Vikatan.com

www.vikatan.com would like to send you push notifications.

Notifications can be turned off anytime from browser settings.

இதைத்தான் கடைசியாக மருத்துவர்களிடம் கேட்டார் மு.வ.! நினைவு தின பகிர்வு

“பெரியோர், சான்றோர்களோடு இளைஞர்கள் பழகி நன்னெறிகளைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அது, இயலாதபோது அவர்கள் எழுதிய நூல்களையாவது கற்று வாழ்வில் நெறியோடு வாழ வேண்டும்’’ என்று இளைய சமுதாயத்துக்கு அறைகூவல் விடுத்தார் தமிழறிஞர் மு.வ. (மு.வரதராசன்). அவருடைய நினைவு தினம் இன்று. 

மு.வரதராசன்

கடிதம் எழுதுவதற்குக்கூட ஒரு கலை வேண்டும். ஆம், 'தம்பி' என்று தலைப்பிட்டு எழுதிய அறிஞர் அண்ணாவும், 'உடன்பிறப்பே' என்று தலைப்பிட்டு எழுதிய அவருடைய தம்பி கலைஞர் மு.கருணாநிதியும் கடிதம் எழுதுவதில் மு.வ-வுக்குப் பிறகு முத்திரை பதித்தவர்கள் என்றால் மிகையாகாது. இவர்களுக்கு முன்னோடியாக மு.வ-தான் 'தம்பிக்கு' என்று தலைப்பிட்டுக் கடிதம் எழுத ஆரம்பித்தார். 

மனைவியைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் குழப்பமா?

மு.வ. கல்லூரியில் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றியபோது தொடர்ந்து கதர் ஆடையையே தமிழ்நாட்டு முறைப்படி அணிந்துவந்துள்ளார். அப்போது தமிழ்த் துறைத் தலைவராக இருந்த மோ.கந்தசாமி, மு.வ-விடம்... ''அப்பா வரதராசன்! நீ இனி பி.ஓ.எல். போன்ற உயர் வகுப்புகளுக்குப் பாடம் கற்பிக்கப் போகிறாய். ஆதலின், நீ பழைய  தமிழ்நாட்டு முறையில் உடையணிய வேண்டாம். பிற விரிவுரையாளர்களைப்போல மேனாட்டுப் பாணியில் கோட், சூட் முதலிய உடைகளை அணிந்து வா. ஆனால், நெற்றியில் சந்தனப் பொட்டை மட்டும் மறந்துவிடாதே'' என்று அன்புக் கட்டளையிட்டாராம். இதையடுத்து, பருத்தியினால் ஆன மேல்நாட்டு உடைகளைச் சில ஆண்டுகள்வரை அணிந்துவந்தாராம். 1950-க்குப் பிறகு கதர் ஆடை அணிவதையே அவர் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். 

''எந்தப் பெண்ணை மனைவியாகத் தேர்ந்தெடுப்பது என்று உங்களுக்குக் குழப்பம் ஏற்படுகிறதா? நீங்கள் தேர்வு செய்துள்ள ஒவ்வொரு பெண்ணின் பெயரையும் குறித்து, அவளால் கிடைக்கக்கூடிய அனுகூலங்களையும், பிரதிபலன்களையும் பட்டியலிடுங்கள்... யாரிடம் உங்களுக்கு அனுகூலம் அதிகமோ, அவரையே இறுதியாகத் தேர்வுசெய்யுங்கள். நான், என் மனைவியை அப்படித்தான் தேர்ந்தெடுத்தேன்'' என்கிறார் மு.வ. தன்னுடைய கட்டுரை ஒன்றில். 

மு.வ-வின் கதைமாந்தர்கள்!

உடல்நலத்துக்கும் மனநலத்துக்கும் தூய்மையாக இருப்பதுவும் மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையானதுவும் அன்பு என்பது அவருடைய ஆணித்தரமான கருத்தாகும். அதையே தன்னுடைய பல நாவல்களில் சொல்லியிருப்பார். வாழ்க்கையின் விழுமங்களை வெளிப்படுத்தவே அப்படியான கதைக் களத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டார் என்றால் மிகையாகாது. மு.வ-வின் நாவல்கள் பற்றி எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார். ''மு.வ-வின் நாவல்களையும் பாடப்புத்தக நாவல்கள் எனலாம். அவை, பள்ளிக் கல்லூரிகளின் பாடத்திட்டத்துக்கு ஒப்ப எழுதப்பட்டவை என்று தோன்றும். பெரும்பாலும் பண்பாட்டுச் சிக்கல்களைக் கதைமாந்தர்களின் விவாதங்கள் வழியாக முன்னெடுக்கும் நாவல்கள் அவை. எளிதில் ஊகிக்கக்கூடிய முடிச்சுகளும் மரபான தீர்வுகளும் கொண்டவை; செயற்கையான உணர்ச்சிகர தருணங்கள் அமைந்தவை; ஆசிரியரின் சிந்தனைகளை நேரடியாகவும் உரையாடல்களிலும் முன்வைப்பவை; அத்துடன், மு.வ-வின் நாவல்கள் செந்தமிழ் நடையில் அமைந்தவை. உரையாடல்களும்கூட இலக்கணத் தமிழில் கல்லூரி நாடகங்கள்போல் இருக்கும்.''

முறையற்ற வேகம் வாழ்க்கையைக் கெடுத்துவிடும் என்கிற பதத்தைத் ‘வாடாமலரி’லும், இல்லறத்தைத் தொடங்கும் தம்பதியர்... பிறர் என்ன நினைப்பார்களோ என்று எண்ணாமல், ஒருவருக்கு ஒருவர் விட்டுக்கொடுத்து வாழவேண்டும் என்பதை, ‘கள்ளோ காவியமோ’ நாவலிலும், உணர்ச்சிக்கு முதன்மை தராமல் அறிவுவழி வாழ்ந்தால் வாழ்க்கை நன்கு அமையும் என்கிற கருத்தை, ‘அகல் விளக்கி’லும், ஒருவனோடு வாழ்கிறபோது அவனுக்கு நேர்மையாக நடந்துகொள்வதே கற்பு என்பதை, ‘கரித்துண்டி’லும் சுவைபடச் சொல்லியிருப்பார் மு.வ. ‘‘ ‘இளமையில் நெஞ்சில் ஒரு முள்’ என்ற கதை படித்தேன். நெஞ்சம் தெரிந்தது; முள் தெரியவில்லை. 40 வயதில் படித்தபோது நெஞ்சமும் தெரிந்தது; முள்ளும் தெரிந்தது’’ என்று மு.வ-வின் படைப்பு குறித்துச் சொன்னவர் எழுத்தாளர் மு.தங்கராசன்.

இதைத்தான் மருத்துவர்களிடம் கேட்டார்?

மு.வரதராசன்''என்னுடைய நேரத்தையும் உங்களின் நேரத்தையும் வீணடிக்க வேண்டாம்'' என்ற வரிகள் எழுதப்பட்ட பலகையை எப்போதும் தனது மேஜையில் வைத்திருந்த மு.வ., நேரத்தை வீணடிப்பதையும், பேசிக் கழிப்பதையும் விரும்பாதவர். அதனால்தானோ என்னவோ தெரியவில்லை. அவருடைய இறுதிக்காலத்தில்... நாடித்துடிப்பு மிக வேகமாக அடித்தபோதுகூட, ''ஓ, என்னுடைய இதயம் என்னோடு பேசுகிறது. அது, என்னென்ன பேசுகிறது என்பதையெல்லாம் குறித்துவைக்க வேண்டும். தாள்களையும், பேனாவும் தாருங்கள்'' என்று மருத்துவர்களைப் பார்த்துக் கேட்டாராம் மு.வ. 

மு.வ-வின் மாணவரான டாக்டர் இரா.மோகன், ''அவர் (மு.வ.), 1974-ம் ஆண்டு செப்டம்பர் 9-ம் தேதி அகிலன் கருத்தரங்க விழாவில் பேசிய உரை மிகவும் குறிப்பிடத்தகுந்தது'' என்கிறார். தன் உயிரோடு ஒன்றிவிட்ட எழுத்தின் ஆழமான உறவைப் பற்றி மு.வ. அன்று ஆற்றிய உரை இதுதான். ''தமிழ்ப் பேராசிரியர் பதவியிலிருந்து நான் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஓய்வுபெற்றுவிட்டேன். துணைவேந்தர் பதவியிலிருந்தும் இன்னும் சில திங்களிலோ, ஓர் ஆண்டிலோ விடைபெற்று விடுவேன். பிறகு, ஆராய்ச்சிப் பேராசிரியராக இருக்க நேர்ந்தாலும் அதிலிருந்தும் சில நாள்களில் விடைபெற்று விடுவேன். நான் கடைசிவரை ஓய்வுபெற விரும்பாத பதவி ஒன்று உண்டு என்றால், அது எழுத்தாளர் பதவிதான். எழுத்து என் உயிருடன் கலந்துவிட்ட ஒன்றாகும். என் கடைசி மூச்சு உள்ளவரையில், ஏதாவது எழுதிக்கொண்டே இருப்பேன். எழுத முடியாதபோது சொல்லிக்கொண்டாவது இருப்பேன்'' என்றார், உணர்ச்சிப்பொங்க.

ஆம், அன்று அவர் உயிரோடு கலந்துநின்ற எழுத்துதான் இன்று எண்ணற்ற இளைஞர்களுக்கு வடிகாலாக இருக்கிறது.

உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்யுங்கள்

Advertisement
Advertisement
Advertisement

எடிட்டர் சாய்ஸ்

Advertisement

MUST READ

Advertisement