Published:Updated:

“எங்களை ஏன் கைவிட்டீர்கள்?”

உக்ரைன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
உக்ரைன்

உக்ரைனில் படிக்கும் வெளிநாட்டு மாணவர்கள் 75 ஆயிரம் பேரில், சுமார் 20 ஆயிரம் பேர் இந்தியர்கள்.

“எங்களை ஏன் கைவிட்டீர்கள்?”

உக்ரைனில் படிக்கும் வெளிநாட்டு மாணவர்கள் 75 ஆயிரம் பேரில், சுமார் 20 ஆயிரம் பேர் இந்தியர்கள்.

Published:Updated:
உக்ரைன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
உக்ரைன்
அ.முத்துக்கிருஷ்ணன்
அ.முத்துக்கிருஷ்ணன்

“எங்கும் செல்லாதீர்கள்... நீங்கள் இருக்கும் இடத்திலேயே இருங்கள். பதற்றமடையாதீர்கள். உங்கள் நாடு உங்களை உக்ரைனிலிருந்து பாதுகாப்பாக அழைத்துச் செல்லும். ஜெய் ஹிந்த்!” - மார்ச் 1, அதிகாலை 5:07 மணிக்கு இந்தியத் தூதரகம், உக்ரைனில் இருக்கும் நமது மாணவர்களுக்கு அனுப்பிய செய்தி இது. ஆனால், அன்றைய தினம் மதியமே இந்திய மாணவர்கள் அனைவரும் கிடைக்கும் ரயில்கள் அல்லது ஏதோவொரு வாகனத்தில் உடனடியாக உக்ரைனைவிட்டு வெளியேற வேண்டும் என்று அதிரடியாக அறிவித்தது இந்தியத் தூதரகம். மறுநாள் மாலை ‘கார்கிவ் நகரிலிருந்து இந்திய மாணவர்கள் நடந்தாவது வெளியேறுங்கள்’ என்றது நமது தூதரகம். வானத்திலிருந்து ஏவுகணைகள் சீறிவந்து தாக்கிக்கொண்டிருக்கும்போது என்ன செய்வார்கள் இந்திய மாணவர்கள்?

பிப்ரவரி முதல் வாரத்தில் ரஷ்யா, தனது துருப்புகளை உக்ரைன் எல்லையில் குவித்தபோதே அமெரிக்காவும், ஐரோப்பிய நாடுகளும் எச்சரிக்கையடைந்தன. அவை தங்களது குடிமக்களை, மாணவர்களைத் தொடர்புகொள்ளத் தொடங்கின. பிப்ரவரி 11 அன்றே ‘அமெரிக்க மாணவர்கள் 48 மணி நேரத்தில் உக்ரைனைவிட்டு வெளியேற வேண்டும்’ என்று உத்தரவிட்டது அமெரிக்கா. அடுத்தடுத்த நாள்களில் ஐரோப்பிய நாடுகளும் தங்கள் மாணவர்களை வெளியேறும்படி உத்தரவிட்டன. அடுத்த ஒரு வாரத்தில் அமெரிக்க, ஐரோப்பிய மாணவர்களில் பெரும்பகுதியினர் வெளியேறிவிட்டார்கள். அதாவது, அந்த நாடுகள் தங்கள் மாணவர்களை கட்டாயத்துக்குள்ளாக்கி வெளியேற்றிவிட்டன.

“எங்களை ஏன் கைவிட்டீர்கள்?”

அதேசமயம் பிப்ரவரி 15 அன்று இந்திய தூதரகம், ‘மாணவர்கள் விருப்பப்பட்டால் தற்காலிகமாக வெளியேறலாம்’ என்ற அறிவுரையுடன் நிறுத்திக்கொண்டது. அடுத்து பிப்ரவரி 20 அன்றுகூட ‘நீங்கள் அங்கே வசிப்பது அத்தியாவசியம் இல்லையெனில் வெளியேறலாம்’ என்று அறிவுறுத்தும் தொனியிலேயே அறிவிப்பை வெளியிட்டது. இதையடுத்து, வெளியேறிவிடலாம் என்று நினைத்த மாணவர்களால் வெளியேற முடியவில்லை. ஒருபக்கம் உக்ரைன் பல்கலைக்கழகங்கள் அனுமதி தரவில்லை. இறுதி ஆண்டு மருத்துவம் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு மார்ச் முதல் வாரத்தில் தேர்வுகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றை ஒத்திவைத்து பல்கலைக்கழகங்கள் அறிவிப்பு எதுவும் வெளியிடாததால் மாணவர்கள் குழப்பம் அடைந்தனர். சில கல்லூரிகளோ, ‘தாய்நாட்டுக்குச் செல்லும் மாணவர்கள் 15 நாள்களில் திரும்பாவிட்டால் அவர்களால் படிப்பைத் தொடர முடியாது’ என்று எச்சரித்தன. இதனால், நமது மாணவர்களால் எந்தவொரு முடிவையும் எடுக்க முடியவில்லை. இன்னொரு பக்கம் ‘ஏர் இந்தியா’ தனது கட்டணத்தைப் பல மடங்கு உயர்த்திவிட்டது. விமானக் கட்டணத்தை எதிர்கொள்ள முடியாமல் இந்திய மாணவர்கள் திணறிக்கொண்டிருந்தபோது, உக்ரைன் வான்வெளி முழுவதுமாக மூடப்பட்டுவிட்டது. ஆனால், அந்த நேரத்தில் நமது இந்தியப் பிரதமர் மோடி உத்தரப்பிரதேசத் தேர்தல் பிரசாரத்தில் மும்முரமாக இருந்ததால் அவராலோ, அவரின் அதிகாரிகளாலோ எந்தவொரு முடிவையும் எடுக்க முடியவில்லை.

அதற்குள் பிப்ரவரி 24-ம் தேதி போர் தொடங்கிவிட்டது. கார்கிவ், கீவ், லுஹான்ஸ்க், டொனெட்ஸ்க், கெர்சன் உள்ளிட்ட உக்ரைன் நகரங்கள்மீது தாக்குதலைத் தீவிரப்படுத்தியது ரஷ்யா. மாணவர்கள் சுரங்கங்களில் இருக்கும் மெட்ரோ ரயில் நிலையங்களில் தஞ்சமடையத் தொடங்கினார்கள். சில தினங்களிலேயே அங்கே உணவு இல்லை; தண்ணீர் இல்லை. மார்ச் 1 அதிகாலை 6:30 மணிக்கு ஊரடங்கு முடிந்ததும் உணவு வாங்க வெளியே வந்த கர்நாடக மாநிலத்தைச் சேர்ந்த மாணவர் நவீன் தனது இருப்பிடத்துக்குத் திரும்பவில்லை. சக மாணவர்கள் அவரைத் தொடர்புகொள்ள முயன்றபோது அவரது அலைபேசி எடுக்கப்படவில்லை. பிறகு ஒரு செவிலியர் அலைபேசியை எடுத்து, ‘நவீனின் உடல் கார்கிவ் மருத்துவக் கல்லூரி மருத்துவமனையின் பிணவறையில் இருப்பதாகத் தெரிவித்தார்.

நவீன்
நவீன்

உக்ரைனில் படிக்கும் வெளிநாட்டு மாணவர்கள் 75 ஆயிரம் பேரில், சுமார் 20 ஆயிரம் பேர் இந்தியர்கள். உக்ரைன் முழுவதும் இந்திய மாணவர்கள் படித்தாலும், கார்கிவ் நகரில் மருத்துவம் படிக்கும் மாணவர்கள்தான் அதிகம். தற்போது இவர்கள் அனைவரும் உக்ரைனிலுள்ள இந்தியத் தூதரகம் தங்களைக் கைவிட்டதாகவே உணர்கிறார்கள். ஃபேஸ்புக் மற்றும் ட்விட்டர் வழியாக மட்டுமே இந்தியத் தூதரகத்தின் செய்திகளை அவர்கள் வாசித்துவருகிறார்கள். ருமேனியா எல்லையில் இருக்கும் ரயில் நிலையத்திலிருந்து மாணவர்கள் அனுப்பும் காணொலிகளைப் பார்த்தால் கண்ணீர் வருகிறது. போலந்து எல்லையில் இந்திய மாணவர்கள் உக்ரைன் காவல் படையினரால் தாக்கப்படும் காணொலிகளும், “நாங்களும் இந்தியர்கள்தானே... எங்களை ஏன் கைவிட்டீர்கள்?” என்று மாணவர்கள் கதறி அழும் காணொலிகளும் மனதை உலுக்குகின்றன.

இப்போதும்கூட நமது மாணவர்களுக்குத் தெளிவான வழிகாட்டுதல் இல்லை. அனைவரும் தங்களுக்குக் கிடைத்த ரயிலில், கிடைத்த வாகனத்தில் ஏற முயல்கிறார்கள். ஆனால், தணிக்கைச் சாவடிகளில் ராணுவ வீரர்கள் கடும் கட்டுப்பாடுகளை விதித்துள்ளார்கள். இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பகிர வேண்டும். உக்ரைனில் நிறவெறிப் பாகுபாடுகள் அதிகம். அந்த வகையிலும் இந்திய - ஆசிய - ஆப்பிரிக்க மாணவர்களை வெளியேறவிடாமல் தடுத்துவருகிறார்கள் சில ராணுவ வீரர்கள்.

இந்திய அரசு உக்ரைனின் எல்லை நாடுகளாக ருமேனியா, ஹங்கேரி வழியாக இந்திய மாணவர்களை வெளியேற்றும் நடவடிக்கைகளை மிக தாமதமாகவே மேற்கொண்டது. ஆனால் உக்ரைன் நிர்வாகம் ராணுவம் வசமுள்ளதால், அரசாங்கத்தைத் தொடர்புகொண்டு இந்தச் சோதனைச்சாவடிகளில் இதுவரை சம்மதம் பெற முடியவில்லை. இந்திய அரசின் முயற்சியால் இதுவரை 800 மாணவர்கள் மட்டுமே நாடு திரும்பியிருக்கிறார்கள். இன்னும் 17 ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான மாணவர்கள் உக்ரைனின் பல்வேறு பகுதிகளில் சிக்கியிருக்கிறார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் எங்கிருக்கிறார்கள் என்கிற தகவல்கூட நம்மிடம் இல்லை. சில மாணவர்கள் தாங்கள் ரயிலில் ஏறிவிட்டதாகவும், கடந்த 30 மணி நேரமாக ரயில் எங்கே செல்கிறது... எந்த நாட்டுக்குள் நுழைகிறது என்றுகூடத் தெரியவில்லை என்றெல்லாம் தகவல் அனுப்பி வருகிறார்கள்!

“எங்களை ஏன் கைவிட்டீர்கள்?”

இந்தியாவிலோ ‘இந்த மாணவர்கள் உக்ரைனுக்கு ஏன் சென்றார்கள்?’ என்று இந்துத்துவவாதிகள் ஆயிரக்கணக்கில் ட்வீட் செய்தார்கள். இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்ற மத்திய அமைச்சர் பிரகலாத் ஜோஷி, ‘உக்ரைனில் படிக்கச் சென்றவர்களில் 90 சதவிகிதம் பேர் நீட் தேர்வைக் கடக்க முடியாதவர்கள்’ என்றார். இன்னொரு பக்கம் நாடு திரும்பிய சொச்சம் மாணவர்களுடன் செல்ஃபி எடுத்து அகமகிழ்ந்துவருகிறார்கள் அமைச்சர்கள். ஆபத்தில் சிக்கியிருக்கும் மாணவர்களை மீட்பது குறித்த எந்தத் திட்டமிடலும் அவர்களிடம் இல்லை. இந்திய ஜனாதிபதி, நமது பிரதமரின் மீட்பு முயற்சிகளுக்குப் பாராட்டு தெரிவித்துவருகிறார். இந்த செய்திகளெல்லாம் உக்ரைனில் உணவும் தண்ணீரும் இல்லாமல் குண்டுவீச்சுகளுக்கு இடையே உயிரைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் நம் மாணவர்களை அடைந்தால் அவர்கள் மனநிலை என்னவாக இருக்கும்?

“எங்களை ஏன் கைவிட்டீர்கள்?”

கார்கிவ் நகரத்தின் சாலைகள் எங்கும் வெடிகுண்டுகளால் தகர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றில் பிணங்கள், உடல் சிதறிக்கிடக்கின்றன. திரும்பும் திசைகளெல்லாம் மக்களின் கதறல் கேட்கிறது. போர்கள் மனிதர்களை உயிர்களாக மதிப்பதில்லை; போர் ஆயுதங்களுக்கு மனிதர்கள் வெறும் இலக்குகள் மட்டுமே. போர் மனித குலத்துக்கே எதிரானது; ஆயுதங்கள் மானுடத்துக்கே எதிரானவை என்று காலம் காலமாகச் சொல்லிவந்தாலும் போர்கள் மட்டும் நின்றபாடில்லை.

சிரியா போரின்போது மரணப் படுக்கையிலிருந்த குழந்தை ஒன்று, சாகும் முன் சொன்னதாக வெளியான வாசகம் இது... “உங்களையெல்லாம் நான் போய் சாமிகிட்ட சொல்லிடுவேன்!” இப்போதைய உக்ரைன் - ரஷ்யா போரில் இறந்தவர்களின் கடைசி நொடி மனவோட்டம் இதுவாகக்கூட இருந்திருக்கலாம்!