கோவா தர்ப்பூசணியும் இந்தியக் கல்விமுறையும்! - மனோகர் பாரிக்கர் சொன்ன குட்டிக் கதை! | Manohar Parrikar Allegorical Message for our Education System

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 12:15 (19/03/2019)

கடைசி தொடர்பு:12:15 (19/03/2019)

கோவா தர்ப்பூசணியும் இந்தியக் கல்விமுறையும்! - மனோகர் பாரிக்கர் சொன்ன குட்டிக் கதை!

ணையப் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த கோவா முதலமைச்சர் மனோகர் பாரிக்கர், சிகிச்சை பலனளிக்காமல் ஞாயிறன்று உயிரிழந்தார். நமது கல்வி அமைப்புகுறித்து மிகுந்த ஆதங்கம்கொண்டிருந்த அவர், அதை கோவா தர்ப்பூசணியுடன் ஒப்பிட்டு குட்டிக் கதை ஒன்றைச் சொல்லியிருந்தார். 

மனோகர் பாரிக்கர்

கோவா முதலமைச்சராக 2017-ம் ஆண்டு மார்ச் மாதத்தில் பதவியேற்பதற்கு முன்னர் அவர், பிரதமர் நரேந்திர மோடி அமைச்சரவையின்கீழ் பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சராக பதவி வகித்தபோது, 2016-ம் ஆண்டு குஜராத் தொழில் நிறுவனங்களின் கூட்டமைப்பு, வதோதராவில் நடத்திய நிகழ்ச்சி ஒன்றில் கலந்துகொண்டு மனோகர் பாரிக்கர் பேசினார். இந்தியக் கல்வி அமைப்பு, மாணவர்களை வெறும் மதிப்பெண்களை மட்டுமே எடுக்கவைக்கவும், ஏதோ ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் வேலைசெய்யவும் தயார்படுத்தும்விதமாக இயங்குவதை மறைமுகமாகச் சாடும்வகையில்,  இந்தியக் கல்வி முறை தனது நற்பண்புகளை இழந்து,  தவறான பாதையில் சென்றுகொண்டிருப்பதாகக் கூறி, அதற்கு உதாரணமாக குட்டிக் கதை ஒன்றையும் சொன்னார். 

அவர் சொன்ன அந்தக் குட்டிக் கதை இங்கே...

``நான், கோவாவில் உள்ள பார்ரா என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன். எனவே, எங்களைப் `பாரிக்கர்கள்' என்றழைப்பார்கள். என்னுடைய கிராமம், தர்ப்பூசணிக்குப் பெயர்போனது. நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, மே மாதத்தில் தர்ப்பூசணி அறுவடைக்காலம் முடிவுக்கு வரும். அப்போது விவசாயிகள், சிறுவர்களுக்காக தர்ப்பூசணி சாப்பிடும் போட்டியை நடத்துவார்கள். ஊரில் உள்ள சிறுவர்களையெல்லாம் அழைத்து, ஒவ்வொருவரும் விருப்பப்படும் அளவுக்கு எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு தர்ப்பூசணிப் பழங்களைச் சாப்பிடலாம் எனக் கூறுவார்கள். 

சில வருடம் கழித்து நான் மும்பை ஐ.ஐ.டி-யில் பொறியியல் படிப்பு படிப்பதற்காகச் சென்றுவிட்டேன். 6.5 ஆண்டுகள் கழித்து நான் எனது கிராமத்துக்குத் திரும்பினேன். சந்தைக்குச் சென்று தர்ப்பூசணிப் பழங்கள் விற்கப்படுகின்றனவா எனப் பார்த்தேன். எதுவுமே கண்ணில் தட்டுப்படவில்லை. ஒருவர் மட்டும் சந்தையின் மூலையில், மிகச்சிறிய தர்ப்பூசணிப் பழங்கள் சிலவற்றை வைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தார். இதனால் எனக்கு மிகுந்த ஏமாற்றமாகிவிட்டது. அப்போது சிறுவயதில் எங்களுக்காக தர்ப்பூசணி சாப்பிடும் போட்டியை நடத்திய விவசாயிகளில் ஒருவர் நினைவுக்கு வந்தார். உடனே அவரது வீட்டைத் தேடி கண்டுபிடித்துச் சென்றேன். அங்கே அவரின் மகன்தான் இருந்தார். அவர், தன் தந்தையின் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்.  

தர்ப்பூசணி

அவரிடம், `நீங்களும் உங்கள் தந்தையைப் போன்று சிறுவர்களுக்காக தர்ப்பூசணிப் பழம் சாப்பிடும் போட்டியை நடத்துகிறீர்களா?' என்று கேட்டேன். `ஆமாம், நடத்துகிறேன்' என்று சொன்னவர், தந்தை நடத்தியதுபோல் அல்லாமல் வேறுவிதமாக நடத்துவதாகச் சொன்னார். அவரின் தந்தை போட்டி நடத்தும்போது எங்களுக்கு நன்கு விளைந்த, பெரிய பெரிய தர்ப்பூசணிப் பழங்களைத் தந்து சாப்பிடச் சொல்வதோடு, அதன் விதைகளை அருகில் இருக்கும் ஒரு கிண்ணத்தில் துப்பிவிடச் சொல்வார். அதேசமயம் விதைகளைக் கடித்துவிடாமல், முழுதாகத் துப்ப வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொள்வார். நாங்களும் அப்படியே செய்வோம். அவர் அந்த விதைகளைச் சேகரித்து எடுத்துச் சென்று, அடுத்த பருவப் பயிரிடலுக்காக பத்திரமாகக் காயப்போட்டு வைத்துக்கொள்வார். அந்த விதைகள் நன்றாக விளைந்த நல்ல ருசியுடைய பழங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை என்பதால், அடுத்த முறை அந்த விதையைக்கொண்டு பயிரிடும்போது இன்னும் நல்ல பெரிய தர்ப்பூசணிப் பழங்களை அந்த விவசாயி அறுவடை செய்வார். ஒருவிதத்தில் சொல்லப்போனால், விதை சேகரிப்புக்காக நாங்கள் கூலி இல்லா குழந்தைத் தொழிலாளர்களாகச் செயல்பட்டோம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். 

அந்த விவசாயின் மகன் பொறுப்பேற்ற பிறகு,  நன்றாக விளைந்த பெரிய பழங்களையெல்லாம் சந்தைக்கு அனுப்பினால் இன்னும் அதிக பணம் கிடைக்குமே என எண்ணினார். அதனால், பெரிய பழங்களையெல்லாம் சந்தைக்கு அனுப்பிவிட்டு, மிகச்சிறிய பழங்களை மட்டும் வைத்து போட்டியை நடத்தினார். அந்த விதையைக்கொண்டு நடவுசெய்ததால், அடுத்த ஆண்டு அவருக்கு முந்தைய ஆண்டைக்காட்டிலும் சிறிய ரக பழங்களே விளைச்சலில் கிடைத்தது. அதற்கு அடுத்த ஆண்டு இன்னும் சிறிய ரகப் பழங்கள் கிடைத்தன. இப்படியே சென்று ஏழு ஆண்டுகளில் பார்ரா கிராமத்தின் சிறந்த தர்ப்பூசணிப் பழங்களே காணாமல்போய்விட்டன" என்று சொன்ன பாரிக்கர், ``தர்ப்பூசணியைப் பொறுத்தவரை ஒரு தலைமுறை என்பது ஓர் ஆண்டு. மனிதர்களைப் பொறுத்தவரை 25 ஆண்டுகளில் தலைமுறைகள் மாறுகின்றன.  

இன்றைய சூழலில், நாம் நமது பிள்ளைகளுக்கு போதிக்கும் கல்வியில் என்ன தவற்றைச் செய்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணரவே 200 ஆண்டுகள் ஆகிவிடும். கோவாவின் சிறந்த தர்ப்பூசணிப் பழத்தை நாம் எப்படி இழந்துகொண்டிருக்கிறோமோ அப்படித்தான் நாம் நம்மிடையே இருந்த பல நல்ல விஷயங்களை நமது இளைய தலைமுறையினருக்கு பல தலைமுறைகளாக போதிக்காமல், நமது கல்வி முறையில் காட்டும் அலட்சியத்தால் இந்தியச் சமூகத்தை அழிவுப்பாதையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறோம்" என்று சொல்லி முடித்தார்.  

மனோகர் பாரிக்கரின் இந்தப் பேச்சை அவரது அமைச்சரவை சகாவான மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் பிரகாஷ் ஜவடேகரும், பிரதமர் நரேந்திர மோடியும் கவனித்திருக்கலாம். ஆனால், ஏதாவது நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதா என்றால், அது சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்குத்தான் வெளிச்சம்! 

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க