Published:Updated:

`வாயலூர் தடுப்பணை யாருக்காகக் கட்டப்படுகிறது?’ - கேள்வி எழுப்பும் சூழல் ஆர்வலர்கள்

`வாயலூர் தடுப்பணை யாருக்காகக் கட்டப்படுகிறது?’ - கேள்வி எழுப்பும் சூழல் ஆர்வலர்கள்
`வாயலூர் தடுப்பணை யாருக்காகக் கட்டப்படுகிறது?’ - கேள்வி எழுப்பும் சூழல் ஆர்வலர்கள்

பாலாற்றில் தடுப்பணை அமைக்க, இந்திரா காந்தி அணு ஆராய்ச்சி மையம் ரூ.33 கோடி பணம் கொடுக்க முன்வந்துள்ளது. இதன்மூலம் சேமிக்கப்படும் நீரை அணுசக்தி நிர்வாகமே எடுத்துக்கொள்ளும் என சமூக ஆர்வலர்கள் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள்.

தடுப்பணை விவகாரம் தொடர்பாக நம்மிடம் பேசிய சூழலியலுக்கான மருத்துவர்கள் சங்கத்தைச் சேர்ந்த மருத்துவர் புகழேந்தி, “வாயலூரில், பாலாற்றில் தடுப்பணை கட்ட இந்திரா காந்தி அணு ஆராய்ச்சி மையம் ஏறக்குறைய ரூ.33 கோடி பணம் கொடுக்க முன்வந்துள்ளது. அதற்கான டெண்டரும் 30.01.2019 அன்று அரசுமூலம் வெளிவந்துள்ளது. 1190 மீட்டர் நீளம் கொண்ட தடுப்பணைமூலம் 1500 மில்லியன் கனமீட்டர் நீர் கடலில் கலந்து வீணாகாமல் சேமிக்க முடியும். தடுப்புகள் நிலமட்டத்திலிருந்து 1.5 மீட்டர் உயரமும் 8 மீட்டர் ஆழமும் கொண்டதாக இருக்கும். இதனால் நிலத்தடி நீர் மேம்பட்டு, விவசாயத்திற்கும் குடிநீர்த் தேவைக்கும் அது பயன்படும். 330 ஹெக்டேர் விவசாய நிலங்கள் இதனால் பயன்பெறும். உள்ளூர் வீட்டு உபயோகத்திற்கும் இது பயன்படும் என தெரிவிக்கப்பட்டாலும் முக்கியப் பிரச்னை என்னவெனில், அணுசக்தி நிர்வாகமே கூடுதலாக அந்த நீரை எடுத்துக்கொள்ளும். ஏற்கெனவே நீர்வளத் துறையிடமிருந்து 27 மில்லியன் லிட்டர் நீர் பெற்றுக்கொள்ளலாம் எனப் பேசப்பட்டிருந்தும், அதில் பாதி நீரை மட்டுமே வழங்குவதாக அணுசக்தி நிர்வாகம் கூறியிருக்கிறது. அதனால், தடுப்பணை மூலம் கிடைக்கும் நீர், உள்ளூர் மக்களின் பயன்பாட்டிற்கு அதிகம் கிடைக்காமல், அணுசக்தி நிர்வாகத்திற்கே போகும் அபாயம் தெளிவாக உள்ளது.

மேலும், இந்தக் குடிநீரை சென்னை மாநகர மக்களுக்குக் கொண்டுசெல்லும் திட்டமும் உள்ளது. முதலில் வாயலூரில் இருந்து திருப்போரூருக்கும், பின்னர் அங்கிருந்து சென்னையில் உள்ள பள்ளிப்பட்டு என்ற இடத்திற்கும் கொண்டுசெல்லும் திட்டம் உள்ளது. கல்பாக்கத்தில் புதிதாக வர இருக்கும் அணு உலைக்குத் தேவையான நீரும் இதிலிருந்து போகும் வாய்ப்பிற்காக அணுஉலை நிர்வாகம் இத்திட்டத்தைச் செயல்படுத்த பணம் கொடுக்க முன்வந்துள்ளதோ? என்ற கேள்வியும் உள்ளது.

ஆக, உள்ளூரில் சேமிக்கப்படும் நீர், அங்குள்ள சாதாரண மக்களுக்குக் கிடைக்காமல் அணுஉலை குடியிருப்பு வாசிகள், சென்னை மாநகர மக்களுக்குக் கொண்டுசெல்லப்படும் வாய்ப்பு நிறையவே உள்ளது. எனவே, உள்ளூர் மக்களின் குடிநீர்த் தேவை பாதிக்கப்படும் அபாயம் உள்ளது. தற்போது இல்லாவிட்டாலும், வரும் காலங்களில் நிச்சயம் குடிநீர்ப் பிரச்னை தலைதூக்கும். இந்தியாவில் தனிநபருக்கு கிடைக்கும் குடிநீர் இருப்பின் அளவு 1950-ல் 5000 கனமீட்டர் வருடம் என இருந்ததும், தற்போது 2000 கனமீட்டர்  வருடம் என குறைந்துள்ளது.

மேலும், வரும் காலங்களில் இது இன்னமும் குறையும் என கணிக்கப்பட்டுள்ளது என ஆளுநரே சமீபத்தில் பேசியுள்ளார். முக்கியக் கேள்வி என்னவெனில், குடிநீர் யாருக்கு சொந்தம்? மக்களுக்கா... அரசுக்கா? மக்களுக்கு இதில் என்ன உரிமையுள்ளது என்பதே. முன்னுரிமை யாருக்கு - மக்களுக்கா இல்லை தொழில் நிறுவனங்களுக்கா? உள்ளூர் மக்களுக்கா வெளியூர் மக்களுக்கா? இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் குடிநீருக்கான உரிமை, அடிப்படை உரிமை எனத் தெளிவாக இல்லை. வாழ்வதற்கான உரிமை (அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் 21) அடிப்படையில் மட்டுமே குடிநீருக்கான உரிமையும் அடங்கும் என்றே நீதிமன்றங்கள் தீர்ப்பளித்துள்ளன. 

2010 ஜீலையில்,  குடிநீருக்கான உரிமை மக்களுக்கான அடிப்படை உரிமை என ஐக்கிய நாடுகள் சபை சட்டத் திருத்தம் கொண்டுவந்தும், இந்தியாவில் சட்டரீதியாக அது இன்னமும் தெளிவாக, வெளிப்படையாக இல்லை. மத்திய அரசு தாக்கல்செய்த பட்ஜெட்டில் 2030-க்குள் அனைவருக்கும் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர் வழங்கப்படும் என்ற உறுதிமொழி (10 உறுதிமொழிகளில் 5-வதாக) உள்ளது. வாயலூர் தடுப்பணையைப் பொருத்தமட்டில், இது அனைத்து தரப்பு மக்களுக்குமா அல்லது நகர்ப்புற பணக்காரர்களுக்கு மட்டுமா? என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

பட்ஜெட் பற்றி முன்னாள் நிதியமைச்சர் ப.சிதம்பரம் அவர்கள் கருத்து தெரிவிக்கையில், பா.ஜ.க அரசு காங்கிரஸ் அரசின் கொள்கை முடிவான “நாட்டின் இயற்கை வளங்கள் ஏழை மக்களுக்கே சொந்தம்” என்பதை காப்பியடித்ததாகவே தெரிகிறது எனக் கூறினாலும், உண்மையில் இயற்கை வளங்கள் ஏழைகளுக்குத்தான் சொந்தமா? நடைமுறை அதைத்தான் உறுதிப்படுத்துகிறதா? என்பது மிகப்பெரும் கேள்வியே. சமீபத்தில், சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் குடிநீர் விநியோகம் தொடர்பான வழக்கு ஒன்றில், நீதியரசர்கள் ஏன் குடிநீர் குழாய் மூலம் மக்களுக்கு வழங்கப்படாமல், லாரிகள் மூலம் மக்களுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்ற கேள்வியை அரசிடம்
எழுப்பியதுடன், அதன்மூலம் அரசுக்கு மாதம் 40 லட்சம் செலவாவது மக்களது வரிப்பணத்தை வீணாக்குவது ஆகாதா? என்ற முக்கிய கேள்வியையும் எழுப்பியது பாராட்டத்தக்கது.

கல்பாக்கம் சுற்றுப்புற கிராமங்களைப் பொருத்தமட்டில் அணுஉலை மூலம் கிடைக்கும் மின்சாரம், அவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. மாறாக, அணுஉலை குடியிருப்புவாசிகளுக்கு மட்டும் கிடைப்பது (அதுவும் முறையான சட்டரீதியான அனுமதி பெறாமல்) நியாயம்தானா? வாயலூர் தடுப்பணை விசயத்திலும் இதுபோன்ற வேறுபாடு கடைப்பிடிக்கப்பட இருப்பது சரியா? சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என இருந்தும், வளர்ச்சி என்பது அனைவரது வளர்ச்சியையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என
பலரும் பேசினாலும், உண்மையில் ஏழைகள் ரூபவ் கிராமப்புறங்களின் பங்கு புறக்கணிக்கப்பட்டும், நகர்ப்புற பணக்காரர்களின் தேவைகள் மட்டும் முன்னுரிமை அடிப்படையில் செயல்படுத்தப்படுவதும் சரிதானா?

கல்பாக்கம் சுற்றுப்புற மக்கள் தங்கள் உரிமைகளை விழிப்பு உணர்வுடன் இருந்து போராடவேண்டிய தேவையுள்ளது. அப்படி இருந்தால் மட்டுமே அவர்களுக்கான அடிப்படை உரிமையான குடிநீர் கிடைக்கும் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை. மக்கள் வேற்றுமைகளைக் களைந்து, அரசுக்கு எதிராக ஒன்றிணைந்து போராட முன்வருவார்களா?"  என்றார்.