Published:Updated:

எதுவும் கடந்து போகும்! - 4 - கவனம் சிதறும் தலைமுறை

கவனம் சிதறும் தலைமுறை
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கவனம் சிதறும் தலைமுறை

இந்த வாரம் சுனில் கிருஷ்ணன்

எதுவும் கடந்து போகும்! - 4 - கவனம் சிதறும் தலைமுறை

இந்த வாரம் சுனில் கிருஷ்ணன்

Published:Updated:
கவனம் சிதறும் தலைமுறை
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கவனம் சிதறும் தலைமுறை

‘‘மாப்ள, காலேஜ் ரோட்ல புதுசா ஒரு கடை தொறந்திருக்காய்ங்க, ஏசியெல்லாம் உண்டாம். மொத மூணு நாளைக்கு வாரவிங்களுக்கெல்லாம் பவண்டோ வேற தாராய்ங்க... போவோமா’’ என்றான் வீரப்பன், சைக்கிளை விட்டு இறங்காமலேயே. வேகு வேகென சைக்கிளை மிதித்து வந்ததில் அவனது சட்டையில் வியர்வை ஊறியிருந்தது. நாங்கள் சுப்பிரமணியபுரம் நான்காவது வீதித் திடலில் அடுத்த ஆட்டத்திற்காக அணி பிரித்துக்கொண்டிருந்தோம். சித்திரை உச்சி வெயில் உறைக்காத தடித்த தோல் வாய்த்த பருவம் அது. எங்கெல்லாம் காலி மனை உண்டோ, அங்கெல்லாம் கிடைக்கின்ற மூன்று குச்சிகளை ஊன்றி எவராவது விளையாடிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

சுனில் கிருஷ்ணன்
சுனில் கிருஷ்ணன்

பால்கார ஆச்சி வருவதற்கு முன்னமே காலைக் கருக்கிருட்டில் வாசலில் வந்து கோவிந்தராஜன் சைக்கிளில் மணியடிப்பான். ‘‘வந்துட்டான் உன் தோஸ்து. ஸ்கூல் நாள்ல என்னிக்காவது சூரியனைப் பாத்துருக்கிங்களாடா’’ - வாசல் தெளிக்க வந்த பாட்டி பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு கேட்பாள். ‘‘சரியா பாக்கலைன்னு கோச்சுக்குவாருல அவ்வா. அதான் இப்ப நாளெல்லாம் அவரு முன்ன நின்னு எங்கள நல்லாப் பாத்துக்கன்னு வேண்டிக்கிறோம்’’ என்பான் கோவிந்து. ஆறு மணிக்குத் தொடங்கும் விளையாட்டு ஒன்பது மணி வரை போகும். திரும்ப பதினோரு மணிக்குத் தொடங்கும். அந்நாளைய முக்கியப் போட்டி என்பது அதுதான். பெரும்பாலும் ‘பெட்' மேட்சுகள் நடக்கும். ‘பெட்டு' என்பது பெரும்பாலும் ஆளுக்கு ஒரு ரூபாய் போட்டு பத்து ரூபாய்க்கு வாங்கிய, பயன்படுத்தாத புத்தம் புதிய பெப்சி ரப்பர் பந்துதான். இரண்டு மணிக்கு வீட்டுக்குச் சென்றால், மாலை நான்கு மணி தொடங்கி ‘நல்ல கண்ணு' நாகேஷ்வரன் கேட்சைக் கப்பைவிடும் அளவிற்கு இருட்டும் வரை நீடிக்கும்.

‘‘எப்படியாவது இருவத்தஞ்சு ரூவா தேத்திடு மாப்ள... எங்கிட்ட இருவத்தஞ்சு இருக்கு’’ என்றான் வீரப்பன். அவன் கடை எனச் சொன்னது ‘பிரவுசிங் சென்டரை.' அன்று நாங்கள் வேறொரு யுகத்தில் காலடி வைக்கவிருக்கிறோம் எனும் பிரக்ஞை ஏதும் எங்களுக்கில்லை. கணினி என்பது அதற்கு முன்பு வரை மெட்றாசுக்கும், போக்கற்ற பணக்காரர்களின் வீட்டிற்கும், பள்ளியில் பாதுகாப்பாகப் பூட்டியே கிடக்கும் கணினி ஆய்வுக் கூடத்திற்கும் உரியதாகவே இருந்தது. தந்த நிறக் கொண்டையும், சாம்பல் நிறத் திரையும் உள்ள ஒரு தொலைக்காட்சி என்பதாகவே மனப்பதிவு.‌ காரைக்குடியின் வரலாற்றில் அந்தச் சனிக்கிழமைக்கு ஒரு இடமுண்டு. அன்று தொடங்கி, பிறகு படிப்படியாக விளையாட மதியம் ஆட்கள் வருவது குறைந்து, அடுத்த கோடை விடுமுறைக்கு மாலைக்கு மட்டுமாக விளையாட்டு சுருங்கியது.‌

எந்தத் தொழில்நுட்பமும் புதிதாக அறிமுகமானதும் அதன் ஆக அவசியமற்ற தேவை என்னவோ அதைத்தான் முதலில் நிறைவேற்றும் போல. இணையத்தை நல்லவிதமாகக் கூடப் பயன்படுத்தலாம் எனத் தெரிந்துகொள்வதற்குள் ஆயிரம், ஆயிரத்தைந்நூறு ரூபாய் பிரவுசிங் சென்டருக்கு அழுதாகிவிட்டது. ‘மொகரைய பாத்தாலே தெரியுது' என இளவட்டங்கள் மையத்திற்குள் நுழைந்துவிட்டால் பரீட்சைக்கு ரோந்து வரும் ஆய்வாளர் போல இருண்ட செவ்வகக் கட்டங்களுக்குள் அறிவிப்பின்றி திடுமென்று வந்து நிற்பார்கள் பிரவுசிங் சென்டர் அண்ணன்மார்கள். எப்போதும் ஒரு செவி வெளியே கவனித்தபடியே இருக்கும். ஒருமுறை உணர்ச்சி வசப்பட்ட நண்பன் ஒருவன் கணினித் திரைக்கு முத்தம் கொடுக்க முயன்றபோது கையும் களவுமாக மாட்டிய சம்பவம் இன்று வரை எங்கள் நட்பு வட்டத்தில் அடிக்கடி நினைவுகூரப்படும் நிகழ்வு. எங்கள் ஊரின் முதல் பிரவுசிங் சென்டரின் வருகை பல புதிய கதவுகளைத் திறந்துவிட்டது. அதிவேக இணையத் தொடர்பு என்பது அன்று வெறும் முப்பது எம்.பி.பி.எஸ்! கோடை விடுமுறைகளில் கணினி வகுப்புக்குச் செல்வது ஒரு சாங்கியமாகிப்போனது. உருப்படியாக எதையும் கற்றுக் கொண்டதைவிட அங்கே சென்று டேவும், பிரின்ஸ் ஆஃப் பெர்ஸியாவும் விளையாடியதுதான் அதிகம்.

என் பள்ளிக்காலம் என்பது இந்தியா தன்னைத் திறந்து வைத்துக்கொண்ட காலத்திற்குப் பின்பானது. எல்லாவற்றையும் தொட்டு ருசியறிய முயன்ற தலைமுறையின் காலம். சன் டி.வி-யின் தமிழ் மாலையும், கார்ட்டூன் நெட்வொர்க்கின் டெக்ஸ்டரும், ஸ்வாட் கேட்ஸும் மெல்ல எங்களை ஆக்கிரமிக்கத்தொடங்கிய நாள்கள் அவை. பகல் நேர வெளி விளையாட்டுகள் அருகி, அதற்கு மாற்றாக வெளிநாட்டிலிருந்து வந்திறங்கிய தொலைக்காட்சியில் இணைக்கத்தக்க வீடியோ கேம்களும் அதற்கேயுரிய கேசட்டுகளும் புகழடையத் தொடங்கின. மேரியோவும் காண்ட்ராவும் எங்கள் விளையாட்டுத் தோழர்களானார்கள்.

எதுவும் கடந்து போகும்! - 4 - கவனம் சிதறும் தலைமுறை

பிலாக்கணமாகவோ, பீடத்தில் அமர்ந்து அறிவுரை வழங்குவதோ என் நோக்கமல்ல. எழுத்தாளர் பாலசுப்பிரமணியன் பொன்ராஜின் ‘ஜங்க்' என்ற கதை ‘ஒவ்வொரு தலைமுறையும் அதற்கு முன்பு கடந்து போன தலைமுறையைவிட தான் புத்திசாலித்தனமானதாகவும் அடுத்து வரும் தலைமுறையைவிடவும் அறிவானதாகவும் கற்பனை செய்து கொள்கிறது' எனும் ஜார்ஜ் ஆர்வெலின் மேற்கோளோடு தொடங்கும். ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் அதற்கே உரிய கட்டுக்கதைகளும், நாயகர்களும், வெகுளித்தனங்களும் இருக்கும். சுடலை மாடனை நம்பாத தலைமுறைதான், அண்டர்டேக்கருக்கு பதினோரு உயிர் என்றபோது நம்பியது. முந்தைய தலைமுறைக்கு சக்திமான் நாயகன் எனில், இப்போது பப்ஜி மதன் சிலருக்கு நாயகன். கட்டுக்கதைகளே அற்ற முற்றிலும் அறிவார்ந்த தலைமுறை என ஒன்று உருவாக சாத்தியமில்லை. கட்டுக்கதைகளில் மேலானவை கீழானவை என எவையும் இல்லை என்பதை நினைவில் கொள்ளும் அதே நேரத்தில், அவற்றில் ஆபத்தானவை ஆபத்தற்றவை எனும் பகுப்பு நிச்சயம் உண்டு என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். நம் இளமைக்கால நினைவுகளுக்கு அளிக்கும் புனிதத்தை இப்போதைய தலைமுறையினரும் நாளை அளிப்பார்கள் என்பதை நாம் உணர்வதில்லை. ‘நாங்கல்லாம் சின்ன வயசுல' எனத் தொடங்கினாலே எதிரே இருப்பவர் ‘அய்ய, பூமர் கேசு' என முடிவுக்கு வந்துவிடுவார்கள். நமது உன்னதங்கள் அவர்களுக்கு அற்பத்தனமாகவும் அவர்களின் உன்னதங்கள் நமக்கு உள்ளீடற்றவையாகவும் தோன்றுவதும் இயல்பே. இத்தகைய முன்தீர்மானங்களுடன் அவசரத் தீர்ப்பெழுதத் தேவையில்லை. மாற்றத்தை வெளியிலிருந்து அல்ல, அதன் தொடக்க நுனியை அறிந்தவன் எனும் முறையில், அதன் ஒரு பகுதியாக உள்ளிருந்து நோக்கும் தலைமுறையின் பிரதிநிதியாக என்னை நிறுத்திக்கொண்டே பேச முயல்கிறேன்.

எத்தனையெத்தனை தொழில்கள் இந்த இருபதாண்டுகளில் காணாமல்போயிருக்கின்றன! கல்லூரியில் எங்கள் சீனியர் அண்ணன் ஒருவர் ஆயிரம் சிடிக்கள் சேர்த்த அபூர்வ சிகாமணியாக வலம் வந்தார். ஒவ்வொரு வாரமும் பர்மா பஜாருக்குச் சென்று சிடிக்களை வாங்கி வருவார். இன்று அந்தத் தொழில்நுட்பமே காலாவதியாகிவிட்டது. காதல் வளர்த்த எஸ்.டி.டி பூத்துகள் காணாமல்போயின. தெருவுக்குத் தெரு இருந்த இண்டர்நெட் கஃபேக்கள் இருந்த சுவடு தெரியவில்லை‌. முளைத்த வேகத்தில் பல பொறியியல் கல்லூரிகள் கருகிவிட்டன. எப்படியோ எதையோ பற்றிக்கொண்டு நாம் வாழ்ந்தபடிதான் இருக்கிறோம்.

எதுவும் கடந்து போகும்! - 4 - கவனம் சிதறும் தலைமுறை

அறிவியலையும் தொழில்நுட்பத்தையும் ஒருபோதும் பழிக்கக்கூடாது. அவற்றைப் பழிப்பவர்கள், காலத்தைப் பின்னுக்கு இழுப்பவர்கள். அதன் வழி அவர்களுக்கு வாகாக இருந்த அதிகாரவட்டத்திற்குள் மட்டும் உலகை முடக்கக் கனாக் காண்பவர்கள். ஆனால் அதேநேரம் கண்மூடித்தனமாக வழிபடுவது நாம் எதிர்கொண்டிருக்கும் சிக்கல்களை அடையாளம் காணவும், தீர்வை நோக்கிப் பயணிக்கவும் தடையாய் இருக்கும். புத்தாயிரமாண்டில் ஒரு சமூகமாக நாம் அடைய வேண்டிய முதன்மை லட்சிய விழுமியமாக சாமர்த்தியத்தைத்தான் முன்வைக்கிறோம். அறிவாளியாக அல்ல, கொடையாளியாக அல்ல, உழைப்பாளியாக அல்ல, சாமர்த்தியசாலியாக நம் பிள்ளைகளை வளர்க்க விரும்புகிறோம். நம்முள் உள்ள மனிதத் தன்மையை, சக உயிர்களின் மீதான கரிசனத்தை பலியளித்துதான் இதை அடைய வேண்டியிருக்கிறது.

இந்த இருபது வருடங்களில் நாம் முன்னெப்போதையும்விட பன்மடங்கு விரைவாக ஓடியிருக்கிறோம். எல்லாக் காலத்திலும் மாற்றங்கள் நிகழும்தான். ஈடுகொடுக்க முடியாதவர்கள் மையத்திலிருந்து சுழற்றி வெளியே வீசப்படுவார்கள்தான். ஆனால் மீண்டு எழுவதற்கும் நிலைப்பதற்கும் போதிய கால அவகாசம் கிடைக்கும். இப்போது நமக்கு அது இல்லை என்பதே சிக்கல். ஆகவே சாமர்த்தியத்திற்கு இவ்வளவு அழுத்தம் கொடுப்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் சிக்கல் யாதெனில், சாமர்த்தியம் கருணையின் இடத்தை அல்லவா பெயர்த்துவிட்டு அமர்ந்திருக்கிறது.

நமது பண்பாடும் ரசனையும் பல தளங்களில் உருமாறியுள்ளன. இருபது வருடங்களுக்கு முன் சாத்தியமே அற்ற பல வாய்ப்புகள் இப்போது திறந்திருக்கின்றன. ஆக்க ஆற்றல்களுக்கு நிகராக, அல்லது சற்றுக் கூடுதலாக மனிதர்களுக்குத் தங்களை அழித்துக்கொள்ளும் விழைவும் உட்பொதிந்திருப்பதாக எனக்கு ஒரு ஐயமுண்டு.‌ நம் முன் இத்தனை சாத்தியங்களும் தம்மைத் திறந்து வைத்துக்கொண்ட பிறகு நாம் எதைத் தேர்வு செய்கிறோம் என்பதில் உள்ளது வேடிக்கை. இந்த முடிவெடுக்க முடியாமையின் அடிப்படைக் காரணம் நம் தலைமுறையில் பெரும் வலுவோடு புழங்கும் கவனமின்மைதான். ஆறு நிமிடங்களுக்கு மேல் நம்மால் ஒன்றில் ஆழ்ந்திருக்க முடிகிறதா? நம்மால் கேளிக்கையில்கூட முழுமையாகக் கவனத்தைக் குவிக்க முடியவில்லை என்பதே இன்றைய நிதர்சனம். நம்முன் இத்தனை அறிதலின் வாயில்கள் திறந்திருப்பதாலேயே எதைத் தேர்வதென்பதில் நமக்குக் குழப்பம். எந்த ஒன்றும் அரிதாக இருக்கும்போது நாம் அதற்கு ஏங்கினோம். ‘இன்னும்... இன்னும்...’ என வேண்டினோம். இப்போது மடை திறந்து வெள்ளம் பாய்கிறது. அப்போது அரியவையாக இருந்தவை இப்போது நம் கைக்கெட்டும் தொலைவில், பார்வைபடும் தூரத்தில் மலிந்து கிடப்பதாலேயே மேலும் மேலுமென அரிதாக மாறிவருவதை வியப்போடு காண்கிறேன். வேண்டியது கிடைப்பதல்ல இப்போது நம் சிக்கல். உண்மையில் அது நமக்கு வேண்டியதுதானா என்பதுதான். ‘ஜங்க்' கதை இந்த வரியுடன் முடிகிறது. ‘எனக்கு என்ன தேவையில்லை என்பதை பிரபஞ்சத்தில் யாரோ அறிந்திருக்கிறார்கள்.' ஆம், அதுவும் நாம் அறிவதற்கு முன்னரே.

யோசித்துப் பார்த்தால் நமது தனியடை யாளங்களும், தனித்துவங்களும், தனித் திறன்களும் மறைந்து இன்று நம் அனைவருக்கும் ‘நுகர்வோர்’ எனும் ஒரு பொது அடையாளம் மட்டுமே எஞ்சி உள்ளதாக அல்லது அத்திசை நோக்கி அழுத்தப்படுவதாகவே தோன்றுகிறது. நமக்கு இந்தத் தொழில்நுட்ப வெடிப்பைக் கையாளத்தெரியவில்லை என்பதுதான் இதன் அடிப்படைக் காரணம். ஒரு தொழில்நுட்பத்தை ஆக்கபூர்வமாக முழுமையாகப் பயன்படுத்த நாம் பழகிக்கொள்வதற்குள் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்ந்துவிடுகிறது.‌

நண்பரும் எழுத்தாளருமான விஷால் ராஜா ஒரு உரையாடலின்போது நம் வாழ்க்கை இப்போது முழுக்க நிகழ்த்துகலையாக (perfomance) மாறிவிட்டது என்றார். எதிர்பார்ப்புகள் பொய்த்து துரோகங்களும் நம்பிக்கையின்மையும் மலிந்த முந்தைய தலைமுறையினரால் வளர்க்கப்பட்டவர்கள் நாம். நமக்காக வாழ வேண்டும், வேறெதற்கும் பொறுப்பேற்க வேண்டியதில்லை எனச் சொல்லிச் சொல்லி வளர்க்கப்பட்டோம். விளையாட்டு மைதானங்களாக இருந்த காலி மனைகள் இப்போது எவர் வீட்டுக் குப்பைகளையோ சுமக்கும் பிளாஸ்டிக் வயல்வெளிகளாக மாறிவிட்டதென்பது இந்த அக மாற்றத்தை நமக்குத் துலக்கமாக்கும் கண்ணாடி. நமக்காக வாழ்வது இன்று போதாது, அதைப் பொது வெளியில் நிகழ்த்தி, நிறுவிக்காட்ட வேண்டிய நிர்பந்தம் நம்மை இயக்குகிறது. முன்னரும் வாழ்க்கையை நிகழ்த்துவது நமக்கு வழக்கம்தான். ‘நாலு பேரு என்ன நினைப்பாங்களோ?' என ஒரு குறுகிய எல்லையில், வாழ்வை நேரடியாக பாதிக்கக்கூடிய ஒரு வட்டத்திற்காக நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தோம் எனில், இப்போது நாலாயிரம் பேருக்கு முன்னும் கண்ணுக்குத் தெரியாத பல்லாயிரம் பேருக்கு முன்னும் நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறோம். நம் ஆற்றல் முழுவதையும் செலுத்தி நமக்கான கட் அவுட்டுகளை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். நமது அசல் சுயம் அதன் பின் எங்கோ மூலையில் ஒடுங்கிக்கொள்கிறது; அல்லது அசல் சுயம் என ஒன்று உண்டா எனும் கேள்வியின் நெருக்கடியையும் நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டி யிருக்கிறது. நாம் கேலிப்பொருளாகி விடக்கூடாது எனும் அதீத கவனத்தில் பொதுப்போக்குக்கு வெளியே உள்ள எதன்மீதும் நம்பிக்கையையோ பற்றையோ வெளிப்படுத்தத் தயங்குகிறோம். ஆகவே நாம் கேலிக் குள்ளாகுவதற்கு முன்னரே பிறவற்றை கேலிக்குள்ளாக்குகிறோம். நம் நகைச்சுவை உணர்வையல்ல, நம் பாதுகாப்பின்மையைத்தான் இது காட்டுகிறது. நாம் உணர்ச்சிகரமானவர்கள் என்பதைப் பெருமையாகவும் அடையாளமாகவும் கருதிய காலகட்டம் அல்ல இது. உணர்ச்சிகரத்தை நாம் கைவிடவில்லை. ஆனால் அப்படி அடையாளப்படுத்துவதை உள்ளூர ஏற்காத தலைமுறையினர் நாம்.

எதுவும் கடந்து போகும்! - 4 - கவனம் சிதறும் தலைமுறை

காலம் அவசியமானதை சாராம்சப்படுத்தித் தக்கவைத்துக்கொண்டு அடுத்தடுத்து கடத்தும் எனும் நம்பிக்கை இங்கு பரவலாக உண்டு. ஆனால் அப்படியொரு கட்டாயமும் அதற்கு இல்லை. நம் முன் உள்ள முதன்மைக் கேள்வி, நவீன வாழ்க்கையின் அத்தனை தொழில்நுட்ப சாத்தியங்களையும் உள்ளடக்கியபடி வாழ்க்கையைப் பொருள் பொதிந்ததாக ஆக்குவதெப்படி என்பதுதான். பொருள் பொதிந்ததாக ஆக்கிக்கொள்வதெப்படி என்பதை நமக்குச் சொல்வதற்கு முந்தைய தலைமுறையினரிடம் சில யோசனைகள் இருக்கக்கூடும். பின்பற்ற வேண்டும் என்பதுகூட இல்லை. குறைந்தபட்சம் செவிமடுக்கவாவது செய்யலாம். தலைமுறைகள் இடைவெளிகளால் உருவாவதில்லை, தொடர்ச்சிகளால் உருவாவதென்பதை நாம் உணர்ந்துகொள்ள முடியும்.

- இடைவெளி இணைப்போம்!