை நிர்வாக அதிகாரியும், காட்டுயிர் மற்றும் வனப் பாதுகாப்பு ஆய்வாளருமான முனைவர்.ரவி செல்லம் இதுகுறித்துப் பேசியபோது,

பழங்குடிகள்

``காடுகளுக்குள் பழங்குடிகள் வாழ்வதால் பிரச்னை ஏற்படுமா என்பதை நாம் வரலாற்றுப் பின்னணியிலிருந்து பார்க்க வேண்டும். எது முதலில் தோன்றியது? சரணாலயங்களும், தேசியப் பூங்காக்களும் உருவானதா இல்லை பழங்குடியினர் மற்றும் பாரம்பர்யமாகக் காடு சார்ந்து வாழும் மக்களின் குடியிருப்புகளா! மக்களை இடம் மாற்றுவதற்கு முன்னால் அவர்களுக்கு அங்கிருக்கும் உரிமைகளை முறையாக அங்கீகரிக்கவேண்டும். அவர்களுக்கு வசதியான மாற்று இடத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கவேண்டும். அதை முறையாகச் செய்திருந்தால் ஒருவேளை இந்திய வன உரிமைச் சட்டம் உருவாகவேண்டிய தேவை ஏற்பட்டிருக்காது. நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் வரவிருந்த இயற்கை வள அழிவுகளை எதிர்த்துப் போராடி காடுகளைக் காப்பாற்றிய பெருமை பலவும் பழங்குடிகளையே சேரும். அதையெல்லாம் கௌரவிக்காமல், அவர்கள் இருப்பதால் வன வளம் பாதிக்கப்படுவதாகச் சொல்வது அறிவியலற்றது. இந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தபின் குறைந்திருக்கும் காடழிப்பு விகிதத்தையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. தீவிரமாக ஆய்வுசெய்து, காடழிப்பு யாரால் நடந்துள்ளது என்பதைத் தீர்மானிக்கவேண்டும். பழங்குடிகள் அவர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிலங்களைப் பயன்படுத்த மட்டுமே அதிகாரம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. மற்ற பகுதிகளில் நடந்திருந்தால் அது வெளியாட்களால் `வளர்ச்சி'க்காக நடத்தப்பட்டதாக இருக்கலாம். இவர்கள் செய்ததாக இருக்காது" என்றார்.

இந்திய வன உரிமைச் சட்டத்தைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது தம் நிலங்களைக் காக்க மக்களுக்கு அதிகாரம் வழங்குகிறது. அதனால் இயற்கைப் பாதுகாப்பு பலப்படுமே தவிர பாதிக்கப்படாது. முனைவர்.ரவி செல்லம் சொல்வது போல் தம் காடுகளைக் காப்பாற்றப் போராடிய பழங்குடிகளைக் கௌரவிக்காமல் அவர்களை அப்புறப்படுத்த நினைப்பதைவிட மோசமான சிந்தனை வேறெதுவும் இருக்கமுடியாது.


டிரெண்டிங் @ விகடன்