`நடுக்காட்டில் யானை காரை மறித்தால் என்னாகும்?!' சின்னார் காட்டின் `திக் திக்' நிமிடங்கள் | Night drive experience along the forest road in Chinnaar wildlife sanctuary

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 11:44 (16/05/2019)

கடைசி தொடர்பு:12:36 (16/05/2019)

`நடுக்காட்டில் யானை காரை மறித்தால் என்னாகும்?!' சின்னார் காட்டின் `திக் திக்' நிமிடங்கள்

இடதுபுறத்திலிருக்கும் யானையின் கவனம் எப்போது வேண்டுமானாலும் எங்கள் பக்கமாகத் திரும்பலாம். அது ஆபத்தானது. அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்துதான் ஆகவேண்டும். ஆனால், முன்னால் செல்லமுடியாது. ஒருவேளை வளைவில் மறைந்த யானை அந்தப் பக்கமாகச் சாலையிலேயே நின்றிருந்தால்...

`நடுக்காட்டில் யானை காரை மறித்தால் என்னாகும்?!' சின்னார் காட்டின் `திக் திக்' நிமிடங்கள்

காட்டை ஊடுருவிச் செல்லும் அந்தச் சாலையில் இரவுநேரப் பயணம் அவ்வளவு பாதுகாப்பானது இல்லைதான். ஆனால், நாங்கள் உடுமலைப் பேட்டையைச் சென்றடையும்போதே நள்ளிரவு பன்னிரண்டைத் தாண்டிவிட்டது. அந்த நேரத்துக்கு மறையூர் சென்றிருக்க வேண்டுமென்பதே திட்டம். பயண நேரம் பல சமயங்களில் திட்டமிடுவதைப்போல் இருப்பதில்லை. இப்போதும் அதே நிலைதான். வேறுவழியில்லை, யானை நடமாட்டம் அதிகமிருக்கும் சின்னார் காட்டை ஊடறுத்துச் செல்லும் உடுமலைப்பேட்டை - மூணார் மாநில நெடுஞ்சாலையில் நள்ளிரவுப் பயணத்தை மேற்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும். அந்தக் காட்டைத் தாண்டிதான் மறையூர் கிராமம் அமைந்துள்ளது. கார் பயணம் என்பதால் நம்பிக்கையோடு தொடர்ந்தோம். 

கார் சின்னார் வனவிலங்கு சரணாலயத்தின் சோதனைச் சாவடியைக் கடந்து காட்டுச் சாலைக்குள் சென்றது. கோடைக்காலத்தின் தாக்கத்தைத் தாங்காத மரங்கள் வழியெங்கும் இலைகளை உதிர்த்துத் தம்மை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன. இலையற்ற மரங்களின் அசைவற்ற அமைதியான நிலைகூட ஓர் அச்சத்தைத் தரும்விதமாக அமைந்திருந்தது. அந்த அமைதியைக் கிழித்துக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது நாங்கள் சென்ற காரினுடைய ஓசை.

இலையுதிர் மற்றும் கோடைக் காலங்களின்போது இலைகளற்று நிற்கும் மரங்களுடைய அமைதிக்கு தனிச் சிறப்புண்டு. மரங்கள் ஏன் தம் இலைகளை உதிர்க்க வேண்டும். இலைகள்தானே மரங்களுக்கான உணவைச் சமைத்துத் தருகின்றன. அவற்றிலிருக்கும் நுண்துளைகளின் வழியாகத்தானே ஒளிச்சேர்க்கை நடக்கின்றது. ஒரு மரத்தின் உயிர்ப்புக்கு மிகவும் முக்கியமான ஒளிச்சேர்க்கை நடப்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும் இலைகளை உதிர்த்துவிட்டு இந்த மரங்கள் எப்படி உயிரோடிருக்கின்றன. மீண்டும் அந்த இலைகளுக்குப் பிறப்பு அளித்து தம்மை எப்படிப் புதுப்பித்துக் கொள்கின்றன. கோடையால் காய்ந்துகிடந்த சின்னார் காட்டின் மரங்களைப் பார்க்கையில் அவற்றின் இலையுதிர் காலத்திலும் இப்படித்தானே இருக்கும் என்று தோன்றியது. இப்படியான காலங்களில் இலைகளற்றுக் காய்ந்திருக்கும் இவற்றைப் பற்றிய கேள்விகள் எழுந்தன.

சின்னார் வனவிலங்கு சரணாலயம்

அவை தம்மைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளக் கையிலெடுக்கும் ஆயுதம் வேறு எதுவுமில்லை, உறக்கம்தான். ஆம், ஆழ்ந்த உறக்கம். குளிர்காலங்களில் போதுமான உணவு கிடைக்காமல் போகுதல், சமாளிக்க முடியாத தட்பவெப்பநிலை போன்ற காரணங்களால் விலங்குகள் ஹைபர்நேஷன் (Hibernation) எனப்படும் ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்குச் செல்கின்றன. அதையே மரங்கள் செய்தால் அதற்குப் பெயர் டார்மன்சி (Dormancy). கோடைக்கால டார்மன்சி, குளிர்கால டார்மன்சி என்று இரண்டு ஆழ்ந்த உறக்கங்களை மரங்கள் மேற்கொள்கின்றன. வெப்பமண்டலக் காடுகளில் வளரும் மரங்களுக்கு கோடையின்போது தேவையான நீர்ச் சத்து கிடைக்காது. அதனால், அவற்றின் செயற்பாடுகள் பாதிக்கப்படும். செயற்பாடுகள் பாதிக்கப்பட்டால் அவற்றின் வளர்ச்சி சிதையும். இதைத் தவிர்க்கக் கோடைக்காலங்களில் ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்குச் செல்கின்றன. குளிர்காலங்களில் போதுமான சூரிய ஒளி கிடைக்காது. அந்தச் சமயங்களில் அவற்றால் தேவையான அளவுக்கு ஒளிச்சேர்க்கை செய்து உணவு சமைக்க முடியாது. இதுவும் பிரச்னைதான். அதிலிருந்து தப்பிக்கவும் ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்குச் செல்கின்றன. கோடை உறக்கத்தின்போது போதுமான நீர்ச்சத்து இல்லாததால் மரங்கள் வறண்டு இலைகள் உதிர்ந்து காணப்படுகின்றன. அதுவே குளிர்காலத் தொடக்கத்தின்போது அவையே இலைகளை உதிர்த்துவிடுகின்றன. இலைகள் இருந்தால் ஒளிச்சேர்க்கை நடைபெறும். ஒளிச்சேர்க்கை நடைபெற அதிக ஆற்றல் தேவை, அதிக ஆற்றல் கிடைக்க நீர்ச்சத்து வேண்டும். அதிகமான ஆற்றல் கிடைக்காத இந்தக் காலங்களில் அதிக ஆற்றலைச் செலவழிக்க முடியாது. ஆற்றலைச் சேமித்தாக வேண்டும். அதற்கு தம் செயற்பாடுகளைக் குறைத்தாக வேண்டும். அதற்காகவே மரங்கள் ஆழ்ந்த உறக்கத்துக்குச் செல்கின்றன. இரு வேறு காலங்களில் நடக்கும் இரண்டு வேறுபட்ட ஆழ்ந்த உறக்கங்கள் இவை. உறக்கம் முடிந்து எழும் மரங்கள் தம்மைப் புதுப்பித்துக்கொண்டு மீண்டும் செழிக்கத் தொடங்குகின்றன.

இப்படியொரு ஆழ்ந்த உறக்க நிலையிலிருந்த சின்னாரின் காட்டு மரங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே நகர்ந்தது காட்டுச் சாலையின் கார் பயணம். பாதி தூரம் சென்றிருப்போம். இருளில் ஐந்தாறு கட்டைகள் வெள்ளையாகத் தெரிந்தன. சாலையின் நடுவே யார் அந்தக் கட்டைகளை நட்டுவைத்திருப்பார்கள். பார்த்தவுடனே புரிந்துவிட்டது, அந்த வெள்ளைக் கட்டைகளுக்குச் சொந்தக்காரர்கள் சின்னார் காட்டின் காட்டு மாடுகள்தான். முழங்காலுக்குக் கீழே வரை வெண்மையான ரோமங்களோடு இருக்கும் அவற்றின் கால்கள் அந்தக் கும்மிருட்டிலும் நன்றாகத் தெரிந்தன. இரண்டு காட்டுமாடுகள் சாலையோரத்தில் வளர்ந்திருந்த தாவரங்களை மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. கார் அருகே செல்லச்செல்ல வெள்ளைக் கட்டைகளுக்கு மேலே இருந்த அவற்றின் அடர்ந்த பழுப்பு நிற உடலும் இரண்டு கொம்புகளுக்கும் நடுவே இருந்த பழுப்பு கலந்த வெள்ளை ரோமங்களும் நன்றாகவே தெரிந்தன. காட்டெருமைகள் என்று மக்கள் தம்மைத் தவறாகக் குறிப்பிடுவது பற்றிய கவலை ஏதுமின்றி தானுண்டு தான் மேயும் தாவரமுண்டு என்று மேய்ந்துகொண்டிருந்தன அந்தக் காட்டுமாடுகள். தமிழகத்தில் காட்டெருமைகள் இனமே இல்லை. இவற்றைக் கண்டு பலரும் காட்டெருமைகள் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். தென்னிந்தியாவில் வாழ்வது காட்டு மாடுகளே. பவானி, சத்தியமங்கலம், நீலகிரி வடக்குப் பகுதி போன்ற இடங்களில் சில எருமைகள் காட்டில் வாழ்கின்றன. அவை தோடர் இனப் பழங்குடிகளிடம் ஒருகாலத்தில் வளர்ப்பு எருமைகளாக இருந்து பின்னர் காட்டுக்குள் வாழத்தொடங்கிய எருமைகள். தற்போது சுமார் 300 என்ற எண்ணிக்கையில் அவை வாழ்கின்றன. அவற்றை வேண்டுமானால், காட்டெருமைகள் என்று அழைக்கலாமே தவிர காட்டெருமைகள் என்ற தனி இனம் இங்கில்லை. கால்களில் வெண்மை நிறத்தோடு காரின் முன் நின்றிருந்த அவை காட்டெருமைகள் இல்லை காட்டு மாடுகளே.

காட்டு மாடுகள்

காட்டு மாடுகள்

Photo Courtesy: N. A. Naseer / www.nilgirimarten.com 

கார் வெளிச்சத்தைப் பார்த்ததாலா, வாகன ஓசை கேட்டதாலா என்று தெரியவில்லை. சாவகாசமாக மேய்ந்துகொண்டே அவை சாலையிலிருந்து காட்டுக்குள் இறங்கிக்கொண்டன. நிறுத்திய காரைத் தொடர்ந்து நகர்த்தினோம். காட்டுமாடுகளின் செயல்களை ரசித்துக்கொண்டே மெதுவாக ஊர்ந்து சென்றோம். அவற்றை ரசித்துக்கொண்டே சென்றதில் அடுத்ததாகக் காத்திருந்த ஆபத்தைக் கவனிக்க மறந்துவிட்டோம். நல்லவேளையாக வாகனம் மெதுவாகச் சென்றது. இல்லையேல், சுதாரித்து வேகத்தைத் தாக்குப்பிடித்து நிறுத்துவதற்குள் நாங்கள் சாலை நடுவிலேயே நின்றிருந்த பெண் யானையின் மீதுதான் மோதிச் சாய்ந்திருப்போம். இந்த மாதிரியான எதிர்பாராத ஆபத்துகள் ஏற்படக்கூடும் என்பதால்தான் காட்டுச் சாலைகளில் ஓட்டும்போது எவ்வளவு மெதுவாகச் செல்லமுடியுமோ அவ்வளவு மெதுவாகச் செல்லவேண்டுமென்று அறிவுறுத்தப்படுகிறது. அதிலும் இரவுநேரம் என்றால் கவனம் சற்றுக் கூடுதலாகவே இருக்க வேண்டும். அவ்வளவு சுதாரிப்பாகச் சென்றுமேகூடக் கணநேரம் திசை திரும்பிய கவனம் ஆபத்துக்கு வழிவகுத்துவிட்டது. இரண்டு பெண் யானைகள் சாலை நடுவே நின்று சாலையோர மரங்களை மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. சுமார் பத்து மீட்டர் தூரத்திலேயே நிறுத்திய காரைப் பின்னால் செலுத்தித் தூரத்தை அதிகப்படுத்திக் கொண்டோம். அவை இரண்டும் எங்களைக் கவனிக்கவில்லை என்றாலும் இரண்டு தரப்புக்குமான பாதுகாப்புக்கு இந்த இடைவேளை அவசியமாக இருந்தது. 

வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு இருவரும் மேய்ந்துமுடித்துச் செல்லும்வரை காத்திருந்தோம். சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் கடந்திருக்கும். அனைவரின் பார்வையும் முன்னாலிருந்த சாலையிலேயே லயித்திருந்தது. நேரம் செல்லச் செல்ல நண்பர் ஒருவருக்குத் திடீர் சந்தேகம், ``யாரேனும் காருக்குப் பின்னாலும் கண்களை வைத்திருங்கள், முன் பின் என்று இரண்டு புறமும் காடுதான். பின்னாலிருந்து வேறு ஏதேனும் யானை வந்துவிட்டால் நடுவில் சிக்கிக்கொள்வோம். அப்படி நேர்ந்தால் தப்பிக்கமுடியாது" என்று பீதியைக் கிளப்பினார். இனோவா காரின் பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்ததால் நான் காருக்குப் பின்னால் கவனம் செலுத்திக் கொண்டிருந்தேன். இடப்புறம் என் அருகே அமர்ந்திருந்த நண்பர் பின்னால் பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் தோலைச் சுரண்டினார். திரும்பிய என்னிடம் வாய் திறக்க வேண்டாமென்று செய்கையில் சொல்லிவிட்டுத் தம் ஆள்காட்டி விரலை இடதுபுறக் காட்டுக்குள் காட்டினார். நானும் சற்று எட்டிப் பார்த்தேன். காரிலிருந்து பதினைந்து மீட்டர் தொலைவில் ஒற்றை யானை நின்றுகொண்டிருந்தது. அது நினைத்தால் நாங்கள் காரை ஓரடி நகர்த்தும் முன்னாலேயே ஒரே மூச்சில் தலைகீழாகச் சாய்த்துவிட முடியும். நிலைமையை உணர்ந்த அனைவருக்குமே பீதி தொற்றிக்கொண்டது. வேறுவழியே இல்லை. சத்தம் உண்டாக்காமல் அப்படியே நிற்கவேண்டியதுதான். அது எங்களை அலட்டிக் கொண்டதுபோல் தெரியவில்லை. மேய்வதிலேயே கவனம் செலுத்தியிருந்த அதுவும் அங்கு வந்து எத்தனை நேரம் ஆனதென்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை நாங்கள் முன்னாலிருந்த யானைகளைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்ததால் இதைப் பார்க்காமலே விட்டிருக்கலாம். சாலையில் நின்றிருந்தனவற்றில் ஒன்று காட்டுக்குள் நகர்ந்துவிட்டது. மற்றொன்று சாலையிலேயே நடந்து முன்னேறிச் சென்று வளைவில் மறைந்தது.

காட்டெருமைகள்

தோடர் பழங்குடிகள் வளர்த்துப் பின்னர் கைவிடப்பட்ட எருமைகள்

Photo Courtesy: Shankar Kasiraj

வேறு வழியில்லை, அப்படியே நின்றிருக்கவும் முடியாது. இடதுபுறத்திலிருக்கும் யானையின் கவனம் எப்போது வேண்டுமானாலும் எங்கள் பக்கமாகத் திரும்பலாம். அது ஆபத்தானது. அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்துதான் ஆக வேண்டும். ஆனால், முன்னால் செல்லமுடியாது. ஒருவேளை வளைவில் மறைந்த யானை அந்தப் பக்கமாகச் சாலையிலேயே நின்றிருந்தால் காத்திருந்தே தீர வேண்டும். அந்தச் சமயத்தில் இங்கிருக்கும் யானையும் சாலைக்கு வந்துவிட்டால் நடுவில் மாட்டிக்கொள்வோம். அபாயமிருந்தாலும் துணிந்து காரைச் சற்று வேகமெடுத்துப் பின்னால் கொண்டுசென்று நிறுத்த வேண்டும். இந்த யானை காட்டுக்குள் சென்றால்தான் முன்னேறிச் செல்லமுடியும். துணிந்து செய்தோம். நாங்கள் பின்னால் சென்ற சில விநாடிகளிலேயே சாலையோரத்தில் நின்றிருந்த அந்த யானை காட்டுக்குள் சென்றுவிட்டது. ஒருவேளை எங்களால் ஏதேனும் இடைஞ்சல் ஏற்படலாமென்று நினைத்துத்தான் அது அப்படியே நின்றதோ என்று எங்களுக்குத் தோன்றியது. ஓர் ஆபத்து நீங்கியதால் மேற்கொண்டு காரைச் செலுத்தினோம். 

வளைவைத் தாண்டிச் சிறிது தூரம் சென்றபோது யானை அங்கு நின்றிருந்தது. இப்போது சாலையோரமாக நின்றுதான் மேய்ந்துகொண்டிருந்தது. இருந்தாலும், அதைக் கடந்து செல்வது அவ்வளவு பாதுகாப்பில்லை என்பதால் பொறுமை காத்தோம். எங்களுக்குப் பின்னால் வந்த ஒரு கார் வேகத்தைக் கொஞ்சம் குறைத்து நின்றது. நிலைமையைக் கவனித்த அந்த மனிதர் உள்ளூர்க்காரராக, இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளில் அனுபவம் வாய்ந்தவராக இருக்க வேண்டும். அவர் இடதுபுறம் நின்றிருந்த யானைக்கு இடைஞ்சலின்றி வலப்புறம் சாலையிலிருந்து சற்றுக் கீழிறக்கி வாகனத்தை ஓட்டிக் கடந்துசென்றார். அப்போதுகூட யானை தன் பின்னங்காலைத் தூக்கி ஓர் உதை விட்டது.

யானைகள்

இடைவெளி அதிகமிருந்த காரணத்தால் அதன் கால் கார்மீது படவில்லை. யானையும் உணவு சாப்பிடுவதில் ஆர்வமாக இருந்ததால் அவ்வளவாகக் கண்டுகொள்ளவில்லை. ஆனால், நாங்களும் அவர் செய்ததையே செய்யமுடியாது. அது இப்போது சுதாரித்திருக்கும். அப்படிக் கடந்து செல்வது எங்களுக்கு அவ்வளவு எளிமையாக இருக்காது. அதனால் பொறுத்திருந்தோம். தன் விருந்தை முடித்துக்கொண்டதா இல்லை மீதியைக் காட்டுக்குள் சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாமென்று நினைத்ததா என்று தெரியவில்லை, அதிக நேரமெடுக்காமல் யானை சாலையைவிட்டுக் கீழிறங்கியது. இதுதான் சமயமென்று முன்னால் சென்றவரைப் போலவே காரை சாலையின் வலப்புறமாகக் கீழிறக்கி வேகமாக ஓட்டிச் சென்றுவிட்டோம். 

ஒருவழியாக எங்களை அத்தனை நேரம் பீதியில் ஆழ்த்திய யானைகளிடமிருந்து தப்பித்தோம். அன்றைய இரவுப் பயணத்தின் அந்த திக் திக் நிமிடங்கள் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. ஆனால், அந்த அனுபவம் என்றென்றும் மறக்கமுடியாதது. காடுகளின் வழியாக நாம் மேற்கொள்ளும் இரவுப் பயணங்களின்போது எத்தனை கவனத்தோடு இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்தியது அந்தப் பயண அனுபவம்.


டிரெண்டிங் @ விகடன்