``மாணவர்களுக்கு ஸ்மார்ட்போன் வேண்டாம்!’’ - இந்தக் கோரிக்கை நியாயமானதுதானா? | Is it right to say no smartphones for students

வெளியிடப்பட்ட நேரம்: 16:12 (16/03/2019)

கடைசி தொடர்பு:16:47 (16/03/2019)

``மாணவர்களுக்கு ஸ்மார்ட்போன் வேண்டாம்!’’ - இந்தக் கோரிக்கை நியாயமானதுதானா?

ஸ்மார்ட்போன்களிலிருந்து மாணவர்களைத் தனிமைப்படுத்த வேண்டும் என ஆங்காங்கே பரவலாகக் குரல்கள் எழுகின்றன. இது சரிதானா?

``மாணவர்களுக்கு ஸ்மார்ட்போன் வேண்டாம்!’’ - இந்தக் கோரிக்கை நியாயமானதுதானா?

மருத்துவரைப் பார்க்க ஒருவர் வந்திருந்தார். அவர் முகத்திலே பெரும் வலி ஒன்றை உணர்ந்துகொண்டிருக்கிறார் என்பது நன்றாகத் தெரிந்தது. `என்ன ஆச்சு’ என மருத்துவர் கேட்டதும், “உடம்புல எங்க தொட்டாலும் வலிக்குது டாக்டர்” என்றார் அவர். டாக்டர் மெதுவாக அவர் கையைப் பிடிக்க முயல, “வேணாம் டாக்டர். எங்க தொடணும்னு சொல்லுங்க. நானே தொட்டு சொல்றேன்” என்றார். டாக்டரும் ஒவ்வொரு இடமாகச் சொல்ல, அவர் எல்லா இடங்களையும் தொட்டுவிட்டு வலிக்குது என்றே சொன்னார். எல்லா வித டெஸ்டுகளையும் எடுத்துப் பார்த்துவிட்டார் டாக்டர். வலிக்கான காரணமே தெரியவில்லை. நீண்ட நேர யோசனைக்குப் பின் டாக்டர், அவரின் சுட்டு விரலை எக்ஸ் ரே எடுக்கச் சொன்னார். அந்த விரலில் எலும்பு முறிந்திருந்தது. அந்த விரலைக் கொண்டு எந்த இடத்தில் தொட்டாலும் வலிக்கத்தானே செய்யும். அதைத்தான் அந்த நோயாளி  ``உடம்புல எங்க தொட்டாலும் வலிக்குது டாக்டர்” எனச் சொல்லியிருக்கிறார்.

இந்தக் கதை ஒரு பக்கமிருக்கட்டும்.

மாணவர்களுக்கு ஸ்மார்ட்போன் தரக்கூடாது என்றும், அவைதான் பல பிரச்னைகளுக்குக் காரணமென்றும் சமூக வலைதளங்களில் ஓர் உரையாடல் அவ்வப்போது நிகழ்வதுண்டு. தொடர்ச்சியாக மாணவர்களுக்கு, குறிப்பாகப் பெண்களுக்கு எதிராக நடக்கும் கொடுமைகளில் சமூக வலைதளங்கள் மற்றும் ஸ்மார்ட்போன்களின் பங்கிருப்பதால், அவர்கள் மேல் கொண்ட நல்லெண்ணத்தின் அடிப்படையில் இதைச் சொல்கிறார்கள். ஆனால், ஸ்மார்ட்போன் தராமலிருப்பதுதான் இந்தக் கொடுமைகளிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்ற உதவும் தீர்வா?

அடிக்‌ஷன் என்பது மனிதன் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே இருக்கும் ஒரு பிரச்னை. போதைக்கு அடிமை, சீட்டாட்டத்துக்கு அடிமை, சாப்பாட்டுக்கு அடிமை, ஷாப்பிங்குக்கு அடிமை, சீரியலுக்கு அடிமை என ஏதேனும் ஒன்றுக்கு மனிதர்கள் அடிமையாகிக்கொண்டேதான் இருந்திருக்கிறார்கள். புதிதாக ஒரு விஷயம் நமக்கு அறிமுகமாகும்போது நாம் அதற்கு அடிமையாவது அதிகம் நடக்கிறது. ஆங்கிலத்தில் இதை Mania என்பார்கள். உலகில் தற்போது ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மேனியாக்கள் இருக்கின்றன. இவை நிச்சயம் கவனம் பெற வேண்டியவை. அவை குறித்து உரையாட வேண்டும்; தீர்வு எட்டப்பட வேண்டும்; முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், அதற்காக அந்த விஷயத்தை முடக்க வேண்டுமென்பது அறிவார்ந்த செயலாக இருக்காது.

மதம் என்ற விஷயத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். உலகம் முழுக்க, பல்வேறு மதங்களுக்கும் அடிமைகள் இருக்கிறார்கள். மதம் என்ற பெயரில் சக மனிதர்களைக் கொல்லவும் இவர்கள் தயங்க மாட்டார்கள். நேற்றுகூட நியூஸிலாந்து நாட்டில் குறிப்பிட்ட மதத்தைச் சேர்ந்த 30-க்கும் மேற்பட்டவர்களைச் சுட்டுக் கொன்றிருக்கிறார்கள். உடனே, மதங்களை எல்லாம் தடை செய்துவிடக் கோர முடியுமா?

நேற்று ட்விட்டரில் இரண்டு பேருக்கு இடையே நடந்த உரையாடல் இது.

ட்விட்டர் ஸ்மார்ட்போன்

இன்று பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு ஜீன்களிலே டிஜிட்டல் விஷயங்கள் பொதிந்திருக்கின்றன. அதனால்தான் நாம் எதையும் சொல்லித் தராமலே அவர்கள் அதை அழகாகக் கையாள்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில் நம் குழந்தைகளுக்கு ஸ்மார்ட்போனே தராமல் வளர்ப்பதால் நம்மிடமிருந்து பல விஷயங்களை அவர்கள் மறைக்க நாமே வழி வகை செய்கிறோம் என்பதுதான் பொருள். மனிதர்களுக்குத் தேவையான விஷயங்களை ஓர் அரசோ, அமைப்போ தராமல் போகும்போது அதற்கான கள்ளச் சந்தை உருவாகும் என்பதுதான் யதார்த்தம். நம் குழந்தைகளை நாம் அரவணைத்து, கைப்பிடித்து, சரியானவற்றைச் சொல்லிக் கொடுப்பதுதான் நல்ல வளர்ப்பாக இருக்க முடியும். அவர்களிமிருந்து இந்த உலகத்தை மூடி மறைப்பது நமக்கும் அவர்களுக்குமிடையே ஒரு சுவரை எழுப்புவது போலாகும்.

சாலையில் நடந்தால் விபத்துகள் நடக்கலாம். அதுவும் விதிகளைப் பின்பற்றாமல் போனால் அதற்கான வாய்ப்பு அதிகரிக்கலாம். இதற்கு நாம் என்ன செய்கிறோம்? குழந்தைகளுக்குச் சாலை விதிகளைக் கற்றுத் தருகிறோம். சாலையில் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்பதை உடனிருந்து சொல்லித் தருகிறோம். தொழில்நுட்பமும் அப்படித்தானே? குழந்தைகளை விடுங்கள். ஸ்மார்ட்போனே இல்லாமல் வளர்ந்த தலைமுறையால் இன்று ஸ்மார்ட்போன் இல்லாமல் வாழ முடியுமா. அவர்களாலே முடியாது என்னும்போது டிஜிட்டல் தலைமுறையிடமிருந்து அவற்றைப் பிடுங்குவது எப்படி சரியாகும்?

ஜப்பானில் Internet fasting என ஒரு முயற்சியை முன்னெடுத்தார்கள். மாணவர்களின் இணைய அடிமைத்தனத்துக்குத் தீர்வாக அந்நாட்டு அரசாங்கம் இப்படி, பல முயற்சிகளைச் செய்து பார்த்தது. நாமும் அதை முயற்சி செய்யலாம். குறிப்பிட்ட நாளிலோ, நேரத்திலோ வீட்டிலிருக்கும் அனைவரும் கேட்ஜெட்களைத் தொடாமலிருக்கலாம். இது அவர்களையும் நல்ல முறையில் மாற்றும். ஒரேயடியாக ஒரு விஷயம் கிடைக்காது என்றால்தான் மூர்க்கத்தனம் அதிகமாகும். இன்று ஒருநாள் மட்டும் வேண்டாமென்றால் அவர்களே அதை ஆர்வமாகச் செய்வார்கள்.

தொடர்ச்சியாக, கேட்ஜெட்கள் மீதான வெறுப்பைப் பலர் வெளிப்படுத்திவருகிறார்கள். இது தேவையற்றது. எல்லா விஷயங்களைப்போல கேட்ஜெட்களிலும் நன்மையும் தீமையும் கலந்தேயிருக்கின்றன. பெற்றோர்களும் சமூக ஆர்வலர்களும் அவற்றைப் பயன்படுத்தி, அதை நெறிப்படுத்த வேண்டுமே தவிர வெறுப்பை விதைப்பது பயன் தராது.

வயதில் பெரியவர்களே டிஜிட்டல் விஷயங்கள் மீது இவ்வளவு விழிப்புணர்வு அற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். அதை மாற்ற எந்த முயற்சியுமெடுக்காமல் இந்தியாவையே டிஜிட்டல் இந்தியாவாக மாற்றுவோம் என்பது அபத்தமாக இருக்கிறது. இப்போதைய உடனடி தேவை டிஜிட்டல் பற்றி விழிப்புணர்வு நடவடிக்கைகள்தான். அது மாணவர்களைவிட பெரியவர்களுக்கே அதிகம் தேவைப்படுகிறது என்பதுதான் யதார்த்தம்.

முதல் பத்தியில் சொன்ன கதைக்கும் வருவோம். ஸ்மார்ட்போன்கள் வரும் முன்பு மனிதர்கள் எதற்கும் அடிமையானதில்லையா? ஸ்மார்ட்போன்களைத் தவிர்த்தால் அடுத்து ஒரு விஷயத்துக்கு அடிமையாவோம். இதைத்தான் இத்தனை ஆண்டுக்கால வரலாறும் சொல்கிறது. அறிவைப் பயன்படுத்தி, எந்த ஒரு விஷயத்தின் சாதக பாதகங்களை உணர்வதுதான் சரியான செயலாக இருக்க முடியும். அதற்கான முயற்சியைத்தான் அரசும் சமூக ஆர்வலர்களும் செய்ய வேண்டும். உடைந்த விரலைச் சரி செய்ய முயலாமல் “அங்கே தொடாதே வலிக்கும்” என்றால் நம்மால் எங்கேயும் தொட முடியாது.

 

நீங்க எப்படி பீல் பண்றீங்க


டிரெண்டிங் @ விகடன்

[X] Close

[X] Close