‘இழந்தது கையை… நம்பிக்கையை அல்ல!’ – சாதனையாளர் டாகாக்ஸ்! #FeelGoodStory

நம்பிக்கை கதை

ருவர் தன் திறமையை எந்த வயதிலும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் வளர்த்துக்கொள்ளலாம்; மாறிவரும் தொழில்நுட்பங்களை உள்வாங்கிக்கொண்டு எப்போது வேண்டுமானாலும் அதற்கேற்ப தன்னைத் தகவமைத்துகொள்ளலாம். ஆனால், ஒன்றை அடைய வேண்டும் என்கிற அதீத விருப்பமோ, அதற்கான மனப்பான்மையோ இல்லையென்றால், ஒருவரால் அவர் வாழ்க்கையில் மதிப்புமிக்க எதையுமே பெற முடியாது. ஓர் இலக்கின் மீது விருப்பம், ஆர்வம், தீவிர முயற்சி இதையெல்லாம் பக்கபலமாக வைத்துக்கொண்டு சாதனையாளராக உயரம் தொட்டவர்கள் ஏராளம். ஏதோ ஓர் இழப்பில், ஓர் அசாதாரண தருணத்தில் தங்கள் லட்சியத்திலிருந்து நூலிழையில் பின்வாங்கி ஓடியவர்கள் அவர்களைவிட ஏராளம். தனக்கு எது பலம் என்று ஒருவர் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறாரோ, அதையே இழக்க நேர்ந்தால் அவர் என்ன செய்வார்? சாதாரண மனிதர்கள் துவண்டு போய்விடுவார்கள். கரோலி டாகாக்ஸ் (Karoly Takacs) அசாதாரணமான மனிதர். அப்படி ஒரு சூழல் ஏற்பட்டபோதும் தன் லட்சியத்திலிருந்து பின்வாங்காதவர். அதனால்தான் சரித்திரத்தில் இன்றும் அவர் பெயர் நிலைத்திருக்கிறது. அப்படி என்ன சாதித்துவிட்டார் டாகாக்ஸ்... தெரிந்துகொள்வோமா?

ஒருவேளை இந்தியாவில் பிறந்திருந்தால் அவருக்கு `அர்ஜுனன்’ என்று பெயர்வைத்திருப்பார்களோ என்னவோ... ஹங்கேரியில் இருக்கும் புத்தாபெஸ்ட்டில் பிறந்ததால், `கரோலி டாகாக்ஸ்’ என்று பெயர்வைத்திருந்தார்கள். அர்ஜுனனுக்கு காண்டீபம் (வில்) என்றால், டாகாக்ஸுக்கு கைத்துப்பாக்கி (பிஸ்டல்). இலக்கைக் குறிபார்த்து, அநாயாசமாகச் சுட்டு வீழ்த்துவதில் டாகாக்ஸ் கில்லி. சிறு வயதில் டாகாக்ஸ் உண்டிவில் வைத்து, மிகச் சரியாக மாங்காய் அடித்தாரா, அதனால் தோட்டக்காரனிடம் மாட்டிக்கொண்டாரா, சக சகாக்களின் பாராட்டுகளைப் பெற்றாரா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், அவர் ஹங்கேரி ராணுவத்தில் சேர்ந்தபோது, அவருடைய துப்பாக்கி சுடும் அசாத்தியத் திறமையை அந்தப் படைப்பிரிவே வியந்து பார்த்தது.

நம்பிக்கைக் கதை

ராணுவ முகாமில் துப்பாக்கி சுடும் பயிற்சி நடக்கும். உடனிருக்கும் வீரர்கள் எல்லாம் நிறுத்தி, நிதானமாக இலக்கைக் குறிபார்த்துக்கொண்டிருக்க, டாகாக்ஸ் `டொப்... டொப்’ என்று மிகச் சரியாக இலக்கைத் தாக்கிவிட்டுப் போய்க்கொண்டே இருப்பார். `திறமைக்கு மரியாதை’ உரிய நேரத்தில், உரியவருக்கு எல்லா இடங்களிலும், எல்லா நேரங்களிலும் கிடைப்பதில்லை. அது டாகாக்ஸுக்கும் நடந்தது. முதல் அடி. 1936-ம் ஆண்டு ஒலிம்பிக் போட்டி நடக்கவிருந்தது. `ஹங்கேரியின் துப்பாக்கி சுடும் குழுவில் டாகாக்ஸுக்கு நிச்சயம் இடம் கிடைக்கும்; அவர் ஒலிம்பிக்கில் ஹங்கேரிக்குப் பதக்கம் வாங்கித் தருவார்’ என அவரின் சக வீரர்களும் நம்பிக்கொண்டிருந்தார்கள். அது அவருக்கு விழுந்த முதல் அடி. அந்தக் குழுவின் பெயர்ப் பட்டியலில் டாகாக்ஸின் பெயர் இல்லை. `ஒரு சாதாரண சார்ஜென்ட்டுக்கு, ராணுவத்திலிருந்து ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் கலந்துகொள்ள அனுமதியில்லை; உயர் அதிகாரிகள் மட்டுமே கலந்துகொள்ள முடியும்’ என ராணுவத் தரப்பில் காரணம் சொல்லப்பட்டது. இதற்காக டாகாக்ஸ் கலங்கவில்லை. வாய்ப்பு வரட்டும் எனக் காத்திருந்தார். தன் துப்பாக்கிப் பயிற்சியை இடைவிடாமல் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தார். 

இரண்டே ஆண்டுகளில் ராணுவத்தில் அந்த விதிமுறை தளர்த்தப்பட்டது. இனி, டாகாக்ஸுக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. `எப்படியும் 1940-ம் ஆண்டு டோக்கியோவில் நடக்கவிருக்கும் ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் கலந்துகொள்வார்; ஹங்கேரிக்குத் தங்கம் கிடைக்கும்’ என்ற எதிர்பார்ப்பு ஹங்கேரி தேசம் முழுக்க எகிறிக்கொண்டிருந்த நேரம் அது. டாகாக்ஸுக்கு இரண்டாவது அடி விழுந்தது. 

இதைத்தான் `விதி’ என்கிறார்களோ என்னவோ… ராணுவப் பயிற்சியின்போது தவறுதலாக விழுந்த கையெறி குண்டு ஒன்று, மிகச் சரியாக டாகாக்ஸின் வலது கையில் விழுந்தது. அந்த விபத்தில் அவருடைய துப்பாக்கி சுடும் வலது கை மிக மோசமாக சேதமடைந்தது. `அவ்வளவுதான்… டாகாக்ஸின் ஆட்டம் க்ளோஸ்’ என்று எல்லோரும் முடிவெடுத்து, அவரை மறந்துவிட்டு, அவரவர் வேலையைப் பார்க்கப் போய்விட்டார்கள். ஆனால், டாகாக்ஸ் தன் லட்சியத்தையோ, நம்பிக்கையையோ கைவிடத் தயாராக இல்லை. அவருக்கு கை போனதை ஒரு குறையாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. யாருக்கும் தெரியாமல் தன் இடது கையைக்கொண்டு துப்பாக்கிச் சுடப் பயிற்சியெடுத்தார்.. இடைவிடாத பயிற்சி. அதற்குப் பலனும் கிடைத்தது. 

கதை

1939-ம் ஆண்டு, இலையுதிர்காலம். ஹங்கேரியில் தேசிய துப்பாக்கி சுடும் போட்டி நடந்தது. அதில் டாகாக்ஸ் கலந்துகொள்வார் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. கலந்துகொண்டார். இடது கையாலேயே சுட்டு, வெற்றிக்கோப்பையைக் கைப்பற்றினார். ஒட்டுமொத்த ஹங்கேரியும் அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தது. அவர் மீதான எதிர்பார்ப்பு ஹங்கேரி மக்களுக்குக் கூடிக்கொண்டே போனது. டாகாக்ஸ் அவர் பாட்டுக்குத் தன் பயிற்சியில் மூழ்கியிருந்தார். 

1940-லும் 1944-ம் ஆண்டிலும் நடக்கவிருந்த ஒலிம்பிக் போட்டிகள், இரண்டாம் உலகப் போர் காரணமாக ரத்து செய்யப்பட்டன. 1948-ம் ஆண்டு, தனது 38-வது வயதில் லண்டனில் நடந்த ஒலிம்பிக் போட்டி. அதில் கலந்துகொண்டார் டாகாக்ஸ். அப்போது துப்பாக்கி சுடுவதில், முடிசூடா மன்னனாக உலக சாம்பியனாக இருந்தவர் அர்ஜன்டினாவைச் சேர்ந்த வேலியென்டே (Carlos Enrique Díaz Sáenz Valiente). அவர், டாகாக்ஸ் போட்டிக்கு வந்திருப்பதை ஆச்சர்யத்தோடு பார்த்தார். அவரருகே போனார். டாகாக்ஸுக்கு நடந்த விபத்தைக் கேள்விப்பட்டதாகவும், இப்போது எப்படி இருக்கிறார் என்றும் விசாரித்தார். பிறகு, விளையாட்டாக `சரி… என்ன இந்தப் பக்கம்?’ என்று கேட்டார். `அது ஒண்ணுமில்லை. துப்பாக்கி சுடுறதுல உலக சாதனை செய்யணும்னு ஆசை. கத்துக்கறதுக்காக இங்கே வந்திருக்கேன்’ என்றார் டாகாக்ஸ். 

அன்றைக்கு 25 மீட்டர் துப்பாக்கி சுடும் போட்டியில் டாகாக்ஸ் நிகழ்த்தியது உலக சாதனை. ஒலிம்பிக்கில் தங்கம் வென்றார் டாகாக்ஸ். போட்டி முடிந்ததும் வேலியென்டே, டாகாக்ஸின் அருகே வந்தார். `நீங்க துப்பாக்கி சுட நல்லா கத்துக்கிட்டீங்க. வாழ்த்துகள்!’ என்று சொல்லி விடைபெற்றுப் போனார். அதோடு டாகாக்ஸின் சாதனை முடிந்துவிடவில்லை. 

கதை

1952, ஃபின்லாந்தின் ஹெல்சின்கி (Helsinki)-யில் நடந்த ஒலிம்பிக் போட்டிகளிலும் டாகாக்ஸ் கலந்துகொண்டார். அதே 25 மீட்டர் துப்பாக்கி சுடும் போட்டி… அதிலும் டாகாக்ஸுக்கு தங்கக் கோப்பை. போட்டி முடிந்ததும் வேலியென்டே வந்தார். `வாழ்த்துகள் டாகாக்ஸ்! அளவுக்கு அதிகமாகவே துப்பாக்கி சுட நீங்கள் கற்றுக்கொண்டுவிட்டீர்கள். இது, நீங்கள் எனக்குத் துப்பாக்கி சுடக் கற்றுக்கொடுக்கவேண்டிய நேரம்’ என்றார். 

சாதனையாளர்களின் வரலாறு வெறும் திறமையால் மட்டும் எழுதப்படுவதில்லை; அவர்களின் வைராக்கியம், நம்பிக்கை ஆகியவற்றைக்கொண்டே எழுதப்படுகிறது என்பதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம் கரோலி டாகாக்ஸின் கதை!

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!