பிரீமியம் ஸ்டோரி

ஊர் அடங்கிற்று

தோற்றங்கள் மறைந்தன

பல்லிளிப்புகளும் முகச்சுளிப்புகளும் முடிவிற்கு வந்தன

இதமளிக்கும் இருள் சூழ்ந்தது

மறைவில் இருந்து வெளிவருகிறது என் காதல்

உறங்கும் உற்றாரைத் தாண்டி வெளியேறி

கதவைத் திறக்கிறேன்

மூடுகையில் அன்றி திறக்கும்போது மட்டும் ஒலியெழுப்பும் கதவு

நாள் முழுக்க உனது நினைப்பே இல்லை

எனில் அப்போதெல்லாம் நான் காதலி இல்லை, காற்றலைக்க

உழலும் கிழிந்த கறங்கோலை மாத்திரமே

வளையல்களை ஏற்றி விட்டுக்கொண்டேன்

இருட்டின் கற்பரப்பில் இடித்துக் கதறாதபடிக்கு

கொலுசுகளை ஒடுக்கிக்கொண்டேன்

தெருநாய்கள் சேர்ந்து வழிமறிக்கின்றன, ஊரெல்லையில்

ஊளையிடும் மயானத்து நரிகள்

யாருக்கும் பதிலளிக்க நேரமில்லை எனக்கு

கடலுள் சொட்டிய துளி உதிரத்தால் கவர்ந்திழுக்கப்படும்

பசித்த மீனைப்போல போய்க்கொண்டிருப்பவள் நான்

என் ஆடைகளை நீ களையும்போது

என் வேடங்களும் கலையும்தானே

என் விரல்கள் கூட்டிச்செல்லும்

சரியான இடங்களுக்கு

உன் விரல்களும் நகரும்தானே

பாட்டைகளிலும் வரப்புகளிலும் நடந்த ஒருத்தி

வழிபிசக்கும் மர்ம வாசனைகளூடே

காட்டுப்பாதையில் நடக்கிறேன் இன்று

சித்தவனம் - கவிதை

இலைகள் மீது இலைகள் வீழ

இடி இடிக்க பாம்புகள் துடி துடிக்க

வலைகளையும் குழிகளையும் தாண்டி

எடுத்துச் செல்கிறது

என்னை என்றோ

துளைத்தேறியவோர் அம்பு

பாரிஜாதம் மணக்க

பன்னீர்ப் பூக்கள் தரையிறங்க

சரற்கால நிலவின் கீழ்

வேங்கை மரத்தடியில்

நீ

கண்டதும் நான் உகுக்கிறேன், ஓர்

அலையென ஓடி வந்து உன் மேல் மோதி உடைகிறேன்

‘எப்போது மனங்கொள்வாய் என்னை

அல்லும் பகலும் அகலாது அணைத்திருப்பாய்?’

எனக் கேட்கத் தோன்றிற்று

மறுகணமே அக்கேள்வி

மூழ்கி மறைந்திற்று

மௌனம் என்பது அவன் முகம் தெரியும் குளிர்கயம் என்று கண்டுகொண்டேன்

‘எப்போது வந்தாய்’ என்றேன்

‘நான் எங்கும் போவதில்லை, இதுவே என் இடம்’ என்றான்.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு